http://miziol.wordpress.com Zaczelo sie od powiesci, a teraz to juz duzo wiecej Sun, 29 Jan 2012 10:58:25 +0000 pl hourly 1 http://wordpress.com/ http://0.gravatar.com/blavatar/0874b31ebf8a3b87acc90e9cb8c01f50?s=96&d=http%3A%2F%2Fs2.wp.com%2Fi%2Fbuttonw-com.png http://miziol.wordpress.com http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-again-2/ http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-again-2/#comments Sun, 29 Jan 2012 10:53:32 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=147 ]]> Postanowilem wrzucic tutaj ksiazke, ktora juz publikowalem raz na WP i spotkala sie z calkiem przychylnym zainteresowaniem. Poniewaz juz na pewno nie bede jej nigdzie oficjalnie probowal wydawac, wiec udostepniam ja tutaj za darmo w katalogu WIKTORIA. Milego czytania.

]]> http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-again-2/feed/ 0 miziol http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-iii/ http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-iii/#comments Sun, 29 Jan 2012 10:51:01 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=144 ]]> III. EXITUS
1.
Paweł Filipowski spojrzał przez okno swojego gabinetu na parking. Przez moment
kontemplował piękne linie nadwozia służbowej Vectry.
A więc jednak udało się. Musiało się udać!
Kiedy na początku jesieni otrzymał nominację na managera grupy i wyraźną obietnicę
szybkiego awansu na dyrektora oddziału, nie było to takie oczywiste. Był najlepszym
sprzedawcą umów leasingowych w oddziale Financial Brokers w Gdańsku, ale nie miał
żadnego doświadczenia w prowadzeniu agentów. Do tego przejął swoje obowiązki w
dramatycznych okolicznościach. Marcin Król – jego manager – zniknął i nie dał znaku życia
do tej pory. Dyrektor Dobromir Kotas został zwolniony z pracy i prawdopodobnie nie
wytrzymał napięcia przed czekającą go sprawą sądową. Nie żyje.
Strasznie się zamieszało przez tą sprawę z “Wiktorią”. Waldek w więzieniu i nie
wiadomo jak długo tam posiedzi.
Parking zalewały strugi zimnego listopadowego deszczu. Paweł usiadł w wielkim
skórzanym fotelu, który „odziedziczył” po Kotasie i rozejrzał się po gabinecie. Trzeba tu
będzie jakoś inaczej urządzić, pomyślał. Nie żeby teraz było nieładnie, ale musiał się odciąć
od Kotasa i tej całej pokręconej przeszłości, która ich zetknęła ze sobą, a potem rozdzieliła na
zawsze.
Może podświadomie czuł wyrzuty sumienia? Mógł siedzieć w Dąbrówce tak jak
przedtem, popijać w soboty i prowadzić biedne, leniwe życie właściciela sklepiku z
używanymi ciuchami. Przynajmniej miałby spokój. No i Maryla nie musiałaby siedzieć sama
z Patrykiem i Martynką. Tęsknił za nimi.
Samotne wieczory w pustym, służbowym mieszkanku nie nastrajały go
optymistycznie. Kiedyś, gdy ten gabinet zajmował poprzedni właściciel, a w sekretariacie
królowała seksowna Agata, nie miałby może problemów z zapełnieniem sobie wieczoru.
Tylko, że wtedy był szarym agentem i Agata nie zwracała na niego uwagi.
Teraz on jest dyrektorem w Gdańsku, a ona próbuje robić karierę w centrali w
Warszawie. W sekretariacie rządzi Kasia, która jest seksowna jak deska do prasowania. Może
na szczęście. Po letniej przygodzie, podczas urlopu na Krecie, już nie wierzył sam sobie. Gdy
tylko znajdzie odpowiednie mieszkanie Maryla i dzieci przyjadą do niego do Gdańska i lepiej
żeby nie musiał się wyplątywać z jakiejś historii z sekretarką.
Telefon, stojący na potężnym wiśniowym biurku odezwał się delikatnym terkotem.
Kasia poinformowała podekscytowanym głosem, że na parking zajechał samochód dyrektora
Jasińskiego z centrali. Paweł odruchowo wstał, poprawił krawat i przeciągnął ręką po
włosach. Otworzył drzwi gabinetu i czekał aż Jasiński wejdzie po schodach na górę.
Zawsze podziwiał niewymuszoną swobodę i elegancję Jerzego Jasińskiego, dyrektora
Działu Rozwoju. Nawet “zalany w trzy dupy”, co zdarzało mu się bardzo rzadko i prawie
nigdy na oczach agentów, prezentował się godnie i elegancko. Teraz wspiął się po schodach
na drugie piętro, nawet lekko się nie zdyszał i już od progu jego twarz rozświetlił serdeczny
uśmiech. Podali sobie ręce na powitanie.
- Pani Kasiu, dwie kawy bez śmietanki – zadysponował Paweł i zamknął drzwi od
gabinetu.
- Urządzasz się po trochu – bardziej stwierdził, niż zapytał Jasiński, rozglądając się po
gabinecie. Usiadł na środku skórzanej sofy, stojącej przy niewielkim stoliku, którego blat
wykonano z ciemnego, hartowanego szkła.
- Na razie nic tu nie ruszałem. Chyba rewolucji nie będę robił, ale na pewno wyrzucę
parę drobiazgów. No i ten fotel. Głupio się czuję siadając na miejscu, które do niedawna
zajmował ktoś, kto teraz nie żyje.
- Trochę tu się działo ostatnio. Ale chyba się nie obwiniasz za śmierć Dobromira?
Sprawa “Wiktorii” to był tylko katalizator, który przyspieszył coś nieodwołalnego. Kotas był
po prostu za gruby i prowadził bardzo niehigieniczny tryb życia. – Jasiński poklepał się
delikatnie po swoim płaskim brzuchu i dotknął okolicy serca. – Zawał i tyle.
Paweł w milczeniu pokiwał głową. Kasia weszła do gabinetu z tacą w ręku. Ręce jej
drżały jak w febrze. Filiżanki niebezpiecznie dzwoniły przy ustawianiu na stole. Uśmiechała
się nerwowo i rzucała niepewne spojrzenia na Jasińskiego. Jasiński udawał, że podziwia
grafiki na ścianie.
- Jak ci się z nią pracuje? – zapytał, gdy zamknęła drzwi za sobą.
- Jeszcze nie wiem – odpowiedział Paweł. – Za krótko jesteśmy tutaj razem. Zdaje się,
że Kotas nie narzekał.
- No, on to miał raczej dziwny gust. – Jasiński uśmiechnął się porozumiewawczo.
- Nie byłbym taki pewien. – Paweł też się uśmiechnął. – Poprzednia sekretarka, Agata,
była naprawdę niezła. Teraz pracuje w centrali. Powinieneś ją czasami widywać.
- Raczej rzadko. Pracuje w innym dziale. – Jasiński wydał się być jakiś zakłopotany. –
Jakie masz plany na najbliższe miesiące? – Zmienił temat.
Paweł podrapał się w głowę i spojrzał w okno. Zbierał myśli obserwując strugi wody
spływające po szybie i słuchając monotonnego szumu deszczu.
- Jeżeli chodzi o firmę – zaczął – muszę przeprowadzić szybką weryfikację
kierowników wszystkich pięciu grup. Sam wiesz, jakie kryteria awansowania stosował Kotas.
Jasiński pokiwał głową. Wyjął złotą papierośnicę i wyciągnął w kierunku Pawła. Ten
odmówił ruchem głowy.
- Kiedy uporam się z wymianą kierowników grup – kontynuował – zamierzam
wprowadzić jakiś sensowny program rekrutacji nowych agentów. I to tyle na początek. -
Popatrzył spod oka na Jasińskiego. Mina dyrektora Działu Rozwoju była absolutnie
nieprzenikniona.
- Natomiast, jeśli chodzi o sprawy osobiste – ciągnął dalej – chciałbym szybko znaleźć
jakieś mieszkanie i sprowadzić tutaj żonę i dzieciaki. Ta służbowa klitka jest taka ponura, że
przestałem się dziwić Kotasowi, który praktycznie mieszkał w oddziale. Odkryłem, że nawet
sofę kazał sobie zainstalować w magazynie druków.
- W centrali krążyły plotki, że ta kanapa nie służyła mu wcale do spania. Podobno na
niej odbywało się przydzielanie co intratniejszych kontraktów. Możesz o tym nie wiedzieć.
Kotas był heteroseksualistą – wolał kobiety. – Jasiński skrzywił się ironicznie. – A’propos, za
parę dni powinieneś dostać od nas trochę namiarów. Zaczynamy być znani w branży i ludzie
dzwonią z całej Polski.
- Dziękuję.
- Prawdę powiedziawszy nie ma za co. Nikt się nie będzie tu tłukł z Warszawy, żeby
załatwić jakiś niewielki kontrakt. To znaczy, niewielki na warunki stołeczne. Dla was to
powinny być niezłe pozycje w obrocie miesięcznym.
Jasiński zaczął szczegółowo rozważać opłacalność odbywania drogi z Warszawy w
okolice Gdańska i z powrotem. Paweł przestał go słuchać. Zastanawiał się, jaka jest
przyczyna wizyty dyrektora w Gdańsku.
Jeszcze niedawno może by po prostu zapytał, ale nauczył się już, że zbytnia otwartość
może być ryzykowna. Teraz miał naprawdę dużo do stracenia.
Nie czytał dokładnie całej umowy, którą podpisał tydzień wcześniej w obecności
prezesa Kocinskiego. Zostawił to sobie na potem. Skupił się jednak na stronie, gdzie było
podane wynagrodzenie.
Dwanaście tysięcy stałej pensji i do tego prowizja od obrotu wykonanego przez
oddział. Razem około dwudziestu tysięcy. Co miesiąc. Dwa lata temu, handlując używanymi
ubraniami, nie był w stanie zarobić tyle przez rok.
Jasiński zakończył wykład na tematy komunikacyjne i zgasił papierosa w idealnie
czystej popielniczce, którą Kasia postawiła na stoliku razem z kawą.
- A jak idzie Jakubowi Ferencowi w Poznaniu? – zapytał Paweł.
- Nieźle. Zaczyna się rozkręcać. Wysłaliśmy go tam, bo kiedyś mieszkał w Poznaniu i
ma sporo znajomości w firmach. Jak na pierwszy tydzień to nawet rewelacyjnie. Ma już
trzech ludzi do pracy i przygotował jeden naprawdę przyzwoity kontrakt. – Jasiński
opowiadał z widoczną przyjemnością.
- Cieszę się – mruknął nieszczerze Paweł. Doskonale pamiętał, że dyrektor Działu
Rozwoju obiecał jemu to stanowisko w Poznaniu. Mimo to, na żaden komentarz, a tym
bardziej przeprosiny, nie liczył.
- Myślisz, że on ma zamiar siedzieć tam do emerytury. Będzie robił wszystko, żeby
przeskoczyć innych. Ciebie też.
Paweł patrzył rozszerzonymi ze zdziwienia oczami i nie wiedział co powiedzieć.
- Zdawało mi się, że już ci mówiłem. Financial Brokers otwiera w Polsce sieć banków.
Nasz obecny prezes ma być koordynatorem całości… – zaczął Jasiński.
- No ale co to ma wspólnego…?
- Prezes Kocinski pójdzie wyżej. Jego stanowisko zwolni się i ja mam zamiar je zająć.
Konkurencja jest niewielka albo raczej za słaba – Jasiński mimowolnie ściszył głos i odsłonił
zęby w pewnym siebie uśmiechu. – Mówię ci to w zaufaniu.
Paweł zmarszczył czoło i podrapał się w głowę. Po co pchać się do centrali i walczyć
o utrzymanie stołka. Tutaj kryteria wydawały się jasne. Oddział podpisuje dużo umów
leasingowych – dyrektor jest dobry. W przeciwnym wypadku jest słaby i wylatuje. A tam? A
pieniądze pewnie takie same albo niewiele większe.
Jasiński dostrzegł grymas niepewności na twarzy Pawła. Uśmiechnął się i pokręcił
głową z udawaną dezaprobatą.
- Ty Paweł jesteś jak dziecko. Widzę, że wszystko ci trzeba wyłożyć do samego
końca.. – Wyjął kolejnego papierosa, chwilę się zastanawiał i włożył go z powrotem.
– Za dużo palę ostatnio – mruknął jakby do siebie. – No, więc posłuchaj – zaczął. –
Tutaj musisz pracować minimum dziesięć godzin dziennie, intensywnie zachęcać do pracy
trzydziestu agentów i pięciu managerów, szukać ciągle nowych ludzi do pracy, a i tak nie
masz pewności, że na koniec miesiąca nie okaże się, że twój oddział jest ostatni w rankingu
firmowym. Zgadza się?
- Nie wiem. Jestem tu dopiero od tygodnia. Chyba tak. – Paweł wzruszył ramionami.
- No! A jako dyrektor Działu Rozwoju? Musiałbyś pracować intensywnie tylko nad
dyrektorami nowych oddziałów. Maksymalnie dwóch rocznie. No chyba, że nastąpi jakiś
boom gospodarczy, ale nie zanosi się na to. Resztę dyrektorów lekko, co jakiś czas
podszczypywać i już. Praca niezbyt ciężka. Nie musisz motywować tylu leniwych ludzi do
większego wysiłku. Pracujesz tylko z najbardziej aktywnymi i kreatywnymi. Poza tym trochę
trzeba obserwować, co się dzieje u konkurencji i posuwać się w tym samym kierunku. Do
tego służbowe mieszkanie w dobrej dzielnicy Warszawy, samochód niezłej klasy, duży
fundusz reprezentacyjny. No a pieniądze? Na początek, co najmniej takie same jak tutaj. A
jeśli się sprawdzisz, możesz liczyć na naprawdę przyzwoite dochody. Nasi szefowie w Los
Angeles wiedzą, że za dobrą pracę płaci się dobrze. Jedynym prawdziwym problemem jest
presja innych, którzy chcą zająć twoje stanowisko, albo twoim kosztem wspiąć się na jakiś
stołek w centrali. Jesteś dzieckiem szczęścia, więc nie powinieneś mieć problemów ze
zbudowaniem sobie odpowiednich układów.
- No właśnie. Ja nie mam żadnych układów w centrali.
- Jak to nie? A ja, to co?!
2.
Maryla szła zmęczona od matki. Zrobiła generalne porządki w domu rodziców.
Matka straciła całą energię życiową po tym jak Waldek wylądował w więzieniu i trzeba było
wykonywać za nią większość prac domowych.
Ojciec, jak dawniej przesiadywał w piwnicy i opracowywał tam coraz lepsze metody
produkcji alkoholu domowym sposobem. Zrobił się ostatnio jakiś mało komunikatywny. Nie
chciał rozmawiać z nikim i na pytania odburkiwał niechętnie. Inna sprawa, że dawniej też nie
był zbyt wylewny. Jedyną osobą, którą akceptował do końca i traktował wyjątkowo dobrze,
był Paweł. Nie własny syn – Waldek, tylko zięć. Może dlatego, że mieli takie same
zainteresowania? Obydwaj lubili wypić i poimprezować. Kiedyś.
Teraz Paweł siedzi w Gdańsku i nie ma czasu na imprezy, bo ciężko pracuje. Syn, po
wpadce na przekrętach gospodarczych, w więzieniu.
Na dobrą sprawę, Maryla nie dziwiła się ojcu. Sama też nie miała ochoty z nikim
rozmawiać. Prawie wszystkie koleżanki, które dawniej często do niej zaglądały, odsunęły się i
przestały przychodzić. Miała teraz za dużo pieniędzy jak na dawne znajomości. Za bardzo
kłuły w oczy jej nowe ciuchy, odnowiony domek i samochód Pawła. Ją samą nudziły teraz te
wieczne narzekania, które kiedyś były sednem, toczonych godzinami, pogaduszek. Co ją teraz
obchodziło, że ktoś nie może dożyć do pierwszego i biega pożyczać gdzie się da i tak cały rok
w kółko? Zresztą ona nawet w najbiedniejszych czasach potrafiła sobie poradzić na tyle, żeby
nie prosić nikogo obcego o pomoc.
Dzieci zostały u babci na noc. Dobrze się tam czuły, a poza tym Maryla chciała dać
matce jakiekolwiek zajęcie, żeby wyrwać ją z tego letargu.
Był też jeszcze jeden powód. Od wyjazdu Pawła do Gdańska do ich domu niemalże
wprowadził się Jarek – Gacek. Miał pilnować domu i dbać o ogród. Czasami nie chciało mu
się wracać wieczorem do siebie i zostawał na noc. Spał w saloniku na kanapie. Kiedy dzieci
zostawały na noc u matki, Maryla spała z nim.
Kiedy poszli do łóżka po raz pierwszy – Paweł był wtedy na Krecie – to było po prostu
jakieś chwilowe niezamierzone szaleństwo. Maryla miała wielkie wyrzuty sumienia i chciała
oczyścić się z tego przed Pawłem. Nie udało się. Wydarzenia potoczyły się w takim tempie,
że nie było okazji ani nastroju.
Druga wspólna noc była już absolutnie zamierzona. Ostatni miesiąc przed nominacją
na stanowisko dyrektora oddziału, Paweł spędził praktycznie w Gdańsku. Nawet kiedy
nocował w domu to trwało to kilka godzin i rano już go nie było. Bez przerwy był potwornie
zmęczony i nie miał siły ani ochoty na rozmowy. Toczył bitwę. Po nominacji wyjechał
całkiem i od dwóch tygodni jeszcze nie był w Dąbrówce.
Krótkie, często przerywane, rozmowy telefoniczne to za mało. Maryla czuła się
bardzo samotna w domu. Potrzebowała ciepła i kilku miłych słów przed zaśnięciem.
Gacek trochę przypominał jej Pawła z pierwszego okresu małżeństwa. Absolutny
spokój ducha i pozytywne nastawienie do całego świata. Był sporo młodszy i z początku
nieco niezdarny i nieśmiały w łóżku, ale nie przeszkadzało jej to. Wystarczyło, że był i mogła
się do niego przytulić. Miała dość walki z życiem i bycia twardą. Poddała się i czuła się z tym
dobrze.
Przestała też odczuwać potrzebę usprawiedliwiania się przed Pawłem.
Brunatne chmury zaciągnęły niebo i zaczął kropić deszcz. Maryla otworzyła parasolkę
i przyspieszyła kroku. Z daleka dostrzegła jakiś ciemny, elegancki samochód stojący przed jej
domem. Poczuła lekkie ukłucie strachu. Nie czekała na nikogo. Ostatnio każda wizyta
oznaczała tylko kłopoty.
W salonie siedział Waldek w towarzystwie obcego mężczyzny. Na widok Maryli
zerwał się z fotela i padli sobie w objęcia. Maryla rozpłakała się z radości. Waldek też nie
krył wzruszenia. Wyglądał fatalnie. Twarz miał starszą o kilkanaście lat, a sylwetka zgarbiła
mu się i skurczył się jakoś w sobie. Schudł. Dawna pewność siebie, która emanowała z niego
na każdym kroku, gdzieś się teraz ulotniła. Spoglądał na siostrę wzrokiem zbitego psa i
uśmiechał się niepewnie. Po chwili zmitygował się i przedstawił Maryli mężczyznę, który
spokojnie czekał na zakończenie rodzinnego powitania.
- Pan mecenas Tadeusz Oślizło, mój obrońca.
- Pan Waldemar nie mógł się nachwalić całą drogę, jaką ma zaradną i gospodarną
siostrę. Teraz widzę, że nic nie przesadził. – Oślizło zatoczył dłonią koło.
- Bardzo mi miło. – Maryla podała rękę adwokatowi i zakręciła się przy kuchni, żeby
zrobić coś do picia. Jeść nie chcieli. Po drodze do Dąbrówki zatrzymali się w zajeździe i
zjedli solidny posiłek. Postawiła kawę na stoliku, szybko nakrytym świeżym obrusem.
- Wypuścili cię? – Powiedziała spoglądając na Waldka.
- Tak. Sędzie ustalił kaucję w wysokości pięćdziesięciu tysięcy złotych i w zeszłym
tygodniu wpłacono ją. Myślałem, że to wy. – Popatrzył na nią pytająco.
- Nie. Ja nic o tym nie wiem. Paweł siedzi w Gdańsku i ma teraz urwanie głowy w
pracy. Zresztą nawet nie mielibyśmy teraz takiej kwoty. Może to Teresa?
- Żona pana Waldemara niestety odmówiła wpłacenia kaucji. Próbowałem się z nią
porozumieć w tej sprawie, ale nic nie osiągnąłem. Zdaje się, że teraz w ogóle wyjechała z
Dąbrówki – wtrącił się adwokat.
Waldek pokiwał głową bez słowa. Zalega niezbyt miła cisza. Wspomnienie Teresy
bolało. Maryla czuła, że za chwilę się rozpłacze.
W drzwiach od ogrodu stanął Gacek. Mruknął pod nosem powitanie i
niezdecydowanie spoglądał na Marylę. Był ubrany w stare spodnie i powyciągany sweter,
którego używał do koszenia trawników.
- Pójdę już do domu. Trawę skosiłem do końca. Przyjdę pojutrze, w sobotę. Będę
trochę później. Chcę iść do fryzjera – powiedział powoli i wycofał się tymi samymi drzwiami,
którymi wszedł.
Maryla popatrzyła za nim przez okno. Maszerował swoim charakterystycznym,
podskakującym krokiem. Delikatnie zamknął za sobą furtkę i przez moment spoglądał z
zaciekawieniem się na samochód adwokata, stojący na chodniku. Po chwili zniknął jej z pola
widzenia.
- Piękny dom macie państwo – odezwał się uprzejmie mecenas Oślizło.
- Dziękuję. To miło, że się panu podoba. Taki sobie, prowincjonalny domek.
- Ależ skąd! Uważam, że wyróżniałby się nawet w Warszawie.
- Proszę nie przesadzać. Ale co z tą kaucją. Skoro nie my i nie Teresa, to kto? –
Wróciła do poprzedniego tematu. Nadmierna uprzejmość adwokata zaczynała ją trochę
irytować. Było w nim coś odpychającego.
Oślizło podniósł się z sofy, jakby wyczuwając, że jego czas na dzisiaj już się skończył
i trzeba się wynieść.
- Na pewno państwo dojdziecie do tego. Może ktoś z rodziny. Najważniejsze, że pan
Waldemar jest już w domu. – Uścisnął kordialnie dłoń Waldka. – Będę już jechał. Do
Warszawy kawałek drogi, a jutro od rana czeka mnie ciężka sprawa w sądzie.
Waldek odprowadził go do samochodu. Po drodze umówili się na kontakt w ciągu
kilku dni. Sprawa miała stanąć na wokandzie dopiero za jakiś czas. Mieli co najmniej kilka
miesięcy na ustalenie i przygotowanie linii obrony.
Maryla wzięła do ręki telefon, żeby zadzwonić do matki i powiedzieć jej o powrocie
Waldka. Rozmyśliła się jednak. Waldek powinien się dobrze wyspać i odpocząć. Z takim
wyglądem tylko by matce zgryzot przysporzył. Jutro sam pójdzie do rodziców i zrobi im
niespodziankę. Wyjrzała przez okno. Waldek coś długo nie wracał, a deszcz rozpadał się na
dobre.
Jej brat stał na środku chodnika i z twarzą skierowaną ku niebu. Woda ściekała już z
niego strużkami.
- Waldek, co ty robisz?! Przemokniesz całkiem! Chodź do domu, zrobię ci jakąś
kolację! – krzyknęła.
Powoli, jakby z niechęcią, ruszył w kierunku domu.
- Nawet nie wiesz jak się tęskni w więzieniu za deszczem i niebem w ogóle –
mamrotał zakłopotany.
W korytarzu zatrzymał się na chwilę przy stojaku z wędkami Pawła. Pogładził palcem
kołowrotki i westchnął.
- Chyba zajmę się teraz wędkarstwem i zbieraniem grzybów. Muszę z czegoś żyć, a
szwalnia zaplombowana. Teresa położyła rękę na pieniądzach. Mam nadzieję, że w domu
zostało przynajmniej łóżko do spania – powiedział zmęczonym głosem.
- Na razie będziesz spał u nas, a potem wszystko się ułoży. A wędki możesz sobie
pożyczyć. Paweł na pewno nie będzie ich w najbliższym czasie używał.
- Jasne. Po co rekinowi wędki. – W jego głosie nie było złości. Była skarga. Skarga
kogoś, kto chciał być rekinem, ale mu się nie udało. A temu dupkowi Pawłowi udało się!
3.
Dzwonek faksu zabrzęczał dwa razy i papierowa taśma zaczęła wysuwać się ze
środka. Kasia popatrzyła na nagłówek. Z centrali. Kilkanaście adresów i telefonów firm, które
szukały firmy leasingowej i wybrały Financial Brokers. Sekretarka obejrzała się za za siebie,
żeby sprawdzić czy nikt nie nadchodzi korytarzem.
Dyrektor Filipowski nie zostawił jej żadnych dyspozycji w tej sprawie, ale kiedy
rządził tu Dobromir Kotas takie informacje były absolutnie utajnione. Na wszelki wypadek
szybko oddarła faks i schowała do teczki z nagłówkiem: “do podpisu”. Odwróciła się znowu i
aż podskoczyła na krześle. Za jej plecami stał Paprocki – księgowy oddziału. Musiał podejść
bardzo cicho.
- Co? Namiary przyszły z Warszawki? – zapytał konfidencjonalnym szeptem,
upewniając się wzrokiem, że drzwi od gabinetu dyrektora są zamknięte.
- Uhm – mruknęła Kasia niechętnie. Nie lubiła Paprockiego. Wtrącał się we wszystko
i miał nieświeży oddech. Kiedy dyrektora nie było w oddziale strasznie się szarogęsił. Już
parę razy wybierała się na skargę, że Paprocki grzebie w papierach, które nie mają nic
wspólnego z księgowością, Raz go nawet przyłapała na wychodzeniu z gabinetu dyrektora,
podczas jego nieobecności. Powiedział wtedy, że potrzebował jakichś danych z segregatora,
który stał w gabinecie szefa. Z początku się nie zorientowała, ale potem doszła do wniosku,
że kłamał. Tam nie było żadnych segregatorów z danymi, które mogłyby być mu potrzebne.
Telefon na jej biurku zadzwonił. Podniosła słuchawkę jednocześnie otwierając
szufladę biurka.
- Financial Brokers, oddział w Gdańsku. Słucham. – Wsunęła teczkę “do podpisu” do
szuflady i przekręciła kluczyk. Paprocki popatrzył na kluczyk i wykrzywił twarz w grymasie
dezaprobaty.
- Dyrektor Jasiński do pana, panie dyrektorze – powiedziała Kasia i odłożyła
słuchawkę, przełączając rozmowę na gabinet dyrektora.
Za lustrzanymi drzwiami Paweł Filipowski słuchał przez chwilę dłuższego monologu,
płynącego z telefonu. Wolną ręką gładził swój nowy, jedwabny krawat. Zapłacił wczoraj za
niego sto dwadzieścia złotych i gdyby nie to, że się wstydził, natychmiast by go oddał. Do tej
pory kupował krawaty po piętnaście albo dwadzieścia złotych i był zadowolony. Coś go
wczoraj podkusiło. Chyba po raz pierwszy poczuł, że jest dyrektorem i od teraz będzie
zarabiał co miesiąc furę pieniędzy.
Jasiński dzwonił, żeby powiedzieć, że oddział Pawła jest ostatni w rankingu za
listopad.
- Musisz się trochę sprężyć. Na razie masz taryfę ulgową. Wszyscy jeszcze pamiętają
sprawę “Wiktorii” i całe, związane z nią, zamieszanie, ale to długo nie potrwa.
- Wiem, wiem. Już się wziąłem do pracy i efekty powinny niedługo być, ale wydaje
mi się, że te rankingi powinny uwzględniać położenie oddziału.
- Co masz na myśli? – spokojnie zapytał Jasiński.
- To, że tutaj nie mam do dyspozycji tylu firm, co w Warszawie, na Śląsku, czy nawet
w Poznaniu. Po prostu trudniej znaleźć klienta.
- Widzę, że po awansowaniu zmieniłeś poglądy. Kotas jednak jakoś sobie radził –
rzucił Jasiński. – A zresztą, kto ci zabrania mieć agentów tam gdzie jest dużo potencjalnych
kontrahentów. Możesz zatrudnić ludzi z Warszawy czy ze Śląska.
- No a co na to inni dyrektorzy, z tamtych oddziałów? Nie będą się… denerwować, że
wchodzę na ich teren?
- Nie myśl o tamtych! Myśl o sobie! Tamci martwią się o siebie sami i na pewno nie
mają skrupułów, kiedy trafi im się dostatecznie duży klient z twojej okolicy. – W głosie
Jasińskiego można było wyczuć zniecierpliwienie. – Podsyłam ci adresy kilkunastu firm do
obsłużenia. Jak sam zauważysz, część z nich jest z Bydgoszczy i skoro jesteś taki honorowy,
to może powinienem dać ich namiary Kubie Ferencowi z Poznania? On ma troszeczkę bliżej.
Paweł nie odezwał się. Kolejna zasada ze starego życia nadawała się na śmietnik.
Śmietnik zaczynał się już chyba przepełniać.
- No! Widzę, że zaakceptowałeś mój punkt widzenia – przerwał to milczenie Jasiński -
Teraz musisz przez kilka miesięcy myśleć o pieniądzach. Tylko o pieniądzach! W lecie
będziesz mógł trochę odpuścić. Spisz się dobrze to załatwię tobie i żonie dwa tygodnie w
naszym hotelu na Florydzie.
Jasiński pożegnał się i rozłączył. Paweł zamyślił się. Floryda. Nieźle.
Popatrzył na ozdobną mapę świata, którą kazał sobie zawiesić w gabinecie. Podszedł
do niej i dotknął palcem Florydy. Potem odszukał Los Angeles. Nieźle – pomyślał. – Teraz
pracuję jako dyrektor dla “chłopców” z Los Angeles, a jak się sprężę, to będę wypoczywał na
Florydzie.
Zachichotał cicho i pokręcił głową. Jeszcze całkiem niedawno zastanawiał się, czy
warto ryzykować sto złotych na nowe buty do pracy. Nacisnął przycisk interkomu i poprosił
Kasię o przyniesienie faksu z adresami firm, przesłanymi przez Jasińskiego.
****
Mężczyźni siedzący w samochodzie zaparkowanym na chodniku palili papierosy.
Zaczynało się rozwidniać, ale nadal było ciemno i bardzo zimno. Obydwaj byli mocno
zbudowani i ubrani w skórzane kurtki, słabo chroniące przed zimnem. Kilkudniowy zarost
zdobił ich zmęczone twarze. Mężczyzna siedzący przy kierownicy zaklął pod nosem i
przekręcił kluczyk. Silnik Audi posłusznie zamruczał i zaczął cicho pracować. Po chwili w
środku zrobiło się trochę cieplej. Nie otwierali okien w obawie przed zimnem i teraz mrużyli
oczy w oparach dymu tytoniowego.
- Ciekawe ile czasu będziemy tu jeszcze stać? Mam dosyć tych nocy w samochodzie.
W lecie jeszcze idzie wytrzymać, ale teraz to już za bardzo męczące – zamruczał mężczyzna
siedzący na siedzeniu pasażera. Przeciągnął się, aż kości mu zatrzeszczały. Zaczął drapać się
intensywnie po głowie. Był prawie łysy. Resztki włosów z boków głowy miał wygolone
prawie przy samej skórze. Z tyłu, za prawym uchem miał sporą brodawkę, a na jej czubku
pieprzyk. Delikatnie pogładził palcem po jej końcu.
- Muszę sobie to wyciąć. Zaczyna mnie denerwować – powiedział i pochylił się ku
szybie, mrużąc oczy.
- Poczekaj, mam tu scyzoryk. Mogę ci zaraz wyciąć. Za darmo. – Zarechotał
kierowca.
- Jaja sobie wytnij, głąbie. Lepiej popatrz tam! Ktoś chyba wychodzi.
Kierowca przystawił twarz do szyby i przetarł okno, które zaparowało od ich oddechów.
- To ona. Gdzie ją niesie tak rano? – Spojrzał na zegarek. Siódma piętnaście. Skulili
się obaj w fotelach, żeby ich nie dostrzegła.
- To co, wchodzimy? – zapytał cicho ten z brodawką, kiedy już ich minęła.
- Wchodzimy. – Kierowca powoli, metodycznie naciągnął rękawiczki.
4.
Paweł przebiegł wzrokiem po twarzach managerów. Nie wiedzieli, po co ich
wezwał. Być może się domyślali. Były wśród nich dwie kobiety – kierowniczki grup.
Trzymały w rękach potężne notesy. Pozostali trzej mężczyźni chyba polegali na swojej dobrej
pamięci, bo nie mieli ze sobą nic do notowania.
To była cały czas ta sama grupa, która została namaszczona przez Kotasa. Jedynie
Mariusz Winiarski był nowy. Od niedawna zajmował miejsce Pawła, kiedy ten awansował na
dyrektora oddziału.
Paweł jeszcze nie zdecydował się na wyrzucenie kogoś z nich ze stanowiska. Na
razie testował ich i przyglądał się jak pracują grupy. Cały czas szukał potencjalnych
następców.
Mariusza Winiarskiego nie zamierzał oczywiście zwalniać. Sam go mianował na
managera unitu i uważał, że chłopak się doskonale sprawdzi. Niedawno skończył studia i nie
zdążył jeszcze nabrać złych nawyków. Po prostu skarb. Studiował w Warszawie, ale wrócił
na Wybrzeże. Jego rodzice byli w podeszłym wieku i musiał się nimi opiekować.
- Wczoraj dostałem ciekawy telefon z centrali. Jesteśmy na ostatnim miejscu za
listopad. Czy ktoś z państwa może mi podać przyczynę? – Zaczął spokojnym, rzeczowym
tonem.
Nikt się nie odzywał przez dłuższy czas. Mężczyźni patrzyli na swoje buty, a kobiety
uśmiechały się w nic nie mówiący sposób. Paweł też się uśmiechnął.
- Wiem, że to trudne pytanie i sam nie znam na nie odpowiedzi – rzucił ugodowo.
Mężczyźni podnieśli głowy i zaczęli się wiercić w fotelach. Poczuli się pewniej po
tej uwadze. Na razie nikt ich nie obarczał winą za słabe wyniki. Kobiety uśmiechnęły się
szerzej.
- Myślę, że tam w centrali powinni nam trochę odpuścić. Mamy za sobą dwie zmiany
dyrektora w krótkim czasie – odezwała się jedna z kobiet, Ewelina Pająk. Miała czterdzieści
sześć lat i była najstarsza w tym towarzystwie. Często zabierała głos jako pierwsza. Nie
dlatego, że miała zawsze coś istotnego do powiedzenia. Po prostu taką miała idee fix. Mówić
cokolwiek, ale zawsze jako pierwsza.
Reszta pokiwała głowami potakująco. Tak. To był jakiś powód. Nowa miotła zawsze
zamiata inaczej i trzeba się przystosowywać do nowego stylu. Dwa razy pod rząd to trudne.
Musiało się odbić na wynikach. Oczywiście, nikt oprócz Eweliny Pająk nie powiedział tego
głośno.
- Zgadzam się z panią – powiedział Paweł. – Oni chyba też, bo na razie tylko
zwracają nam uwagę i chcą żebyśmy powoli zaczęli myśleć o odbijaniu się od dna. A żeby
nam w tym pomóc podesłali kilkanaście adresów firm do obsłużenia.
Managerowie popatrzyli krótko po sobie, a potem wbili w niego wzrok. Czekali na
jakieś decyzje. Jeśli powie, że sam podzieli te adresy to wszystko w porządku. To będzie
znaczyło, że jest tak jak przedtem i można spokojnie czekać na rozwój wypadków. No i
oczywiście wpływać na niego sprawdzonymi dotąd metodami. Niestety rozczarowali się.
- Nie wiem jak rozdzielał te zlecenia dyrektor Kotas. Kiedy sam byłem agentem,
nigdy nie dostałem żadnego. Możecie mnie państwo oświecić w tej kwestii?
Znowu zaległa dłuższa cisza. Najwidoczniej managerowie nie zamierzali się z
niczym wyrywać. Mieli to dobrze przećwiczone.
Ewelina Pająk znowu nie wytrzymała ciśnienia:
- Pan dyrektor Kotas miał zwyczaj dzielić te namiary według… e… raczej…
właściwie chyba nie było żadnych jednoznacznych kryteriów? – Popatrzyła pytająco po
twarzach innych managerów. Ci tylko kiwali głowami.
- Natomiast pan dyrektor Ferenc nie dał nikomu ani jednego zlecenia –
kontynuowała Ewelina Pająk. – Albo nic nie przychodziło, albo wszystko sam obsługiwał. –
Wzruszyła ramionami, jakby dając do zrozumienia, że to nie jest w porządku.
- Ja w każdym razie zamierzam to zorganizować w bardzo czytelny sposób -
powiedział Paweł, nie komentując uwagi o dyrektorze Ferencu. Nie patrzył na siedzącą przed
nim grupkę, ale kątem oka zauważył, że wszyscy naraz pochylili się w jego kierunku. Chcieli
dobrze usłyszeć, co ich czeka teraz. Uśmiechnął się lekko pod nosem.
- Od dzisiaj zaczynamy promować agentów najbardziej produktywnych – zaczął i od
razu musiał przerwać. Jeden z managerów miał atak gwałtownego kaszlu.
- Aby to osiągnąć, w każdy poniedziałek rano muszę mieć na swoim biurku raport o
wynikach wszystkich grup w ubiegłym tygodniu. – Popatrzył spod oka na reakcję, ale nic nie
dało się odczytać z twarzy rozmówców. – W ten sposób ustalimy ranking agentów, od
najlepszego do najgorszego. Każdy, nadchodzący z Warszawy albo bezpośrednio od klienta
namiar, będzie przydzielany do obsłużenia najlepszemu, potem następnemu i tak dalej. Od
każdego poniedziałku zabawa zaczyna się od nowa. Czy to jest jasne dla państwa? –
Odpowiedziało mu tylko pięć niemych kiwnięć głowami.
- Aktualna lista rankingowa będzie wywieszona w sekretariacie, tak żeby każdy nasz
agent mógł widzieć gdzie jest w danej chwili – kontynuował. – Mam nadzieję, że to podziała
motywująco na nich. Chciałbym też, żeby wiedzieli o nowych zasadach jak najszybciej.
Znowu nikt się nie odezwał. Żadnych komentarzy. Paweł zaczynał się już trochę
irytować. Stado baranów czy sparaliżowanych morsów?! Może ostatnia zapowiedź zmusi ich
do wydania z siebie jakiegoś dźwięku.
- Managerowie unitów nie wchodzą do rankingu. – Wszystkie głowy, oprócz
Mariusza Winiarskiego, gwałtownie uniosły się. W powietrzu zawisło coś na kształt niemego
krzyku i znikło niemal natychmiast. Głowy pochyliły się i jedynym śladem przeżytego przed
chwilą szoku były nieco słabsze uśmiechy na twarzach Eweliny Pająk i drugiej kobiety,
Grażyny Mendalki.
- Ale będziemy mogli dalej obsługiwać klientów? – zapytała nieoceniona Ewelina
Pająk, ułatwiając nieco Pawłowi przejście do najważniejszego. Grażyna Mendalka zawiesiła
wzrok na jego ustach.
- Oczywiście. Chciałbym jednak, żeby celem każdego managera stało się
zbudowanie silnej grupy, która wypracuje mu taką prowizję, że nie będzie musiał już zarabiać
obsługując klientów. Będziemy robić duży obrót, kiedy będziemy zatrudniać dużo ludzi. To
oczywiste. Dlatego każdy manager będzie dostawał jedno zlecenie za każdego przyjętego do
pracy agenta. Poza rankingiem, a właściwie przed wszystkimi z rankingu. Zatrudnienie jak
największej liczby nowych agentów jest teraz naszym najważniejszym celem.
Spotkanie dobiegło końca. Managerowie milcząc wychodzili z gabinetu Pawła. Nie
mieli dobrych humorów, to oczywiste. Odebrał im łatwe pieniądze, które do tej pory
dostawali dzięki dobrym układom z Kotasem. Jakby tego było mało, będzie chciał ich zmusić
do większego wysiłku.
Paweł był pewien, że pomimo pozornego spokoju, widocznego na ich twarzach, w
głowach nieźle się kotłowało. Z całą pewnością już zaczęli kombinować jak się ustawić w tej
nowej sytuacji. W ciągu pięciu minut miał na to oczywisty dowód.
Uchylił lekko okno i usiadł za biurkiem. Wyciągnął paczkę Marlboro light. Kupował
teraz drogie papierosy. Zapalił i zaciągnął się z przyjemnością.
Nie chciał tego po sobie pokazać, ale stresował się podczas spotkania chyba nie
mniej od managerów. Nigdy nie lubił narzucać nikomu swojej woli i nie czuł się swobodnie
oznajmiając teraz swoje decyzje. Tym bardziej, że nie spodziewał się ich radosnego przyjęcia.
Telefon zaterkotał i Kasia zapytała czy dyrektor przyjmie teraz Grażynę Mendalkę.
Ma jakąś ważną sprawę i chce mu zająć chwilę.
5.
Maryla spieszyła się. Do domu rodziców musiała iść energicznie ponad piętnaście
minut, a już minęła siódma. Chciała szybko wyprawić Patryka do szkoły i powiedzieć matce
o przyjeździe Waldka. W drodze powrotnej zamierzała zrobić zakupy na śniadanie. Nie
spodziewała się powrotu brata i nic specjalnego nie miała w lodówce.
Trochę zaspała rano. Siedzieli wczoraj do późna w nocy rozmawiając o problemach
Waldka. Wiedziała, że musi go cierpliwie wysłuchać. Była jedyną osobą, której mógł się
zwierzyć.
Sprawa “Wiktorii” wstrząsnęła nim i zmieniła jego poglądy na wiele spraw. Stracił
swoją dawną pewność siebie i zwyczaj komentowania wszystkiego tonem znawcy. Odejście
Teresy przygnębiło go dodatkowo. Przysłała mu do więzienia bardzo przykry, agresywny list.
Zamierzała wystąpić o rozwód. Jako powód podawała to, że chciał wyjechać bez jej wiedzy
do Stanów i zostawić ją i dziecko bez środków do życia. Nawet nie mógł się w żaden sposób
wytłumaczyć. Nie dała mu szansy, nie odbierając telefonów, kiedy próbował dzwonić na jej
koszt. Szybko wyprowadziła się do swoich rodziców do Koszalina.
I co to za historia z tą kaucją, pomyślała Maryla. Kto ją wpłacił? Czy to możliwe, jak
sugerował Waldek, żeby rodzice nic jej nie powiedzieli i sami jakoś zdobyli te pięćdziesiąt
tysięcy? To mało prawdopodobne, ale nie niemożliwe. Ojciec lubił ich czasami zaskoczyć,
ujawniając oszczędności, których nikt się nie spodziewał. Poza tym miał dwóch braci na
Śląsku. Obydwaj pracowali i powodziło im się dobrze. Może od nich pożyczył.
Z daleka zobaczyła matkę idącą z Patrykiem. Spojrzała na zegarek. Pół do ósmej.
Ciekawe, czemu ojciec nie podwiózł ich samochodem? Może go sprzedał żeby wpłacić tą
kaucję?! Ostatnio rzeczywiście nie widziała, żeby gdzieś wyjeżdżał. Patryk wyrwał rączkę z
dłoni babci i podbiegł do Maryli.
- Mamo, gdzie idziesz? – zapytał.
- Po ciebie. Chciałam cię wyprawić do szkoły, ale się za bardzo pospieszyliście.
Myślałam, że dziadek odwiezie cię samochodem. Chłodno jest. – Poprawiła szalik na szyi
syna i popatrzyła na matkę badawczo. Matka odwróciła wzrok i nie odzywała się. Jakby była
zakłopotana.
- Pójdę już z nim dalej, mamo. Zajrzyj do nas za dwie godziny. Mam dla ciebie
niespodziankę. – Maryla wzięła Patryka za rękę.
- Jaką niespodziankę? – zapytała Otocka zmęczonym głosem. Słychać było w nim
niepokój i wielką niechęć do niespodzianek. Maryli zrobiło się jej szkoda.
- Bardzo miłą. Waldek wrócił z więzienia.
- Co ty mówisz dziecko?! – W matkę jakby wstąpił nowy duch. Podeszła energicznie
do Maryli. – Wrócił? O mój Boże! – Zaczęła płakać z radości.
- Teraz na pewno śpi. Rozmawialiśmy do trzeciej nad ranem. Przyjdź za dwie
godziny. Zrobimy coś dobrego do jedzenia i obudzimy go.
Ręce Otockiej trzęsły się z radości. Odruchowo poprawiła włosy.
- To może zrobię jakieś zakupy? – zaproponowała radosnym tonem.
- Ja wszystko kupię. Odprowadzę Patryka i wracając zrobię zakupy.
- No dobrze. Dobry Boże, czy ja wytrzymam dwie godziny? – matka złapała się za
twarz. Oczy zajaśniały jej dawno niewidzianym blaskiem.
Maryla uśmiechnęła się i poszła za Patrykiem, którego nudziła rozmowa dorosłych i
nie czekając na matkę, maszerował już sam w kierunku szkoły.
Otocka ruszyła biegiem do domu. Nogi jej drżały z emocji i nie mogła opanować
radosnego bicia serca. Przed sklepem spożywczym zatrzymała się na chwilę. Obejrzała się za
siebie, Maryli nie było już widać. Kupię Waldkowi jabłecznika, pomyślała i weszła do sklepu.
W drodze powrotnej Maryla spotkała Jarka. Kręcił się na niewielkim placu w pobliżu
szkoły, gdzie stało kilka zieleniaków, a między nimi porozkładali swój tandetny towar
handlarze ze wschodu. Właśnie jeden z nich, gwałtownie przy tym gestykulując, tłumaczył
coś Jarkowi.
- Kupujesz coś? – zagadnęła, przystając za jego plecami.
- Nie. Tak sobie łażę.
- Jak zwykle psujesz ludziom nerwy? – Uśmiechnęła się. – Przyjdź na obiad. Będzie
coś specjalnego. Albo pomóż mi zrobić zakupy i chodź od razu. Będę miała sporo do
dźwigania.
Jarek pokiwał głową i ruszył za nią w stronę budek z warzywami.
- Pan! A eto? Bieri za sto! – zawołał za nim skośnooki handlarz, wyciągając rękę, w
której trzymał pudełko z wiertarką.
- Nie chcę. To dziadostwo zaraz się zepsuje. Mam dosyć swojego złomu. – Jarek
zwolnił nieco kroku i odwrócił się, czekając na okazję do kolejnej wymiany poglądów. Nie
doczekał się jednak, bo Maryla pociągnęła go za sobą, a zdenerwowany sprzedawca rzucił
pudełko między inne towary i tylko klął cicho pod nosem. Piętnaście minut przekonywania
poszło na marne.
Maryla kupiła warzywa na obiad i na deser trochę jabłek, które Waldek bardzo lubił.
Jarek dźwigał za nią torby. Potem weszli jeszcze do sklepu spożywczego.
- Brata wypuścili, co? – zagadnęła ją sprzedawczyni.
- Skąd pani wie? – zapytała zdziwiona.
- Pani mamusia mówiła. Taka była szczęśliwa, jakby zmartwychwstał. No, ale co tu
się dziwić? Wiadomo – syn. Żeby był najgorszy, to matkę serce boli jak mu się krzywda
dzieje.
Maryla tylko pokiwała głową. Nie chciała się wdawać w dyskusje. Szybko napełniła
koszyk i rozglądała się po regałach. Sklepik był niewielki. Chyba nic nie zapomniałam,
pomyślała.
- Aż mi się śmiać chciało, tak zasuwała. Jakby jej ubyło dwadzieścia lat – trajkotała
cały czas sprzedawczyni.
Maryla bez słowa zapłaciła i wzrokiem poszukała Jarka. Stał przy półce z jogurtami,
studiując daty przydatności do spożycia. Sprzedawczyni przestała gadać i obrzucała go złym
wzrokiem.
Gdy dotarli do domu, Maryla ze zdziwieniem stwierdziła, że wychodząc nie
zamknęła drzwi na klucz. Wieszając płaszcz na wieszaku, myślała jak to się mogło stać. W
domu panowała absolutna cisza. Jarek poszedł do kuchni z torbami zakupów. Waldek jeszcze
śpi, pomyślała Maryla i na palcach weszła do salonu.
W uchylonych drzwiach od sypialni zobaczyła leżące nieruchomo nogi. Po butach
poznała, że należą do jej matki. Krzyknęła i podbiegła do ciała, znieruchomiałego na
podłodze.
Przyłożyła ucho do piersi matki. Serce pracowało. To tylko omdlenie, trzeba szybko
wezwać pogotowie, pomyślała spanikowana. Nie umiała sobie radzić z omdleniami.
Bezradnie spoglądała na leżące dookoła kawałki jabłecznika.
Za sobą usłyszała Jarka, który stanął w drzwiach i zaglądając do sypialni gwałtownie
wciągnął powietrze.
Powędrowała oczami za wzrokiem chłopaka.
W sypialni panował półmrok, ale widok był i tak przerażający. W miejscu gdzie do
tej pory był żyrandol, wisiał Waldek. Twarz miał poszarzałą. Język wysunął mu się z ust. Z
jego spodni kapało coś na podłogę. Dopiero teraz Maryla poczuła, że w sypialni okropnie
śmierdzi. Wybiegła do łazienki i zwymiotowała.
6.
Grażyna Mendalka weszła do gabinetu i bez zaproszenia usiadła w fotelu. Paweł
przyglądał jej się przez chwilę, usiłując ustalić dlaczego wygląda jakoś inaczej niż przed
kilkoma minutami, kiedy uczestniczyła w naradzie managerów.
Doszedł do wniosku, że musiała w tym czasie popracować nad makijażem.
Wyglądała teraz zdecydowanie ciekawiej. Może trochę zbyt wyzywająco.
Paweł znał ją z widzenia. Pracowała w oddziale dłużej od niego i kiedy przyjeżdżał
tu jako agent widywał ją czasami. Nawet mu się podobała, ale nigdy nie mieli okazji
rozmawiać. Może dlatego, że wydawała mu się jakaś zbyt wyniosła i traktowała wszystkich z
góry. Teraz nic nie zostało z tej wyniosłości.
Założyła nogę na nogę, tak że mógł obserwować jej niezłe uda niemalże do samego
końca. Zapowiadało się ciekawe spotkanie. Paweł czuł się nieco skrępowany, ale czekał z
zainteresowaniem na dalszy ciąg tego małego spektaklu.
Zapytała czy może zapalić i nie czekając na odpowiedź wyjęła papierosa. Musi być
mocno zdenerwowana, ocenił Paweł. Spodziewał się usłyszeć coś naprawdę ciekawego.
- Nie chciałam przy wszystkich… – zaczęła i od razu umilkła, jakby przestraszyła się
własnego głosu. – Bardzo tu gorąco u pana dyrektora. – Zdusiła papierosa w popielniczce i
rozpięła górny guzik od bluzki. Potem następny. Paweł mógł teraz swobodnie podziwiać
piękny kształt jej piersi. Cały czas milczał, czekając na dalszy rozwój wypadków.
Nie zamierzał ułatwiać jej sprawy.
To wszystko wyglądało trochę na jakąś próbę nacisku.
- Chodzi o te… kryteria rozdziału zleceń – kobieta podjęła kolejną próbę
wyłuszczenia swojej sprawy.
- Tak? – Paweł uśmiechnął się zachęcająco.
- Dobromir… dyrektor Kotas zbudował coś w rodzaju rady oddziału. Oczywiście
nieformalnej …
- Pani do niej należała? – przerwał jej pytaniem.
- Tak. – Zaczerwieniła się. – Ja i kilka innych osób. Skład zmieniał się dosyć często,
ale zawsze należały, oprócz mnie, dwie osoby – Marcin Król i Paprocki. Nasz księgowy.
Paweł miewał teraz codziennie kilkugodzinne sesje z Paprockim, podczas których
oceniali i opiniowali dokumenty kontrahentów, złożone przez agentów. Księgowy nigdy nie
wspominał o żadnej nieformalnej radzie. Mendalka coś kombinuje, pomyślał. Może
spodziewając się, że i tak to wyjdzie na jaw, chce jakoś usprawiedliwić swoje sesje z Kotasem
- na sofie, w magazynie druków. Tylko, po co? Nikogo to teraz nie interesuje. Marcin Król
wyjechał, Kotasa nie ma, a ja… aha!
Grażyna Mendalka obserwowała jak zmienia się twarz dyrektora Filipowskiego.
Dostrzegła, że zaczerwienił się i doszła do wniosku, że czas przystąpić do ataku.
Wstała z fotela, przygładziła spódnicę i uśmiechnęła się zachęcająco do Pawła. Nie
czuła się pewnie.
- Chciałam zapytać jak wygląda sprawa tych ostatnich zleceń? Tych, które przyszły z
Warszawy. Nie ma jeszcze żadnego rankingu, więc… – Łydki drżały jej ze strachu, kiedy
niedbałym krokiem podchodziła do biurka szefa. Usiadła na brzegu i pochyliła się mocno do
przodu. Bluzka rozchyliła się posłusznie, odsłaniając to, co trzeba. Popatrzyła w oczy Pawła
– Chciałam zapytać, kto je dostanie?
Paweł był tak zaskoczony tym natarciem, że odruchowo odjechał fotelem do tyłu.
Popatrzył na grafiki wiszące na ścianie, potem na telefon. Oczy jednak uparcie wracały do
punktu między rozchylonymi brzegami bluzki Grażyny Mendalki. Myśli gorączkowo
przelatywały mu przez głowę. Poddać się, czy walczyć? Ale ładne cycki! Co ta baba sobie
wyobraża? Może ją wyrzucić z gabinetu? Sofa w magazynie druków!!
Dzwonek telefonu przerwał ciszę. Grażyna Mendalka spojrzała jeszcze raz w oczy
Pawła. Telefon terkotał natarczywie. Napięcie szlag trafił.
- Jeszcze nie wiem – powiedział Paweł i położył rękę na słuchawce telefonu. Trochę
już ochłonął. – Myślę, że sam je rozdzielę. Teraz muszę panią przeprosić, czekam na ważny
telefon. To pewnie to.
Obserwował jak wychodzi, zapinając w drzwiach guziki od bluzki. Podniósł
słuchawkę. Maryla dzwoniła z domu.
- Waldek nie żyje – powiedziała bez żadnych wstępów. – Powiesił się.
- W więzieniu?!
- Nie. Wrócił wczoraj wieczorem. Spał u nas w domu. Rano poszłam do szkoły z
Patrykiem, a kiedy wróciłam… – Paweł usłyszał, że Maryla płacze. – Paweł przyjedź jak
najszybciej. Matka leży w szpitalu, Chyba ma wylew. Ojciec chodzi jak błędny – mówiła
przerywanym głosem.
- Dobrze. Zaraz wsiadam w samochód i jadę. A co z pogrzebem?
- Na razie policja zabrała ciało Waldka. Chyba będą mu robili sekcję. Nic mi nie
chcieli powiedzieć. Ty musisz z nimi porozmawiać. Przyjedź jak najszybciej.
- Dobrze. Za chwilę wyjeżdżam Trzymaj się.
Paweł odłożył słuchawkę i złapał się rękami za głowę. Waldek się powiesił. Co za
bzdura! Dlaczego to zrobił? Przecież groziło mu najwyżej kilka lat więzienia. Dobry adwokat
mógłby mu załatwić łagodny wyrok w zawieszeniu.
W drzwiach gabinetu pokazała się głowa księgowego Paprockiego.
- Mogę na chwilę, panie dyrektorze? – Wszedł i dokładnie zamknął za sobą drzwi. -
Mam propozycję w sprawie tych zleceń z Warszawy. Ja je dokładnie sprawdzę, a potem
razem je zrobimy. Pan dyrektor tylko podpisze i podzielimy się prowizją. Fifty fifty.
7.
- Nie mógł się sam powiesić, panie Filipowski – powiedział komisarz Orłowski i
pogładził się po rudej jak marchewka czuprynie. – Na nadgarstkach miał ślady po krępowaniu
– to raz. W płucach odkryliśmy obecność środka obezwładniającego – to dwa. A po trzecie, to
niewykonalne technicznie. Przecież sam się nie podciągnął na tej lince. Łóżko stoi za daleko,
a żadnego taboretu nie było w tym pomieszczeniu. Ktoś mu pomógł.
- Pan się oczywiście domyśla kto?
Orłowski popatrzył chwilę na Pawła w milczeniu i odezwał się przyjaznym tonem:
- Właściwie nie powinienem panu nic mówić. Wie pan – tajemnica śledztwa i inne
takie, ale pan też jest zamieszany w sprawę “Wiktorii”, więc powiem krótko. Tak domyślam
się i nawet mam nadzieję potwierdzić dzisiaj swoje domysły.
Paweł westchnął ciężko. Ta cholerna sprawa “Wiktorii”.
- Myślałem, że to już zamknięte – powiedział ponuro.
- W zasadzie tak. Z formalnego punktu widzenia – odpowiedział z wahaniem w
głosie Orłowski i znowu podrapał się po głowie. – Z tego co wiem dokumentacja jest
kompletna i sprawa w sądzie mogłaby się już odbyć. Tylko, że po śmierci pańskiego szwagra
praktycznie sprawy nie ma. Główny oskarżony i organizator całego tego cyrku z fałszywymi
fakturami, niejaki Zdunek, nie żyje. Drugi z oskarżonych, Waldemar Otocki, teraz też nie
żyje. Obaj wspólnicy spółki “Polstok” z Białegostoku, zamieszani w całą sprawę, zginęli
niedawno w wypadku samochodowym, a ich księgowy po prostu nagle wyjechał w
nieznanym kierunku.
- No ale…
- No właśnie – Orłowski nie pozwolił Pawłowi skończyć myśli. – Poza sprawą
gospodarczą, której główni bohaterowie odeszli z tego świata, jest jeszcze, powiązana z nią,
sprawa o zabójstwo Zdunka. Pan był mimowolnym świadkiem. I jeszcze pan żyje!
Paweł poczuł jak ciarki przebiegają mu po plecach.
Przypomniał sobie, jak stał w korytarzu willi w Pabianicach i słyszał przez drzwi
skomlenie Zdunka i zimny, spokojny głos Makowskiego. Potem strzał i ucieczka w panice. A
potem jeszcze ta szaleńcza jazda za tajemniczym busem, w którym, jak mylnie sądził, zbiry
Makowskiego wiozły Waldka. Wzdrygnął się.
- Przepraszam – mitygował się Orłowski. – To był głupi dowcip.
- Nic nie szkodzi. Przypomniała mi się ta sytuacja na stacji paliw pod Toruniem.
Gdyby nie wasza interwencja, pewnie gryzłbym już ziemię. Ludzie Makowskiego by mnie
wykończyli. No, a co z nim?
Orłowski nie odpowiedział. Wyjął papierosy i poczęstował Pawła. Zapalili i Paweł z
grzeczności zaciągnął się śmierdzącym dymem.
Jakieś tanie świństwo, pomyślał z niechęcią.
- Jest pan teraz jedyną znaną nam osobą, która widziała Adriana Makowskiego i
rozmawiała z nim. Wezwałem pana, żeby jeszcze raz potwierdził pan swoje zeznania i
formalnie go rozpoznał. Pokażemy panu za chwilę czterech mężczyzn. Jeden z nich to Adrian
Makowski. Chcemy żeby pan go wskazał. To taka formalność, ale konieczna.
Paweł mimowolnie skulił się na fotelu. Perspektywa spotkania twarzą w twarz z
zabójcą nie była zbyt pociągająca.
- Aresztowaliście go więc wreszcie? – zapytał przez zaciśnięte zęby.
- Tak – z ociąganiem potwierdził Orłowski. – Zatrzymaliśmy go wczoraj rano.
Proszę się nie denerwować. – Uśmiechnął się przyjaźnie. – Będzie pan niewidoczny dla tych
ludzi. Weneckie lustro. Rozumie pan?
Paweł skinął głową. Nieco się odprężył, ale nie do końca. Rozpiął kołnierzyk od
koszuli i poluzował trochę krawat. Próbował się uspokoić, przyglądając się jak policjant
wypełnia jakiś druczek.
Potem przeszli do sąsiedniego pokoju, którego jedna ze ścian była przeszklona.
Pokój tonął w półmroku, oświetlany tylko słabym światłem zza szyby.
Orłowski powiedział coś do mikrofonu na ścianie i po chwili pomieszczenie za szybą
zalało jasne światło. Potem pojawił się policjant w mundurze, a za nim weszło powoli
czterech mężczyzn. Ustawili się twarzami w kierunku szyby, która dla nich była lustrem i
zastygli w bezruchu. Policjant dał każdemu z nich do ręki tabliczkę z wypisanym numerem i
stanął obok.
Paweł przeleciał wzrokiem po twarzach. Z tych wszystkich mężczyzn do rysopisu
Makowskiego najbardziej pasował policjant. Pozostali nie byli podobni w ogóle. Żaden z nich
nie był wysokim, szczupłym, szpakowatym brunetem.
- To żaden z nich – powiedział i spojrzał bezradnie na Orłowskiego.
- Jest pan pewien? – Brwi policjanta podjechały nieznacznie do góry.
Paweł podszedł bliżej do szyby i jeszcze raz powoli obejrzał cztery nieruchome,
obojętne twarze.
- Absolutnie. Tu nie ma Adriana Makowskiego. Mogę się pod tym podpisać obiema
rękami.
- Niech pan się dobrze przypatrzy. Jeden z tych facetów to jest Adrian Makowski –
rzucił z naciskiem Orłowski.
Paweł wzruszył ramionami.
- Jedyną osobą, która trochę przypomina Makowskiego jest ten w mundurze. Gdyby
był szpakowaty, mógłbym go z pewnej odległości pomylić z tamtym. Ale jak się domyślam,
on nie bierze udziału w tej identyfikacji.
Orłowski pokręcił przecząco głową i wyjął rękę z kieszeni marynarki. Trzymał w
niej złamany długopis. Rzucił go do kosza i powiedział niewyraźnie kilka słów do mikrofonu.
Trzy osoby wyszły z pokoju za szybą. Pozostał tam tylko policjant i mężczyzna w średnim
wieku, o dość przeciętnym wyglądzie. Raczej silnej budowy, włosy obcięte prawie do samej
skóry, krótkie wąsiki. Nosił nieduże, owalne okulary, nadające mu trochę wygląd
przedwojennego urzędnika pocztowego.
Na żądanie Orłowskiego ustawił się lewym, a potem prawym profilem. Poproszony o
przedstawienie się i podanie kilku informacji o sobie, zrobił to spokojnym, opanowanym
głosem.
Paweł patrzył jak urzeczony. Wszystko, co mówił tamten zgadzało się. Poza jednym.
To nie był ten Adrian Makowski, który negocjował szczegóły kontraktu “Wiktorii”. No i
Makowski nie miał takiej brzydkiej brodawki za uchem.
Po powrocie do gabinetu, Orłowski unikał wzroku Pawła i milczał dłuższą chwilę
zanim wreszcie odezwał się zmęczonym głosem:
- Miałem nadzieję, że dzięki tej konfrontacji sprawa posunie się do przodu.
Pomyliłem się. Przesłuchaliśmy go dokładnie. Oczywiście wszystkiemu zaprzecza. Nic nie
wie o żadnej “Wiktorii” i nie znał nigdy Zdunka, jej właściciela. Nie ma i nigdy nie miał
BMW. Audi ma. I w ogóle nie było go w kraju w tym czasie. Wrócił do domu dopiero
przedwczoraj. To ostatnie to akurat jest prawda, bo obserwowaliśmy jego dom w Łodzi.
Myślałem jednak, że… Tylko pan widział go w tej willi w Pabianicach.
- No i Waldek – wtrącił Paweł.
- Tego nie wiemy i już się nie dowiemy. Adwokat zabronił pańskiemu szwagrowi
składania jakichkolwiek zeznań przed sprawą. Powiedział nam tylko to, co i tak wiedzieliśmy
po analizie dokumentów księgowych. Ani słowa o Makowskim.
Orłowski wyjął swoje śmierdzące papierosy i wyciągnął w kierunku Pawła, który
odmówił ruchem głowy.
- Pół roku pracy na nic – mówił dalej. – Skoro to nie jest Makowski, którego pan zna
i który, według pana, zabił Zdunka…
- Mówiłem prawdę – żachnął się Paweł.
- Nie, nie… – Policjant wyciągnął przed siebie obie dłonie. – Ja nie zarzucam panu
kłamstwa. Chodzi o to, że sprawa się teraz komplikuje. Okazuje się, że za sznurki pociągał
jeszcze ktoś inny. A my nie wiemy na razie, kto. No cóż – westchnął. – Dziękuję panu. Ciało
szwagra możecie państwo odebrać za dwa dni. Wypiszę wszystkie potrzebne dokumenty. A
tego Makowskiego potrzymamy jeszcze do wieczora i wypuścimy. Nic konkretnego na razie
na niego nie mamy. – Zdusił nerwowo papierosa w popielniczce i wstał żeby się pożegnać.
8.
Pogrzeb by krótki. Cała Dąbrówka stawiła się gremialnie. Paweł podejrzewał, że
duża część tylko po to żeby, zanim zamknięto trumnę, przyjrzeć się jak wygląda
zamordowany człowiek. Wyglądał źle i to chyba najbardziej ekscytowało tych dobrych,
spokojnych ludzi.
Na szczęście było zimno, padał nieprzyjemny śnieg z deszczem i ksiądz nie
przedłużał ceremonii w kościele, a na cmentarzu ograniczył się tylko do kilku słów
wspomnienia i szybko odjechał na plebanię. Ludzie też postali tylko chwilę, przyglądając się
jak grabarze zasypują dół. Znajomi pospiesznie podchodzili z cichymi kondolencjami i
uciekali przed chłodem i pluchą.
Postali nad grobem we trójkę, Paweł, Maryla i jej ojciec, czekając aż wieńce i
wiązanki kwiatów przykryją ziemię. Otocka leżała w szpitalu, po udarze mózgu, którego
doznała na widok ciała syna, kołyszącego się u sufitu, zamiast żyrandola. Nikt z dalszej
rodziny nie przyjechał.
Maryla czytała z ulgą nieliczne telegramy z wyrazami współczucia. Nie czuła się na
siłach do opowiadania po raz kolejny okoliczności śmierci Waldka. Dzieci zostały w domu,
pod opieką Gacka, specjalnie wezwanego w tym celu.
W ostatniej chwili, kiedy już zamierzali wyjść z cmentarza, pojawiła się Teresa.
W milczeniu położyła na grobie męża wiązankę kwiatów i po cichu zmówiła krótką
modlitwę. Paweł obserwował ją spod oka, szukając jakichś oznak żalu czy śladów łez. Oczy
Teresy były jednak suche i spokojne. Widać było, że spełnia po prostu obowiązek wobec
męża. Praktycznie rzecz biorąc, byłego męża.
Wyglądała jakoś inaczej. W pierwszej chwili Paweł pomyślał, że to po prostu wynik
kontrastu między wymizerowanym teściem i Marylą, a wypoczętą Teresą. Kiedy przyjrzał się
jej dokładniej doszedł do wniosku, że to coś więcej.
Teresa wyraźnie zeszczuplała i wyładniała. Na pogrzeb ubrała bardzo elegancki,
doskonale na niej leżący krótki, czarny płaszcz. Patrzyła też jakoś bardziej zdecydowanie i
spokojnie. Tak jakby rozstanie z Waldkiem odjęło jej lat i dodało pewności siebie.
- Nikt więcej nie przyjechał pożegnać Waldka? – zapytała. Paweł miał wrażenie, że
usłyszał cień sarkazmu w jej głosie.
- Telegramy tylko przyszły – odpowiedział głuchym głosem teść. Odszedł kilka
kroków na bok i wysmarkał się hałaśliwie w brudną chustkę do nosa.
Grabarze zakończyli swoją robotę, oklepali łopatami ziemię na grobie, ułożyli
kwiaty i najstarszy z nich stanął niedaleko, w pozie oczekiwania. Dawał do zrozumienia całą
swoją postawą, że chciałby się już rozliczyć. Wyglądało na to, że jeśli będzie musiał czekać
jeszcze trochę, to już nie wykopie następnego grobu zaplanowanego na ten dzień. Był
prawdopodobnie kolejnym przypadkiem choroby Parkinsona. Schorzenie musiało poczynić
już okropne spustoszenie w jego organizmie. Miał bardzo silne objawy. Z nabożnym
szacunkiem przyjął sto złotych, które wręczyła mu Maryla i aż poczerwieniał z radości.
Liczył na pięćdziesiąt.
Deszcz ze śniegiem rozpadał się na dobre i nie było sensu dłużej stać nad świeżą
mogiłą.
Przed bramą cmentarza czekała ich niespodzianka. Teresa nie wsiadła ze wszystkimi
do służbowej Vectry Pawła tylko skierowała się do granatowego BMW, stojącego kilkanaście
metrów dalej. Wrażenie było tak wielkie, że Maryla i Paweł zamiast wsiadać do swojego
samochodu, osłupiali przyglądali się jak Teresa zajmuje miejsce za kierownicą i rusza
zdecydowanie z parkingu. Przez przyciemniane szyby widać było niewyraźnie sylwetkę
kogoś siedzącego na miejscu pasażera.
Kiedy dojechali na miejsce, Teresa już czekała na chodniku. BMW zniknęło, jakby
było tylko przywidzeniem. Dzieci obserwowały powrót rodziców z nosami przyklejonymi do
szyby.
Po wejściu do domu Paweł włączył komórkę i od razu się zaczęło. Najpierw
zadzwoniła Kasia. Przyszło trochę korespondencji i musiał szybko podjąć parę decyzji.
Między innymi przyszło zaproszenie na szkolenie organizowane przez centralę. Powinien
natychmiast wytypować dwóch agentów i jednego managera, bo szkolenie zaczynało się już
w nadchodzący weekend. Potem po kolei dzwonili managerowie z jakimiś bzdurami, chyba
tylko po to, żeby przypomnieć o swoim istnieniu. Za nimi Paprocki, kolejny raz, w sprawie
zleceń z Warszawy, które ostatecznie, za zgodą Pawła, wstępnie rozpracowywał. Sprawa
podziału prowizji pozostała na razie otwarta. W końcu sekretarka z centrali zaanonsowała
dyrektora Jasińskiego.
- Witaj Paweł! Rozmawiałem z twoją sekretarką. Przyjmij, proszę, moje kondolencje
i przekaż żonie wyrazy współczucia ode mnie – mówił. – Wybacz, że zawracam ci głowę w
takim dniu, ale pewne sprawy zaczynają się toczyć szybciej niż planowaliśmy.
- Tak? Jakie sprawy?
- Wolałbym teraz o tym nie rozmawiać. Zależy mi na tym żebyś był na tym
szkoleniu, które zaczyna się w piątek. Na pewno będzie tam prezes i większość członków
zarządu. Zapadną ważne decyzje personalne. Na razie tylko nieformalnie, ale musisz
koniecznie przyjechać. Wiesz gdzie to jest. Ten sam ośrodek nad Zalewem, w którym
odbywało się szkolenie w ubiegłym roku.
- Tak. Pamiętam.
- Wyznaczyłeś już uczestników ze swojego oddziału?
- Przed chwilą.
- Dobrze by było gdybyś mógł spośród swoich ludzi znaleźć kogoś zaufanego i
wartego promowania. Kogoś, na kim polegasz i będziesz mógł się w razie czego oprzeć. No,
ale nie będę ci teraz zabierał czasu tymi sprawami. Jeszcze raz proszę o przyjęcie kondolencji
i do zobaczenia na szkoleniu.
Przez chwilę po wyłączeniu telefonu Paweł myślał o tym, co to za panika znowu.
Jedyną przyczyną takiego zamieszania mogły być tylko roszady personalne, co zresztą
Jasiński wprost powiedział. Widocznie Kocinski już przechodzi do sieci bankowej, a
zwolnienie się miejsca prezesa podziała jak poruszenie pierwszego klocka w dominie.
Przeszedł do sypialni i zajrzał do szafy w poszukiwaniu czystych koszul. Trzeba
będzie założyć najlepszy garnitur, żeby jakoś wyglądać, pomyślał. Przerwał wybieranie
ubrań, kiedy Maryla krzyknęła z kuchni, że obiad gotowy.
Martynka przybiegła z kuchni i skoczyła na niego jak mała kotka. Przytuliła się
mocno, jakby chciała wcisnąć się w niego jak najgłębiej. Pocałował ją w głowę i po raz
pierwszy tego dnia wzruszenie ścisnęło mu gardło..
Stres przekroczył jakąś wartość krytyczną i Paweł poczuł jak łzy same spływają mu
po twarzy. Martynka przytuliła się jeszcze mocniej i tak trwali chwilę w uścisku.
Jedli w ciszy, jeśli nie liczyć wydawanych przez Otockiego odgłosów, które
wyraźnie wskazywały, że posiłek mu smakuje.
Teresa od niechcenia grzebała widelcem w talerzu. Maryla i Paweł spoglądali to na
nią to na siebie. Zmiana, jaka zaszła w Teresie widoczna była coraz wyraźniej. Kiedyś raczej
rozmowna, teraz nie odzywała się wcale. Tak jakby nie miała o czym z nimi rozmawiać.
Nie widzieli się od momentu aresztowania Waldka i nie wiedzieli, co się z nią dzieje.
Chyba jednak nie zamierzała się z nimi dzielić swoimi problemami. Zresztą wyglądała na
kogoś bez jakichkolwiek problemów. Pawła zastanawiał ten jej spokój. Rozstali się z
Waldkiem w złości, ale przecież przeżyli razem kilkanaście lat.
- Nieźle się prezentujesz w tym garniturze – zaskoczyła go komplementem. – Musisz
naprawdę dobrze zarabiać, jeśli cię stać na takie ubrania.
- Chyba tak. A jak sobie radzisz sama? – zapytał zakłopotany.
- Nie narzekam. Mogę teraz decydować o sobie tak jak mi się podoba. Robię to, co
lubię.
- A co robisz? – zainteresowała się Maryla.
- Prowadzę interes. Szwalnia dalej zaplombowana? – zmieniła temat.
- Tak. Na razie prowadzą jeszcze śledztwo – odpowiedział Paweł. – A co? Chcesz
coś zabrać ze szwalni?
- Nie. Na razie zabiorę meble z domu. Moi ludzie już tam je ładują.
- Tak! Szkoda, że nic nie powiedziałaś. Tam jest trochę bałagan. Spaliśmy u was,…u
ciebie przez ostatnie dni. Bałam się zostawać tu na noc. No i ten zapach.
- Nic nie szkodzi poradzą sobie. Możecie tam dalej spać. Ale meble zabieram.
Potrzebuję ich. Kupiłam dom.
- Kupiłaś dom? – zdziwił się teść.
- A co w tym dziwnego? – Obrzuciła go obojętnym wzrokiem.
- Ciociu, a skąd masz taki ładny samochód? – zapytała niespodziewanie Martynka.
- Kupiłam sobie. – Teresa pogładziła dziewczynkę po głowie.
Dalszą rozmowę przerwało wejście Jarka. Jak zwykle, w powyciąganych na
wszystkie strony ciuchach i niezbyt dokładnie uczesany. Maryla posadziła go przy stole i
gestem zachęciła do nakładania sobie na talerz.
Paweł wstał i poszedł dalej pakować neseser. Nie miał ochoty wyjeżdżać i zostawiać
teraz Maryli samej, ale czuł, że Jasiński nie darowałby mu nieobecności na tym szkoleniu.
Urlop też nie wchodził w rachubę. Nie chciał zaczynać pracy od urlopu. Głupio by to
wyglądało.
Postanowił, że wszystkie następne weekendy spędzi w domu. I szybko znajdzie
mieszkanie dla całej rodziny.
9.
- Dobrze, że przyjechałeś. Wiem, że masz tam w domu problemy, ale muszą sobie
bez ciebie poradzić. Tutaj jesteś bardziej potrzebny.
Paweł postawił neseser na ziemi i bez słowa podał rękę Jasińskiemu, stojącemu na
schodach wejściowych do ośrodka, w otoczeniu małej grupki agentów.
- Prezesa jeszcze nie ma, ale spodziewamy się go lada chwila. – Jasiński kręcił się
podekscytowany. Paweł nie widział jeszcze dyrektora Działu Rozwoju w takim stanie. Sam
był przygnębiony. Cały czas myślał, co tam w domu. Mimo to uśmiechał się i starał się nie
pokazywać po sobie złego nastroju. Kogo to mogło obchodzić?
Pod ośrodek zajechał samochód z warszawską rejestracją i wytoczył się z niego
Janusz. Właściwie wyturlał się energicznie i podbiegł do drzwi pasażera, żeby je otworzyć.
Jeśli ktokolwiek małej grupki obserwujących jego zabiegi był zdziwiony to po kilku
sekundach zdziwienie wzrosło niepomiernie.
W drzwiach samochodu, otwieranych energicznie przez Janusza, ukazała się
najpierw głowa, a potem reszta prezesa Kocinskiego. Jasiński podbiegł przywitać się.
Pozostali zastygli w oczekiwaniu, z uśmiechami przyklejonymi do twarzy. Tłumek na
schodach powiększał się błyskawicznie i Paweł, chcąc uniknąć stratowania siebie i swojego
bagażu przesuwał się coraz bardziej do tyłu. Po chwili był już prawie sam w pustej recepcji.
Wziął klucz do pokoju i rozejrzał się wokoło. Na fotelach w głębi sali siedzieli
pracownicy centrali, którzy spotykali prezesa codziennie i nie odczuwali wielkiego
podniecenia na jego widok. Zauważył wśród nich Mariusza Winiarskiego – managera ze
swojego oddziału,. Kiwnął mu ręką na powitanie.
- Nie wita się pan z prezesem? – Usłyszał za plecami. Odwrócił się w kierunku
właściciela głosu. To był Kuba Ferenc.
- Z tą walizką w ręku jestem bez szans – odpowiedział. – Muszę zaczekać na
dogodniejszy moment. Chyba będzie jeszcze okazja.
- Na pewno. Tym bardziej, że właśnie zaczyna padać.
Deszcz zmusił uczestników nieoficjalnej ceremonii powitalnej do przeniesienia się
do wnętrza budynku. Prezes szedł przodem i w ten sposób pierwszą osobą, która podała mu
rękę w środku był, stojący w drzwiach, Kuba Ferenc. Wdali się w krótką pogawędkę.
Deszcz rozpadał się na dobre. Stojący tyłem do wyjścia prezes i zaraz obok niego
Jasiński nie zwrócili na to uwagi. Kuba Ferenc zdaje się uważał, że przerwanie prezesowi
byłoby niegrzeczne. Reszta posłusznie mokła na dworze w oczekiwaniu na wolne przejście.
Kiedy wreszcie Jasiński obejrzał się i zaproponował przeniesienie się dalej, kilka wełnianych
garniturów nadawało się już tylko na szmaty.
Najbardziej narzekał Janusz, który przywiózł prezesa z Warszawy swoim
samochodem. Miał nadzieję, że po drodze dowie się czegoś ciekawego na temat najbliższych
planów personalnych w firmie. Tymczasem cały czas rozmawiali o „dupie Maryni”, bo prezes
nie dał się wciągnąć w rozmowę na jakieś konkretniejsze tematy. Janusz był zły na siebie, że
nie miał dosyć odwagi na poruszenie interesujących go kwestii. Do tego, po odprowadzeniu
samochód samochodu na parking, musiał jeszcze odstać chwilę w strugach deszczu.
Wreszcie wszyscy chętni dostąpili już zaszczytu uściśnięcia ręki prezesa i w holu
recepcji zrobiło się trochę luźniej. Paweł pogadał chwilę z Januszem i poszedł do swojego
pokoju. Chciał jeszcze zmienić koszulę przed rozpoczęciem szkolenia.
Miał jedynkę i bardzo mu to odpowiadało. Pomimo wczesnej pory czuł się
zmęczony. Od kilku tygodni żył w dużym stresie i wielkim pośpiechu. Ostatnio udawało mu
się wykrzesać coraz mniej entuzjazmu dla życia. Z jeden strony nie do końca rozumiał, a z
drugiej podziwiał ludzi, którzy mieli dosyć motywacji i energii żeby walczyć o możliwość
zamienienia z prezesem kilku słów.
Położył się na łóżku i zasnął niemal natychmiast. Spałby może do rana, gdyby nie
Mariusz Winiarski, który obudził go głośnym pukaniem do drzwi.
Trochę spóźnieni zeszli obaj na salę, gdzie odbywał się wykład i odprowadzani
spojrzeniami kursantów zajęli jedyne wolne miejsca w końcu sali. Siedzieli przy stole tylko
we dwóch. W okolicach miejsca zasiadania prezesa stoliki były zatłoczone do granic
możliwości. Łokieć przy łokciu, uśmiech przy uśmiechu.
- Rozmawiałem z chłopakami z centrali – wyszeptał Mariusz. – Jest już
postanowione, że za sześć miesięcy prezes przejdzie do sieci bankowej. Na jego miejsce
wejdzie Jasiński. To też bardzo prawdopodobne.
- Znasz ich? Tych z centrali.
- Znam jednego, ale to wystarczy. Kolega z roku. Jego gabinet jest w tej samej części
piętra, co gabinet prezesa, a to znaczy, że jest ważny.
Paweł uśmiechnął się pod nosem i pokręcił głową. Gabinet w tej samej części piętra.
Co za bzdura.
- Pytaniem jest, kto wejdzie na miejsce Jasińskiego?
Paweł nic na to nie odpowiedział. Pytaniem jest, czy Jasiński znowu zaproponował
mu walkę o awans tylko tak sobie, jak to stanowisko dyrektora oddziału w Poznaniu.
Rozejrzał się po sali. Kandydatów na stołek w centrali było zatrzęsienie i w
przeciwieństwie do Pawła robili wszystko żeby zwrócić na siebie uwagę. Nawet Janusz był
dzisiaj wyjątkowo trzeźwy i sprawiał wrażenie bardzo zainteresowanego tematem szkolenia.
Wykład zakończył się po dwóch godzinach i nikt nie zamierzał protestować z tego
powodu. Odpowiedzi na nurtujące wszystkich pytanie, kto jest w czołówce peletonu, miała i
tak dostarczyć nocna impreza.
Wieczorem Paweł zadzwonił do domu, żeby upewnić się, że wszystko jest w
porządku. Odebrał Gacek.
Teresa już wyjechała i zabrała klucze od swojego domu. Powiedziała, że nie chce,
żeby ktoś obcy tam się kręcił. Siedzieli sami z Marylą. Stary Otocki pojechał do szpitala, do
żony i zamierzał zostać u niej do późna.
- Może byś u nas przenocował – zaproponował Paweł. – Maryla będzie się
bezpieczniej czuła.
- Nie ma sprawy. Mogę przenocować. – Gacek zgodził się bez zwykłego ociągania.
10.
Na dźwięk dzwonka telefonu Paweł aż podskoczył w fotelu. Zamyślił się,
wspominając szaleństwo, które ogarnęło pracowników Financial Brokers podczas nocnej
imprezy w ośrodku szkoleniowym nad Zalewem. Jeszcze nie widział takiego spektaklu w ich
wykonaniu.
Podniósł słuchawkę. Dzwoniła Maryla. Chciała trochę porozmawiać. Czuła się
samotna i żądała żeby Paweł zajął się jak najszybciej znalezieniem mieszkania dla całej
rodziny.
Miał mało czasu na rodzinne sprawy, zanosiło się na to, że będzie miał jeszcze mniej
i, prawdę powiedziawszy, zastanawiał się czy warto szukać mieszkania w Gdańsku. Jasiński
obiecywał, że zrobi wszystko żeby ściągnąć go do Warszawy. Oczywiście pod warunkiem, że
oddział Pawła osiągnie przynajmniej średnie wyniki w sprzedaży umów.
Chwilami czuł się jak na jakiejś łodzi pędzącej po rwącej rzece. Przestał już
kontrolować kierunek i prędkość. Starał się tylko tak sterować, żeby nie rozbić się o jakieś
przeszkody po drodze. Wysiadanie nie wchodziło w rachubę. Z całą pewnością byłoby bardzo
nieprzyjemne i trudne. Najciekawsze, że kiedy wsiadał do tej łajby, rzeka toczyła się leniwie
szerokim korytem, a Kotas uspokajająco uśmiechał się zza sterów.
Po szkoleniu przyjechał od razu do Gdańska. Prezes postawił jasne warunki. Kilku
osobom odebrał złudzenia, a reszta miała pokazać, co potrafi, zanim zapadnie decyzja o
nominacjach. Wszystko oczywiście odbyło się absolutnie nieoficjalnie, podczas towarzyskich
pogawędek przy szklaneczce whisky. Paweł, jako dyrektor oddziału, uczestniczył w tych
rozmowach bezpośrednio. Siedział przy jednym stole z prezesem, Jasińskim i innymi szefami
oddziałów. To była ekipa, która miała najbardziej zyskać na odejściu prezesa do sieci
bankowej.
Siedział z nimi też Janusz, który nie był dyrektorem oddziału, ale prezes bardzo go
lubił i zaprosił do uczestniczenia we wspólnej kolacji. Chodziły słuchy, że niedługo awansuje
go na dyrektora któregoś w warszawskich oddziałów. Janusz słuchał i nie odzywał się, a
potem, dwukrotnie tej nocy, zdyskontował swoje informacje. Paweł podziwiał kondycję
grubasa. Taki seksualny maraton w jego wieku zasługiwał na prawdziwe uznanie.
Nie opowiadał o tym Maryli. Tylko słuchał.
Po kilku minutach rozmowy głos Maryli stał się bardziej optymistyczny i nawet
zaczęła żartować z ojca.
Ojciec jeździł codziennie do szpitala. Dla zyskania przychylności lekarzy i
przyciągnięcia większej uwagi do żony, zawsze na wizytę zabierał ze sobą jedną albo dwie
butelki nalewki, całkowicie własnej produkcji. Miały one tę właściwość, że smakowały jak
kompocik, ale działały ze skutecznością cichego zabójcy. Szybko i niespodziewanie. W ten
sposób raz załatwił przychylność ordynatora, a raz lekarza, który akurat miał dyżur.
Dwukrotnie Gacek musiał jechać autobusem, żeby ściągnąć samochód i jego właściciela do
domu. Otocka przychodziła do siebie szybko i była otoczona troskliwą opieką personelu
medycznego.
Po dwudziestu minutach Paweł przestał słuchać i tylko, co jakiś czas, monosylabami
dawał do zrozumienia, że połączenie wciąż trwa. Jego myśli poszybowały zupełnie gdzie
indziej. Miał na głowie kilka problemów, z którymi musiał się szybko uporać.
Produkcja oddziału wolno zaczęła się wspinać. Za wolno jak na jego cierpliwość. To
był jeden z wielu problemów. Następny to Paprocki. Księgowy oddziału próbował
torpedować pomysły dyrektora. Paweł miał nadzieję, że nieświadomie.
- Jesteś tam jeszcze? – Maryla zmusiła go do skupienia się na rozmowie.
- Jestem. Przepraszam. Zamyśliłem się na moment.
- No dobrze. Nie będę ci zawracała głowy. Jeszcze tylko chciałabym wiedzieć, kiedy
przyjeżdżasz na Święta do domu.
- Jakie święta? A … Boże Narodzenie? Na wigilię na pewno przyjadę.
Jeszcze nie zdążył dobrze odłożyć słuchawki, kiedy do gabinetu weszła Kasia,
energiczniej niż zwykle, zaaferowana jak małe dziecko.
- Panie dyrektorze przywieźli choinkę! Gdzie ją postawimy?
- Proszę mi nie zadawać takich pytań. Byle gdzie. Proszę zawołać do mnie
Paprockiego. – Był zły. Gdzie postawić choinkę? Gdzie przyczepić tabliczkę? Może jeszcze
ma decydować o kolorze papieru w toalecie?
Kasia, zaskoczona jego reakcją, potrzebowała dłuższej chwili, zanim dotarło do niej,
że ma wyjść i wykonać polecenie dyrektora. Po raz pierwszy została potraktowana tak
chłodno, bez zwykłego uśmiechu i sympatycznej konwersacji.
Paweł też był zaskoczony. Żałował swoich słów natychmiast po ich wypowiedzeniu,
ale już nie miał siły na zabawę w konwenanse. Miał na głowie sprawy ważniejsze od
uprzejmych pogaduszek z sekretarką. Musiał podjąć kilka trudnych decyzji.
Parę wrzodów dojrzało do przecięcia.
Paprocki pojawił się w ciągu minuty. Zanim Paweł zdążył cokolwiek powiedzieć,
rozłożył papiery i zaczął opisywać po kolei firmy, których namiary dostali z Warszawy. Robił
wrażenie bardzo pewnego siebie. Wykonał sporą pracę i na pewno spodziewał się, że coś z
tego będzie miał. Kotas z całą pewnością kupował w ten sposób lojalność księgowego.
Ponieważ jednak jego plan zakładał, że księgowy będzie się zajmował księgowością,
managerowie znajdowaniem ludzi do pracy, a tylko agenci będą sprzedawać produkty
Financial Brokers, musiał posprzątać w tej stajni Augiasza.
Zamierzał dać Paprockiemu tylko jedno z tych zleceń. Ostatni raz. Zaczął się
zastanawiać, czy znalezienie w Gdańsku doświadczonego księgowego jest dużym
problemem. Takiego, któremu nie śmierdzi z ust pewnie trudno znaleźć. Siedzieli po
przeciwnych stronach stołu, ale mimo to Paweł musiał chwilami odwracać głowę, żeby złapać
oddech.
Zapach zepsutego bigosu i zapleśniałych szmat docierał do niego za każdym razem,
gdy rozmówca podniósł głowę.
- Jak pan to widzi panie dyrektorze? – Paprocki skończył referować.
- Wykonał pan bardzo dużą pracę. Proszę sobie wybrać jedno z tych zleceń i
rozpracować je do końca. Reszta pójdzie do podziału między agentów.
Gdyby nie napięta atmosfera w gabinecie, Paweł chyba zacząłby się śmiać. Wyraz
twarzy Paprockiego był połączeniem złości, zaskoczenia i zdziwienia. Takie trzy w jednym.
- Ale … panie dyrektorze, mieliśmy to zrobić we dwóch. Pół na pół. To znaczy tych
namiarów jest trzynaście, siedem dla pana… – Jeśli to w ogóle możliwe, smród emitowany
przez gardło Paprockiego jeszcze przybrał na sile.
- Ja nie będę zajmował się realizowaniem kontraktów z klientami. Od tego są agenci.
Pozwoliłem panu wstępnie rozpracować te trzynaście firm, ale nie mogę w ten sposób
odbierać innym ich pracy. Straciliby motywację i zaufanie do mnie jako dyrektora. Dlatego
proszę sobie wybrać jedno z tych zleceń i na tym skończymy z tą sprawą. W przyszłości
proszę nie przychodzić do mnie z takimi propozycjami i skupić się na księgowości. Chyba, że
woli pan pracować jako agent?
Paprocki pokręcił przecząco głową. Patrzył na Pawła z ponurym wyrazem twarzy.
Nawet nie próbował ukrywać, że jest niezadowolony. No nic, Kotas też na początku próbował
fikać i miał bardzo dużo “dobrych” pomysłów. Przeżyłem Kotasa, Ferenca, przeżyję i
Filipowskiego, pomyślał ze złośliwą satysfakcją.
- Chciałbym, żeby pan mnie zrozumiał. Nie robię nic na złość panu ani nikomu
innemu. Po prostu, mówiąc w przenośni, próbuję wydmuchać piasek z maszyny sprzedaży i
nasmarować ją porządnie. Kiedy zacznie chodzić tak jak trzeba, wszyscy na tym skorzystają.
W tej chwili jest pan sam i cała księgowość jest na pańskiej głowie. Chyba lepiej być
głównym księgowym, kierować grupą ludzi i zarabiać na tym, co się robi najlepiej? Tak się
może stać, jeśli rozwiniemy oddział do przyzwoitych rozmiarów. Może to trochę bezładnie
przekazuję, ale myślę, że jako człowiek inteligentny i wykształcony rozumie pan moje
intencje.
Paprocki pokiwał głową bez słowa i wyciągnął z pliku kartek jedną. W dupę sobie
podmuchaj, pomyślał ironicznie. Odbiło mu się, ale albo tego nie zauważył albo nie chciał
zauważyć.
- Wezmę tą, jeśli można. Wygląda najbardziej obiecująco.
Tylko tyle. Wstał i wyszedł. Nie zaprotestował już ani słowem. Paweł był pewien, że
teraz ma już co najmniej jednego wroga w swoim oddziale. Możliwe, że kolejnego. Tym się
tak bardzo nie przejmował.
Uchylił okno, zapalił papierosa i założył nogi na biurko. Potrzebował chwili oddechu
po tej wymianie uprzejmości z Paprockim. Obserwując swoje nowe, eleganckie, skórzane
buty, myślał intensywnie.
Podczas nocnej imprezy w ośrodku szkoleniowym doszło do małego incydentu. Być
może wielu uczestników zabawy w ogóle niczego nie zauważyło, ale wszyscy siedzący przy
stole z prezesem widzieli co się stało.
W pewnym momencie prezes zagadnął do Pawła po przyjacielsku i wyraźnie czekał
na jakąś odpowiedź albo komentarz. Nie wiadomo czy przez nieuwagę czy pod wpływem
whisky, zrobił to po angielsku. Paweł kompletnie nie zrozumiał o co chodzi i spoglądał na
niego zakłopotany. Jak na złość, muzyka w tym momencie umilkła i na kilka sekund zaległa
kłopotliwa cisza, którą wreszcie przerwał Jasiński. Odpowiedział coś zabawnego i rozładował
sytuację. Niby nic, ale Paweł jeszcze długo w nocy widział przed oczami nanosekundowy
grymas dezaprobaty na twarzy Jasińskiego. Musiał coś z tym zrobić.
Zaciągnął się głęboko. Podobno człowiek uczy się całe życie.
Sprawa Paprockiego załatwiona, teraz kolej na następne. Kierownicy grup.
Zdecydował, że da im jeszcze jedną szansę. Jeśli zmusi tych ludzi do pracy to za pół roku nie
będzie musiał już się przejmować ich sympatiami i nastrojami. Warto je jednak znać.
Sekretarka musi być po jego stronie. To powinno wystarczyć.
- Pani Kasiu proszę do mnie wejść – rzucił do interkomu.
- Proszę mi wybaczyć ten niezbyt grzeczny ton przed chwilą. Jestem zmęczony i
chyba reaguję trochę zbyt impulsywnie – powiedział z przepraszającym uśmiechem, gdy
weszła i zamknęła za sobą drzwi.
- Nic się nie stało. Rozumiem – odpowiedziała. Poczuła wielką ulgę. Już nie musiała
udawać, że się gniewa. Nie potrafiła się złościć na tego sympatycznego faceta. Lubiła go i
cieszyła się, że to właśnie on został dyrektorem. Kotas by obleśny, a Ferenc zimny jak ryba na
wigilijnym półmisku. Po nich przyszedł jeden, który wydawał się być normalny.
Przynajmniej na początku.
- Proszę teraz wezwać do mnie wszystkich kierowników grup. Mamy trochę spraw do
omówienia.
- Pan Mariusz Winiarski jest poza oddziałem, a pani Grażyna Mendalka jest
nieobecna. Podała zwolnienie lekarskie.
- Tak? A co jej jest?
- Zdaje się, że złapała przeziębienie. Nie jestem pewna. Ostatnio wyglądała nie za
dobrze.
− Kiedy ja ją widziałem ostatnio wyglądała doskonale. No, nieważne. Proszę zawołać
pozostałych i zrobić mi mocną kawę. Aha… i niech mi pani znajdzie na mieście jakiś
najintensywniejszy kurs języka angielskiego.
11.
Dwa dni przed Gwiazdką Maryla skończyła już prawie świąteczne porządki. Jeszcze
tylko w saloniku zostało jej odkurzanie i wycieranie półek z książkami. Dzieciaki siedziały u
rodziców i miały za zadanie zabawiać babcię na wszelkie możliwe sposoby. Maryla bała się,
że po ostatnich przeżyciach matka może mieć problemy z psychiką.
Gacek, jak zwykle, otworzył drzwi cicho jak złodziej. Zanim wszedł na dobre
rozejrzał się uważnie po saloniku. Zawsze tak robił. Maryla zapytała go kiedyś, dlaczego po
prostu nie wejdzie jak człowiek, tylko tak się skrada, ale Gacek sam nie potrafił tego
wyjaśnić. Miał taki odruch i nie potrafił nad nim zapanować.
- Byłem u fryzjera. Duży ma ruch dzisiaj – zagadnął. Usiadł na sofie i wziął do ręki
jakieś kolorowe czasopismo. Prawie przybiegł tutaj i teraz potrzebował trochę czasu, żeby
uspokoić oddech.
- Tak? I co tam ciekawego słychać?
- Ludzie gadają, że Teresa otworzyła w Koszalinie salon masażu. – Starał się mówić
od niechcenia, chociaż wiadomość paliła go w gardle jak setka czystego spirytusu.
- Co otworzyła? – Maryla gwałtownie odwróciła głowę.
- Burdel! Zatrudnia kilka panienek, a specjalnych gości sama obsługuje.
- Co ty wygadujesz?!
- Ja tylko powtarzam to, co ludzie mówią. – Gacek wzruszył ramionami. – Podobno
dlatego zabrała meble. Żeby panienki miały na czym zalegać z klientami.
Maryla wstała z fotela i zaczęła bezwiednie porządkować książki na regale. Co ten
chłopak gada? Teresa i dom publiczny. I do tego sama obsługuje klientów. Co jak co, ale to
już przesada. Ludzie każdemu przykleją gówno, nawet całkiem niewinnemu, a potem nie
można się smrodu pozbyć chociażby człowiek czyścił się co dzień.
- Skąd to wszystko wiesz? – Stanęła nad Jarkiem nastroszona. Głupi chłopak plotki
roznosi.
- Gość jeden mówił.
- Co za gość?!
- Taki jeden. Nie wiem jak się nazywa. Pracuje w hurtowni w Gdańsku. Mówił, że był
niedawno po coś w Koszalinie i zatrzymał się w zajeździe, żeby coś zjeść. Patrzy, a tu pani
Teresa schodzi po schodach z pięterka. Wymalowana jak, nie przymierzając, jakaś dziwka.
Papieros w zębach…
- Oszczędź mi tych szczegółów… i swoich opinii.
- Ja tylko powtarzam to, co słyszałem. Ubrana była podobno bardzo … modnie i w
ogóle od razu było widać czym się tam zajmuje. Tak opowiadał ten gostek. Nawet mówił ile
trzeba zapłacić. Zaraz … za jeden numerek…
- Jarek! Przestań. Nie interesuje mnie cennik Teresy i jej pracownic. Ona też mnie
mało obchodzi. To wyłącznie jej sprawa jak żyje. – Maryla miała dosyć tej rozmowy.
- Zawsze to wstyd. Rodzina i takie rzeczy. – Gacek lubił bezlitośnie drążyć do końca.
Kiedy znalazł ofiarę i czuł, że panuje nad nią przedłużał egzekucję w nieskończoność. Maryla
znała go dobrze z tej strony i nie odezwała się więcej, w środku jednak gotowała się cała.
Taki wstyd. Jeśli Jarek usłyszał te nowiny u fryzjera, to znaczy, że już całe miasteczko je zna.
Matka nie wytrzyma jeszcze jednego ciosu. Trzeba ojca uprzedzić, żeby trzymał język za
zębami.
Poczuła gwałtowny przypływ niechęci do Gacka. Lubi się znęcać nad bezbronnymi.
Kilka razy spali ze sobą, ale to jeszcze nie powód, żeby ją tak traktować. Raczej powinien być
teraz bardziej delikatny i opiekuńczy. Ale nie! On chce sobie popatrzeć jak ktoś jest
zdenerwowany albo zmieszany, bo wtedy sam się czuje bardziej pewny siebie. Jakby nie
widział, że sprawia jej przykrość tym gadaniem. Po co toto przyłazi do niej.
Spojrzała na chłopaka krytycznie. Ubrany byle jak. Wszystko o dwa numery za
wielkie. Przyszedł od fryzjera, ale na głowie ani śladu po działalności mistrza Tadeo.
Rozczochrany i nieogolony. I pieprzy! On naprawdę ma coś z głową!
- Ja tam w każdym razie zamierzam przejechać się do Koszalina i zobaczyć to
wszystko na własne oczy. – Gacek zdecydował się wreszcie na zakończenie tortur.
- Jedź i nie wracaj. A teraz idź stąd z łaski swojej. Przeszkadzasz mi w sprzątaniu. –
Złapała za koniec narzuty, na której siedział i energicznie pociągnęła.
Gacek zerwał się na równe nogi i popatrzył na nią uważnie. Dopiero teraz zauważył,
że jednak przesadził. Zrobiło mu się głupio.
- No, co się tak gapisz! Nie wiesz gdzie są drzwi?!
- Idę już, idę. Fryzjer przyjął uczennicę. Niezła laska. Idę ją pobajerować.
Nie mógł się opanować. Musiał to powiedzieć. Wychodząc pozwolił sobie na lekkie
trzaśnięcie drzwiami. A co?!
Maryla stała bez ruchu na środku saloniku. Ręce jej się trzęsły. Nienawidziła teraz
tego gówniarza i samej siebie też.
Gdzie ja miałam oczy? Przecież on nawet do pięt Pawłowi nie dorasta, pomyślała.
Usiadła w fotelu i przycisnęła obie ręce do piersi. Łzy same popłynęły z oczu.
Przez chwilę wierzyła, że Gacek będzie tylko jak pluszowy miś, którego można rano
zostawić w łóżku i nie przejmować się nim aż do wieczora. Miła przytulanka. Ale on był
żywym człowiekiem i nie można było tego faktu dalej ignorować.
Siedziała w fotelu długo. Za oknami zaczęło się ściemniać. Pora iść po dzieci.
12.
Drugiego dnia świąt Paweł wyjechał do Gdańska wcześnie rano. Miał kilka
pomysłów na rozruszanie ludzi w swoim oddziale, ale musiał poświęcić co najmniej jeden
dzień na przygotowanie się do realizacji swoich planów. Poza tym nie potrafił się teraz
wyluzować i po prostu świętować, jak to bywało w poprzednich latach. Wszystko go
denerwowało, nie potrafił się skupić na rozmowie z Marylą i teściem. Cały czas układał sobie
w głowie plany pracy na najbliższe dni i często łapał się na tym, że siedzi z mięśniami
napiętymi jak u krótkodystansowca przed strzałem startera.
Kiedy wszedł do cichego biura i otworzył drzwi do swojego gabinetu poczuł się
bardziej u siebie niż w domu, w Dąbrówce. Bez specjalnej potrzeby uruchomił komputer i
poczekał aż system operacyjny skończy się ładować. Cichy szum wentylatora zapełnił
pomieszczenie i brakowało jeszcze tylko zapachu kawy zrobionej przez Kasię. Uruchomił
ekspres w sekretariacie i czekając aż dzbanek zapełni się aromatycznym, czarnym płynem
rozpakowywał swoją aktówkę.
Właściwie cały plan miał z grubsza przemyślany, ale chciał jeszcze dopracować
szczegóły i napisać tekst, który miał wygłosić do kierowników grup. Chciał żeby go dobrze
zrozumieli i po prostu poczuli bluesa. Potrzebował współpracowników, a nie przeciwników
czyhających na każde jego potknięcie.
Spodziewał się, że Paprocki będzie próbował w jakiś sposób sabotować jego
działania i musiał coś z tym zrobić. Księgowy miał sporo możliwości, żeby utrudnić mu
życie. Mógł na przykład przeciągać procedury i czepiać się każdego drobiazgu w
propozycjach umów leasingowych. Paweł zamierzał doprowadzić do sytuacji, w której
Paprocki albo dostosuje się albo będzie miał przeciwko sobie cały oddział.
Otworzył edytor i zastanawiał się nad pierwszym zdaniem. Usłyszał, że kawa
przestała się sączyć do dzbanka. Wstał i ruszył na poszukiwanie filiżanki i cukru. Kasia
gdzieś to wszystko trzymała, tylko gdzie?
Otworzył magazyn druków i rozejrzał się po regałach. Nigdzie nie było widać
filiżanek i cukru. Potem spojrzał na sofę. No, ta przeszła tu swoje! Mimo woli pomyślał o
Grażynie Mendalce i poczuł przyjemne mrowienie w udach.
Miał silny wzwód. Powoli zamknął drzwi i zastanawiał się gdzie Kasia mogła ukryć
wszystkie rzeczy. Wzwód nie ustępował. Przecież nie będę tak paradował po biurze,
pomyślał.
Ktoś próbował otworzyć drzwi do biura. Klucz zachrobotał w zamku. Paweł skoczył
do drzwi od toalety, jednocześnie obserwując wchodzącą osobę. To była Kasia.
Zamknął się w toalecie i próbował cos zrobić ze swoim problemem. Udało się po
kilku minutach głębokiego oddychania. Przy okazji zobaczył, że filiżanki stoją na tacy, na
półce nad umywalką. Wziął dwie z nich i wyszedł na korytarz.
- Widzę, że pani też ma dosyć świąt – zagadnął z uśmiechem.
- Nie bardzo. Mam trochę zaległości w papierach i postanowiłam to nadrobić dzisiaj.
Jutro od rana będzie duży ruch i na pewno nie będę miała czasu. Widzę, że zrobił pan kawę.
- Tak. Zrobiłem cały dzbanek, tylko cukru nie mogę znaleźć. Gdzieś go pani dobrze
ukryła.
Kasia otworzyła drzwiczki biurka i wyjęła szklaną cukiernicę. Na dnie było tylko
kilka ziarenek.
- Mamy jeszcze kilogram w magazynie druków. Zaraz przyniosę. – Wstała i
podeszła do drzwi magazynu. Paweł obserwował na jej pośladki i poczuł, że znowu ma
wzwód. Szybko postawił filiżanki na biurku i wszedł do swojego gabinetu. Ukrył się w fotelu
za biurkiem. Słyszał jak Kasia zamyka drzwi od magazynu druków i szeleści torbą
przesypując cukier do cukiernicy. Czuł, że cała krew spłynęła teraz w jedno miejsce. Co się
ze mną dzieje? Dwa dni odpoczynku czy długa abstynencja? Pewnie jedno i drugie. Przecież
ona jest sucha jak wiór.
Kasia wniosła na tacy kawę i cukier i postawiła przed nim. Przyjrzała mu się
uważnie.
- Dobrze się pan czuje? Takie pan ma kolory na twarzy. Nie jest pan czasem
przeziębiony?
- E… chyba nie. Nic mi nie jest. Może tylko lekkie nadciśnienie.
- Niech pan nie żartuje. Za młody pan jest na nadciśnienie. Ale może lepiej niech pan
tej kawy nie pije, co?
- Wyjdę się trochę przewietrzyć, może mi przejdzie.
Złapał płaszcz z wieszaka i unikając jej wzroku, wyszedł na ulicę.
Pospacerował chwilę i zmarzł. Całkiem stracił ochotę do pracy.
Może przejadę się do Stefana na Przymorze, pomyślał, dawno tam nie byłem.
Wrócił do biura,żeby wyłączyć komputer i powiedzieć Kasi,że jednak nie będzie
dzisiaj nic robił.
Przyglądał jej się przez moment i doszedł do wniosku,że nie jest jednak taka chuda.
A gdyby ją jakoś zagadać w sprawie tej sofy? Ostatecznie on tu jest dyrektorem …
****
Stryj Stefan otworzył drzwi i aż przysiadł z uciechy.
- Halina! Chodź, zobacz kto do nas zawitał! – krzyknął w kierunku kuchni.
Poczerwieniał z zadowolenia na widok reklamówki, z której wystawały szyjki
butelek. Potem popatrzył uważnie na bratanka.
- Co ty z siebie dzieciaku zrobiłeś, do kurwy nędzy? – zapytał obcesowo.
- O co ci chodzi Stefan? – zdziwił się Paweł.
- No co? Lustra w domu nie masz?
- Co ty pieprzysz stary! – wtrąciła się Halina. – Przecież jego płaszcz kosztował
więcej niż nasz samochód …
- Ja nie o tym! Popatrz jaki on jest blady, sińce pod oczami, spuchnięty jakiś się
zrobił.
- Będziesz go tu trzymać w korytarzu cały dzień? Chodźcie do pokoju – zarządziła
Halina.
Stół zapełnił się szybko potrawami, które Halina przygotowywała zawsze w dużych
ilościach. Stryjostwo lubili zjeść, wypić, przyjąć gości i byli przygotowani na takie okazje,
tym bardziej, że trwały jeszcze święta i lodówka była wyjątkowo pełna.
Stefan obejrzał zawartość reklamówki, przyniesionej przez Pawła, zamruczał coś o
ciężkich czasach i polał.
- Rzeczywiście wyglądasz trochę na zmęczonego – rzuciła Halina, zakąszając
pierwszy kieliszek.
- Zmęczonego?! On wygląda jak chory człowiek! – nie zgodził się Stefan.
- Trochę miałem ostatnio pracy. Wiecie jak to jest. Stres, pośpiech…
- I po co ci to chłopcze? Przecież można żyć spokojnie, bez pośpiechu. Pieniądze są
ważne, ale żeby się zaraz tak zabijać! – Stefan nie dawał za wygraną.
- Daj mu spokój! Widzisz, że przyszedł tutaj trochę odpocząć, a ty napadłeś na niego
jak dziki. Lepiej powiedz jak ci tam idzie – zwróciła się do Pawła.
Paweł zaczął opowiadać, Stefan polewał, a Halina donosiła jedzenie z kuchni. Po
pierwszej butelce Paweł rozebrał się z marynarki i ściągnął krawat.
Halina podziwiała dobry gatunek jego ubrań.
Po drugiej butelce wyjął karty kredytowe, gruby portfel, drogi telefon komórkowy i
zaczął się chwalić ile zarabia. Halina była pełna zachwytów, ale na Stefanie to nie robiło
wrażenia.
- Możesz gadać jak wielka szyszka, wyglądać jak dyrektor i nawet mieć tyle forsy,
że ci się będzie wysypywać z kieszeni. Ale mnie nie oszukasz.
Stefan zawsze mówił to co myślał. Paweł zaczął się śmiać. Lubił te wizyty na
Przymorzu, bo nie musiał się zastanawiać nad tym co mówi i czy siedzi właściwie albo używa
odpowiedniego sztućca. Jak w domu. No i Stefan miał proste recepty na wszystko.
- Ubranie możesz zmienić chłopcze – kontynuował stryj. – Ale skóry nie zmienisz.
- Stefan uspokój się z tymi mądrościami – wtrąciła się ciotka.- Co tam u Maryli
słychać, jak dzieciaki? – spojrzała na Pawła.
- E…. po staremu. Chyba dobrze.
- Chyba?
Paweł zaczął się zastanawiać i żadna sensowna odpowiedź nie przychodziła mu do
głowy. Był w domu na święta, ale jakoś nie skupiał się tam na nikim. Zbyt wiele miał na
głowie. Firma, managerowie, sofa w magazynie druków.
- No, mało się ostatnio widujemy. Dzwonimy do siebie. Zajęty jestem.
Halina włączyła telewizor i zaczęli w milczeniu oglądać. Stefan napełnił kieliszki i
wypił sam, nie czekając na pozostałych.
13.
BMW zajechało pod bramę bezgłośnie , ale Maryla od razu je zauważyła. Siedziała
w kuchni, przy oknie i piła herbatę. Patryk lepił bałwana z kolegami, a Martynka bawiła się w
swoim pokoju, przybiegając co chwila i pytając o zdanie w sprawie strojów dla nowej lalki.
Te niedzielne, leniwe popołudnia stały się ostatnio jakąś rutyną. Nikt nie przychodził w
odwiedziny i Maryla spędzała czas bezmyślnie, siedząc w kuchni nad szklanką herbaty albo
patrząc bez zainteresowania w telewizor.
Sylwester i Nowy Rok przeszły niezauważone, jak zwykłe dni. Spędzili je
oddzielnie. Paweł nie mógł wyrwać się z Gdańska, bo jak mówił, do ostatniej chwili walczył
o poprawienie pozycji swojego oddziału w rankingu rocznym.
Nie widziała go już ponad trzy tygodnie. Czuła się bardzo samotna, ale nie wiedziała
co może z tym zrobić. Gacek nie pokazywał się od ostatniej sprzeczki, a zresztą wolała go nie
widzieć. Rodzice powoli dochodzili do siebie po śmierci Waldka.
Gdy pogoda była ładna, chodziły z matką na cmentarz.
Czasami myślała, że tak właśnie musi wyglądać starość. Ale ja mam dopiero
trzydzieści lat, więc dlaczego już zachowuję się jak stara kobieta? – zastanawiała się czasem.
Nie potrafiła znaleźć odpowiedzi.
Nacisnęła przycisk, zamontowany przy oknie i brama posłusznie zaczęła się
otwierać, zamiatając dołem trochę śniegu.
BMW powoli wtoczyło się na podjazd. Teresa wysiadła z samochodu i pozwoliła
Mateuszowi pobiec do chłopców lepiących bałwana, a sama wyjęła z bagażnika spory
neseser.
- Ale niespodzianka. Przyjechaliście na dłużej? – Maryla stanęła w progu,
spoglądając na walizkę. Ucieszyła ją naprawdę ta wizyta, chociaż po rewelacjach Gacka nie
była pewna czy będzie umiała normalnie rozmawiać z Teresą.
- Zaraz ci wszystko opowiem, ale najpierw muszę się kawy napić, bo jestem
padnięta.
Wyglądała znakomicie. Miała na sobie eleganckie, markowe ciuchy i emanowała z
niej energia i dobry humor. Chociaż Maryli wydało się, że widzi cienie pod jej oczami, które
musiały być efektem nocnego trybu życia. Bardzo intensywnego.
Padnięta. Dobre sobie!
Chłopcy hałasowali przed domem jeszcze jakiś czas, ale już trochę tracili ochotę do
zabawy. Zaczynało się ściemniać i mróz chwytał coraz większy.
Teresa popijała kawę, a Maryla zakręciła się przy kuchni żeby nakarmić gości,
zresztą pora kolacji dla dzieci też już się zbliżała.
- Przyjechałam do ciebie z prośbą – odezwała się Teresa. – Mam teraz urwanie
głowy. Kupiłam zajazd przy ruchliwej trasie i idzie to nawet nieźle,ale muszę zrobić remont,
bo za dużo rzeczy nie działa albo całkiem się rozsypuje. Chciałam żebyś Mateusza wzięła do
siebie na jakieś trzy tygodnie. Teraz i tak ferie w szkołach, a ja będę miała trochę więcej
swobody.
- Jasne. Nie ma problemu. Ja i tak ostatnio nic nie robię. Trochę do matki chodzę, ale
oni tam już lepiej się mają.
Maryla odwróciła się do kuchni i zamilkła. Zajazd. Swoboda jej potrzebna, myślała.
Ciekawe na co naprawdę? Może nie chce, żeby dzieciak patrzył jak matka zajmuje się
przyjmowaniem klientów.
- Jesteś pewna? Jeśli nie możesz, to powiedz. Zawiozę go do swojej matki, chociaż
wolałabym żeby miał trochę towarzystwa rówieśników. On i tak cały czas tylko ze mną
siedzi. – Teresa zauważyła, że Maryla jest jakoś dziwnie zamyślona.
- Tak, tak.
- No przecież widzę, że coś jest nie tak. Chyba możemy być szczere ze sobą?
Naprawdę nie chcę ci robić kłopotu.
- Nie o to chodzi.
- A o co?
- A , bo wiesz…ludzie tu różne rzeczy mówią…- Maryla zamilkła.
- O czym? – Teresa przysiadła na brzegu fotela w pozie wyczekiwania.
- O tobie.
- O mnie?! – Brwi Teresy uniosły się wysoko. – Co ludzie mogą tutaj mówić o mnie?
Przecież mnie tu już dawno nie ma. Jeszcze im się nie znudziło? Wiejskie kmioty.
Martynka wbiegła do kuchni, żeby pochwalić się cioci nową książką z
wyklejankami, którą dostała od taty.
- Wcale nie przyjeżdża. Ciągle go nie ma – poskarżyła się.
- Tata pracuje. Zarabia dla was pieniążki, żeby ci takie ładne książki i lalki kupić.
Wiesz, dorośli muszą ciężko pracować na te wszystkie rzeczy.
Dziewczynka przyglądała się cioci, sondując czy mówi prawdę, czy tylko, tak jak
mama, odpowiada coś na odczepnego. Teresa szukała w myślach jakiegoś lepszego
wytłumaczenia nieobecności ojca.
- On nas już nie kocha – powiedziała poważnie Martynka.
- Co ty opowiadasz?! Kocha was bardzo! Dlaczego miałby was nie kochać? – Teresa
wzięła dziewczynkę na kolana i przytuliła. Popatrzyła trochę bezradnie na Marylę.
- Zawołaj Patryka i Mateusza na kolację – poprosiła Maryla i Martynka wybiegła w
podskokach z kuchni, zadowolona z powierzonej „misji”.
Teresa zaczęła obserwować Marylę spod oka. Coś się w niej zmieniło. Jasne, że
przeszła ostatnio dużo. Śmierć Waldka wstrząsnęła całą rodziną. Ale to było coś więcej.
Maryla była jakaś szara, wyblakła.
Rozejrzała się po nowocześnie umeblowanej, zadbanej kuchni. Przypomniała sobie,
jak przychodzili tu kiedyś z Waldkiem, komentując po drodze lenistwo i niezaradność Pawła.
Jak ten świat się zmienia. Kuchnia i cały dom w ogóle wyglądały tak, że zazdrość brała, a
Paweł dyrektorował w Gdańsku, zarabiając duże pieniądze. A jednak Maryla wyglądała na
niezadowoloną i zmęczoną życiem.
14.
Paweł wyszedł z przymierzalni i rozejrzał się za większym lustrem. Chciał się
zobaczyć cały w nowym garniturze, który właśnie mierzył.
Cena wydawała mu się kosmiczna, ale nie miał wyjścia. Postanowił wyglądać
naprawdę elegancko, żeby robić odpowiednie wrażenie.
Garnitur, za którego równowartość niejedna rodzina przeżyłaby pół roku, stał się
niezbędnym wydatkiem.
Podsłuchał przypadkiem w toalecie rozmowę dwóch managerów, którzy
komentowali jego „wieśniacki” gust i maniery. Wiedział, że dużo w tym zwykłej złośliwości,
ale mimo wszystko chciał im odebrać jak najwięcej powodów do takich uwag.
Sprzedawca dreptał za nim, cały w uśmiechach, nie przestając zachwalać
doskonałego wyboru szanownego klienta.
Trochę żałował, że nie ma z nim Maryli. Do tej pory zawsze polegał na niej w tych
sprawach. Wielogodzinne poszukiwania czegoś w rozsądnej cenie i niezłej jakości były
katorgą, ale przyznawał, że miała dobry gust.
Teraz jednak wiedział, że porusza się w przedziale cenowym, gdzie o złej jakości nie
mogło być mowy. Poza tym obserwował uważnie na szkoleniach i wizytach w centrali i
wiedział mniej więcej, jakie trendy obowiązują w jego branży.
Był też jeszcze jeden powód, dla którego musiał się zdecydować na zmianę ubrania.
Przytył.
Jadał ostatnio nieregularnie i w pośpiechu. Nie chciało mu się gotować i zazwyczaj
wyskakiwał w ciągu dnia na szybki obiad, a wieczorem zamawiał coś przez telefon. Kasia
lubiła przynosić do pracy pączki, które chyba były jej jedynym posiłkiem i chętnie się z nim
dzieliła. Poza tym, wypijał codziennie litry kawy.
Efekty zaczynały być widoczne. Miał zamiar zapisać się do siłowni, czy na basen,
ale ciągle nie miał na nic czasu i odkładał to na potem. Tak jak naukę angielskiego. Nauczył
się tylko kilku słów i próbował je czasami wtrącać w czasie rozmów w oddziale.
Wydawało mu się, że to w jakiś sposób podnosi jego prestiż.
Garnitur leżał naprawdę świetnie. Paweł podał sprzedawcy swoją platynową kartę
kredytową i zajął się wyborem krawata, który był darmowym dodatkiem.
Najbardziej w całych zakupach lubił ten moment.
Karta robiła wrażenie i Paweł czuł jakiś „power”, kiedy obojętnym,wystudiowanym
gestem podpisywał paragon.
Z elegancką, papierową torbą, w której z namaszczeniem ułożono jego nowy
nabytek, ruszył na poszukiwanie sklepu z drogimi kosmetykami. Cały czas jeszcze używał
tych podpatrzonych kiedyś u Janusza, ale chciał je zmienić. Zbyt wiele osób pachniało tak
samo jak on. Zwykłych osób. Potrzebował czego z wyższej półki.
Niespodziewanie zobaczył Agatę, sekretarkę Kotasa, która przeniosła się do centrali.
Spacerowała po centrum handlowym, trzymając za rękę jakąś małą dziewczynkę.
Wyglądała jeszcze lepiej niż w sekretariacie w Gdańsku i Paweł nie mógł oprzeć się
sprośnym myślom o sofie w magazynie druków.
Bez większego zastanowienia pomachał ręką i podążył w jej kierunku.
Agata wyglądała na nieco zaskoczoną i potrzebowała chwili,żeby dotarło do niej, że
zbliżający się i uśmiechający szeroko mężczyzna to Paweł.
- Co za spotkanie! – powiedziała swoim niskim, ciepłym głosem, w wersji do
kontaktu z VIP – ami. – Jak pan się miewa, panie dyrektorze? – Przeciągnęła dwa ostatnie
słowa. Wiedziała, że oni to lubią. Tytuły.
- Daj spokój Agata – zaprotestował Paweł – Mówmy sobie na ty, jak dawniej.
- Mhm…Nie poznałam cię. Zmieniłeś się.
Paweł poczuł jak czerwienią mu się uszy. Bezwiednie spuścił wzrok na jej piersi i
natychmiast tego pożałował. Uszy paliły się.
- Na lepsze? – zapytał, żeby powiedzieć cokolwiek.
- Zdecydowanie! Jesteś na zakupach?
Paweł próbował ukryć za sobą torbę z nowym garniturem, ale była za duża. Jakoś
wstydził się tego, że wydał tyle pieniędzy na ubranie. Nie chciał żeby pomyślała, że jest
próżny.
- Tak trochę…- odpowiedział z wahaniem w głosie. – Właśnie szukam jakiegoś
sklepu z dobrymi kosmetykami.
- To chodźmy razem. Ja właśnie przyjechałam w tym samym celu. Znam tutaj jeden
dobry sklep. Naprawdę dobry.
Galeria handlowa była pustawa. Nieliczni, przedpołudniowi przechodnie snuli się
bez pośpiechu.
Mała dziewczynka miała na imię Joasia.
Kochany grzech młodości, powiedziała Agata i pogładziła ją po głowie. Joasia
przenosiła wzrok z mamy na obcego pana, jakby próbowała ocenić co ich łączy.
Agata wzięła w kilka dni urlopu, żeby pobyć trochę z córką, którą normalnie
opiekowała się jej starsza siostra.
- Nie mogę jej zabrać do Warszawy, bo tam panuje totalne szaleństwo. Muszę być
dyspozycyjna. Zdarza mi się pracować po dwanaście albo czternaście godzin, bez przerwy -
usprawiedliwiała się, chociaż Paweł o nic nie pytał.
Tylko kiwał głową. Sam siedział w biurze od rana do wieczora. Nawet po powrocie
do mieszkania nie przestawał myśleć o firmie. Dąbrówka powoli stawała sie tylko punktem
na mapie. Rozmowy telefoniczne z Marylą odbywały się zwykle z jej inicjatywy i jak
zauważył ostatnio, coraz bardziej go nużyły. Nie mógł się skupić na jej, według niego,
nieistotnych problemach.
- Prezes lubi mieć wszystko na czas i w idealnym porządku. A niedługo pewnie
będzie jeszcze weselej – uśmiechnęła się.
- To ty pracujesz w sekretariacie prezesa? – zdziwił się. Jasiński mówił, że widuje ją
rzadko. Znowu jakaś tajemnica?
- No. Nie wiedziałeś? Mariusz Winiarski nie przekazał ci pozdrowień? – Agata
przystanęła na chwilę.
- Mariusz? Nie. – Paweł wzruszył ramionami. Co ma Mariusz do tego?
- Widzę go często u nas. Myślałam, że on dla ciebie „węszy”.
- Co robi?! Hej, chcesz mi urwać palec?! – Joasia trzymała go już dłuższy czas za
rękę, a teraz ścisnęła, jakby testując czy jest tak samo miękki jak mama.
- Ja chcę pić – wyszeptała i wskazała paluszkiem na lodówkę pełną napojów, stojącą
w wejściu do kafeterii, którą właśnie mijali. Popatrzyła w oczekiwaniu na Pawła.
- Polubiła cię – powiedziała Agata. – Ona jest bardzo nieśmiała w kontaktach z
obcymi. Może napijemy się kawy? Ja stawiam.
15.
Gacek wyszedł z zakładu fryzjerskiego mistrza Tadeo i starannie zamknął drzwi za
sobą. Klamka była tak wyrobiona, że trzeba było silnie pociągnąć do siebie, żeby zamek
zaskoczył. Włosy, jak zwykle miał w totalnym nieładzie. Nie przychodził tu na strzyżenie,
tylko pogadać i pośmiać się. Odpocząć od wiecznie pijanego ojca.
Wiosna wisiała w powietrzu, śnieg stopniał i ptaki siedzące na drzewach
otaczających staw, wydzierały się do siebie na całe gardła. Słońce grzało z bezchmurnego
nieba.
Gacek popatrzył na swoje zimowe glany i pomyślał, że trzeba by już jakieś lżejsze
buty kupić. Gorąco w stopy się robiło. Tylko skąd wziąć na to pieniądze? Fajnie było całą
jesień i zimę dorabiać u Filipowskich. Mało pracy i jeszcze jeść dali. No i mógł w nocy
przespać się z Marylą. Sympatycznie było. Paweł w Gdańsku.
Żałował, że wyskoczył z tą plotką o Teresie Otockiej. Do tego potem okazało się, że
to w ogóle było o kim innym. Kierowca ciężarówki opowiadał o swojej byłej żonie, która
zatrudniła się w agencji towarzyskiej.
Trzeba by to teraz odkręcić, pomyślał. Tylko głupio jakoś. Wygnała go jak psa.
Może by się na budowie gdzieś zahaczyć. Przypomniał sobie, że sąsiad Filipowskich
miał się na dniach brać za tynkowanie domu. Postanowił tam zajrzeć. A może jakoś przy
okazji uda się zagadać Marylę. Miał nadzieję, że już jej złość przeszła.
Minęły go dwie młode dziewczyny, zagłębione w jakiejś bardzo ważnej dyskusji.
- Cześć laski – rzucił za nimi. Znał je z widzenia. Uczyły się w liceum.
Dziewczyny nie zareagowały od razu. Dopiero po przejściu kilkunastu metrów
odwróciły się, popatrzyły na niego, potem na siebie i zaczęły się histerycznie śmiać
- Z czego się ryjecie kretynki? – rzucił ze złością.
- Ile zapłaciłeś za ten fryz? – wykrztusiła, między salwami śmiechu, jedna z
dziewczyn.
Gacek przygładził włosy ręką. Głupie krowy. Machnął ręką i poszedł w przeciwnym
kierunku. Śmiech dziewczyn ścigał go jeszcze długą chwilę.
Do domu Filipowskich było tylko kilka minut. Szedł powoli, witając się co chwila z
kimś znajomym.
Ciepłe sobotnie przedpołudnie wygnało z domu mieszkańców Dąbrówki. Ludzie
spacerowali, robili jakieś nieważne zakupy i cieszyli się ładną pogodą. Młodzież
przemieszczała się grupkami, rechocząc i popychając. Gacek wiedział, że większość z nich
będzie można spotkać wieczorem w dwóch pizzeriach i niewielkim klubie, w podziemiach
„Pawiego Oka”.
Minął zamknięte na głucho drzwi sklepiku, w którym kiedyś Maryla i Paweł mieli
swój sklep z używanymi ubraniami. Zatęsknił za tymi czasami, które wydawały się odejść w
przeszłość dopiero wczoraj. Lubił tam sprzedawać. Można było z ludźmi pogadać i zarobić
trochę na lewo. Codziennie miał w kieszeni parę złotych dla siebie. Ceny były bardzo
umowne i często sprzedawał coś za dziesięć złotych, a w zeszyt wpisywał pięć. Skończyło
się.
Dotarł na miejsce i rzucił wzrokiem przez metalowe ogrodzenie. Maryli nie było
nigdzie widać. Trawa też poczuła wiosnę i zaczęła już wyrastać. Niedługo trzeba będzie
kosić, pomyślał z nawyku.
Sąsiad Filipowskich rozpoczął już tynkowanie. Dom był obstawiony rusztowaniami i
dwóch ludzi zakładało siatkę na styropian, przymocowany do ścian.
- Dzień dobry panie Kondyra – przywitał się przyjaźnie i wszedł na zaśmiecone
podwórko.
Kondyra prowadził w garażu mały warsztat samochodowy i różne żelastwa walały
się po całej jego działce. Stary dostawczy mercedes z „kogutem” na dachu i napisem „pomoc
drogowa” stał zaparkowany na ulicy. Kuzyn Kondyry pracował w policji i jak tylko w
okolicy zdarzył się jakiś wypadek, Kondyrę wzywano jako pierwszego. Czasami był pijany i
wtedy wysyłał syna. Chłopak miał dopiero szesnaście lat, ale przejawiał smykałkę w
sprawach motoryzacyjnych. Nie miał jeszcze prawa jazdy, ale póki Kondyra odpalał działkę
kuzynowi z policji, nikogo to nie interesowało. W zimie biznes kręcił się nieźle i wszystko
było ok.
- Dobry, dobry – odpowiedział Kondyra i spojrzał na Gacka spod oka. A ten czego tu
przylazł?
- Równo tam naciągajcie! – krzyknął do chłopaków walczących z siatką na
rusztowaniu. – Ponimajesz?
- Da, da. Wsio w pariadkie! – zabrzmiało z rusztowania.
- Kto to? Ruski? – zainteresował się Gacek.
- A ty co? Książkę piszesz czy do policji się zapisałeś?
- Tak pytam. – Gacek wzruszył ramionami.
- Ludzie z Ukrainy przyjechali. Tam u nich okropna bieda. Trzeba im jakoś pomóc,
nie?
Pomóc, ty cwaniaku, pomyślał Gacek. Zatrudniasz ich na czarno, płacisz im połowę
tego co Polakowi, a jak się coś stanie, to ich wywalisz i już.
Nic jednak nie powiedział. Jak by go tu o pracę zagadać?
- A ten przy betoniarce? – zapytał, wskazując głową chłopaka, który rozwijał kable i
podłączał betoniarkę.
- Miejscowy. Ze wsi. Czego chciałeś? – zapytał obcesowo Kondyra. Miał dosyć tego
wypytywania.
- Tak się rozglądam. Nie znalazłoby się dla mnie jakieś zajęcie? – Gacek spojrzał
niepewnie na Kondyrę. – Kasy potrzebuję.
- A co, u sąsiadki już nie pracujesz? – Kondyra odpowiedział pytaniem i skinął
głową w kierunku rzędu iglaków oddzielających posesje. Maryla kazała posadzić je żeby
odgrodzić się od wiecznego bałaganu i ciekawskich spojrzeń klientów Kondyry. Iglaki
kosztowały sporo, ale skutecznie spełniały swoje zadanie.
Gacek skrzywił się tylko. Co takiemu można odpowiedzieć? Odwrócił głowę i
spojrzał na betoniarkę.
Wiejski chłopak uporał się z podłączeniem i oparł ręce o metalowy korpus.
Nagle jego ciałem zaczęły wstrząsać gwałtowne drgawki. Usta wykrzywiły mu się w
nienaturalnym, przypominającym uśmiech grymasie. Poczerwieniał na twarzy. Jedna noga
nienaturalnie uniesiona w powietrzu.
- Przebicie – powiedział Kondyra i skoczył w kierunku chłopaka.
- Nie dotykać! – krzyknął Gacek. – Bo i pana potrząchnie!
Złapał stylisko od szpadla leżące na ziemi i z całej siły uderzył po rękach opartych na
betoniarce. Chłopak zawył z bólu i upadł na plecy. Kondyra pochylił się nad nim.
- Bardzo cię szarpnęło!?
W odpowiedzi usłyszał tylko jęk i jakieś niewyraźne pomruki.
- Co!? – Kondyra pochylił się niżej, żeby lepiej słyszeć.
- Ja tylko wytrząchałem piach z gumiaka – wyjęczał „porażony”
Kondyra spojrzał na Gacka ze złością. To idiota!
- Chyba mam złamaną rękę – wystękał chłopak.
- Dawaj klucze od busa! – krzyknął Kondyra do syna, który wychylił się przez okno i
przyglądał się z zainteresowaniem.
- Jadę z nim na pogotowie. Ręka już mu spuchła. A ty stawaj do betoniarki – rzucił w
kierunku Gacka. – Chciałeś pracę, to masz! Oni ci powiedzą co robić. – Machnął ręką w
kierunku dwóch Ukraińców.
Kiedy bus zniknął z pola widzenia, dwaj tynkarze usiedli na rusztowaniu i
wyciągnęli papierosy. Była okazja do odpoczynku.
Gacek podszedł do betoniarki i delikatnie dotknął palcem. Wszystko w porządku.
Głupia historia.
Powoli zaczął ściągać kurtkę. Słońce grzało mocno.
16.
Lektor objaśniał zadanie domowe i Paweł próbował się skupić. Praktycznie stracił
dzisiejszą lekcję, bo zamiast myśleć o angielskim, rozmyślał o tym, co usłyszał od Agaty.
W pierwszej chwili sens jej słów nie dotarł jakoś do niego. Kiedy pili kawę w
kafeterii, był zajęty konwersacją z Agatą i odpowiadaniem na pytania Joasi. Dziewczynka
rozkręcała się i Paweł musiał odpierać prawdziwe ataki ciekawości. Bawił się przy tym nieźle
i widział, że Agata też była zadowolona.
Przez kilka następnych dni był zajęty. Agenci przynieśli parę większych wniosków o
finansowanie inwestycji i musiał, do spółki z Paprockim, przebijać się przez sterty
dokumentów, faksów i maili. Nie było czasu na rozmyślania.
Dzisiaj od rana było spokojnie i próbował zorganizować zebranie kierowników grup,
żeby ich jakoś podkręcić. Produkcja oddziału przestała rosnąć i Paweł z niepokojem
obserwował rankingi firmowe.
Obsuwali sie powoli do tyłu. Inni nie spali. Jasiński dzwonił już kilka razy i naciskał
na zwiększenie wysiłku. Łatwo mu było gadać, siedząc w fotelu w Warszawie!
Okazało się, że z piątki managerów, na miejscu była tylko Ewelina Pająk. Mendalka
i jeden z mężczyzn byli na zwolnieniach lekarskich. Drugi z managerów był na pogrzebie, a
Mariusz Winiarski, jak zwykle poza oddziałem.
Wtedy Paweł przypomniał sobie słowa Agaty. Mariusz „węszył” w centrali firmy.
Ciekawe dla kogo? Nigdy nie wspominał ani słowem o tych niemalże cotygodniowych, jak
potwierdziło małe śledztwo, przeprowadzone w sekretariacie, wizytach w Warszawie.
Trzeba by go jakoś zdyscyplinować, rozmyślał Paweł. Jakoś dać mu do zrozumienia,
że dyrektor ma pewne oczekiwania wobec niego i Mariusz powinien je wypełniać.
Jakie oczekiwania? Chociażby takie, że szanowny pan manager będzie bywał
czasami w oddziale i na zebraniach, organizowanych przez dyrektora.
Paweł nie mógł zaprzeczyć, że grupa Mariusza robiła największy obrót w całym
oddziale. Ile było w tym zasługi managera? Odziedziczył najlepszy unit po Pawle, a tak
naprawdę po Marcinie Królu. Grupa starych wyjadaczy, którzy robili profesjonalną robotę i
nie przejmowali się zmianami i przetasowaniami w firmie.
Przyjął wprawdzie kilku nowych ludzi, nieźle zapowiadających się. Chyba nawet
miał najlepszą skuteczność rekrutacji. Ale co z tego?
Gdyby siedział na tyłku w Gdańsku, mógłby zrobić dla oddziału jeszcze więcej.
Najbardziej denerwujące było to, że nie wiadomo co on tam naprawdę robił w
Warszawie i z kim się spotykał. Może coś kombinował za plecami Pawła. Może i jemu
Jasiński coś obiecał.
Co ciekawsze, ostatnio odkrył na listach prowizyjnych, że Mariusz dostaje prowizje
od jakichś wniosków złożonych w Poznaniu, w oddziale Ferenca. To było naprawdę dziwne.
Dlaczego jego manager składa wnioski w innym oddziale, podnosząc tam produkcję?
Trzeba będzie przeprowadzić z Mariuszem poważną rozmowę i spróbować
wysondować Jasińskiego.
Może samemu pojechać do centrali? To jest myśl!Paweł pamiętał, że Kotas bardzo
często jeździł do stolicy. Tylko po co? Pojechać i łazić po korytarzach bez sensu? Nie. Trzeba
by coś wymyślić.
Lektor skończył zajęcia. Paweł wrzucił książki do eleganckiej skórzanej teczki, którą
kupił sobie ostatnio, żeby nie nosić papierów w rękach. Identyczną miał kiedyś Marcin Król.
Spojrzał na zegarek. Rolex. Podróbka, ale nie do odróżnienia, zapewniał go
sprzedawca.
Nie chciało mu się wracać do oddziału, chociaż była dopiero piętnasta. Mógłby
jeszcze trochę pogrzebać w papierach. Kilka wniosków czekało na sprawdzenie i podpis, ale
sama myśl o siedzącym przez ścianę Paprockim przyprawiała go o mdłości. Zamierzał się go
pozbyć tak szybko jak tylko się da.
Pomyślał o Stefanie. Można by „zrobić” pół litra i odstresować się. Chociaż ostatnio
Stefan działał mu na nerwy. Pieprzył w kółko jedno i to samo. Ile razy można wysłuchać nauk
o właściwym sposobie życia? To już przestało być nudne. Stało się nieznośnie irytujące.
Nie ma wyjścia, trzeba wracać do oddziału, pomyślał z rezygnacją i wyszedł na
ulicę. Pogoda zrobiła się prawie letnia. Gorąco. Zdjął marynarkę i rzucił, razem z teczką, na
tylne siedzenie Vectry.
Przypomniał sobie, jak w takie wiosenne popołudnia w Dąbrówce wystawiali krzesła
przed zakład Tadeo i leniwie popijali chłodne piwo, komentując wszystko w zasięgu wzroku.
Jakie to było nieskomplikowane, przyjemne życie. Ciekawe co oni tam teraz
porabiają? Pewnie siedzą na betonowych stopniach i rżą z byle czego.
Jakiś ciężar przygniótł mu plecy i Paweł zatęsknił za domem, Marylą i dzieciakami.
Komórka zaterkotała w kieszeni. Dzwoniła Kasia.
- Panie dyrektorze, będzie pan jeszcze w oddziale? – zapytała dziwnym tonem.
- Nie jestem pewien. Coś się dzieje?
- Nie wiem, czy to ważne, ale pani Grażyna Mendalka przyniosła wypowiedzenie.
- Rezygnację z kierowania grupą? – Paweł oczekiwał, że niektórzy managerowie
będą chcieli wrócić do roli zwykłych agentów, ale nie myślał, że tak szybko.
- Nie. W ogóle się zwalnia. Powiedziała, że … zmienia środowisko na …
bardziej…przyjazne – Kasia dobierała słowa z wyraźną trudnością. – Aha … pan Mariusz jest
w oddziale – dodała szeptem.
- Doskonale! Proszę mu powiedzieć, żeby zaczekał na mnie. Chcę z nim kilka słów
zamienić. Będę za piętnaście minut.
Bardzo dobrze! Trzeba złapać byka za rogi, pomyślał. Jadąc do oddziału zastanawiał
się jak rozpocząć rozmowę. Czuł unoszącą się falę złości i wcale nie próbował nad nią
zapanować. Musiał się nakręcić, albo znowu skończy się na uśmiechach i rozmowie o
niczym. Dosyć tego!
Kiedy wspiął się po schodach, w sekretariacie było pełno. Mariusz, otoczony
kilkoma agentami, siedział w fotelu i wyjaśniał im coś, pewnym siebie tonem. Paweł poczuł
jak ogarnia go rozdrażnienie.
- Jakieś nieformalne zebranie tu mamy? – zapytał, żeby zwrócić na siebie uwagę.
Agenci popatrzyli szybko po sobie i zaczęli wychodzić z sekretariatu. Mariusz
podniósł się z fotela i patrzył na Pawła pytającym wzrokiem. Czuł, że zbliżają się jakieś
problemy, ale nie miał pojęcia o co chodzi.
Kasia w milczeniu wręczyła Pawłowi teczkę z pismami do przejrzenia. Nie zapytała
czy chcą coś do picia. Pracowała tu dostatecznie długo, żeby wiedzieć, że rozmowa za
szklanymi drzwiami nie będzie przyjazną konwersacją.
Paweł bez słowa wskazał na drzwi swojego gabinetu i gestem zaprosił Mariusza do
środka.
Po chwili Kasia usłyszała podniesiony głos dyrektora i ciche odpowiedzi Mariusza
Winiarskiego. Wyszła z sekretariatu i zajęła się myciem szklanek w łazience. Nie chciała tego
słuchać. Za bardzo się stresowała. Dyrektor wpadł do oddziału zły, jakby go osa ugryzła.
Strasznie się zmienił ostatnio. Niby był uprzejmy i spokojny, jak dawniej, ale od
pewnego czasu bała się wchodzić do jego gabinetu. Czasami tak spojrzał na nią, że ciarki po
plecach chodziły. A już najgorsze były poniedziałkowe popołudnia, gdy dostawali z centrali
faks z rankingami.
Ale co ona mogła zrobić, że oddział nie pracował tak, jak chciał dyrektor i zaczynał
zjeżdżać w dół tabeli? Starała się robić swoje jak najlepiej.
17.
Mateusz wychylił głowę z namiotu, który Maryla pozwoliła chłopcom „rozbić” w
pokoju Patryka.
- Mama! – krzyknął radośnie i skoczył ku Teresie.
Teresa weszła na palcach do pokoju i podsłuchiwała rozmowę „Indian”, uśmiechając
się porozumiewawczo do, stojącej za nią w drzwiach, Maryli. Chłopcy byli tak
zaabsorbowani zabawą, że musiała zakasłać głośno kilka razy, zanim zorientowali się, że ktoś
jest w pokoju.
- Mogę zostać jeszcze trochę u Patryka? – Mateusz popatrzył na nią błagalnie.
Wiedział, że raczej nic nie wskóra, ale chciał mimo to spróbować. Z tymi dorosłymi nigdy nic
pewnego nie wiadomo.
- A szkoła? – zapytała ze śmiechem Teresa. – I tak zawaliłeś cały tydzień.
Mateusz nadąsał się i wpełzł z powrotem do namiotu. Patryk wychylił się z niego do
połowy i uśmiechnął się do Teresy.
- Cześć ciocia – rzucił dziarsko, chcąc dać do zrozumienia, że on zniesie mężnie
rozstanie z Mateuszem.
Ciocia wyjęła ukryte za plecami pudełko i wręczyła chłopcu.
- Przywiozłam ci mały prezent, w nagrodę za to, że tak dobrze pomagałeś mamie
opiekować się Mateuszem.
Patryk poczerwieniał z dumy i z zachwytem spoglądał na błyszczące klocki.
Za moment już był zagłębiony z Mateuszem w konstruowaniu superhelikoptera. Co
chwila wydawali przy tym odgłosy zachwytu.
- No, to mamy ich z głowy na całe popołudnie – powiedziała Maryla, gdy wróciły do
kuchni.
- Mateusz wygląda doskonale. Takich rumieńców dostał na twarzy i chyba trochę
przytył – zachwycała się Teresa.
Usiadły przy stole, który stał obok okna. Przez żywopłot można było dostrzec, że u
sąsiada trwa remont domu. Maryla usłyszała głos Gacka, pokrzykującego coś wesoło i
zamknęła okno.
Popatrzyła uważniej na Teresę i zaczęła się zastanawiać, jak prawie
czterdziestoletnia kobieta może zmienić się w prostytutkę, tak z dnia na dzień. Czy to w ogóle
możliwe? Teresa miała dużo pieniędzy i bez tego. Nie musiała zarabiać na życie w tak
wyczerpujący sposób. I wcale nie było widać po niej, że zajmuje się usługami seksualnymi.
Wprost przeciwnie, wyglądała dość świeżo i była zrelaksowana.
Maryla rozmawiała z kilkoma koleżankami, które zaprosiła specjalnie któregoś
wieczoru na kawę, żeby je wysondować. Wiedziała, że takie „sensacyjne” wiadomości
rozchodzą się po Dąbrówce z szybkością fali tsunami. Tymczasem koleżanki mówiły o
wszystkim, tylko nie o Teresie. Próbowała kilka razy skierować rozmowę na te tory, ale
widziała, że nic nie mają do powiedzenia. Owszem, plotkowały o nowym samochodzie
Teresy, o szwalni, że kobiety straciły pracę. I tyle. Najbardziej je interesowało jak radzi sobie
Paweł i kiedy Maryla zamierza wyprowadzić się do Gdańska.
Często zastanawiała się czy Gacek sam nie wymyślił tej plotki, żeby jakoś zwrócić
na siebie uwagę. Lubił się tak dowartościować. Być w centrum zainteresowania.
- Jak ci poszedł remont? – zapytała.
- Dobrze. Jeszcze się tam z płytkami trochę dłubią, ale właściwie już koniec. Na
razie.
- A kto tam wszystkiego pilnuje, kiedy ty wyjeżdżasz?
- Zawsze ktoś tam jest. W dzień kelnerzy, kuchnia i recepcja a w nocy mam tam
takiego dziadka od wszystkiego.
- Dziadka?- Maryla popatrzyła uważniej na Teresę.
Teresa nie odpowiedziała. Zamieszała łyżką w szklance.
- Ok. Powiedz mi, co ludzie tu o mnie mówią. Mam wrażenie, że ukrywasz coś
przede mną i szczerze mówiąc zaczyna mnie to wkurzać. Zabiłam kogoś, handluję
narkotykami, wychodzę jutro za mąż, czy jeszcze coś innego? – Odwróciła się do Maryli w
pozie wyczekiwania.
- Jeszcze gorzej. Otworzyłaś agencję towarzyską i sama w niej pracujesz … – Maryla
wyrzuciła z siebie jednym tchem i zamilkła w oczekiwaniu reakcji.
Przez moment kobiety patrzyły na siebie w absolutnej ciszy. Przez zamknięte okno
słychać było tylko okrzyki robotników Kondyry, tynkujących dom.
Wreszcie Teresa zaczęła chichotać.
- Dobre – wykrztusiła i zaczęła śmiać się głośno, nieopanowanie.
Maryla spoglądała w osłupieniu. A więc to jednak nieprawda! Nagle i jej zachciało
się śmiać. Tyle czasu dusiła w sobie tą tajemnicę.
Zaczęły zaśmiewać się obie do łez.
Chłopcy przybiegli do kuchni i patrzyli z uśmiechami na twarzach, szczęśliwi, że
mamy są w doskonałym humorze.
- Z czego się śmiejesz mamo ? – zapytał Mateusz.
- Ciocia opowiedziała mi doskonały dowcip. – Teresa z trudem mogła opanować fale
wesołości.
- My też chcemy posłuchać! – Chłopcy patrzyli na nie w oczekiwaniu dobrej
zabawy.
- Niestety, to był „dorosły” dowcip. Idźcie się bawić. Niedługo kolacja. – Maryla
podeszła do zmywarki i zaczęła ją napełniać naczyniami.
- Ciekawa jestem komu przyszła do głowy taka bzdura? I ty w to uwierzyłaś. Ale nie
dziwie ci się. Sama bym pewnie uwierzyła, gdybym, tak jak ty, miała dużo czasu na
rozmyślania.
Nagle Maryla zaczęła płakać. Stała pochylona nad zmywarką i nie mogła opanować
szlochu. Teresa spoglądała na nią, zaskoczona tą nagłą zmianą nastroju.
Maryla odwróciła się do okna. Nie mogła opanować łez.
Teresa podeszła do niej i objęła ją za ramiona. Nie lubiła takich sytuacji i nie
potrafiła się w nich znaleźć. Sama starała się panować nad swoimi reakcjami, aby nie
krępować innych i siebie. Gładziła Marylę po głowie w milczeniu.
- Przepraszam cię, ale to silniejsze ode mnie – wyszeptała Maryla.
- No więc wywal wreszcie co cię boli i przestań się męczyć!
Ramiona Maryli zafalowały w jeszcze gwałtowniejszym porywie płaczu.
- No! Mów! Będzie ci lżej. – Teresa ścisnęła ją silniej i lekko potrząchnęła.
- Kiedy ja sama nie wiem co się dzieje. Chyba po prostu mam za dużo czasu na
rozmyślania. Masz rację.
Maryla wyswobodziła się z objęć Teresy i usiadła przy stole.
- Zostałam sama ze sobą i czekam na coś. Sama nie wiem na co. Waldek nie żyje,
matka chora, z ojcem nie porozmawiasz, Paweł w Gdańsku. Zostałam sama z dwójką dzieci i
dużą ilością czasu, którego nie potrzebuję. Z którym nie wiem co zrobić.
- To dlaczego do niego nie pojedziesz? – Teresa wzruszyła ramionami.
- Jak mam pojechać?! – Głos Maryli znowu załamał się w przypływie wzruszenia. –
Patryk chodzi do szkoły, matka wymaga opieki. Ojciec sobie sam nie poradzi. Poza tym, on
tam ma pokój z kuchnią. I nie ma go od rana do wieczora. Mam zostawić tutaj wszystko i
siedzieć sama w jego służbowym mieszkaniu, a wieczorem patrzeć jak śpi?!
Teresa nic nie odpowiedziała i zamyśliła się głęboko. Maryla przestała płakać.
Obtarła twarz rękoma i zabrała się znowu do napełniania zmywarki.
- Przepraszam cię Teresa. Wszystko zmieniło się tak szybko. Nie mogę się jakoś
odnaleźć.
- Daj spokój! Masz problem. Musisz cos z tym zrobić! Nie możesz tak siedzieć i
usychać tutaj sama, jak jakaś wdowa! Musisz się ratować, bo zgłupiejesz!
- Myślisz, że nie próbowałam? – Maryla zachichotała.
- Ty żmijo! Z kim!? – Teresa aż podskoczyła na krześle.
Maryla uśmiechnęła się smutno i tylko machnęła ręką z rezygnacją.
- No tak. Tutaj to bez szans. Zaraz by cię na sztuki rozszarpali. – Teresa pokiwała
głową. – Słuchaj, mam pomysł! Musisz przyjechać do mnie na Wielkanoc. Weźmiesz Pawła i
dzieci i przyjedziecie do mnie. Zrobimy sobie prawdziwe rodzinne święta. Planowałaś już
coś?
- Nie. Nic nie planowałam, ale nie wiem jak z Pawłem będzie. Ma jakieś problemy
ostatnio. Chyba nie wszystko tam w firmie idzie tak, jak on chciał.
Teresa pokręciła głową.
- Może sobie zrobi kilka dni przerwy dla rodziny? Mam cię uczyć jak go przekonać?
Weź go trochę za tyłek! Zresztą i jemu przyda się trochę odpoczynku. Ile można tak tyrać?
Maryla spojrzała na zegar, stojący na lodówce.
- Późno już. Muszę iść po Martynę do matki. Zostawiam ją tam ostatnio na całe
popołudnia, bo widzę, że ma dobry kontakt z babcią i pomaga jej dojść do siebie.
- To chodźmy wszyscy. Przyda mi się trochę spaceru i przy okazji zaproszę ich też
do siebie na święta.
- To wspaniale. Na pewno się ucieszą. Od śmierci Waldka nie ruszają się z domu.
- No to chodźmy. Mam wobec nich dług wdzięczności. Zawsze byli w porządku
wobec mnie. Mam nadzieję, że nie będzie im przeszkadzać, że teraz zarabiam na życie
ciałem! – Teresa puściła oko do Maryli.
Maryla objęła ją mocno i pocałowała w policzek. Teraz dopiero poczuła jak bardzo
brakowało jej rozmowy z kimś bliskim, kto zrozumie jej rozterki i zechce poświęcić im
chociaż trochę uwagi.
18.
Ból głowy był potworny. Jakby ktoś próbował rozerwać ją na dwie części. Paweł nie
pamiętał, kiedy miał ostatnio takiego kaca. Zalali się ze Stefanem do nieprzytomności, prawie
bez jedzenia i w oparach dymu z papierosów. Halina pojechała do sanatorium i chociaż
zostawiła lodówkę pełną jedzenia, Stefan nie potrafił sobie bez niej radzić i przyjął Pawła
kilkoma kanapkami, do których wypili hektolitry wódki.
Szedł piechotą, żeby jakoś do siebie dojść i odparować pozostałości libacji. Jazda w
takim stanie mogłaby zakończyć się zabraniem prawa jazdy. Nie chciał brać taksówki, bo
musiałby się męczyć w oddziale, na oczach agentów, Kasi i Paprockiego. Najgorsze, że
zarządził na dzisiejsze przedpołudnie zebranie kierowników grup i zapowiedział, że nie
będzie tolerował nieobecności lub spóźnienia pod żadnym pozorem. Z rezygnacją wyciągnął
komórkę i włączył ją. Trzeba będzie jakoś oszukać wszystkich i przenieść to zebranie na jutro
albo pojutrze. Telefon zabrzęczał niemal natychmiast.
- Halo – powiedział zachrypniętym głosem i odkaszlnął.
- Panie dyrektorze, wszystko w porządku u pana? – Kasia zapytała głosem pełnym
zaniepokojenia.
- Tak, tak. Dlaczego pani pyta?
- Próbowałam się skontaktować z panem wczoraj po południu i dzisiaj od rana…
- Mam małe problemy … rodzinne – powiedział Paweł i skrzywił się z niesmakiem.
Głupie, nieudane kłamstwo. – Czy może pani przeprosić managerów i powiedzieć, że
zebranie zostaje przeniesione na inny termin? Chyba się nie zmartwią.
- Oczywiście panie dyrektorze. Właśnie są w wszyscy w sekretariacie.
- No to super. Coś jeszcze?
- Tak. Wczoraj dzwonił kilka razy jakiś komisarz Orłowski i chciał się z panem
skontaktować.
- Zostawił numer telefonu?
- Tak.
- Ok. Niech pani mi poda.
Orłowski odezwał się natychmiast, po jednym sygnale. Chciał się z Pawłem
zobaczyć natychmiast, najlepiej teraz. Miał coś ważnego do powiedzenia i nie chciał o tym
rozmawiać przez telefon.
Paweł rozejrzał się i zobaczył szyld pizzerii w niedalekiej odległości. Może mają tam
piwo, pomyślał i zapytał Orłowskiego czy mu odpowiada spotkanie w tym miejscu.
Piętnaście minut, powiedział Orłowski i Paweł przyspieszył kroku. Wolał mieć pierwsze piwo
za sobą zanim zacznie się rozmowa. Co tam się znowu działo?
Kelnerka popatrzyła dziwnie na niego, gdy zapytał o piwo.
- Kawa jest – powiedziała.
Paweł skrzywił się, ale zamówił dużą kawę. W głowie dalej huczało.
Ściany pizzerii były wyłożone wielkimi lustrami i mógł sobie popatrzeć z bliska na
zniszczenia, jakie wczorajsze pijaństwo wywołało w jego twarzy. Odwrócił się po
kilkusekundowej obserwacji. Podrapał się po nieogolonej twarzy i przestał się dziwić
kelnerce. Menelik w drogim ubraniu.
- Kartą mogę zapłacić? – zapytał, gdy przyniosła kawę i spróbował się uśmiechnąć.
- Kawa pięć złotych. Chce pan płacić kartą? – kelnerka popatrzyła zdziwiona.
Bez słowa wygrzebał z kieszeni banknot dziesięciozłotowy i kazał jej zatrzymać
resztę. Podziękowała, ale więcej w tym było zaskoczenia niż wdzięczności za duży napiwek.
Orłowski pojawił się w towarzystwie swojego stałego partnera, którego Paweł
pamiętał z przesłuchania w Toruniu. Mimo wysokiej temperatury na dworze, przyszli ubrani
w swoje skórzane kurtki. Paweł miał wrażenie, że wyglądają we trzech jakby uczestniczyli w
dyskretnym bandyckim spotkaniu. Kelnerka chyba też tak myślała, bo podeszła z niepewnym
uśmiechem na ustach i bez słowa przyjęła zamówienie na dwie kolejne kawy.
- Jak pan sobie radzi? – zapytał Orłowski. – Radzi pan sobie – rzucił, nie czekając na
odpowiedź i zerkając znacząco na drogi garnitur Pawła.
- Jakoś leci – lakonicznie stwierdził Paweł.
- Ale coś pan niezbyt zdrowo dzisiaj wygląda – zauważył sucho partner
Orłowskiego.
- E… mała impreza wczoraj była i trochę przesadziłem. Mam ostatnio ciężki okres w
pracy. Coś nowego w sprawie Waldka? – zapytał żeby zmienić temat.
Zamilkli na chwilę, czekając aż kelnerka postawi kawę i wyda resztę.
- W sprawie zabójstwa nic nowego. Profesjonalna robota – odpowiedział Orłowski –
Ale wokół Makowskiego coś się dzieje i mamy nadzieję na jakieś efekty. Może nawet
całkiem niedługo. Obserwowaliśmy go bardzo dyskretnie przez jakiś czas i okazało się, że to
bardzo ciekawy osobnik.
- Tylko cholernie skryty – dorzucił ironicznie ponury partner Orłowskiego.
- Ale co ja mam z tym wspólnego? – zapytał Paweł.
Policjanci mieszali kawę łyżkami i patrzyli w stół.
- Co panu mówi nazwisko Oślizło? Mecenas Oślizło – zapytał wreszcie Orłowski.
Paweł wzruszył ramionami.
- Nic mi nie mówi. Nie znam żadnego mecenasa Oślizło.
- Reprezentował pańskiego szwagra przed sądem.
- Nie wiedziałem.
- Wystawił poręczenie majątkowe, dzięki któremu Waldemar Otocki mógł wyjść z
aresztu śledczego i odpowiadać przed sądem z wolnej stopy. No i rzecz jasna być w
zasięgu …że tak powiem, ręki.
- A… no tak, teraz sobie przypominam! – Paweł stuknął się w czoło – jakaś dziwna
sprawa była z tą kaucją. Nie wiadomo kto ją wpłacił.
- My wiemy – ponury pokiwał smutno głową.
- Tak? – Paweł popatrzył na niego pytająco.
- Tak. Nikt jej nie wpłacił.
- Nic nie rozumiem. – Paweł popatrzył niezdecydowanie na Orłowskiego. – Może po
jeszcze jednej kawie? – zapytał i spojrzał w stronę kelnerki, która leniwie ruszała się,
wycierając nieistniejący kurz z pobliskich stolików.
- Ok. Ja zamówię – Orłowski spoglądał spod oka na dziewczynę. – Wzbudzamy
nadmierne zainteresowanie tej panienki – wymruczał pod nosem. Wstał i poprosił kelnerkę o
chwilę rozmowy na boku. Dziewczyna słuchała jego słów, które nie docierały do Pawła, ale
po wyrazie jej twarzy mógł wnioskować, że do niej docierały bardzo wyraźnie.
Poczerwieniała na twarzy i spuściła oczy, nie patrząc na rozmówcę. Do pizzerii weszła para
nastolatków i Orłowski powiedział coś cicho do kelnerki, kiwając głową w ich stronę.
- Tamte stoliki są zarezerwowane! – niemal krzyknęła w ich stronę i wskazała im
miejsca w odległym kącie sali.
- Teraz powinniśmy mieć trochę spokoju – mruknął Orłowski siadając z powrotem
na swoje miejsce.
- Nikt nie wpłacił? – Paweł wrócił do przerwanego wątku rozmowy.
- Wie pan jak to działa? Poręczenie majątkowe… – partner Orłowskiego zaczął
zdanie i przerwał czekając, aż kelnerka upora się z filiżankami.
- Poręczenie majątkowe polega na tym, że oskarżony lub inna osoba fizyczna składa
gwarancję w postaci na przykład pieniędzy – kontynuował policjant. – Jednak suma
poręczenia wcale nie musi znaleźć się w kasie sądu lub prokuratury. Możliwe jest przyjęcie
zapewnienia, że określona kwota zostanie wpłacona w razie naruszenia „umowy”.
- I takie zapewnienie, w imieniu pańskiego szwagra, złożył mecenas Oślizło –
wtrącił Orłowski.
- To znaczy Waldek poręczył sam za siebie? To dlaczego nic o tym nie powiedział?
- My myślimy, że nic o tym nie wiedział – powiedział ponury.
Paweł poczuł gwałtowne pulsowanie w skroniach i przeciągnął dłońmi po twarzy.
- Dalej nie wiem co to ma wspólnego ze mną – powiedział zmęczonym głosem. Nie
miał dzisiaj głowy do rozwiązywania zagadek kryminalnych.
- Ta sprawa Makowskiego – Zdunka położyła się trochę cieniem na naszej reputacji.
Zajmowaliśmy się rozpracowywaniem tego układu dość długo i poszło też trochę funduszy na
różne działania operacyjne. Wszystko zakończyło się bez żadnego wyniku i teraz mamy
przesrane – Orłowski skrzywił się na dźwięk swoich słów. – Albo coś wygrzebiemy, albo …
butle gazowe skradzione z altanek w ogródkach działkowych i inne tego typu sprawy, zero
awansów i zero podwyżek.
Paweł słuchał w milczeniu, czekając na rozwinięcie tego, jak zrozumiał, wstępu.
- Zaczęliśmy grzebać trochę intensywniej w papierach i zauważyliśmy coś
ciekawego – kontynuował Orłowski. – Nazwisko mecenasa Oślizło pojawia się w kilku
podobnych sprawach, które toczyły się w różnych miejscach w Polsce. Czasami jako
adwokat, czasami jako świadek…
Za ich plecami zaczął się jakiś ruch. Kelnerka próbowała przesadzić kolejnych gości,
którzy weszli do pizzerii i zajęli miejsca przy pobliskim stoliku. Machała im przed nosami
kartką z napisem ZAREZERWOWANE i w miarę grzecznie, ale bardzo stanowczo, naciskała
na zajęcie miejsca w drugiej części sali.
- Co pan jej powiedział? – zapytał Paweł. – Jednak policyjna legitymacja robi swoje.
- Kto się dzisiaj przejmuje Policją – mruknął Orłowski. – Powiedziałem jej, że
kupujemy ten lokal i potrzebujemy trochę prywatności, żeby omówić szczegóły.
Ponury zachichotał cicho i uśmiechnął się zadowolony z podstępu kolegi.
- Wracając do Oślizły – kontynuował Orłowski. – Odkryliśmy coś większego niż
oczekiwaliśmy. Mecenas jest częścią jakiegoś układu. Makowski zresztą też. Nie mogę
wchodzić w szczegóły, bo to tajemnica śledztwa, ale chodzi o ogromne pieniądze. Pieniądze,
do których pan ma stosunkowo łatwy dostęp.
- Jaka jest pańska pozycja w firmie Financial Brokers? – zapytał nagle partner
Orłowskiego.
- To znaczy? O co wam chodzi?
- Jaki pan ma wpływ na podjęcie decyzji o uruchomieniu pieniędzy dla firmy, która
złożyła u was wniosek?
- Duży. Bardzo duży – odpowiedział Paweł i pomyślał o godzinach spędzonych z
księgowym na ocenieniu ryzyka i tonach przeczytanych dokumentów. – Jako dyrektor
oddziału decyduję właściwie jednoosobowo. Do stu tysięcy euro. Powyżej tej kwoty muszę
się obligatoryjnie konsultować z Działem Akceptacji Kontraktów.
- Dyrektor! – Orłowski zagwizdał cicho pod nosem. – Szybko się pan posuwa
naprzód.
- Panowie mnie wzywali – kelnerka pojawiła się niespodziewanie, jak spod ziemi.
- E… tak. Jeszcze po jednej kawce poprosimy – Orłowski uśmiechnął się życzliwie
do niej.
- To by dużo wyjaśniało – mruknął ponury, gdy już się oddaliła.
- To znaczy co? – niespokojnie zapytał Paweł.
- Dlaczego zostawili pana w spokoju. To są ludzie działający bardzo brutalnie i
dosyć schematycznie. Likwidują świadków. Wygląda na to, że będą pana chcieli jeszcze raz,
a może kilka razy wykorzystać.
- Chyba będziemy mieli dla pana propozycję panie Filipowski – powiedział Orłowski
i podniósł się. – Lepiej chodźmy stąd – mruknął do ponurego.
- Propozycję? – Paweł patrzył zdezorientowany. Sytuacja zmieniała się za szybko,
jak na jego możliwości percepcji.
- Tak. Skontaktujemy się z panem. Nie możemy się więcej spotykać w miejscach
publicznych. Czy pan ma pozwolenie na broń?
19.
- Nie przejmuj się tak bardzo tym wszystkim – powiedział Jasiński i Paweł popatrzył
na niego niespokojnie. Spodziewał się raczej, że będzie musiał wysłuchać jakichś pretensji
ubranych w okrągłe słowa. Zjechał na ostatnie miejsce w rankingu produkcji i nic na razie nie
wskazywało na zmianę sytuacji. A tu proszę!
- Wszystko trochę przysiadło. U każdego jest teraz lekki zastój. Jeden Kuba Ferenc
w Poznaniu ma całkiem przyzwoitą dynamikę. – Jasiński wyjął papierosy, rozejrzał się za
popielniczką i podszedł do okna.
- Szkoda, że kosztem innych – powiedział Paweł, odwrócony plecami do
Jasińskiego. Popielniczka stała na parapecie.
- Co masz na myśli, Paweł? – Jasiński spoglądał na niego chłodno, bez żadnej
ekspresji na twarzy.
- Mam na myśli to, że na przykład, moi ludzie składają u niego wnioski, a on je
spokojnie przyjmuje i nawet nie zapyta, czy mi to odpowiada czy nie.
- Dlaczego miałby to robić?
- Mógłby przynajmniej informować mnie o tym, że mój człowiek …
- Dlaczego miałby to robić? – Jasiński wszedł mu w słowo, lekko podniesionym
głosem. – Dlaczego oczekujesz od Kuby Ferenca, że będzie działał przeciwko samemu
sobie?!
- Są jakieś zasady przyzwoitości. – Paweł wzruszył ramionami. Nie był pewien, czy
to była słuszna decyzja – ten przyjazd do centrali. Rozmowa z Jasińskim szła jakoś pod górkę.
– A Dział Akceptacji Kontraktów też mógłby jakoś zareagować… – przerwał, bo do gabinetu
weszła starsza kobieta z dwiema filiżankami kawy na srebrnej tacy.
- My się nie kierujemy zasadami przyzwoitości Paweł, my się kierujemy zasadami
efektywności. Kiedy wreszcie porzucisz ten swój małomiasteczkowy idealizm? – Jasiński
zdawał się nie zwracać uwagi na obecność kobiety w gabinecie.
Paweł nic nie odpowiedział i w milczeniu obserwował ruch filiżanek, cukiernicy i
dzbanuszka ze śmietanką, z tacy na stół. Kobieta była szczupła i ekstremalnie zadbana.
Dłonie z wypolerowanymi paznokciami, włosy ciasno zaczesane na tył głowy, ubrana w
spokojny, ciemny żakiet i spódnicę tego samego koloru. Wniosła z sobą delikatny zapach
perfum, pomieszany z aromatem kawy.
Jasiński usiadł z powrotem w ogromnym skórzanym fotelu, który posłusznie
zaakceptował jego ciężar.
- Jeszcze raz ci powtarzam, przestań się tak przejmować szczegółami – kontynuował,
po wyjściu kobiety. – Już ci kiedyś mówiłem, żebyś przestał myśleć o innych i zaczął myśleć
tylko o sobie. Jeśli twój agent zanosi wnioski do kogoś innego, to znaczy, że boi się, że ty je
odrzucisz albo ma jakieś inne powody. I to ty powinieneś je znać! A Dział Akceptacji
Kontraktów dostaje codziennie kilkadziesiąt, a nawet czasami kilkaset wniosków i nie ma
czasu na zabawę w Królewnę Śnieżkę i siedmiu krasnoludków. Tam się ocenia wniosek
merytorycznie, zakładając, że pozostałe sprawy zostały sprawdzone przez dyrektora oddziału.
Wydaje mi się, że powinieneś pogadać z tym swoim agentem i jakoś go przekonać do siebie.
Od tego jesteś dyrektorem. A propos, kto to jest? Znam go?
- Mariusz Winiarski – mruknął Paweł.
- Mariusz Winiarski – Jasiński powtórzył jak echo.
- Znasz go? – Paweł popatrzył pytająco na dyrektora Działu Rozwoju.
- Oczywiście, że go znam. Złożył aplikację na stanowisko w dziale PR. Widuję go
tutaj czasem. Myślałem, że to twoja prawa ręka?
- Ja też tak myślałem – odpowiedział ponuro Paweł. – Okazuje się jednak, że
postanowił być bardzo samodzielny.
- I to on zanosi wnioski do Ferenca? – Pytanie Jasińskiego zawisło w powietrzu bez
odpowiedzi. Paweł skinął tylko głową.
- Sprytnie – mruknął pod nosem Jasiński i spojrzał na zegarek. – Spieszysz się?
Może zjesz ze mną na lunch? Pogadamy.
Pojechali mercedesem Jasińskiego. Paweł z przyjemnością rozsiadł się w wygodnym
fotelu, wyściełanym beżową, miękką skórą. Jasiński prowadził pewnie i zdecydowanie. Do
restauracji było niedaleko i po kilkuminutowym przebijaniu się przez zatłoczone śródmieście
podjechali pod jakąś zabytkową kamienicę.
Kiedy kelner, wystrojony jak primadonna, przyniósł karty, Paweł zmartwiał. Nawet
jego platynowa karta mogła się tutaj „zagrzać” przy regulowaniu rachunku. Apetyt odzyskał
dopiero po uspokajającym zapewnieniu Jasińskiego, że to wszystko na koszt firmy.
- Mamy tutaj otwarty rachunek dla członków zarządu. Właścicielem jest znajomy
prezesa Kocinskiego. Doskonała kuchnia. Sam się za chwilę przekonasz. Zdaj się na mój
wybór.
Paweł przystał na to z ulgą, bo egzotyczne nazwy potraw nic mu nie mówiły i
obawiał się, że zamówi coś nie całkiem pasującego do służbowego lunchu.
Póki kelner kręcił się przynosząc jakieś, niezbędne do spożycia pierwszej potrawy,
przyprawy i sztućce, Jasiński wypytywał Pawła o rodzinę i plany na wakacje. Rozmowa się
nie kleiła. Paweł nie miał za dużo do powiedzenia na tematy rodzinne, zresztą widział, że
Jasiński pyta tylko z uprzejmości i nie słucha odpowiedzi. Gdzieś zniknęła ta atmosfera
zażyłości, która kiedyś towarzyszyła każdemu ich spotkaniu. W połowie posiłku Jasiński
przeszedł do spraw firmowych.
- Porozmawiam z Kubą Ferencem i zobaczę co uda mi się osiągnąć, ale nie mogę ci
obiecać, że dużo wskóram. Jak sam wiesz, dyrektorzy mają dużą swobodę działania i wyboru
strategii, więc nie mogę i nie chcę mu się wtrącać w wewnętrzne sprawy oddziału. Postaram
się jakoś delikatnie zasugerować, żeby jakiś czas potrzymał twojego człowieka na dystans.
Zresztą zdaje się, że ten Winiarski ma jakieś ambitniejsze plany, bo jak wspominałem złożył
aplikację do działu PR i, z tego co wiem, jego kandydatura wygląda nieźle. Zamiast z nim
walczyć, postaraj się go przeciągnąć na swoją stronę. Może być bardzo pożyteczny w
przyszłości.
Paweł skurczył się wewnętrznie. Po ostatniej, gwałtownej dyskusji z Mariuszem,
kiedy nieomal wyrzucił go z oddziału, nie widział możliwości na „przeciągnięcie go”.
Pokiwał głową w milczeniu i intensywnie zajął się swoim talerzem.
- Sytuacja wokół odejścia prezesa robi się coraz klarowniejsza. Jeśli chcemy myśleć
realnie o przyszłości musimy się teraz wykazać. Musisz przyznać, że do tej pory zrobiłem
dużo dla ciebie, prawda? – Jasiński popatrzył na Pawła uważnie. – Jesteś najmłodszym
dyrektorem oddziału w Polsce, a twój awans z agenta na dyrektora był jednym z najszybszych
w historii całej firmy. Teraz musisz pokazać, że nie pomyliłem się.
- Staram się ….
- To za mało Paweł! Zostało mało czasu i potrzebujemy jakiegoś spektakularnego
sukcesu.
- Takiego jak „Wiktoria”?
- Jeśli chodzi o kwoty – tak! Trzy albo cztery takie kontrakty i codziennie będziemy
jedli tutaj wspólny lunch. Rozumiesz co mam na myśli?
- Rozumiem. – Paweł pokiwał głową.
- No. To może po koniaczku? – Jasiński odsunął talerz i kiwnął na kelnera.
Popijali koniak w milczeniu. Paweł poczuł gwałtowny przypływ energii. Jasiński
miał rację. Sprężyć się! przestać się bawić! A potem? Mercedes z beżową tapicerką, gabinet
w centrali, potwornie drogi lunch każdego dnia. Na koszt firmy.
Wszystko, co stało na drodze do tych luksusów, to kilka dużych kontraktów. Takich
jak „Wiktoria”.
20.
Janusz wyszedł z Działu Akceptacji Kontraktów i delikatnie zamknął drzwi za sobą.
Chciał trzasnąć z całej siły, ale wiedział, że to głupie. Odwrócił się i zobaczył Pawła
Filipowskiego.
- Hej! Witamy prowincję! – rzucił wesoło.
- Witam stolicę – odpowiedział dziarsko Paweł i obaj zaczęli się śmiać.
Janusz wyglądał jakoś inaczej. Paweł zauważył, że ma na sobie, znacznie lepiej niż
zwykle dopasowany i znacznie droższy garnitur. Schudł i zmienił fryzurę. Tylko broda
została ta sama, ale w połączeniu z nową całością dodawała mu nawet jakiejś dostojności.
- Co cię sprowadza w te zacne progi, mój drogi chłopcze? Przyjechałeś pogrzać się
trochę w ciepełku głównego ołtarza czy masz jakieś konkretne problemy? – zapytał
dobroduszno – jowialnie i uśmiechnął się życzliwie do Pawła.
- Raczej „powęszyć” – Paweł ściszył głos, chociaż korytarz był pusty. – A co u
ciebie?
- Eh, same problemy – westchnął Janusz i trzepnął w dłoń trzymanym w ręku
plikiem papierów. – Ta dziwka – obejrzał się ostrożnie za siebie i kiwnął głową w stronę
drzwi, z których właśnie wyszedł – nie chce mi tego puścić, bo jej brakuje dwa procent
zabezpieczenia. Tłumacze tłumokowi, że znam firmę i biorę odpowiedzialność na siebie, ale
można gadać jak do ściany. Mój laptop ma więcej życzliwości w sobie. Uduszę ją kiedyś!
Paweł zaśmiał się cicho i pokiwał głową. Lubił słuchać tych soczystych uwag
Janusza.
- Ale ja ją przeskoczę. Niech sobie nie myśli. A co u ciebie? Widziałem, że coś
ostatnio przycichłeś – Janusz popatrzył uważniej na Pawła, który skrzywił się i odwrócił
twarz. – Nie przejmuj się, to normalne. Najpierw euforia, potem dół, a potem zwykła ciężka
praca. Poradzisz sobie.
- Mam nadzieję – mruknął Paweł.
- Przyjechałeś na jeden dzień? Kiedy wracasz do Gdańska? – Janusz zmienił temat. –
Może byś do mnie zajrzał? Wypijemy po kieliszeczku, pogadamy. Co? – Wyciągnął komórkę
i sprawdził godzinę. – Jest trzecia. Myślę, że do szóstej uda mi się dzisiaj uporać z tym
bałaganem.
Paweł popatrzył na niego niezdecydowanie. Właściwie planował,że pokręci się
trochę po sklepach, a potem pojedzie z powrotem do Gdańska. Z drugiej strony, następnego
dnia była sobota i nie musiał się spieszyć. Janusz zawsze miał jakieś ciekawe wiadomości do
sprzedania.
- Właściwie, miałem iść do hotelu – skłamał.
- No co ty? Nie wygłupiaj się! Od czego ma się przyjaciół? To co? Wpadniesz do
mnie do oddziału po szóstej?
Oddział, którym kierował Janusz, znajdował się dwa piętra niżej, w tym samym
budynku co centrala Financial Brokers. Kilkupiętrowy budynek zajmowało kilka dużych firm.
Na parterze była mała galeria handlowa, kawiarnia i restauracja, a podziemia zajmował
chroniony parking, gdzie rzędami stały mercedesy, audi i bmw.
Paweł zjechał windą na najniższy poziom, wrzucił teczkę z dokumentami do swojej
vectry i oddał kluczyki parkingowemu. Mała dwuosobowa firma zajmowała się tutaj
czyszczeniem i myciem samochodów i Paweł zawsze korzystał z ich usług, bo potrafili
doprowadzić auto do idealnej czystości. Po ich zabiegach nawet jego vectra wyglądała nieźle
między tymi wszystkimi drogimi markami.
Popołudnie było przyjemnie ciepłe i Paweł postanowił przejść się spacerem po
okolicy. Miał zamiar kupić jasny garnitur na lato. Nigdy nie miał jasnego garnituru i nie był
pewien czy poradzi sobie z wyborem.
Czuł się doskonale. Jasiński napompował go energią i chęcią do wspinania się dalej,
po drabinie awansów. Zapewnił go, że jeszcze dzisiaj porozmawia z Kubą Ferencem, chociaż
uważał, że to ma drugorzędne znaczenie. Przynajmniej na razie. Kiedy sytuacja uspokoi się,
będzie można do tego wrócić, mając w rękach znacznie mocniejsze argumenty i
zdecydowanie korzystniejszą pozycję. Paweł musiał przyznać mu rację.
Na koniec wreszcie poszedł gdzieś i poprosił Pawła o chwilę cierpliwości. Kiedy
wrócił, w rękach trzymał plik dokumentów, który okazał się trzema tłustymi wnioskami, na
kilkadziesiąt tysięcy euro każdy.
- Te wnioski, na pierwszy rzut oka, mogą się wydawać nieco ryzykowne, ale ja znam
te firmy i wiem, że nie będzie z nimi żadnych problemów. Musisz trochę popracować z
Paprockim nad szczegółami. – Paweł skrzywił się. – On już wie co zrobić, żeby Dział
Akceptacji Kontraktów przełknął gładko wątpliwe fragmenty kalkulacji.
Paweł przekartkował szybko trzy pliki i stwierdził, że wnioskodawcy mieli siedziby
w trzech różnych, bardzo oddalonych od Gdańska miejscach. Westchnął głęboko.
- Nie musisz tam jeździć – Jasiński odgadł jego myśli. – Wszystko masz gotowe,
podpisy złożone. Zrób to szybko, z Paprockim na spółkę, żeby miał lepszą motywację.
Paweł znowu się skrzywił. Zamierzał się pozbyć Paprockiego, a jeśli te wnioski
rzeczywiście wymagały jakichś manipulacji to musi zapomnieć o tym. Jeśli zrobi je sam, to
Paprocki przyczepi się do każdej, najmniejszej wątpliwej kropki. Znowu westchnął ciężko.
- Co znowu nie tak? – Jasiński zaczął się śmiać. – Zapomniałem już jaki z ciebie
„optymista”. To nie jest wiele, ale powinno ci pomóc wydostać się z ostatniego miejsca w
rankingu i poprawić twoje relacje z Paprockim.
- Moje relacje z Paprockim? – Paweł był zaskoczony, że Jasiński wie o takich
rzeczach. O czym jeszcze wie?
- Nie chciałbym cię pouczać – rzucił Jasiński z wahaniem w głosie – ale chyba
powinieneś trochę przemyśleć sposób kierowania oddziałem. Zdajesz się nie dostrzegać, że
Paprocki jest twoim największym atutem. Jest tam od początku. Ma kolosalne doświadczenie
i mnóstwo kontaktów. Każdy dyrektor oddziału przyjąłby go do siebie z pocałowaniem ręki.
A ty z nim walczysz.
- Ja z nim nie walczę …
- Nie? To dlaczego przywiózł w tym miesiącu dwa duże, doskonale przygotowane
wnioski i złożył je sam, bez twojego podpisu. Gdyby to przeszło przez twój oddział miałbyś
dużo lepsze statystyki i twoja prowizja wyglądałaby lepiej. Mam rację?
Paweł zaczerwienił się i skinął ponuro głową.
- No więc zrób coś! Daj mu do zrozumienia, że jest ci potrzebny, że go doceniasz. Po
drugie, daj mu zarobić to i on będzie myślał o tobie inaczej. Nie wiem czy wiesz o tym, ale
masz najniższą prowizję ze wszystkich dyrektorów.
Paweł pokręcił przecząco głową.
- To są skutki demokracji, którą zaprowadziłeś w oddziale. Demokracji, która nie
działa. Mendalka, niezły manager, uciekła ci. Winiarski zawozi wnioski do Ferenca, a
Paprocki prosto do nas. Musisz coś zmienić. Najlepiej od jutra. I byłoby dobrze, gdybyś
więcej przebywał w oddziale. – Jasiński popatrzył na niego znacząco.
I to też wiedział. I o Mendalce. Ciekawe, kto mu dostarczał tych wszystkich
informacji?
Paweł zauważył, że pogrążony w rozmyślaniach oddalił się mocno od budynku
centrali. W oddali zobaczył coś, co wyglądało na centrum handlowe i skręcił w ulicę wiodącą
w tym kierunku.
Komórka zawibrowała w kieszeni. Jak zwykle niespodziewanie.
Głos Orłowskiego był jakiś zmieniony.
- Gdzie pan jest? Musimy się spotkać. Jak najszybciej.
- Jestem w Warszawie. Co się dzieje? – zapytał niespokojnie Paweł.
- W Warszawie? Niedobrze. Kiedy pan wraca?
- Jutro.
- Jutro? Ok. Zadzwonię do pana jutro i powiem gdzie się spotkamy.
- Ale co się dzieje?
- Wolałbym nie przez telefon. Mamy informacje, wskazujące na to, że nasi znajomi
będą chcieli się z panem niedługo skontaktować. W każdym razie coś się dzieje i lepiej
żebyśmy porozmawiali zanim sprawy przyspieszą.
Orłowski rozłączył się i Paweł zaczął intensywnie myśleć.
Będą chcieli się skontaktować. Kto? Mecenas Oślizło? Makowski? Ich mocodawcy?
Czego będą chcieli? Pieniędzy. Niedobrze.
Niedobrze? A może właśnie dobrze.
Przecież nie może im dać pieniędzy, jeśli nie będzie miał dostatecznie wiarygodnych
podkładek. Dokumentów wyglądających na tyle dobrze, że Dział Akceptacji Kontraktów je
przepuści. Jedno było pewne – musiał się dogadać z Paprockim. Jasiński miał rację kolejny
raz. Zawsze miał rację, tylko trzeba było go słuchać.
Dosyć bycia bezmyślnym, pełnym ideałów kmiotkiem!
Czas zacząć grać w grę, która nazywa się WIELKIE PIENIĄDZE.
Ta gra mogła być niebezpieczna, ale warto było spróbować.
Zamiast zabawy w policjantów i złodziei. Tak samo ryzykownej i bez widoków na
jakiekolwiek korzyści.
21.
Winda zatrzymała się i drzwi otworzyły się z cichym sykiem. Paweł zrobił krok
naprzód i popatrzył nieco zdezorientowany na Janusza. Byli w mieszkaniu.
- Wchodź śmiało – zachęcał Janusz. – To ludzi często myli. Ostatnie piętro. Całe
moje. Ponad dwieście metrów kwadratowych.
Apartament wyglądał imponująco. Ogromny salon po którym „rowerem można
jeździć”, robił wrażenie. Paweł bywał teraz często w różnych zamożnych domach, ale takie
mieszkanie widział po raz pierwszy. Musiało kosztować fortunę. Recepcjonista na dole
wyglądał jak mistrz Polski w kulturystyce.
Janusz poprosił go żeby się rozgościł, a sam zniknął gdzieś na drugim, odległym
końcu mieszkania. Paweł rozejrzał się za łazienką. Otworzył drzwi z „sikającym chłopcem”
dyndającym na gwoździku i zbaraniał. Łazienka miała rozmiary i wyposażenie adekwatne do
reszty apartamentu. Prezydent pewnie miał niewiele lepszą. Obmył ręce i twarz ciepłą wodą.
Czuł się zmęczony. Poranna jazda z Gdańska, potem pół dnia spędzone z Jasińskim, wreszcie
telefon od Orłowskiego. Stresujący dzień. Miał nadzieję, że to już koniec atrakcji na dzisiaj.
To wszystko jest za wielkie, pomyślał, wracając do salonu. Wielkie i nieprzytulne.
Miał wrażenie, że jest w jakimś drogim hotelu. Nigdzie nie widać było żadnych oznak
indywidualności gospodarzy. Idealny rządek książek na półce, wyglądających jak dekoracja
w IKEI, telewizor na pół ściany, bez drobiny pyłku na ekranie.
Trzeba będzie sobie znaleźć coś sporo mniejszego. Chociaż dzieci będą
potrzebowały miejsca do nauki i zabawy. Maryla też. No i goście. Pewnie będzie musiał
urządzać jakieś przyjęcia. Trzeba się będzie Janusza zapytać, pomyślał. Może potem, kiedy
już wszystko będzie jasne.
Rozejrzał się jeszcze raz i doszedł do wniosku, że coś tej samej wielkości bardzo by
mu odpowiadało. Ciekawe, ile Janusz za to dał? Pewnie wziął kredyt. Z takimi zarobkami nie
ma problemu w banku. A może obejdzie się bez kredytu. Dom w Dąbrówce można by
sprzedać, trochę dołożyć. Nie, bez kredytu jednak sobie chyba nie poradzi. Ale z pensji
dyrektora Działu Rozwoju będzie się lekko spłacać. A… przecież Jasiński wspominał coś o
mieszkaniu służbowym! No tak, ale on tam sam na pewno mieszka.
- No i jak ci się podoba? – Janusz wrócił, przebrany w dżinsy i t-shirta.
- Fajnie, ale zastanawiam się jak twoja żona sobie radzi ze sprzątaniem tych
hektarów.
- He, he, jak masz pieniądze, to ze wszystkim sobie poradzisz. Przychodzi tu do mnie
taka Masza – Ukrainka. Dwa razy w tygodniu sprząta i podlewa kwiaty. Sama je zresztą
przyniosła, bo, jak powiedziała, to wygląda jak mieszkanie dla robotów, a nie dla ludzi –
opowiadał Janusz, otwierając jednocześnie jakieś drzwi w ścianie.
Za drzwiami była ukryta ogromna lodówka, wypełniona alkoholem. Od dołu widać
było butelki piwa, następnie kilka rodzajów białego wina, a na najwyższej półce butelki z
wódką i jakimiś innymi trunkami, których Paweł nie rozpoznał na pierwszy rzut oka.
- Ale bateria! – wyrwało mu się. U stryja na Przymorzu zawsze w lodówce leżały
tylko dwie butelki. Jedna w zamrażalniku. I tak zazwyczaj wystarczało.
- A … kazałem sobie zainstalować tą lodówkę, bo nienawidzę, kiedy w połowie
imprezy kończy się alkohol i trzeba dzwonić i czekać, aż ci przywiozą. A tak, uzupełniam raz
na jakiś czas i nigdy nie ma problemu. Tu jest jeszcze kostkarka do lodu i ekspres do kawy w
jednym. Czego się napijesz?
- Mam ochotę na piwo. – Paweł pokazał palcem na dolną półkę – A gdzie twoja
żona? Wyjechała?
- Uhm – mruknął Janusz z głębi swojej długiej szklanki z drinkiem. – Wyjechała. W
ubiegłym roku. W listopadzie.
Paweł popatrzył na niego zaskoczony.
- Wyprowadziła się. Do tatusia swojego pojechała. – Janusz pokiwał smętnie głową.
– Nie wytrzymała tego trybu życia. Sam wiesz jak to jest. Nieregularne godziny pracy, całe
dnie poza domem, częste wyjazdy. No i to. – Machnął trzymaną w ręku szklanką. –
Nienawidziła alkoholu. A ja wprost przeciwnie! – zarechotał szyderczo.
Paweł nie zareagował w żaden sposób. Popijał w milczeniu swoje piwo. Poczuł się
nieswojo. Janusz zawsze robił na nim wrażenie człowieka zadowolonego z życia i raczej
poukładanego. Widywali się wprawdzie tylko przy okazji szkoleń, albo krótkich wizyt Pawła
w centrali, ale Janusz nigdy nie wydawał się zdołowany czy nawet w złym humorze. Teraz,
pozbawiony swego uniformu, garnituru, krawata i wyglansowanych butów, zatopiony
głęboko w fotelu był jakiś mniejszy, inny niż zwykle. Paweł obserwował jak podnosi się
ciężko i leniwie zmierza w kierunku swojej hypernowoczesnej lodówki, po kolejnego drinka.
Człowiek sukcesu, którego opuściła żona. Nie wytrzymała.
- Przepraszam, nic nie wiedziałem – mruknął z wysiłkiem.
- Nie masz co przepraszać. – Janusz zaśmiał się sztucznie. – Nikt nie wiedział. Nie
obnosiłem się z tą informacją. Zresztą nikogo nie interesuje co robisz prywatnie. Oczywiście,
dopóki to jakoś nie wpływa na wizerunek firmy. Trochę tu pusto bez niej. Chcesz następne
piwo?
- Chyba napiję się czegoś mocniejszego. – Paweł wstał i zaczął ściągać marynarkę. –
Może być wódka.
- Z czym?
- Z czym? – Paweł zastanowił się. – Masz ogórki kiszone?
Janusz zaczął się śmiać na cały głos.
- Tradycjonalista, co? Nie wiem czy mam, ale zaraz zobaczymy. Masza tam coś
przynosi, od czasu do czasu. Ja nie mam do tego głowy i przeważnie jem na mieście – mówił,
oddalając się w kierunku kuchni.
Paweł rozejrzał się za pilotem, ale nigdzie nie było go widać. Podszedł do telewizora
i naciskał po kolei wszystkie widoczne przyciski. Nic się nie działo.
- Nic konkretnego do jedzenia nie mam – Janusz wrócił z kuchni z kawałkiem
kiełbasy na drewnianej desce do krojenia. – Ale mam lepszy pomysł. Zróbmy sobie małą
ucztę.
Podszedł do domofonu,wiszącego przy drzwiach do windy i rozmawiał chwilę z
recepcjonistą.
- Tutaj, po drugiej stronie ulicy, jest niezła restauracja i zawsze kiedy mam gości
zamawiam u nich jedzenie. Zobaczysz sam. Smacznie gotują.
- Nie rób sobie problemu – zaprotestował nieszczerze Paweł. Po wypiciu piwa
zaczynał być głodny.
- Żaden kłopot. Pan Krzysiu wszystko załatwi. Oni już wiedzą, co ja zwykle
zamawiam. Nie powinniśmy czekać długo. No napijmy się.
Postawił na stole butelkę wódki, dwa kieliszki i polał. Kiełbasa mocno pachniała
czosnkiem.
- Jak to się włącza? – Paweł wskazał głową telewizor.
- Pilot powinien gdzieś być. Masza pewnie schowała. Ja nie oglądam telewizji. Nie
mam kiedy. Na zdrowie. – Janusz wypij zawartość kieliszka jednym haustem i odchrząknął
głośno. Sięgnął dłonią gdzieś za siebie i wyciągnął pilota.
- Lepiej posłuchajmy muzyki – powiedział. – Uspokaja.
Kawałek ściany pod telewizorem rozsunął się i ukryta tam wieża zamrugała
światełkami. Po chwili cicha muzyka klasyczna, zaczęła się sączyć z ukrytych dookoła salonu
głośników.
Paweł wypił zawartość kieliszka i chwilę kontemplował palący smak, który wódka
pozostawiła w ustach. Czuł się dziwnie. Trochę jak w jakimś surrealistycznym filmie.
Kolosalny, luksusowy apartament, jedzenie zamawiane z drogiej restauracji naprzeciwko i
dostarczane przez usłużnego recepcjonistę, monstrualna lodówka pełna alkoholu i malutki
kawałek kiełbasy na desce. To wszystko było inne niż oczekiwał. Duże, komfortowe, ale
totalnie pozbawione domowej atmosfery i ciepła. Usiadł na kanapie i kolejny raz rozejrzał się
dookoła.
- Po co ci takie wielkie mieszkanie? – zapytał.
- Po nic. – Janusz wzruszył ramionami – Pozostałość po życiu rodzinnym. Gdybym
mógł to bym sprzedał, ale nie mogę. Czekam co ona zadecyduje. Jeśli złoży pozew o rozwód,
to będziemy to jakoś dzielić. A jeśli nie … sam nie wiem… czekam … – zamilkł i zaczął
napełniać kieliszki.
- Z początku myślałem, że jej przejdzie, że wróci albo chociaż zadzwoni … – wypił i
nalał sobie znowu, nie patrząc na Pawła. – Córka też się nie odzywa …
- Macie córkę?
- Tak. Uczy się w szkole muzycznej. Zdolna jest … na pewno już jej mamusia w
głowie dobrze namieszała … nawet raz nie zadzwoniła …
Delikatny dźwięk oznajmił, że winda zatrzymała się na ich piętrze. Janusz podszedł
do niej, rzucił okiem na mały ekran, zainstalowany w drzwiach i nacisnął przycisk z boku.
Muskularny recepcjonista wniósł dwa duże, podłużne półmiski i postawił je ostrożnie na
stole. Na jednym były różne rodzaje wędlin, a na drugim jakieś sałatki.
- My to mamy wszystko zjeść? – zapytał Paweł w lekkim osłupieniu. – Spodziewasz
się kogoś jeszcze?
Janusz uśmiechnął się z zadowoleniem. Widać było, że wrażenie jakie zrobił na
gościu z prowincji sprawia mu przyjemność.
- Co? Hm … czemu nie. – mruknął i odwrócił się do stojącego w windzie
ochroniarza. Chwilę coś tam konferowali. Paweł zauważył, że Janusz wyciągnął z kieszeni
plik banknotów, odliczył kilka i wręczył recepcjoniście.
- Ile to kosztowało? – zapytał, gdy drzwi od windy zamknęły się i sięgnął po portfel.
- Daj spokój! Zgłupiałeś! Schowaj te pieniądze – zaprotestował Janusz. Poszedł do
kuchni i wrócił z dwoma talerzami i sztućcami.
Chwilę posilali się w ciszy. Paweł nałożył sobie po trochu wszystkiego i próbował
po kolei. Kucharz, które je przygotował musiał być mistrzem. Wędliny i sałatki były pyszne.
Janusz jadł szybko, nerwowo, co chwila rzucając spod oka na Pawła. Kilka razy
zbierał się żeby coś powiedzieć.
- A propos pieniędzy – powiedział wreszcie i odłożył widelec – Wiesz, że jesteś na
szarym końcu listy płac?
- No. Jasiński już mi to dzisiaj powiedział – Paweł odpowiedział z pełnymi ustami.
- I co? Dalej zamierzasz się bawić w Robin Hooda? Wiesz, że inni dyrektorzy mają
przeciętnie dwa razy tyle co ty? A ci ze Śląska nawet trzy razy?
- A co ja mogę zrobić? Ja nie jestem na Śląsku, tylko na Wybrzeżu. – Paweł obtarł
usta serwetką i sięgnął po swój kieliszek. Denerwowały go trochę te uwagi. Jasiński się
czepiał, a teraz Janusz. Co go to obchodzi?
- To tylko połowa prawdy. Druga połowa jest taka, że ty sam nie robisz żadnych
kontraktów …
- Skąd ty to wszystko wiesz? – wszedł Januszowi w słowo.
- Wiem. Ja tu siedzę blisko góry i mam niezły widok na całość. Poza tym w firmie
mówi się o tobie. – Janusz podniósł swój kieliszek i spojrzał pod światło na jego zawartość. –
Ja bym się na twoim miejscu zastanowił nad zmianą strategii. Trochę za głośno o tobie, a to
nigdy nie jest dobre.
- Dlaczego? – Paweł nie rozumiał do czego Janusz zmierza, ale domyślał się, że
zaraz dowie się czegoś ciekawego o sobie. Chociażby dla tego warto było się napić z nim
wódki.
- Wrogów sobie narobisz – powiedział Janusz i gwałtownie wychylił kieliszek.
Skrzywił się i wzdrygnął lekko. Powoli sięgnął po kawałek wędliny z półmiska i zaczął
metodycznie przeżuwać.
- Ja myślałem, że nikt nie zwraca na mnie uwagi – powiedział z pewnym siebie
uśmiechem Paweł. O wrogach to już gdzieś słyszał. Czekał na dalszy ciąg.
- Gdybyś robił to samo, co wszyscy to nikt by nie zwracał na ciebie uwagi, ale ty
postanowiłeś pójść dokładnie w odwrotnym kierunku. Efekt jest taki, że twój oddział jest
ostatni w rankingu, a ty sam zarabiasz stosunkowo mało. Paradoksalnie, to jest dobre dla
ciebie, bo póki ci nie idzie, wszyscy pozostali dyrektorzy oddziałów mogą spać spokojnie i
liczyć swoje ciężko zarobione pieniądze. Ale jeśli, nie daj Boże, twoja metoda zacznie się
sprawdzać, zażrą cię. Nawet się nie obejrzysz.
- Dlaczego? – powtórzył Paweł. Tym razem dużo ciszej. – Kto mnie zażre?
- Dziwne, nie? – odpowiedział pytaniem Janusz. Napełnił kieliszki kolejny raz. – Ale
rozpatrzmy pewną teoretyczną, chociaż dosyć prawdopodobną sytuację. Załóżmy, że twój
sposób zarządzania oddziałem zacznie wreszcie przynosić efekty i zaczniesz się przesuwać w
rankingach do przodu. Najpierw pod względem dynamiki, co jeszcze niewiele znaczy, bo
masz słabą produkcję, ale potem także wielkość obrotu zacznie ci rosnąć. Możliwe, że Zarząd
któregoś pięknego dnia uzna, że twoja metoda jest bardzo dobra i należy ją wprowadzić
wszędzie. We wszystkich oddziałach …
- Ona jest dobra – mruknął Paweł, bawiąc się widelcem na swoim talerzu.
- Możliwe, ale nikt tak nie pracuje! Są rożne dobre metody, nie tylko jedna. Gdyby
trzeba było się przestawić, to będzie to oznaczało spadek dochodów osobistych dyrektorów,
nie wiadomo na jak długo i bez gwarancji, że wszystko pójdzie dobrze. Prawda jest taka, że
prowizja od osobiście podpisanych kontraktów jest dużo wyższa, niż prowizja od tego co
przyniosą twoi agenci. Ludzie będą się bronić rękami i nogami przed utratą dochodów.
- Ale w długim okresie ta metoda oznacza właśnie wzrost dochodów – zaprotestował
Paweł.
- W jakim długim?
- No … nie wiem …
- O to chodzi! Nikt nie wie! I nikt nie chce wiedzieć! Po co zmieniać coś, co działa
dobrze?
- Może i tak, ale ja uważam, że może działać lepiej.
- Lepsze jest wrogiem dobrego – zauważył filozoficznie Janusz i stuknął swoim
kieliszkiem w brzeg kieliszka Pawła.
Wypili i chwilę odpoczywali po tej krótkiej słownej potyczce. Paweł wstał i podszedł
do wielkiego okna, podziwiając roztaczający się wokoło widok. Obok stało kilka wyższych
budynków, ale i tak Warszawa była widoczna jak na dłoni. Zaczynał zapadać zmrok i w wielu
oknach zapalały się światła.
Niedługo i on będzie mógł podziwiać stolicę z okien swojego apartamentu. Jeszcze
parę miesięcy i wszystko będzie jasne. A potem będą mogli mu „skoczyć”. Karty będą
rozdane.
- Ja bym ci radził dogadać się z Paprockim i zacząć robić to co każdy. To będzie
lepsze dla wszystkich i w długim okresie i w krótkim okresie. A najbardziej dla ciebie.
Mówię ci, że ludzie mogą wreszcie stracić cierpliwość i zaczną się podjazdy …
- Co wy wszyscy z tym Paprockim?! Jak zechce to wywalę go na zbity pysk!
Ostatecznie to mój oddział i ja decyduję z kim chcę albo nie chcę pracować! – Paweł czuł
rosnącą irytację.
- Jasne, że tak. – Janusz uśmiechnął się ironicznie – Ale podpis na jego zwolnieniu
może być ostatnim w twojej karierze dyrektora. Widziałeś sekretarkę Jasińskiego? – zapytał
niespodziewanie.
- No, widziałem. Taka zadbana „pięćdziesiątka”. I co? – Paweł wzruszył ramionami.
- Pięćdziesiątka? Ona ma chyba ze sto lat! Założę się, że co miesiąc wydaje na
kosmetyki i różne zabiegi więcej niż ty zarabiasz. Ona ma na imię Nina. Ale nie o to chodzi …
chodzi o to, że Paprocki to jej człowiek. Przynajmniej raz na tydzień widzę ich jak jedzą
wspólny lunch …
- No i co? – Paweł wrócił na swoje miejsce na kanapie i nalał wódki w kieliszki. Ta
rozmowa zaczynała go nudzić. Znowu jakieś układy. Kogo to obchodzi? On miał takie
układy, że wystarczało na wszystkich.
- No i co? Wiesz co Paweł? Ty jesteś naprawdę dziwny. Ale ja cię i tak lubię. –
Język mu się trochę plątał. – Nina była sekretarką Kocinskiego, a kiedy poszła wieść o
przejściu prezesa do sieci bankowej, ona przeniosła się do Jasińskiego. Teraz Jasiński
zostanie prezesem, na jego miejsce przyjdzie Ferenc, a ona znowu będzie sekretarką prezesa.
Ta kobieta wie więcej o firmie niż ktokolwiek inny i jeśli weźmiesz pod uwagę, że Nina
zawsze jedzie do Stanów, kiedy wzywają Kocinskiego na konsultacje do Los Angeles, to
wszystko jest jasne. A Paprocki znalazł do niej dojście. Pewnie odpala jej działkę od swoich
kontraktów, a może co innego. Na pewno informuje ją o wszystkim co się dzieje u ciebie …
dobrze się czujesz? – Janusz przerwał nagle, bo mina Pawła zmieniła się jakoś dziwnie.
- Skąd wiesz, że Ferenc zostanie dyrektorem na miejsce Jasińskiego? – zapytał
głuchym głosem Paweł.
- Każdy to wie! Właśnie od Niny. A ty nie? A co ci Jasiński … – Janusz przerwał i
popatrzył uważniej na Pawła. – Z niego to jednak kawał skurwysyna. Eh … Lepiej wypijmy.
Paweł spuścił głowę i siedział bez ruchu. Czuł wzbierającą złość, płacz ściskający
krtań i krzyk rosnący w otchłaniach gardła. Jednocześnie gdzieś w głębi trzewi zaczynał
włączać się mechanizm obronny. Olać to wszystko … odrzucić … zapomnieć. Odłożyć do
jutra. Chwycił kieliszek i wypił.
- Exitus – mruknął i poczuł się trochę lepiej. Zdjął buty i odepchnął nogami od
siebie. Wyciągnął się wygodniej na kanapie. Alkohol działał i to było w tej chwili
najważniejsze.
Cichy dzwonek oznajmił, że winda zatrzymała się na ich piętrze.
- Możesz zobaczyć kogo tam niesie? – zapytał Janusz z tajemniczym uśmiechem.
- Nie ma sprawy. – Paweł podniósł się z kanapy z pewnym wysiłkiem. Podszedł do
windy i bez patrzenia na ekran nacisnął przycisk. Lekko go zarzuciło przy tym. W drzwiach,
które rozsunęły się bezgłośnie, stały dwie młode dziewczyny. Obie były wymalowane dość
zdecydowanie i obie uśmiechały się szeroko, taksując go jednocześnie chłodnymi oczami.
Każda trzymała w ręku butelkę szampana.
- Ktoś tu zamawiał zestaw wypoczynkowy? – zapytała rezolutnie jedna z nich i obie
zachichotały.
22.
Droga do Gdańska ciągnęła się niemiłosiernie. Paweł chciał już być jak najdalej od
Warszawy i wczorajszej imprezy. Miał wrażenie, że jest na krawędzi załamania
psychicznego.
Gdyby mógł cofnąć czas, cofnąłby go do swojej rozmowy z Januszem w centrali.
Powinien wtedy powiedzieć, że nie ma czasu i uciekać jak najszybciej z tego miejsca.
Mógłby pielęgnować jeszcze jakiś czas swoje naiwne nadzieje na wyższe
stanowisko. Przynajmniej miałby jeszcze energię do pracy i chęć do życia. Teraz czuł tylko
apatię i zniechęcenie. I miał atomowego kaca. Moralnego.
Pijaństwo z Januszem miało w sobie tyle dekadencji i beznadziejności. Jak powolne,
systematyczne samobójstwo. Nic w tym nie było z radości raczenia się tanim piwem na
wytartych taboretach albo schodach zakładu fryzjerskiego Tadeo, śmiechów i kretyńskich
uwag rzucanych pod byle pretekstem. Radości, że udało się wygrzebać w kieszeni
zapomniane monety i można było dołożyć się do zrzutki na butelkę najtańszej wódki.
Poczucia solidarności i przynależności do grupy. Zwykłej radości, że się żyje. Być może to
było prostackie, czasami nawet pełne zwykłego chamstwa, ale nigdy nie doświadczył tego
uczucia zimnej nienawiści do samego siebie i wszystkich naokoło, które unosiło się jak smog,
jak lepki opar wypełniający luksusowy apartament Janusza.
Tyle tylko, że dowiedział się, że może zapomnieć o awansowaniu i lepiej, żeby się
sprężył, bo Ferenc, który według Niny zajmie stanowisko Jasińskiego, będzie chciał się
wykazać i albo go szybko zmusi do większego wysiłku albo wywali bez litości. A o swoim
ambitnym sposobie zarządzania oddziałem powinien zapomnieć, bo go inni ze strachu
zagryzą. Jak psy.
Okazał się bezmyślnym, naiwnym głupkiem, chociaż Janusz tego nie powiedział
wprost. Chyba z litości.
I te prostytutki.
Wyłączył telefon, bo nie czuł się na siłach rozmawiać z kimkolwiek, ale po chwili
włączył go znowu.
Dotknął marynarki leżącej na siedzeniu pasażera i wyczuł obłość portfela.
Pamiętał, że dał dziewczynie wszystkie pieniądze. Kretyn. Naopowiadała mu jakichś
legend o matce, która ją z domu wyrzuciła, o ojcu, który się nią w ogóle nie interesował.
Dobrze, że kart kredytowych mu nie ukradła.
Telefon zabrzęczał. Paweł popatrzył na wyświetlacz. Nieznajomy.
Zauważył parking, przyhamował mocno i skręcił gwałtownie. Jadący za nim
mercedes przejechał z wyciem klaksonu.
Otworzył szeroko drzwi i odebrał telefon. Orłowski.
- Jeszcze pan jest w Warszawie? – zapytał policjant, po wstępnych grzecznościach.
- Już jadę do Gdańska.
- Sprawy się skomplikowały. Nie mogę się z panem dzisiaj zobaczyć. Mam pilny
wyjazd w teren.
- Nic nie szkodzi. – Paweł poczuł ulgę. Miał cały dzień dla siebie i nie musiał się
spieszyć.
- Niech mnie pan posłucha, panie Pawle. Mamy informację, że nasi znajomi będą
chcieli się z panem skontaktować w najbliższym czasie. Nie wiem dokładnie kiedy, ani jak
zamierzają to zrobić, ale może pan się spodziewać wizyty każdego dnia.
- Rozumiem.
- Niech pan z nimi nie dyskutuje. Proszę się zgadzać na wszystko. Niech pan nie
próbuje się bawić w kowboja. Ryzykuje pan życiem.
- No. To fajna, optymistyczna informacja na początek dnia.
- To nie są żarty. Ma pan rodzinę, żonę i dzieci. Oni mogą być wykorzystani jako
źródło nacisku. Jest pan obserwowany. Może nie cały czas, ale na pewno mają niezłą
orientację w pańskim rozkładzie dnia.
- Naprawdę? To co mam robić?
- Nic. Niech pan przyjmie wszystkie propozycje. Na pewno podsuną panu jakieś
dokumenty. Niech pan je weźmie. Skontaktujemy się z panem i zobaczymy co się z tego da
zrobić.
- Mam pytanie. Czysto teoretyczne.
- No, słucham – Orłowski wydawał się trochę zirytowany traceniem czasu na
teoretyczne rozważania.
- Załóżmy, że ja te papiery od nich wezmę. Myślę, że zaproponują mi coś w zamian.
Wezmę i po prostu przepchnę. Oni dostaną swoje pieniądze, ja działkę i jedynie Financial
Brokers straci, kiedy się okaże, że to wszystko dęte. Przecież to jest wewnętrzna sprawa firmy
i wy, jako policja, nic do tego nie macie. Po co mam dla was pracować i ryzykować, że w
razie jakiegoś przecieku zlikwidują mnie?
- Niech pan nie będzie naiwny – głos Orłowskiego nabrał zdecydowanie ponurej
barwy. – To nie takie proste, jak pan myśli. Po pierwsze my tą grupę obserwujemy i jeśli pan
zrobi tak jak pan mówi, to, wcześniej czy później, będzie pan odpowiadał za współudział w
przestępstwie.
- A po drugie?
- Po drugie … my znamy algorytm postępowania tych panów. Być może pan nie wie
o tym, ale w światku bankowym jest głośno o tajemniczych zaginięciach kilku osób. Jedną z
nich przypadkiem odnaleźliśmy. W bagnach pod Białymstokiem. Jeśli przyjdą do pana od
razu z czymś naprawdę wielkim to będzie oznaczało, że chcą zarobić dużo za jednym razem i
zwinąć interes w tym miejscu. I zatrzeć wszystkie ślady. Rozumie pan co mam na myśli?
- Tak – mruknął Paweł.
- Ale mam nadzieję, że na początek będą chcieli panu dać kilka małych zleconek,
żeby przetestować system, a dopiero potem wystrzelą jakiś ciężki kaliber. To, być może,
pozwoli nam na dokładne rozpoznanie i zebranie wystarczającego materiału dowodowego,
żeby rozbić tą grupę i zacząć ochraniać pana.
- Tylko „być może”?
- Tylko. Ale z nami ma pan jakieś szanse. Bez nas nie.
- Czyli muszę zrobić to czego oni zażądają, albo od razu mnie wykończą, a jak już to
zrobię to muszę z wami współpracować bo inaczej mnie posadzicie? Nie myśli pan, że
więzienie to jednak lepsza perspektywa?
- Teoretycznie tak. Chyba, że w więzieniu popełni pan samobójstwo?
Paweł nie odpowiedział. Zabrakło mu argumentów.
- Jest pan tam?
- Jestem.
- Niech pan posłucha. Proszę kupić jakiś tani telefon komórkowy i kartę. Niech mi
pan wyśle pustego smsa na ten numer. Jeśli ktoś oddzwoni do pana na i powie – „łysy chce
się z tobą zobaczyć”, to będzie oznaczało, że za godzinę czekam w tej pizzerii, gdzie
widzieliśmy się ostatnio. Ok. No, to powodzenia.
Łysy chce się z tobą zobaczyć. Dobrze, że nie rudy. Paweł pokręcił głową. Orłowski
był sympatyczny, ale trudno było uwierzyć, że będzie w stanie zapewnić mu ochronę. Motali
się ze sprawą „Wiktorii” tyle czasu i nic. Okoliczności śmierci Waldka nie wyjaśniono nigdy.
Jakaś kobieta, z niewielkim plecakiem przerzuconym przez ramię, podeszła do niego
od strony otwartych drzwi. Była ubrana normalnie, w dżinsy i adidasy, ale coś w niej było
dziwnego. Jakby zakonnicę przebrać w „cywilne” ubranie.
23.
- Jedzie pan w stronę Torunia? – zapytała kobieta. Kiedy zbliżała się, Paweł oceniał
ją na jakieś trzydzieści kilka lat, ale z bliska widać było, że jest dużo starsza. Pozytywna
energia emanowała z całej jej sylwetki. Pytanie zadała jakoś tak beznamiętnie, nienachalnie.
Spojrzała na niego przyjaźnie i uśmiechnęła się.
Paweł pokręcił głową w geście zaprzeczenia. Jeszcze się nie „rozłączył” z
Orłowskim. Wciąż krążył myślami wokół propozycji policjanta.
- Jadę do Gdańska – powiedział zmęczonym głosem i spuścił wzrok.
- Aha – patrzyła na niego uśmiechając się cały czas. Jakby nie zrozumiała.
- Ale nie przez Toruń. – Chciał żeby już sobie poszła.
- Rozumiem. Dobrze się pan czuje? Nie potrzebuje pan pomocy? – Paweł jeszcze
nigdy nie widział kogoś zadającego pytania tak beznamiętnie, a jednocześnie ciepło. To nie
była grzecznościowa formułka, obliczona na pozyskanie jego sympatii. Ona naprawdę chciała
wiedzieć, jak on się czuje.
- Nie, nie – mruknął z krzywym uśmiechem. Domyślał się, że wczorajszy dzień
odcisnął się na jego twarzy i sylwetce.
Kobieta popatrzyła na niego uważnie i odwróciła się. Robiła wrażenie zadowolonej z
życia i w ogóle niezrażonej jego odmową. Oddalała się niespiesznie. W ręku trzymała
zrolowany śpiwór. Plecak i śpiwór. O tej porze roku. Jakaś dziwna autostopowiczka -
pomyślał Paweł.
- Mogę panią do Płońska podrzucić! – krzyknął za nią. Sam nie wiedział dlaczego.
Chyba żeby wreszcie zrobić coś pozytywnego, bezinteresownego.
Plecak i śpiwór wylądowały na tylnym siedzeniu Vectry.
- Zawsze to trochę bliżej – powiedział Paweł.
- Dziękuję – Kobieta zapięła pasy i uśmiechnęła się szeroko.
Paweł miał teraz wrażenie, że musiał gdzieś ją przedtem spotkać. Ten uśmiech był
jakiś znajomy. Była podobna do kogoś, kogo znał. Nie mógł sobie przypomnieć do kogo.
Jakiś czas jechali w milczeniu. Kobieta najwidoczniej nie miała ochoty odwdzięczać
się rozmową za podwiezienie. Może nie chciała przeszkadzać w prowadzeniu samochodu.
- Jedzie pani do Torunia? – Paweł przerwał pytaniem krępującą ciszę.
- Nie. Jadę w okolice Drobina. – rzuciła w odpowiedzi i zamilkła znowu.
Paweł uznał, że na tym można zakończyć konwersację. Do zjazdu na trasę
prowadzącą do Torunia było mniej jak pół godziny i nie zamierzał się wysilać.
Zaczął w myślach układać plan na resztę dnia i na jutro. Chciał popracować nad
papierami, które dostał od Jasińskiego, znaleźć starą komórkę, którą rzucił gdzieś w kąt, kiedy
kupił iphona i przemyśleć plan działania. Jeśli Orłowski miał rację i te typy rzeczywiście będą
się z nim kontaktować to wolał być gotowy.
Policja miała na pewno jakiś plan, ale on wolał mieć swój. Musiał zrobić coś, żeby
wyjść cało z tego ślepego zaułku, w który zagonili go tajemniczy mocodawcy Makowskiego.
Jeszcze nie wiedział co, ale był pewien, że jeśli nie wymyśli czegoś naprawdę sprytnego i
zacznie współpracować z którąkolwiek ze stron, to szybko dotrze do końca tego zaułku. I do
jedynego wyjścia z niego. Przez prosektorium. Tak jak Waldek.
Brzęczenie komórki przerwało jego rozmyślania. Dzwoniła Maryla. Chciała
wiedzieć, kiedy będzie w domu. Były ważne sprawy do omówienia i dzieci już się bardzo za
nim stęskniły. Kiedy dowiedziała się, że jedzie z Warszawy, zaproponowała, żeby pojechał
przez Dąbrówkę. Właściwie zażądała.
Gdyby nie pasażerka siedząca obok niego, pewnie by dyskutował i przekonywał
Marylę, że to nie jest dobry moment na wizyty domowe. Bo nie był. Za chwilę mogły się
zacząć dziać różne nieprzewidziane rzeczy i musiał się jakoś przygotować. Poza tym Jasiński
prosił żeby popchnąć jego wnioski jak najszybciej. To byli jacyś dobrzy znajomi dyrektora.
Gdyby nie pasażerka. Ale ona słuchała i nie chciał spierać się z Marylą przy niej.
Zgodził się i postanowił, że przenocuje w domu, a następnego dnia wyjedzie do Gdańska
wcześnie rano.
- Ma pani szczęście – powiedział do kobiety, odkładając telefon.
- Wiem. Dzisiaj mało kto zabiera autostopowiczów.
- To prawda. A ja dodatkowo zmieniłem plany i jednak pojadę przez Toruń. Mogę
panią podrzucić do samego Drobina.
- Naprawdę? To wspaniale – podziękowała. Paweł usłyszał w jej odpowiedzi jakiś
dziwny ton i spojrzał na nią spod oka. Tajemnicza osoba. Nie mógł sobie przypomnieć skąd
zna tą twarz.
- Z Drobina mam już tylko dwa kilometry. Przy tej pogodzie spacer będzie
przyjemnością.
- Jedzie pani do rodziny? – zapytał i znowu popatrzył na nią uważniej. Zaczynała go
naprawdę intrygować.
- Nie. Jadę do Kuchar. Do ośrodka buddyjskiego.
- I co będzie pani tam robić? Medytować?- Paweł nigdy nie widział żadnego
buddysty, oprócz Dalaj Lamy w telewizji. Nie wiedział, że w Polsce są jakieś ośrodki
buddyjskie.
- Co roku o tej porze mój Lama przyjeżdża do Polski, do Kuchar i prowadzi kurs
świadomego umierania.
Paweł uśmiechnął się i nic nie powiedział. W jej wieku pewnie się myśli dużo o
śmierci, on był na to za młody. Kobieta najwyraźniej nie zamierzała kontynuować. Nic więcej
nie powiedziała.
Dojechali do zjazdu na Toruń i Paweł skręcił. W milczeniu przejechali kilka rond i
wydostali się z Płońska.
- To chyba nie taki problem umrzeć? – rzucił na pół ironicznie, przerywając ciszę. –
Tysiące ludzi codziennie sobie z tym radzi, bez żadnych kursów.
- To zależy jak na to spojrzeć. – Paweł widział, że odpowiada niechętnie, jakby nie
zamierzała się dzielić swoją wiedzą. – My uważamy, że śmierć jest bramą do następnego
odrodzenia i trzeba się do niej przygotowywać całe życie.
- Co to za życie, jak się myśli cały czas tylko o śmierci? Smutne.
- Wbrew pozorom, nie. Kiedy się zaakceptuje fakt, że któregoś dnia umrzemy,życie
staje się prawdziwym darem i każdy dzień jest ważny. Warto się cieszyć wolnością wyboru i
wykorzystać fakt odrodzenia się jako człowiek. Nie warto tracić czasu na nieistotne sprawy.
A co jest istotne? – Paweł zapytał sam siebie w myślach. Miał na karku policję i
bandytów, został oszukany przez własnego szefa, którego uważał za przyjaciela, musiał
znaleźć ratunek przed niebezpieczeństwem, które mogło spaść w każdej chwili na niego i jego
rodzinę. To co? Miał usiąść i medytować? Wszystko jest proste, jak się jest emerytem, a nie
trzydziestotrzyletnim maszynistą pociągu z forsa, na który wszyscy chcą napaść.
Dojechali do Drobina i kobieta zaczęła odpinać pasy.
- Niech pani zaczeka. Podrzucę panią te dwa kilometry – Paweł zdziwił się, że to
powiedział. Ale widocznie zapas dobrych uczynków jeszcze się nie wyczerpał. Przy tym,
kobieta była sympatyczna i nie widział powodu, żeby ją nie podwieźć ten kawałek.
Podjechali do bramy ośrodka, który wyglądał jak staropolski dworek. Po drodze
minęli prowizoryczny parking, zapchany samochodami. Tablice rejestracyjne wskazywały, że
ich właściciele pochodzili z różnych miejsc w Polsce i Europie. W głębi rozległego parku,
otaczającego dworek, Paweł zobaczył ogromny namiot wyglądający jak cyrkowy i setki ludzi
kręcących się przy nim. Po lewej stronie stała jakaś kamienna budowla i wiele osób chodziło
dookoła niej ze skupionymi minami.
Kobieta odpięła pasy, ale nie ruszała się z miejsca, jakby dając mu czas na przyjrzenie
się wszystkiemu. Paweł rzeczywiście obserwował z zainteresowaniem tłumy przewalające się
przed jego oczami. Nigdy nie spodziewałby się, że w Polsce jest tyle osób zainteresowanych
buddyzmem.
- Pan ma jakiś poważny problem, prawda? – zapytała niespodziewanie. Paweł był zbyt
zaskoczony, żeby cokolwiek odpowiedzieć. Popatrzył na nią nieco nieprzytomnie.
- Mój Lama mówi, że trzeba zawsze znaleźć takie rozwiązanie problemu, które nie
skomplikuje życia bardziej tylko je maksymalnie uprości. Dziękuję za podwiezienie –
powiedziała wysiadając. Zabrała plecak i śpiwór i powoli poszła w stronę dworku.
Paweł wycofał spod bramy i zawrócił. Jadąc z powrotem spojrzał w lusterko wsteczne.
Chmura kurzu, unoszona z polnej drogi ruchem jego samochodu, zasłoniła wszystko z tyłu i
ośrodek buddyjski zniknął za nią jak przywidzenie.
W tym momencie dotarło do niego dlaczego ta kobieta wydawała mu się taka
znajoma.
Matka tak patrzyła na niego. Akceptująco. Z miłością.
24.
Maryla usłyszała samochód Pawła wjeżdżający na podwórko i wyszła na próg.
Martyna i Patryk wystawili nosy zza niej i aż zaczęli podskakiwać z radości.
- Tata przyjechał! – zawołała Martyna i podbiegła do samochodu, żeby przywitać się
jako pierwsza.
Maryla wyglądała odświętnie. Już nie pamiętał kiedy widział ją ostatni raz w sukience.
- Wybierasz się gdzieś? – zapytał. – Wyglądasz wyjściowo. – Pociągnął nosem i
poczuł zapach jego ulubionej kaczki z jabłkami.
- Ktoś do nas przychodzi? – popatrzył na nią pytająco. Maryla uśmiechała się
tajemniczo. – Co to za impreza?
- Impreza z okazji przyjazdu ojca i męża do domu! To ostatnio wielka rzadkość u nas.
– Podeszła do niego i musnęła wargami jego policzek. Pachniała jakimś wiosennym, miłym
zapachem. Paweł objął ją swobodną ręką. Tkanina sukienki była przyjemnie gładka i miękka.
***
- Policja rozplombowała szwalnię Waldka … Teresy. Teresa chce ją znowu uruchomić.
- Ciekawe, kto tym się będzie zajmował?
- Ja. Już się zajmuję.
- Ty? Przecież ty się nie znasz na tym.
- Nauczę się. Ty się nie znałeś na leasingu, a teraz jesteś dyrektorem.
- Jeszcze jestem. Czy to znaczy, że mam nie szukać mieszkania w Gdańsku?
- W Gdańsku? Ostatnio wspominałeś coś o Warszawie?
- To już nieaktualne.
- Aha. Coś poszło nie tak?
- Wszystko poszło nie tak.
- No to poczekajmy jakiś czas z decyzjami.
- Poczekajmy. A co u Teresy?
- Ma nowego faceta.
- Poważnie?! Kto to?
- Jakiś Niemiec. Przysłała mi maila z jego zdjęciem. Przystojny. Chcesz zobaczyć?
- Może potem. Ależ ta kaczka smaczna.
***
Spali, przytuleni do siebie jak dzieci. Paweł nie pojechał do Gdańska w niedzielę rano.
Nie spał całą noc z soboty na niedzielę. Myślał intensywnie. Nad ranem zdecydował, że musi
się podzielić z Marylą całą swoją wiedzą. Chciał żeby wiedziała, co im może grozić i żeby
wzięła na siebie jakąś część odpowiedzialności, żeby znalazła jakieś rozwiązanie. Ona zawsze
to robiła.
Nie pojechał do Gdańska w niedzielę rano, bo zobaczył zdjęcie nowego faceta Teresy.
Zobaczył i chciał żeby to była nieprawda.
Podeszli go z najmniej spodziewanej strony.
Z ekranu komputera uśmiechał się chłodno Adrian Makowski. Ktoś, kogo Paweł znał
pod tym nazwiskiem. Mężczyzna, którego spotkał w willi w Pabianicach.
Musiał powiedzieć Maryli o wszystkim. Przy okazji przyznał się do romansu na
Krecie. Maryla mu wybaczyła.
Dyskutowali całą niedzielę, roztrząsali drobiazgowo najmniejszy szczegół i Maryla
znalazła wyjście z sytuacji. Jedyne i tak proste, że aż genialne.
Spali, przytuleni do siebie jak dzieci. Paweł miał sen. Latał.
25.
- Wszystkie wyniki ma pan w normie – laborantka wręczyła Pawłowi plik druczków
zawierających wyniki badania krwi. Paweł zapłacił w kasie i wyrzucił kartki do kosza.
Zrobił badanie w poniedziałek z rana, zaraz po dojechaniu do Gdańska. Chociaż nie
doszło do niczego z tymi dziewczynami w Warszawie, bo jak zwykle po alkoholu nabierał
zainteresowania seksem, ale tracił możliwości, to jednak wolał być pewien, że nie złapał
żadnego świństwa. I bez tego życie było dosyć skomplikowane.
We wtorek przystąpił do realizowania planu, ustalonego wspólnie z Marylą.
Zredagowanie ogłoszenia do prasy, o tym, że Financial Brokers w Gdańsku poszukuje
kandydata na stanowisko księgowego zajęło tylko chwilę. Poprosił Kasię o sprawdzenie
cenników ogłoszeń we wszystkich lokalnych dziennikach i wybranie najdroższego wariantu.
Nie widział powodu do oszczędzania na tak istotnej dla oddziału kwestii.
Tak jak się spodziewał, informacja przeciekła niemal natychmiast. Pół godziny potem
Paprocki zapukał do drzwi jego gabinetu.
- Pan dyrektor poszukuje księgowego do oddziału? – zapytał ponurym tonem, stojąc
przed biurkiem. Paweł nie poprosił go żeby usiadł.
- Tak. Myślę, że nadszedł czas na zmiany. Nie możemy się porozumieć, więc musimy
się rozstać – Paweł patrzył prosto w spuszczone oczy Paprockiego.
- Czy to jest decyzja dyrektora Jasińskiego? – Paprocki mówił w podłogę.
- To jest moja decyzja, bo ja tu jestem dyrektorem i ja decyduję z kim będę pracował.
– Tym razem ich oczy spotkały się na krótką sekundę.
- Rozumiem – wyrzucił księgowy przez zaciśnięte zęby i wyszedł bez słowa
pożegnania.
Nic nie rozumiesz, pomyślał Paweł. W gruncie rzeczy współczuł trochę Paprockiemu.
Facet pracował z całych sił i starał się. Po prostu nie pasowali do siebie. Paweł przeczuwał, że
krótka rozmowa, którą odbył przed chwilą, może być początkiem sporych kłopotów.
Nie mógł się doczekać.
Zwalnianie ludzi nie było przyjemne. Za każdym stała jakaś prywatna historia, życie i
problemy i Paweł, chociaż starał się o tym nie myśleć, czuł się jakby rozjeżdżał kogoś
buldożerem. Nie miał jednak wyjścia. Albo on niektórych rozjedzie albo sam zostanie
rozjechany.
Z Mariuszem Winiarskim nie poszło tak lekko. Jednak lubił go najbardziej z całego
oddziału.
Tym razem Paweł nie patrzył na rozmówcę, gdy informował go, że może sobie od
następnego tygodnia poszukać nowej pracy.
Mariusz był tak zaskoczony decyzją dyrektora, że na początek zdołał tylko wydusić:
- Dlaczego?
Paweł zmusił się do zachowania spokoju i marsowej miny. Pomimo wszystko miał
satysfakcję. Tracił doskonałego managera i sprzedawcę, ale takie posunięcie z całą pewnością
zmieni jego pozycję. Żałował teraz, że wcześniej nie podejmował tak zdecydowanych
decyzji. Wszystko mogłoby wyglądać inaczej. A już na pewno czułby się lepiej.
- Dlaczego? Dlatego, że ja nie chcę pracować z ludźmi, do których nie mam zaufania i
którzy, za moimi plecami, dogadują się z kimś innym. Wozisz wnioski do Ferenca, więc
może on cię przyjmie do siebie. Jestem nawet pewien, że cię przyjmie. Masz doskonałe
wyniki.
- Ale ja tu zbudowałem dobry unit i … i … i mam wysoką sprzedaż…
- Trzeba było o tym myśleć zanim zacząłeś kręcić się przy Ferencu – Paweł wszedł
mu w słowo. Przedłużanie egzekucji nie miało sensu. I tak by nie zmienił swojej decyzji, bo
sprawy zaszły już zbyt daleko.
- Oficjalne przyczyny zwolnienia masz w piśmie, które Kasia ci zaraz da w
sekretariacie. Twoim unitem będzie teraz kierował Bzdęga. – Paweł wstał i podszedł do okna.
Odwrócił się plecami do Mariusza, dając do zrozumienia, że spotkanie jest skończone. Stał
jeszcze chwilę po tym, jak drzwi cicho zamknęły się za Winiarskim. Bzdęga potrafił
spieprzyć najprostszy kontrakt i bez przerwy balansował na granicy wylania na zbity pysk.
Mianowanie go managerem powinno odnieść oczekiwany skutek.
Następne decyzje były już dużo łatwiejsze.
Managerowie, wszyscy oprócz Mariusza, wezwani na krótkie zebranie, oczekiwali w
napięciu na jego słowa. Widzieli, że coś się dzieje, ale nie mogli się zorientować co. Bzdęga
rozglądał się niepewnie, pierwszy raz w nowej roli.
- Do świąt zostały dwa tygodnie. Chciałbym żeby maksymalna liczba agentów i
wszyscy spośród państwa wykorzystali teraz urlopy. Po świętach ruszamy do ataku i
chciałbym, żeby wszyscy byli dobrze do tego przygotowani. Proszę pozamykać wszystkie
rozpoczęte negocjacje i nie zaczynać nic nowego przez najbliższe dwa tygodnie.
- Ale teraz zaczyna się spory ruch i jest okazja do poprawienia wyników –
zaprotestowała Ewelina Pająk. – Wszystkie oddziały pracują teraz na pełnych obrotach, a my
pójdziemy na urlop? Stracimy duże prowizje, panie dyrektorze.
- Odbijemy sobie to z nawiązką po świętach. Od jutra, z przyczyn technicznych, nie
będę akceptował żadnych nowych umów. Żadnych.
- Ale… – jeden z managerów chciał coś powiedzieć.
- Nie ma żadnego ale – Paweł nie dał mu dokończyć. – To wszystko. Proszę wykonać.
Wychodzili z gabinetu z ponurymi minami. Wiedział, że większość z nich zawiśnie
zaraz na telefonach. Miał taką nadzieję.
Pozostała ostatnia sprawa. Wezwał Kasię do siebie i poprosił ją o zamówienie
wszystkich materiałów. Pięć razy więcej niż zwykle.
- Ale my już mamy limit na ten miesiąc wyczerpany – zaprotestowała Kasia. – Wie
pan jak Warszawa pilnuje, żeby się trzymać limitów. Nie możemy poczekać te kilka dni do
zakończenia miesiąca?
- Nie. I chciałbym, żeby faktury dotarły do nas w ciągu dwóch dni, więc proszę
zamówić wszystko zaraz. Rozumie pani?
- Tak. To znaczy, nie … – Kasia była zdezorientowana.
- Nic nie szkodzi. Potem pani wyjaśnię.
- No dobrze. Aha, Paprocki zostawił u mnie wszystkie gotowe wnioski z zeszłego
tygodnia. Mogę je teraz przynieść do podpisu?
- Tak. Niech pani przyniesie.
Kasia wróciła z naręczem dokumentów. Chwilę czekała aż dyrektor, jak zwykle
zacznie podpisywać, ale Paweł powiedział, że jeszcze chce rzucić okiem na nie.
Po jej wyjściu otworzył dolną szufladę biurka, na dnie której leżały trzy wnioski
Jasińskiego. Wepchnął tam pozostałe papiery i zamknął szufladę na kluczyk. Znajomi
Jasińskiego będą musieli trochę poczekać, razem z innymi. Teraz on dyktował warunki.
26.
- Ja mam z Niemcem przy jednym stole siedzieć? I jeszcze się jajkiem dzielić? Nie
lepiej było w domu zostać? – Otocki, ubrany w garnitur, co już było dostatecznym powodem
do zdenerwowania, sadowił się na tylnym siedzeniu samochodu Maryli. Stara, wytarta
reklamówka z brzęczącą zawartością, spoczęła pod jego nogami.
- Tato! Nie marudź! Będzie fajnie. To nie żaden Niemiec, tylko Polak taki sam jak ty i
ja. Tyle tylko,że z niemieckim paszportem. Mało to takich w Polsce? Może byś te butelki
wstawił do bagażnika? Jak się któraś stłucze, to mi cały samochód zasmrodzi.
- Nic się nie stłucze. – Otocki wstrząsnął się z oburzenia. – Już ja ich tu przypilnuję.
W bagażniku mogłoby się właśnie coś stać.
Otocka, która od kilkunastu minut siedziała nieruchomo na przednim siedzeniu w
pełnej gotowości do podróży, wzruszyła lekko ramionami.
- Po jaką cholerę taszczysz ze sobą to świństwo? – zapytała, nie odwracając głowy. –
Tylko nam wstydu narobisz przy obcych. U Teresy na pewno będzie dosyć alkoholu. Przecież
to zajazd.
- Ja tam byle czego nie będę pił. Sam zrobiłem…
- I sam wypijesz! – Otocka nie dała mu dokończyć.
- Dam radę – odmruknął pod nosem i pomacał reklamówkę, sprawdzając czy się
czasami któraś z butelek nie przewróciła. Czuł się źle w garniturze. Cholera nadała te święta
poza domem. Tylko się człowiek musi męczyć. I jak tu z tym Polako – Niemcem gadać, żeby
nie wyjść na prostaka? Próbował przypomnieć sobie wszystkie znane niemieckie słowa, ale
wszystko, co mu do głowy przychodziło to: „raus” i „maul halten”. Był pewien, że to po
niemiecku, ale nie sądził, że będzie miał okazję popisać się nimi przy stole wielkanocnym.
Dzieci otworzyły drzwi z drugiej strony i zaczęły się sadowić koło niego. Pomacał
butelki jeszcze raz. Wszystko w porządku. Dam radę, pomyślał. Chciał żeby już było po
świętach.
***
- Jak to zwolnili? – Teresa popatrzyła na Marylę pytająco.
- Normalnie. To znaczy, pismo dostał i ochroniarze przyjechali dopilnować żeby
opuścił oddział jak najszybciej.
Teresa przyglądała się jej z niedowierzaniem.
- Ale co się stało?! Przecież tak szybko awansował, robił karierę i w ogóle. I tak nagle
z dnia na dzień go wyrzucają. Jakieś pieniądze przynajmniej dostał?
- Dostał dużą odprawę, ale musiał podpisać jakieś dokumenty. Że nie będzie
wykorzystywał informacji o firmie i jej klientach i że nie będzie pracował dla konkurencji
przez najbliższe dwa lata.
Elegancki partner Teresy wszedł do pokoju ze szklanym dzbankiem kawy w ręku.
Podniósł go pod światło i uśmiechnął się zadowolony.
- Taka jak lubię mocna i aromatyczna – powiedział z uśmiechem. – O kim
plotkujecie?
- O Pawle – odpowiedziała Teresa. – Zwolnili go i ma zakaz pracy w instytucjach
finansowych przez najbliższe dwa lata.
- Naprawdę? Jak to możliwe? – Mężczyzna zatrzymał się przed swoim krzesłem i nie
siadał. Już się nie uśmiechał.
- Możliwe. Niestety. Zresztą on tam nigdy naprawdę nie pasował – mruknęła Maryla,
bardzo zajęta zawartością swojego talerza.
- Uważaj! – krzyknęła Teresa. – Kawę rozlewasz na podłogę!
- Tisze jediesz, dalsze budiesz – Otocki popisał się swoją znajomością języków
obcych. Nalał w kieliszki i podszedł do „Niemca”.
- No to raus i maul halten! – powiedział z namaszczeniem i stuknął w kieliszek
mężczyzny.
Wypili jednym haustem.
Szpakowate włosy na skroniach mężczyzny pokryły się potem. Wypuścił powietrze
gwałtownie, odstawił kieliszek i wyszedł z pokoju.
- Co mu się stało? – zapytał zdziwiony Otocki.
- Zawsze ojcu mówiłam, że ojca samogon jest za mocny – rzuciła Teresa.
- Za mocny? – zdziwił się Otocki. – Paweł zawsze mówi, że za słaby. Właściwie mógł
z nami przyjechać, zamiast pilnować domu. Trzeba było Kondyrową poprosić, żeby zajrzała
kilka razy.
- Kondyrowa nie mogła. Pojechali z całą rodziną do Ornety. Siostrę tam ma –
odpowiedziała Maryla.
Teresa wstała i podeszła do okna. Na dziedzińcu zajazdu jej facet chodził nerwowo i
rozmawiał z kimś przez komórkę, gestykulując gwałtownie.
***
- Ale się zalał – mruknął fryzjer, spoglądając na Pawła, drzemiącego na taborecie w
kącie zakładu.
− Wcale tak dużo nie wypił – ze zdziwieniem dorzucił Gacek. Siedział na fotelu,
ściskając w ręku butelkę piwa. Tadeo przyjął go na praktykę i Jarek niemalże
zamieszkał w zakładzie.
− Rzadko go ostatnio widać. Gdzie te czasy, kiedy przesiadywał tu co sobota. Teraz go z
domu nie wygonisz.
Telefon komórkowy w kieszeni Pawła zabrzęczał natarczywym dzwonkiem.
- Może coś ważnego? – Gacek popatrzył pytająco na mistrza Tadeo. – Odebrać?
- Odbierz.
Zanim Jarek uporał się z wyciągnięciem telefonu z kieszeni spodni Pawła, dzwonek
ucichł. Na wyświetlaczu nie pokazał się żaden numer.
- Jakiś anonim – mruknął i aż podskoczył, bo komórka znowu zawibrowała w jego
dłoni.
- Halo – powiedział niezdecydowanie i słuchał przez moment. – To chyba do pana. –
Spojrzał na Tadeo.
- Do mnie? – zapytał zaskoczony fryzjer.
- No. Powiedział, że jakiś łysy chce się z zobaczyć. To chyba do pana, co?
- Łysy?! Daj no ten telefon! – Tadeo złapał komórkę.
Paweł przekręcił się na krzesełku.
- Exitus – mruknął niewyraźnie i uśmiechnął się przez sen.
Popołudniowe, wiosenne słońce zaglądało do zakładu mistrza Tadeo i grzało go
przyjemnie w twarz. Znowu śniło mu się, że lata.
KONIEC

]]> http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-iii/feed/ 0 miziol http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-ii/ http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-ii/#comments Sun, 29 Jan 2012 10:48:37 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=141 ]]> 1
CZĘŚĆ II. VIDI
28.
Po niecałej godzinie lotu schodzili do lądowania na lotnisku w Heraklionie -
stolicy Krety. Odnosiło się wrażenie, że wiszą w powietrzu nieruchomo. Paweł
obserwował przez okno zbliżające się wolno brzegi wyspy. Po chwili samolot usiadł
delikatnie na pasie startowym i pasażerowie nagrodzili brawami sprawność pilota.
Ruchome schody podjechały do Boeinga i stewardessa otworzyła drzwi.
Paweł siedział blisko wyjścia i poczuł podmuch gorącego powietrza, które wdarło
się do klimatyzowanego wnętrza. Kiedy stanął na brzegu schodów, poczuł się tak jakby
miał wejść do pieca. Do tego pachniało jakoś dziwnie, jakby zmieszał się aromat
wszystkich znanych mu przypraw.
Elżbieta czekała na swoją grupę przed wyjściem z odpraw, które odbywały się w
ekspresowym tempie. Greccy urzędnicy ograniczali się tylko do oglądania okładek
paszportów, bo samoloty lądowały jak opętane, wypluwając co chwila setki,
spragnionych słońca turystów z całej Europy.
Niewielka grupka Polaków sprawnie zapakowała się do podstawionego autobusu.
Czekała ich krótka podróż do odległej o pół godziny jazdy miejscowości, która
nazywała się raczej swojsko – Agia Pelagia. Dojechali już po zmroku i po krótkim
zamieszaniu z rozdziałem apartamentów, mogli się rozpakowywać.
Elżbieta wchodziła do każdego apartamentu i sprawdzała czy wszystko jest w
porządku. Do Pawła zajrzała na końcu. Ich mieszkania sąsiadowały ze sobą. Chwilę
porozmawiali o tym co słychać w Polsce i u ich wspólnych znajomych w Financial
Brokers. Po pewnym czasie Paweł poczuł się bardzo senny i miał napad ziewania,
którego nie mógł opanować. Umówili się na następny wieczór, na dłuższą pogawędkę i
Elżbieta, też zmęczona całodziennym bieganiem, poszła do siebie.
Po jej wyjściu Paweł szybko rozebrał się i wskoczył do łóżka. Zasnął, zanim
zdążył się zastanowić nad wydarzeniami mijającego dnia. Za jego przykładem poszła
chyba reszta wczasowiczów, bo nad okazałym domem zapadła cisza. Tylko cykady
darły się jak opętane, jakby chciały maksymalnie wykorzystać nocne, trochę
chłodniejsze godziny.
Obudził się rano, tak samo jak co dzień w domu, o siódmej. Chwilę leżał,
rozglądając się leniwie po pokoju. Białe ściany, kolorowa terakota na podłodze,
2
drewniane meble i karnisze nad oknami – wszystko sprawiało wrażenie jakby było tu od
wczoraj. Czysto i świeżo. Drzwi balkonowe prowadzące na niewielki taras. Bezmyślnie
rejestrował przesuwające się przed oczami obrazy. Nagle poczuł gwałtowny lęk. Usiadł
na łóżku z nogami opuszczonymi na chłodne płytki. Zastanawiał się nad źródłem
niepokoju. Machinalnie zaczął rozglądać się za organizerem. Wziął do ręki komórkę,
zastanawiając się do kogo musi dzisiaj zadzwonić. Była wyłączona. Odruchowo
uruchomił telefon i wpisał swój PIN. Z pewnym zdziwieniem stwierdził, że nazwa jego
sieci nie pokazała się na wyświetlaczu.
I wtedy go puściło. Jesteś na Krecie, głupku, powiedział jego wewnętrzny głos.
Rzucił telefon na fotel i zwalił się z powrotem na poduszkę. Zamruczał jak kot,
naciągnął cienkie prześcieradło na głowę i zasnął. Spał do południa.
Obudził się mokry od potu. Było potwornie gorąco. Wstał i otworzył drzwi
balkonowe, ale to tylko pogorszyło sprawę. Powietrze na zewnątrz było jeszcze bardziej
rozgrzane. Leniwie powlókł się pod prysznic.
Łazienka była tak samo zadbana jak cały apartament. Wszystko lśniło i pachniało.
Białe, grube ręczniki frote, które wisiały na wieszaku, były miłe w dotyku i pachnące.
Szkoda, że Maryla tego nie widzi, pomyślał.
Ktoś zapukał delikatnie do drzwi wejściowych. Paweł wyskoczył spod strumienia
wody, przepasał się ręcznikiem i otworzył. Na zewnątrz, na kamiennej posadzce, stała
Elżbieta, ubrana w ciemne szorty i białego t-shirta z logo jej firmy. Jasne włosy
ściągnęła z tyłu głowy kolorową frotką. Delikatna opalenizna doskonale pasowała do
koloru jej włosów i brązowych oczu. Wczorajszy, pracowity dzień nie pozostawił śladu
na jej twarzy. Wyglądała na wypoczętą i uśmiechała się promiennie.
- Doszedłeś już do siebie po podróży? – zapytała.
- Tak. Właśnie próbowałem zmyć z siebie resztę Polski, Financial Brokers,
Kotasa i całej reszty – odpowiedział. Woda kapała z niego na posadzkę i przyjemnie
chłodziła stopy.
- Za bardzo się nie szoruj. To tylko kilkanaście dni.
- Wejdziesz? – zaprosił ją gestem do środka i odsunął się, aby zrobić przejście.
- Nie, dziękuje. Chciałam ci tylko przypomnieć o spotkaniu w tawernie na plaży.
Podam wszystkim parę istotnych i pożytecznych informacji i zapoznam was z
właścicielem tawerny. Będziecie tam jedli obiady.
- A o której to spotkanie? – zapytał.
- Już! Wskakuj w jakieś ubranie i schodź na plażę!
3
- Właśnie zamierzałem się ogolić.
- Po co? Tak też ci ładnie. Wyluzuj się, masz wakacje! – uśmiechnęła się i poszła.
Spoglądał za nią, jak oddala się, boso, wymachując trzymanymi w ręku
sandałami, dopóki nie zniknęła za rogiem budynku.
Plaża była niewielka. Ze wszystkich stron otaczały ją wysokie skały, porośnięte
jakimiś pnączami. Biały piasek kończył się dwa – trzy metry przed wodą, ustępując
miejsca drobnym kamykom. Plaża była otoczona ze wszystkich stron tarasami
restauracji, kawiarni czy – jak powiedziała Elżbieta – tawern. Która jest moja? –
rozglądał się bezradnie. Zaraz jednak dostrzegł jasne włosy Elżbiety na niewielkim
tarasie skrajnej knajpki. Siedziała przy stole, otoczona przez grupkę wczasowiczów.
Przed każdym stała potężna szklanka.
Pomachała do niego ręką, wskazując gestem miejsce koło siebie. Jakby
przekomarzając się zdjął z nóg klapki i wszedł najpierw do wody, żeby sprawdzić czy
bardzo jest ciepła.
Szedł brzegiem w stronę tawerny, ozdobionej tandetnym szyldem, na którym
greckimi literami wypisano nazwę – „Hefajstos”. Jakaś młoda, uśmiechnięta Niemka
podeszła do niego i pokazując coś w wodzie powiedziała kilka słów. Zrozumiał tylko,
że ma na coś uważać, machinalnie odpowiedział: „danke schön” i uśmiechnął się do
niej. Była bez biustonosza. Nie zatrzymując się spojrzał za jej palcem, który wskazywał
coś w wodzie i zobaczył czarne kolce jeżowca wystające spomiędzy kamieni. Podniósł
rękę w geście podziękowania i wyszedł na brzeg.
Zebranie mieszkańców „polskiego” bungalowu było krótkie. Właściciel tawerny
przedstawił się jakoś po grecku, ale kazał do siebie mówić Jan. Okazało się, że zna kilka
słów po polsku, w tym sakramentalne „kurwa”. Postawił gościom po szklance wina,
serdecznie zapraszając na wszystkie posiłki, nie tylko te opłacone z góry. Wezwany z
kuchni chłopak przyniósł kilka talerzy z pokrojonym w kostkę arbuzem. Arbuz był
bardzo dojrzały i lekko schłodzony – smakował wspaniale. Paweł zauważył, że po
szklance wina i kilku kawałkach arbuza przestał odczuwać głód, jakby zjadł duży obiad.
To pewnie przez ten upał, pomyślał.
Elżbieta objaśniła jak można się z nią kontaktować i przekazała kilka
stereotypowych uwag w rodzaju: proszę uważać na słońce – jest mocniejsze niż w kraju.
Spotkanie dobiegło końca i ludzie leniwie, bez pośpiechu, rozchodzili się. Po chwili
siedzieli sami w towarzystwie Jana, który coś nerwowo wyjaśniał Elżbiecie. Paweł nic
nie rozumiał, bo rozmowa toczyła się w połowie po grecku i angielsku. Z nudów wyjął
4
z kieszeni telefon komórkowy i włączył, żeby zobaczyć czy jest sygnał.
- No! Teraz trochę przesadziłeś! – zaprotestowała Elżbieta. Jan oddalił się do
kuchni.
- Nie miałem zamiaru dzwonić. Zresztą tu i tak nie ma zasięgu. – Pokazał jej
aparat z wyświetlonym napisem: NO NETWORK.
- Tam będziesz miał zasięg, jeśli ci bardzo zależy. – Wskazała ręką na szczyt
wzgórza, w połowie którego stał ich bungalow. – Ale taniej wychodzi dzwonienie z
automatu na plaży.
- O.K. będę pamiętał. Co ten facet tak nadawał?- zainteresował się
- To u nich normalne. Chodzi o to, że zawsze sprzedawał posiłki dla wszystkich
gości z tych apartamentów gdzie teraz mieszkamy. Teraz część z was nie chce jeść u
niego. Ostatnio Kreta jest mniej popularna i musiał się zgodzić na taki układ, żeby
przynajmniej sprzedać miejsca w apartamentach – należą także do niego. Nie byłby sobą
gdyby nie próbował tego teraz odkręcić.
- No i co ty na to?
- Nic. Jestem przyzwyczajona do tych jego krzyków. Niech się cieszy, że ma
komplet w bungalowach. U sąsiadów większość pokoi stoi pusta.
- A skąd tu tylu ludzi na plaży? – zapytał zdziwiony.
- Trochę miejscowych, a reszta to turyści. Przeważnie Niemcy z tego hotelu. -
Znowu wyciągnęła rękę w kierunku wzgórza. Na szczycie stał bardzo duży, elegancki
budynek, otoczony kępami tropikalnych roślin.
- Jedną z jego mieszkanek miałeś okazję już poznać – mruknęła znacząco.
Paweł odruchowo spojrzał w kierunku plaży. Niemka z gołymi piersiami akurat
spoglądała w jego kierunku i uśmiechała się przyjaźnie, bez cienia zażenowania.
Odpowiedział uśmiechem i przebiegł wzrokiem po plaży, żeby przekonać się, że nie
tylko ona była w takim niekompletnym stroju.
- A..ty też…? – Jak zwykle u niego, dociekliwość zwyciężyła nad taktem.
- Czasami. Raczej rzadko. Tam dalej miedzy skałami są takie miejsca, gdzie
można cały dzień przeleżeć samotnie i opalać się nawet nago. O ile ktoś ma taką
potrzebę. Coś mi się wydaje, że ta pani ma taką potrzebę i to dość silną. Przygląda się
jakby chciała ci pokazać te miejsca.
- Niemożliwe!? – Paweł zaczerwienił się i zaczął intensywnie oglądać dno swojej
szklanki. Kątem oka zerknął w stronę Niemki. Rzeczywiście, co chwila ostentacyjnie
spoglądała w jego stronę.
5
- Drogie to wino? – zapytał, żeby przerwać tę kłopotliwą sytuację. – Może
napijemy się jeszcze po szklaneczce?
- Nie mogę. Muszę już jechać. Mam jeszcze jedną grupę do obskoczenia. Wpadnij
do mnie wieczorem. Mam coś lepszego niż ten sikacz. Na razie. Korzystaj ze słońca
ostrożnie. Marcin by mi nie wybaczył, gdyby coś się stało jego najlepszemu
konsultantowi. – Podniosła się z fotela, zebrała swoje papiery i poszła w kierunku
wyjścia z plaży.
Paweł spojrzał w stronę brzegu. Niemka dalej zerkała w jego kierunku. Niezbyt
wysoka, miała błyszczące, ciemne włosy i raczej pełne kształty. Musiała być tu dłużej,
bo jej skóra miała już przyjemny jasnobrązowy odcień. Całkiem ładna, pomyślał.
Przesiedział cały dzień do wieczora, spoglądając jak ludzie się kąpią. Co jakiś
czas na plaży pojawiał się sprzedawca słodkich bułek z nadzieniem i wykrzykując szedł
wzdłuż plaży. Przystawał tylko na chwilę, gdy zbliżył się ktoś z monetami w garści.
W pobliżu musiała być jakaś szkoła nurkowania, bo czasami niewielkie grupki
nurków wchodziły do morza, albo się z niego wyłaniały. Paweł zaobserwował, że
wchodzący do wody adepci nurkowania robili sporo zamieszania. Śmiali się głośno,
pryskali na siebie wodą i popychali. Wracali w absolutnym milczeniu, z pochylonymi
głowami i skupionymi minami. Ciekawe, co oni tam widzą, pomyślał. Muszę też tak
spróbować. Jeśli będzie mnie stać.
Posiłek, który przyniósł mu chłopiec kuchenny, składał się z pieczonego kawałka
kurczaka, frytek i sałatki, a do tego, na deser – oczywiście – arbuz pokrojony na kawałki,
podany przez uśmiechającego się od ucha do ucha Jana.
Przyjemnie najedzony, zamówił sobie piwo, a potem siedział bezczynnie
przysypiając i spoglądając zza słonecznych okularów na plażę. Powoli się wyludniała.
Wreszcie i jemu się znudziło. Niespiesznie, krok za krokiem rozpoczął wspinaczkę po
kamiennych schodach, do bungalowu.
Z wieczornego wina u Elżbiety nic nie wyszło. Położył się na chwilę na łóżku,
żeby poczytać, kupiony na Okęciu przewodnik po Krecie i zasnął. Obudził się w środku
nocy, spocony jak w saunie. Prawie nie otwierając oczu ściągnął ubranie i wsunął się
nagi pod prześcieradło. Spał do rana jak dziecko.
29.
Całe następne przedpołudnie przeleżał na plaży, nie ruszając się, jeśli nie liczyć
krótkiej przerwy na posiłek w tawernie Jana.
6
Rano doszło do małego incydentu z młodzieńcem, który był kimś w rodzaju
ratownika i porządkowego. Paweł nieświadomy niczego zszedł wcześnie na plażę i zajął
jeden z leżaków, których kilkadziesiąt stało nad wodą. Na drugim położył torbę
plażową i zabrane z Polski czasopisma. Po pewnym czasie plaża zapełniła się i brunatny
młodzian przechadzał się pomiędzy leżakami i parasolami zbierając jakieś pieniądze.
Paweł leżał z półprzymkniętymi oczami i właśnie rozmyślał nad tym, dlaczego
tak ciągle chce mu się spać, gdy usłyszał nad sobą natarczywy głos. Chłopak w
kąpielówkach, najpierw po angielsku, a potem po niemiecku, zażądał cztery euro.
Dopiero po dłuższej rozmowie Paweł zrozumiał, że ma zapłacić za używanie dwóch
leżaków. Pozdejmował swoje rzeczy z drugiego leżaka i podał Grekowi dwa euro. Ten
wziął pieniądze i zapytał czy turysta życzy sobie parasol. Paweł skinął głową, na co
chłopak wyciągnął rękę i poprosił o kolejną dwójkę. To cwaniaki, pomyślał Paweł.
Plaża za darmo, ale leżaki i parasole za pieniądze, a na tych kamieniach chyba tylko
fakir by wytrzymał. Zapłacił, bo słońce tak piekło, że nie dałoby się długo leżeć bez
jakiejś osłony. Po chwili miał parasol, wbity w kilkoma wprawnymi ruchami
brązowych rąk.
Ten mały incydent rozbudził go. Postanowił zadzwonić do domu. Obiecał Maryli,
że skontaktuje się z nią zaraz po przylocie, ale najpierw nie miał drobnych na telefon, a
potem działo się tyle nowych, ciekawych rzeczy, że jakoś mu to wyszło z głowy. Poza
tym chodził na mocno zwolnionych obrotach. Wysoka temperatura i brak jakichkolwiek
obowiązków totalnie rozleniwiały.
W domu wszystko było w porządku, o ile nie liczyć potwornego hałasu, który
słychać było nawet w słuchawce automatu telefonicznego na kreteńskiej plaży.
- Co tam się dzieje? Chcesz obrócić w gruzy dorobek życia moich rodziców? -
zapytał.
- Nie żartuj! Po powrocie nie poznasz naszego domu.
- Tego się właśnie obawiam. A jak dzieci?
- Podrzuciłam je mamie. Muszę mieć wolne ręce, żeby sprzątać po fachowcach.
- No to remontuj, remontuj. Tylko postaraj się zakończyć wszystko do mojego
przyjazdu.
- Przyrzekam. A co u ciebie? Jak lot?
- Fantastycznie. Strasznie tu gorąco, ale ogólnie nieźle.
- To odpoczywaj i bądź grzeczny! Zadzwoń przed odlotem stamtąd to
wyjedziemy po ciebie.
7
- A z firmy nikt nie dzwonił do mnie? – zapytał na koniec.
- Nie. Nikt w ogóle do ciebie nie dzwonił. Chyba wszyscy dają ci trochę wolnego.
Powiesił wolnym ruchem słuchawkę telefonu i wrócił na leżak. Przejrzał
wszystkie czasopisma i zaczął się nudzić. Ostatnio odzwyczaił się od bezczynności i
teraz czuł się dziwnie. Nic nie musiał robić, donikąd nie musiał się śpieszyć. Postanowił
znaleźć w przewodniku jakieś ciekawe miejsca na wyspie i obejrzeć je.
Po południu zjadł obiad w „Hefajstosie” i wrócił do swojego apartamentu. Na
podjeździe przed budynkiem stało kilka małych samochodów, pooblepianych naokoło
reklamami wypożyczalni aut i motocykli. Z domu wyszło małżeństwo mieszkające z
nim na parterze. Kobieta uśmiechnęła się do Pawła i zapytała:
- Pan jeszcze nie wynajął samochodu?
- Nie myślałem o tym. Zdaje się, że to dosyć drogo wychodzi. – odpowiedział
odwzajemniając uśmiech.
- Nic podobnego. Wyjątkowo tanio – zaprzeczył mężczyzna. – Teraz jest mało
turystów i auto można mieć za grosze. Oczywiście, jeśli się trochę pochodzi i poszuka.
- A ile kosztuje taki samochód, jak państwo wzięli? – zainteresował się przez
grzeczność.
- Niecałe czterysta za tydzień – na nasze pieniądze. To przecież prawie darmo -
objaśnił mężczyzna.
- Zgadza się – przytaknął Paweł – muszę pomyśleć. A gdzie jest ta wypożyczalnia?
- To jest po drugiej stronie Agii Pelagii. Trochę z boku, ale łatwo trafić, bo jest
dobrze oznaczona. Taki duży żółty szyld. – Paweł słuchał jednym uchem. Zza domu
wyszła Elżbieta.
Sąsiedzi wsiedli do samochodu i odjechali, machając im na pożegnanie.
- Cześć! Znudziło ci się leżenie na plaży? – zapytała Elżbieta. Była ubrana bardzo
elegancko, jak na taką pogodę.
- Tak. A ty dokąd, taka wystrojona? Umówiłaś się?
- Chciałbyś wiedzieć co?! Zaraz byś zadzwonił do Marcina, ty łobuzie -
przekomarzała się.
- No jasne! – odpowiedział w tym samym tonie.
- Niestety, to tylko spotkanie z heterą z centrali. Raz na miesiąc przylatuje do
Heraklionu wyspowiadać nas i skontrolować na miejscu.
- No to nie zazdroszczę ci. Ja jestem prawie goły, a czuję się jak kurczak na
rożnie. Ty w tym ubraniu chyba pływasz.
8
- Nie jest tak źle. Zresztą to tylko raz na miesiąc. Jakoś wytrzymam. Co masz
zamiar teraz robić? – zapytała.
- Nie wiem. Plaży mam dosyć na dziś. Może poczytam. Jeśli da się wysiedzieć w
pokoju.
- Możesz iść na basen. Jest koło tego dużego hotelu na górze. To taki moloch, że
nikt się nie zorientuje, że nie jesteś gościem hotelowym. No lecę. Trzymaj się.
Paweł powlókł się do swojego pokoju. Upał był nieludzki. Postanowił jednak
skorzystać z rady Elżbiety i pójść na basen.
Trochę się zasapał, wspinając się na szczyt wzgórza, gdzie stał hotel. Miesiące
siedzenia za kierownicą samochodu dawały znać o sobie. Najmniejszy wysiłek kończył
się zadyszką jak u emeryta i gwałtownym biciem serca. Muszę wykorzystać urlop na
poprawienie kondycji, pomyślał, spoglądając na kryształowo czystą, błękitną wodę
basenu. Na przykład przepłynąć codziennie dwadzieścia długości . Albo trzydzieści.
Tutaj też stały leżaki, tyle, że ładniejsze, wyściełane miękkimi poduszkami. Kilka
osób opalało się w popołudniowym słońcu. Było cicho, tylko od stolików zacienionego
ogródka kawiarni, przylegającej niemalże do samego basenu, dochodził szmer,
prowadzonych po niemiecku rozmów i pojedyncze głośniejsze śmiechy. Leżak, w
przeciwieństwie do plażowego, był wyjątkowo wygodny. Nikt nie chodził i nie zbierał
należności za zajęcie miejsca. Coraz bardziej mu się tu podobało. Tanio, wygodnie i
absolutny spokój, pomyślał układając się na leżaku.
- Entschuldigung. Ist dieser Platz frei? – zapytał jakiś kobiecy głos. Paweł spojrzał
znad okularów. Przed nim, uśmiechając się i wskazując ręką na sąsiedni leżak, stała
Niemka z plaży. Tym razem była w biustonoszu.
30.
Obudził się z dziwnym uczuciem, że coś jest nie tak. Było nie tak. Bolała go
głowa i leżał nago na potężnym tapczanie. Obok spała jakaś kobieta. Podniósł się na
łokciach i spojrzał na jej twarz. To była Julieta – ta Niemka z basenu.
Ładnie się zaczyna ten urlop, pomyślał. Miałem odpoczywać, a tu tak. Ciekawe
co tu się działo? I ile razy!?
Naciągnął prześcieradło na głowę i opadł na poduszkę. Przypomniał sobie.
Zaczęło się niewinnie. Przedstawiła się zaraz jak tylko usiadła na sąsiednim
leżaku. Rozmowa o niczym. Z początku trzy czwarte tego, co mówiła było dla niego
niezrozumiałe. Miał długą przerwę w posługiwaniu się jej językiem. Potem jakaś klapka
9
w pamięci otworzyła się i zaczęło im się rozmawiać o wiele lepiej.
Trochę popływali w basenie. Julieta była bardzo wesoła. Dużo mówiła.
Opowiedziała mu, że jest managerem w firmie farmaceutycznej w Essen. Emanowała z
niej jakaś energia i pewność siebie. Paweł czuł, że przestaje myśleć. A właściwie
myślał, ale tylko o tym jak ona mówi, jak się porusza, jak się uśmiecha. Kiedy
zaproponowała pójście na kolację do miasteczka, przystał bez zastanowienia.
Chciał najpierw iść do siebie, zanieść ręcznik i przebrać się, ale powiedziała żeby
zostawił rzeczy u niej, a przebierać się nie było sensu – mieli iść do „Pool Baru”.
Miasteczko znajdowało się po drugiej stronie wzgórza, o piętnaście minut spaceru
od hotelu. Szli ścieżką wśród skał, spoglądając z góry na leżące w dole uliczki. Widok
rozciągający się przed nimi nadawał się na pocztówkę. Słońce zachodziło powoli,
nadając wszystkiemu pięknego złotego połysku. Prawie się do siebie nie odzywali,
chłonąc ten uroczy obraz.
„Pool Bar” był na brzegu miasteczka. Tak jak się domyślał, okazał się lokalem z
basenem w środku. Rozśmieszył Julietę do łez, kiedy stwierdził, że to cokolwiek
niebezpieczne, bo goście, którzy będą mieli trochę w czubie mogą się potopić.
Wycierając łzy, oświadczyła, że w razie czego będzie go ratowała.
Potem wszystko potoczyło się tak szybko, że pamiętał tylko pierwsze drinki przy
barze i jej coraz piękniejszą, coraz mniej wyraźną twarz. Resztkami świadomości
zarejestrował, że barman był Polakiem i że jednak musiała go chyba ratować. Był
pewien, że siedział na stołku przy barze i patrzył jak woda ścieka z niego na kamienną
posadzkę, a Julieta śmiała się rozbawiona. Za to w ogóle nie pamiętał jak dotarli do
hotelu i co się potem działo.
Poszukał wzrokiem swojego ubrania. Leżało porozrzucane po całym pokoju.
Wstał ostrożnie i podniósł bluzkę. W kieszeni powinien być portfel. Nie było go.
Podniósł spodenki. Kieszenie były puste. Stał nagi na środku pokoju, zastanawiając się
gdzie mogą być jego pieniądze i dokumenty. Julieta przebudziła się, spojrzała na niego i
uśmiechnęła się.
- Halo Paul! Nie denerwuj się – powiedziała – musiałam ci zarekwirować portfel,
żebyś nie stracił wszystkiego. Twoja polska natura kazała ci stawiać wszystkim drinki.
Usiadła na łóżku i owinęła się prześcieradłem.
- Leży na szafce – pokazała ręką. Portfel i zegarek leżały koło siebie.
- Dziękuje – odpowiedział trochę bezradnie.
Czuł się głupio. Założył ubranie. Kiwnął ręką jakoś niezdecydowanie i wymruczał
10
pod nosem pożegnanie. Miał kaca fizycznego i moralnego i chciał szybko coś z tym
zrobić. Prawie wybiegł z pokoju.
Zszedł na plażę i wypił u Jana szklankę zimnej lemoniady. Trochę pomogło na
pragnienie, ale dalej czuł się podle. Miał ochotę wrócić do Polski najbliższym
samolotem. Zostawić to wszystko i zapomnieć. Po prostu uciec. Ale dokąd? Przecież
nie do domu, poskarżyć się żonie. Siłował się tak sam ze sobą, gdy zobaczył Elżbietę.
Weszła na taras tawerny i usiadła koło niego.
- Co się z tobą działo? Wyglądasz jak duch. – Przyglądała mu się uważnie.
- E…trochę przybalowałem. – Nie patrzył jej w oczy. – Nie ma o czym gadać. Co u
ciebie słychać?
- Wybieramy się po obiedzie do Wodnego Miasteczka. Masz ochotę pojechać?
- My – to znaczy kto? – zapytał.
- Ja i dwoje moich znajomych. Przylecieli tym samym samolotem, co ty, ale
mieszkają gdzie indziej. Bardzo miłe małżeństwo.
- Tak. Chętnie pojadę – odpowiedział bez entuzjazmu.
- No, nie był to gejzer radości – Elżbieta wstała – Nie zmuszaj się. Jeśli nie masz
ochoty to po prostu powiedz.
- Przepraszam. Nie czuję się zbyt dobrze. Mam nadzieję, że do obiadu mi
przejdzie.
- Na pewno. Na razie pomocz się trochę w wodzie. Jest taka słona, że pomaga na
wszystko. Na kaca też. Sprawdziłam.
Poszedł za jej radą i przesiedział do obiadu w morzu. Pragnienie i ssanie w
żołądku ustąpiły, ale ta cała historia z Julietą tkwiła mu w głowie jak cierń.
Po południu pojechali do Wodnego Miasteczka. Znajomi Elżbiety – młode
małżeństwo – mieli wynajęty terenowy samochód, więc jechało im się bardzo
wygodnie.
On był początkującym aktorem. Paweł miał wrażenie, że już go widział w
telewizji, ale nie mógł sobie przypomnieć w czym. Jego żona uczyła angielskiego w
prywatnej szkole. Mówili bardzo dużo, żartowali i w ogóle świetnie się bawili w swoim
towarzystwie. Paweł poczuł się zwolniony z obowiązku konwersacji, co mu bardzo
odpowiadało. Spędzili popołudnie, wylegując się na ogromnych kołach gumowych,
wrzuconych do powoli płynącego sztucznego strumienia. Paweł cały czas myślał o
Julietcie.
Wieczorem, po powrocie, pożegnał się szybko i poszedł do siebie. Chciał zasnąć z
11
nadzieją, że obudzi się w lepszym nastroju. Wziął gorący prysznic i wskoczył do łóżka.
Nie mógł zasnąć. Było mu gorąco, cykady hałasowały, a w głowie, jak boląca
zadra, siedziała Julieta. Po kilku godzinach przewracania się z boku na bok postanowił,
że po prostu zapomni o wszystkim i koniec. Incydent. Ta myśl go jakoś uspokoiła i
zasnął.
Wstał, kiedy słońce przetoczyło się już na wieczorną stronę nieba. Zszedł do
telefonu na plaży. Aparat nie działał. Wisiała na nim tabliczka z jakimś angielskim i
greckim tekstem. Wrócił do apartamentu po komórkę i wspiął się na górę do hotelu.
Złapał zasięg. Ku jego zdziwieniu, telefon odebrał Gacek.
- Pani Maryli nie ma w domu. Pojechała do Gdańska po płytki do łazienki -
oświadczył zdumionemu Pawłowi.
- A ty, co u nas robisz?
- Pilnuję majstrów. Remont na całego.
- Gipsują ściany? – zapytał Paweł.
- Nie. Przerabiają łazienkę.
- Co?! – Paweł aż krzyknął. Dopiero teraz do niego dotarł sens słów Gacka.
Łazienka była niedawno remontowana i pochłonęła masę pieniędzy – Jak to przerabiają?
- No, teraz będzie dwa razy większa. Przepraszam, ale muszę iść, bo coś ode mnie
chcą.
- Nie wiesz czy są dla mnie jakieś wiadomości z Pabianic?
- Nie wiem. Chyba nie. Do widzenia – Gacek odłożył słuchawkę.
Żadnych wiadomości. Co tam się dzieje? Financial Brokers zawiesiło działalność
na czas wakacji, czy co? Postanowił, że zadzwoni do domu jeszcze raz, wieczorem.
Wyłączył komórkę, żeby się bateria nie rozładowywała. Stał przez chwilę
niezdecydowanie nad brzegiem basenu. Zastanawiał się czy najpierw pójść coś zjeść,
czy się wykąpać.
Stał tak i myślał co robić, gdy ją zobaczył. Szła sprężystym krokiem w jego
kierunku. Miała na sobie jasny jednoczęściowy opalacz. Kiedy go zobaczyła zwolniła.
Popatrzyła niezdecydowanie i zatrzymała się dwa kroki przed nim.
Jezu! Jaka ona piękna, pomyślał. Jej piersi unosiły się szybko pod kostiumem.
Bezwiednie wyciągnął rękę. Podała mu swoją dłoń. Jej błyszczące oczy znalazły się
bardzo blisko i poczuł jej oddech. Ich usta dotknęły się delikatnie, miękko. Przylgnęła
do niego całym ciałem. Całował ją powoli, po całej twarzy, jakby chciał posmakować
każdy jej centymetr.
12
Ciche oklaski przywróciły ich do rzeczywistości. Siedzący na leżakach
mieszkańcy hotelu spoglądali na nich z życzliwymi uśmiechami i delikatnie bili brawo
pięknej scenie.
Trzymając się za ręce poszli do jej pokoju. Kochali się szybko, nerwowo, jakby
chcieli nadrobić stracony czas. Potem powoli, coraz wolniej i czulej, aż do totalnego
zmęczenia.
Następnego dnia spali do późnego popołudnia. Wieczorem poszli coś zjeść i
znowu kochali się do późna.
Nikt w hotelu nie zwracał uwagi na to, że Paweł w nim praktycznie mieszka.
Chodził do siebie tylko żeby zmienić ubranie. Przez recepcję hotelową przewalało się
tylu turystów, że nie sposób było nad tym ruchem panować czy kontrolować go. Nikt
chyba nawet nie próbował. Recepcjonistki profilaktycznie uśmiechały się do
wszystkich.
Trzeciego dnia, trochę już zmęczeni przebywaniem w łóżku, wybrali się,
wynajętym przez niego autem, do Knossos, obejrzeć starożytne ruiny. Skorzystał z rady
sąsiadów z bungalowu i odszukał tanią wypożyczalnię z żółtym szyldem. Julieta była
pod wrażeniem jego zapobiegliwości.
- Wy Polacy zawsze wynajdziecie jakąś okazję, żeby zaoszczędzić. Albo
wyrzucić pieniądze w błoto. Zależy jaką macie akurat fantazję.
Podczas zwiedzania Paweł niewiele widział, bo cały czas gapił się na Julietę.
Wykorzystywał każdą okazję żeby ją przytulić i pocałować. Nie zastanawiał się nad
tym za bardzo, ale chwilami sam się nie poznawał. Julieta obudziła w nim uczucia,
których istnienia nie spodziewał się. Po prostu oszalał na jej punkcie.
Tylko chwilami był w stanie oderwać myśli od niej. Podziwiał wtedy spokój,
chłodne dostojeństwo i prostotę murów pałacu króla Minosa. Nie zakłócały ich nawet
chmary turystów obsiadające każdy kamień i stopień. W głębi duszy zazdrościł
ludziom, którzy przed wiekami wiedli tutaj proste życie, otoczeni prostymi, pięknymi
budowlami. Mieli takie nieskomplikowane potrzeby, nie otaczała ich ta cała technika.
Po prostu byli.
Następnego dnia pojechali na drugi koniec Krety oglądać jaskinie, zajmowane
kiedyś przez hipisów, a obecnie opuszczone. Kiedy tak spacerowali, przytulając się do
siebie, Paweł doszedł do wniosku, że chciałby tu zamieszkać z Julietą tak jak poprzedni
lokatorzy. Całkowicie wolni i niezależni, żyjący tylko miłością, trawką i rock and
rollem. Podzielił się tą myślą z Julietą.
13
- To by było bardzo nudne – zaprotestowała.
- Ja bym tak mógł żyć z tobą do końca świata – wymruczał i przytulił ją delikatnie
do siebie.
W sobotę wieczorem poszli znowu do jej ulubionego „Pool Baru”.
Niespodziewanie Julieta powiedziała, że następnego dnia musi wracać do domu, do
Niemiec. Paweł odebrał to tak, jakby przejechał po nim czołg. Wszystko zaczęło go
boleć i poczuł, że chyba ma gorączkę. Wiedział, że to bez sensu, ale poprosił żeby
jeszcze trochę została.
- Nie mogę Mam urlop tylko do jutra. W poniedziałek rano muszę być w pracy -
powiedziała smutno.
- Rozumiem – odpowiedział głuchym głosem. Czuł, że siły opuściły go całkiem.
Nie spali całą noc, na zmianę kochając się i rozmawiając.
Rano Paweł siedział na łóżku, patrząc bezmyślnie jak Julieta bierze prysznic i
pakuje walizki.
Autokar, odwożący gości hotelowych na lotnisko, podjechał punktualnie.
Całowali się na pożegnanie tak długo, że aż grecki kierowca zaczął trąbić i denerwować
się, że nie dojedzie na czas do Heraklionu.
Paweł stał jak zdrętwiały, patrząc na oddalający się tył autobusu. Zupełnie nie
wiedział co teraz robić.
Spojrzał na zegarek. Zegarka nie było. Złapał się za kieszeń. Portfela też nie miał.
O jasna cholera! Został w pokoju, pomyślał. Pobiegł szybko do recepcji.
Babka za kontuarem uśmiechała się, ale nie wiadomo dlaczego, nie miała ochoty
mu wierzyć, że odprowadzał znajomą i przez nieuwagę zostawił w jej pokoju zegarek i
portfel. Wreszcie jakoś ją uprosił i poszła z nim do pokoju Juliety. Zegarek i portfel
leżały sobie na szafce. Poprosiła go o pokazanie paszportu i dopiero po porównaniu
zdjęcia z wyglądem Pawła uspokoiła się.
Cały czas jednak przyglądała mu się jakoś dziwnie. Czego ta cholera tak się gapi,
pomyślał. Kiedy wracali zerknął w lustro, wiszące na korytarzu. No tak. Spodenki
założone na lewą stronę, pod oczami worki, mogące pomieścić po sto kilo kartofli
każdy, a na głowie istny „irokez”. Z przepraszającym uśmiechem wszedł do toalety. Po
chwili wyskoczył jak oparzony. To była damska toaleta.
31.
Dyrektor Kotas jechał do Warszawy. Drugi raz w ciągu kilku dni. Miał dosyć
14
podchodów Jasińskiego i postanowił podjąć jakieś radykalne kroki. Pismo Pawła
Filipowskiego wyglądało na jakiś podstęp i wyraźnie było widać, że dyrektor Działu
Rozwoju Struktur maczał w tym palce.
Na początek Kotas zamierzał zobaczyć się z prezesem, zanim kto inny będzie
miał okazję przedstawić swój punkt widzenia.
Zadzwonił z samego rana i uprosił sekretarkę prezesa o wciśniecie go w jakąś
przerwę, chociaż piętnastominutową.
Nie było łatwo dostać się przed oblicze Kocinskiego. Dzień miał szczelnie
wypełniony. Oprócz sektora zajmującego się leasingiem, Financial Brokers zamierzało
niedługo rozwinąć w Europie Środkowej i Wschodniej sieć banków obsługujących
klientów indywidualnych. Prezes Kocinski koordynował przygotowania do wejścia na
te rynki. Na szczęście miał dziś wolne pół godziny przed lunchem i zgodził się przyjąć
dyrektora Kotasa.
Dyrektor Kotas o mało co się nie spóźnił. Do czasu przejazdu zapomniał doliczyć
stanie w korkach. I po co ja chcę tu wracać? – pomyślał z sarkazmem, posuwając się w
żółwim tempie Wybrzeżem Gdyńskim. Głupie pytanie – odpowiedział sobie
natychmiast. – Po prostu kocham to miasto.
Wlokąc się w korku, nie zamierzał tracić czasu. Powtarzał w myślach
przygotowaną argumentację, słowo po słowie. Poskarży się, że dyrektor Jasiński stara
się, kolejny raz, wtrącać w sprawy jego oddziału. Nakłania ludzi do podejmowania
istotnych decyzji i kroków bez porozumienia z własnym przełożonym. Prowadzi za jego
plecami jakieś rozmowy z konsultantami gdańskiego oddziału i nie informuje go o
niczym. W tych warunkach nie można pracować. Managerowie i on sam tracą
motywację do pracy i szkolenia nowych kadr. Czują się pomijani przy planowaniu
awansów. I tak dalej, cały czas w tym samym tonie. Jeśli prezes zażąda szczegółów i
dowodów, wyjmie pismo Filipowskiego i powie, co myśli o tej miernocie Jasińskim.
Nagle wpadł na genialny pomysł. Zaśmiał się głośno do siebie. Jest okazja
załatwić obu naraz. Zatarł ręce. Z Filipowskim trzeba się pożegnać, bo za sprytny, no i
już nigdy więcej nie będzie mu Jasiński mieszał w oddziale. Da mu teraz nauczkę.
Sekretarka prezesa kazała mu chwilę poczekać. Ktoś był w środku. Aż go ścisnęło
w dołku, kiedy drzwi się wreszcie otworzyły. Z gabinetu Kocinskiego wyszedł
uśmiechnięty Jasiński.
- Jak się masz Dobromir? – przywitał się przyjaźnie.
- A dziękuję – odpowiedział zdawkowo Kotas.
15
- Wpadnij do mnie po spotkaniu z prezesem. Musimy porozmawiać.
- Oczywiście. Sam się do ciebie wybierałem. Będę za piętnaście minut.
- Masz taką krótką sprawę do prezesa?
- Sprawa jest poważna, ale time is money, rozumiesz?
- Rozumiem, że czas prezesa, bo twój chyba raczej nie. Jechałeś pewnie ze trzy
godziny, żeby porozmawiać z nim piętnaście minut. Nie wydaje ci się, że użycie
telefonu byłoby ekonomiczniejsze?
- Nic nie zastąpi osobistej rozmowy z szefem. Zazwyczaj jest bardzo pouczająca i
daje szybkie efekty. – Spojrzał przeciągle na Jasińskiego.
Sekretarka zaczęła dawać mu znaki, żeby się pospieszył. Złapał swoją aktówkę i
delikatnie zapukał zanim z namaszczeniem nacisnął klamkę.
- Wejdź, proszę bardzo – zachęcał swoim „amerykańskim” polskim Kocinski.
Podniósł się zza biurka i wyciągnął rękę na powitanie. Kotas ucisnął jego dłoń z
szacunkiem. Usiedli w ogromnych fotelach. Prezes wyjął papierosy i poczęstował go.
- Dziękuję bardzo panie prezesie. Nie palę. Mimo to nie chciałbym pozostać
dłużny.
Sięgnął do swojej torby i wyjął niewielkie, podłużne zawiniątko.
- Proszę o przyjęcie tego drobnego upominku. Jako dowód mojego szacunku dla
wielce szanownego pana prezesa – powiedział i skłonił głowę.
- Ależ Dobromir! To niepotrzebne! – Kocinski rozwinął papier, a Kotas poczuł jak
robi mu się gorąco.
Co za niedopatrzenie!! Nadruk firmowy ośrodka wypoczynkowego był bardzo
widoczny. Na szczęście prezes chyba nie zwrócił na to uwagi.
- To bourbon! Four Roses! Skąd wiedziałeś, że lubię ten gatunek whisky? –
zapytał zdziwiony.
- Intuicja. Staram się panie prezesie. Niełatwo ją zdobyć w Polsce. To znaczy
whisky Four Roses, nie intuicję.
- To miło z twojej strony. No to w takim razie napijmy się. Wolisz z wodą czy
bez? – pytał, stojąc przy barku. Był odwrócony plecami.
- Poproszę z wodą, panie prezesie. – Kotas skrzywił się nieznacznie. Nie lubił
whisky i nie rozumiał ludzi, którzy ją pili i do tego płacili drogo za tą „przyjemność”.
- Zrobiłem ci taką jak sam lubię. Mało wody, dużo alkoholu. Twoje zdrowie -
Kocinski usiadł w fotelu i pociągnął spory łyk ze szklanki.
- Zdrowie pana prezesa. – Kotas ledwie umoczył usta. Zamierzał niedługo wracać
16
samochodem do Gdańska. Prezes mógł pić, bo miał kierowcę.
- No, ale chyba nie przejechałeś taki kawał drogi z Gdańska, żeby dostarczyć mi
butelkę bourbona. Od tego mamy firmy kurierskie. – Prezes uśmiechnął się przyjaźnie.
Kotas rozpoczął monolog, który wcześniej sobie przygotował. Kocinski słuchał ze
skupioną, nieprzeniknioną miną. Nie przerwał ani razu. Palił papierosa, popijał drinka i
słuchał. Kotas mówił kilka minut, bez przerwy. Na koniec wyjął pismo Pawła i położył
na stoliku przed sobą. Prezes nawet nie spojrzał na nie. Zerknął na zegarek.
- Dyrektor Jasiński działa w porozumieniu ze mną – powiedział chłodno.
Kotasa zamurowało. Ładna wpadka.
- Niepotrzebnie się denerwujesz Dobromir. Doskonale wiem, ze ciężko pracujesz
i doceniam to. Obiecuję ci, że będziesz o wszystkim informowany na bieżąco i nic nie
zrobimy bez twojej zgody. Musisz jednak zrozumieć, że Jerry, to znaczy dyrektor
Jasiński, jest odpowiedzialny za rozwój firmy i musi szukać odpowiednich ludzi. Taka
jest logika systemu, który staramy się tu budować. Wybieranie najlepszych i dawanie
im szansy. Nie pamiętasz jak było z tobą?
Jasiński pracuje pod dużą presją. Bez przerwy jesteśmy naciskani z L.A. żeby
zwiększać obroty. Aby to osiągnąć musimy rozwijać struktury w terenie. Poza tym teraz
mamy nowe zadanie. Financial Brokers zamierza wejść na rynek polski z usługami
typowo bankowymi. Musimy myśleć perspektywicznie i wcześniej przygotować
odpowiednich ludzi.
- Rozumiem panie prezesie – Kotas wycofywał się na całej linii.
- Cieszę się, że cię przekonałem. Dla każdego z nas powinno być jasne, że kiedy
firma rozwija się wszyscy zyskują. Jeśli ten chłopak, o którym rozmawiamy sprawdzi
się, to ty też na tym zyskasz.
Kotas milczał. Nie widział tu żadnego zysku dla siebie, ale w tej sytuacji
dyskutowanie było bez sensu.
- Opisz jednak to wszystko, co mówiłeś i zostaw u mnie w sekretariacie. Będę
mógł wystąpić na zebraniu zarządu z wnioskiem o opracowanie i wprowadzenie
bardziej jasnych i czytelnych zasad awansowania. Teraz muszę cię już przeprosić. Mam
za chwilę spotkanie w Ministerstwie Finansów. Dziękuje za bourbona. Zrobiłeś mi dużą
przyjemność.
Kotas wyszedł od prezesa zadowolony. Spotkanie potoczyło się trochę inaczej niż
planował, ale i tak nie było źle. Zwrócił na siebie uwagę Kocinskiego. A Filipowskiego
i tak udupi. Razem z Jasińskim. Dwie pieczenie na jednym ogniu. W doskonałym
17
nastroju skierował się do gabinetu dyrektora Działu Rozwoju Struktur.
W sekretariacie czekała go mała, ale niezbyt miła niespodzianka. Przywitał go
nowy asystent dyrektora – Kuba Ferenc. Agent, którego dwa lata temu z hukiem
wyrzucił ze swojego oddziału.
32.
Cztery dni, które pozostały mu do wyjazdu, Paweł przesiedział na plaży. Ambitne
plany zwiedzenia reszty ciekawszych miejsc na wyspie, padły. Miał mało pieniędzy i
nie chciało mu się samotnie jeździć w tym upale. Leżał na leżaku, rozmyślając o oczach
Juliety, włosach Juliety, piersiach Juliety i całej reszcie. Rozpamiętywa każde jej słowo,
każdy uśmiech, każdy gest. Aż do bólu. Chciał z kimś porozmawiać i podzielić się
swoimi myślami. Czuł, że w przeciwnym razie, od nadmiaru myśli pęknie mu głowa.
Problemy z Kotasem i Financial Brokers wydawały mu się teraz tak odległe jak alfa
centauri.
Elżbietę widywał rzadko i na ogół z daleka. Najpierw doszedł do wniosku, że go
unika, ale potem pomyślał, że chyba nie ma specjalnej przyczyny, by się z nim nie
widywać. Prawdopodobnie uznała, że nie musi się nim opiekować, skoro sam potrafił
sobie aktywnie zapełnić pierwszy tydzień pobytu.
Tylko raz zeszła na plażę popływać, w tym samym czasie co on. Leżeli na
sąsiednich leżakach i opalali się. Morze szumiało usypiająco.
- Nie wydaje ci się, że to wszystko jest bez sensu? – odezwał się niespodziewanie.
Elżbieta podniosła się na łokciach i chwilę obserwowała go w milczeniu. Pocierała rękę,
na której wysychająca woda pozostawiła słony osad.
- To znaczy co? – zapytała wreszcie.
- Bieganie od rana do wieczora i zarabianie pieniędzy, których nie ma czasu
nawet wydać. Takie życie, jakie prowadzimy.
- Moje mi odpowiada. A ty nie jesteś zadowolony ze swojego?
Paweł wzruszył ramionami i nic nie odpowiedział. Wpatrywał się w słońce przez
zamknięte powieki.
- Zdaje mi się, że rozpoznaję normalny syndrom wczasowicza. Urlop się kończy i
trzeba wracać do pracy. O to chodzi? – zapytała.
- Niezupełnie. Powiedz mi, czy ty… kochasz Marcina?
- Aa… o to chodzi. Tak, kocham go. – Ułożyła się wygodniej na leżaku.
- To dlaczego nie jesteście razem? Dlaczego zgadzasz się na bycie daleko od
18
niego przez kilka miesięcy w roku?
- Słuchaj Paweł! Taką mam pracę i po prostu muszę!
- Nie musisz. Mogłabyś pracować w Gdańsku i być z nim cały czas. Albo wcale
nie pracować. Marcin zarabia dość dużo, żeby utrzymać na niezłym poziomie dwie
osoby.
- No wiesz, to nie jest takie proste. My nie jesteśmy małżeństwem. Nie mamy
dzieci. Poza tym ja lubię swoją pracę. Mam okazję zwiedzać świat i jeszcze mi za to
płacą. Źle bym się czuła w roli kury domowej, uzależnionej od jakiegoś mężczyzny.
Nawet ukochanego. Praca pozwala mi być sobą. I dużo podróżować. Nienawidzę
siedzenia w jednym miejscu.
- A co z miłością? Po prostu, wyłączasz ją na pół roku, jak telewizor przed
zaśnięciem?
Elżbieta nie odezwała się. Bawiła się drobnymi kamykami i patrzyła w przeciwną
stronę. Paweł poczuł się głupio.
- Przepraszam. Nie chciałem cię dotknąć. Nie wiem co mnie napadło? –
powiedział.
- Nic się nie stało. Po prostu, zastanawiam się, o co ci chodzi. Przecież jesteś
dorosłym facetem i rozumiesz chyba, że tak naprawdę miłość to nie jest tylko trzymanie
się za rączkę i spacerowanie brzegiem morza – mówiła nie patrząc w jego stronę.
Paweł zaczerwienił się. Akurat teraz miłość to było dla niego właśnie
spacerowanie i patrzenie sobie w oczy.
- No co? Nie mam racji? – Nagle odwróciła twarz w jego kierunku. – Czy już nie
kochasz swojej żony i dzieci tylko dlatego, że jesteście oddaleni od siebie o dwie
godziny lotu? A może dlatego, że zapomniałeś się na chwilę i masz wyrzuty sumienia?
– patrzyła na Pawła z domyślnym uśmiechem na twarzy. – Nie warto. Widziałam już
dziesiątki wakacyjnych romansów i nigdy dwa razy tych samych. Każdemu może się
zakręcić w głowie, ale potem wraca się do domu, do osób, które naprawdę się kocha.
Spotykam tu wielu atrakcyjnych mężczyzn, ale tak naprawdę żaden z nich nie może mi
zastąpić Marcina. Tylko on jest dla mnie prawdziwym przyjacielem. Zna mnie,
rozumie, potrafi poklepać po plecach i przytulić, kiedy tego potrzebuję. To bardzo
ważne dla mnie. Nawet jeśli robi to tylko przez telefon.
- Zazdroszczę ci…
- Nie ma czego. Na pewno masz takiego przyjaciela w domu, tylko jak większość
facetów jesteś ślepy i nie widzisz tego, co naprawdę ważne.
19
- Ale…
- Daj spokój – przerwała mu. – Nie psuj sobie ostatnich dni takimi rozmyślaniami.
Będziesz miał na to mnóstwo czasu w domu. Lepiej chodźmy do wody. – Wstała i
pociągnęła go za rękę.
Któregoś wieczoru zaszedł do „Pool Baru”. Usiadł na wysokim stołku i zamówił
piwo. Roześmiani ludzie zapełniali bar. Musiał szybko wyjść. Zrobiło mu się strasznie
pusto na duszy i coś go ścisnęło za gardło. Więcej nie próbował tam chodzić. Łaził
samotnie po miasteczku, bez określonego celu.
Ta samotność była mu potrzebna. Chciał jakoś odreagować Julietę. Musiał się
sam ze sobą zgodzić, czy to była tylko – jak mówiła Elżbieta – przelotna, wakacyjna
znajomość i tylko tyle, czy będzie z tego coś jeszcze. Niewiele o niej wiedział. Tylko
tyle, że ma na imię Julieta i pracuje jako manager w koncernie farmaceutycznym w
Essen. Nic poza tym. Taki kolos mógł zatrudniać setki albo tysiące ludzi. Nie
powiedziała mu gdzie mieszka, ani jak ma na nazwisko. Inna sprawa, że ani razu nie
zapytał. Wiadomość o jej wyjeździe spadła na niego jak grom z jasnego nieba i nie
pomyślał o tym. Jeśli chciał myśleć o kontynuowaniu znajomości to jedyna nadzieja
była w tym, że nie wyrzuci jego wymiętej wizytówki, którą pod wpływem jakiegoś
impulsu włożył po kryjomu do stojącej w łazience kosmetyczki.
Ostatniej nocy, przewracając się w łóżku zmęczony upałem i nadmiarem myśli,
doszedł do wniosku, że się nim po prostu bawiła. Przyjechała na wakacje na Kretę,
poderwała go (to było pewne – inicjatywa cały czas była po jej stronie) i wyjechała, nie
zostawiając żadnej informacji o sobie. Typowy wakacyjny flirt bez zobowiązań.
Mimo wszystko poczuł się jakoś swobodniej i lżej. Wewnętrzny przymus
rozmyślania o niej stawał się już zbyt męczący.
Rano wstał wypoczęty, w doskonałym humorze. Pobiegł do miasteczka po
zakupy. Chciał przywieźć Maryli i dzieciakom jakieś pamiątki z wakacji. Spacerował
po sklepach, oglądając różne drobiazgi, aż wreszcie miał w torbie prezent dla każdego.
Nawet dla Waldka kupił koszulkę z nadrukowaną mapą Krety.
W ostatnim sklepiku sprzedawca poznał go i chcąc być grzeczny zapytał po
niemiecku:
- Dzisiaj sam? A gdzie dziewczyna?
- Wyjechała – odpowiedział Paweł. – Do domu.
- Ach tak! Wyjechała. – Ni to stwierdził, ni zapytał sklepikarz i uśmiechnął się
jakoś tak porozumiewawczo.
20
Paweł pokiwał głową i szybko wyszedł, nic nie kupując. Zabolało. To wszystko
nie było takie łatwe. Nie miał żadnego doświadczenia w zapominaniu wakacyjnych
kochanek.
Po powrocie do swojego apartamentu założył czyste ubranie, przygotowane
specjalnie na powrót. Podczas pakowania odkrył na dnie walizki swój telefon
komórkowy. Po pierwszej nocy z Julietą rzucił go tam i zapomniał.
Autobus na lotnisko był na szczęście klimatyzowany, bo popołudniowe słońce
piekło niemiłosiernie. Elżbieta, przy pożegnaniu, dała mu list do Marcina i prosiła, żeby
wrzucił go na Okęciu do skrzynki pocztowej. Teraz kusiło go, żeby zajrzeć do środka.
Był ciekawy czy coś tam o nim napisała. Nie mogła znać szczegółów jego znajomości z
Julietą, ale na pewno domyślała się, że nie zajmowali się wyłącznie zwiedzaniem
starożytnych ruin. Dopiero teraz pomyślał, że taka wiadomość może być cenna dla
Kotasa. Miałby na niego niezłego haka. Oczywiście, pod warunkiem, że Elżbieta
napisała coś o tym w swoim liście, i że Marcin powie dyrektorowi. To drugie było mało
prawdopodobne, ale nie niemożliwe. Marcin miał swoje plany i w jego interesie na
pewno leżało łapanie plusów u Kotasa.
Samolot się spóźniał, wiec Paweł rozmyślał, spacerując po hali odlotów i
przystając co jakiś czas przed wielkimi szybami, żeby jeszcze trochę popatrzeć na
Kretę.
Wreszcie ogłoszono odlot i podróż nabrała tempa. Wewnątrz Boeinga zauważył
znajomych, z którymi był w Wodnym Miasteczku. Uśmiechali się do niego, zadowoleni
i opaleni. W ogóle, wszyscy pasażerowie wyglądali na wypoczętych, rozluźnionych i
zrelaksowanych. Większość w lekkich plażowych ubraniach i okularach
przeciwsłonecznych. Głośne rozmowy i śmiechy dobiegały z każdego miejsca. Nikt nie
słuchał zbyt uważnie stewarda, który objaśniał jak należy się zachować na wypadek
jakiejś awarii.
Paweł miał miejsce koło pary młodych ludzi. Chłopak i dziewczyna, chyba
studenci, przeglądali jakiś przewodnik po Krecie i rozmawiali o miejscach, które
obejrzeli. Poczuł się jakiś rozdrażniony, kiedy zaczęli wspominać Knossos. Na
szczęście pilot ogłosił start samolotu, poproszono wszystkich o zapięcie pasów, światła
przygasły i zaczęli rozpędzać się po pasie startowym. Po chwili Kreta była już tylko
wspomnieniem.
Lądowali w Warszawie w lekkim deszczu. Kontrast między rozpaloną słońcem
wyspą, a chłodną Polską był przykry. Trzęsąc się z zimna wczasowicze wciągali długie
21
spodnie i swetry. Rozmowy przycichły. Każdy kontemplował w milczeniu koniec
urlopu.
Taksówka dowiozła Pawła do Dworca Centralnego. Przeżył lekkie zaskoczenie,
kiedy kierowca podał mu kwotę należności za kurs. Wsiadł do pociągu w podłym
nastroju.
Zimno, chciwy sałaciarz, tylko brakuje, żeby mnie ktoś okradł w pociągu i będzie
piękne przywitanie w ojczyźnie, pomyślał zajmując miejsce w pustym przedziale.
Deszcz nasilał się w miarę posuwania się pociągu na północ.
Przemoczony do suchej nitki dotarł do domu. Na ulicy panowały totalne
ciemności. Ani jedna latarnia nie świeciła. Burmistrz oszczędzał pieniądze podatników.
Lampa przed domem też nie była włączona. Potknął się o jakąś deskę i wywrócił jak
długi na stertę piasku, usypaną tuż przy drzwiach wejściowych. Klnąc jak szewc
otworzył drzwi swoim kluczem.
W domu nie było nikogo. Rozebrał się w łazience, przebudowanej po raz kolejny
i wziął gorący prysznic. Ze szklanką kawy usiadł w fotelu, którego wcześniej też tu nie
było i włączył telewizor. Czuł się straszliwie samotny. Nie miał z kim porozmawiać,
dom wydawał mu się okropnie pusty, szary i zimny. Gówniane życie, pomyślał i
spoglądając bezmyślnie w telewizor zasnął na siedząco. W tej pozycji zastała go
Maryla, która wróciła z dziećmi od matki.
33.
Następnego dnia rano, po śniadaniu opowiedział trochę o Krecie. Jakoś udało mu
się nie spuszczać wzroku, kiedy opisywał swój urlop. Miał wrażenie, że kłamstwo ma
wypisane na twarzy. Jednak Maryla nie zauważyła jego wewnętrznych rozterek.
Wydawało mu się, że jest jakaś rozkojarzona. Gdy już rozdał prezenty powiedziała:
- Waldek pytał co z „Wiktorią”. Potrzebuje pieniędzy. Dałam mu wczoraj trzy
tysiące, bo strasznie naciskał.
- Nie wiem czy dobrze zrobiłaś. A może Financial Brokers nie zechce podpisać
umowy z „Wiktorią”? Makowski też mógł się wycofać z pomysłu, albo skorzystać z
usług innej firmy i co wtedy? – zapytał.
- Waldek powiedział, że w razie czego odda. Tak mnie nachodził, że nie miałam
już cierpliwości i dałam mu te pieniądze na odczepnego. To tylko trzy tysiące. – Broniła
się.
Paweł, milcząc, wstał od stołu i nastawił na kuchni wodę na kawę. Za oknem
22
padał drobny deszcz. Dzieci zjadły śniadanie i poszły do swojego pokoju. Martynka
przed wyjściem przytuliła się mocno i pocałowała go w policzek.
- Ja też cie kocham – wyszeptała mu w ucho i pobiegła za Patrykiem.
Paweł odszukał numer Makowskiego i zadzwonił. Chwilę czekał, aż ktoś po
drugiej stronie podniesie słuchawkę. Odebrała sekretarka Makowskiego.
Maryla zaczęła zmywać naczynia po śniadaniu i jednym uchem słuchała rozmowy
męża. Po chwili uderzył ją jakiś dziwny ton w jego głosie. Prawie krzyczał. Wreszcie
rzucił gwałtownie słuchawkę.
- Co się stało? – zapytała niespokojnie.
- Co się stało!? Te kutasy ukradły mi kontrakt! – wykrzyknął.
- Paweł! – Maryla zamknęła drzwi od pokoju dzieci – Jak to?
- Tak to! Kotas i Król podpisali kontrakt z „Wiktoria” i już. Nie czekali na mnie,
tylko po prostu podpisali. Babka mówi, że wyjątkowo szybko i sprawnie zostali
obsłużeni przez panów z Financial Brokers. Jej szef spodziewał się, że będzie musiał
czekać tygodniami na załatwienie sprawy, a tu po kilku dniach już po wszystkim.
Rzadko spotykana dbałość o klienta. To gnoje! Ukradli nam czterdzieści tysięcy
złotych!
Paweł wystukał numer do oddziału. Odebrała Agata. Poza nią i jednym z
managerów, w oddziale nie było nikogo. Sobota. Zapytała jak było na Krecie, ale Paweł
nie miał ochoty wdawać się w rozmowy. Odpowiedział coś na odczepnego i rozłączył
się. Wystukał numer komórki Marcina Króla, ale odezwała się tylko poczta głosowa.
- No i masz teraz! Dałaś Waldkowi trzy tysiące za darmo – powiedział ze złością.
Maryla nic nie odpowiedziała. Wiedziała, że i tak go nie przegada. Musiała
przeczekać, aż mu złość minie. Na ogół trwało to bardzo krótko. Teraz też, posiedział
chwile w milczeniu, powzdychał i zapytał już całkiem spokojnie:
- A jak w sklepie?
- Nijak. Zlikwidowałam sklep – odpowiedziała po krótkim wahaniu.
- Co!? – Paweł wbił w nią wzrok.
- Sam wiesz, że latem obroty spadają prawie do zera. Nadarzyła się okazja do
pozbycia się reszty tego, co w sklepie zostało, to skorzystałam – tłumaczyła się cicho. -
Po co płacić za wynajęcie lokalu, do tego pensja i ubezpieczenie Jarka. Koszty duże, a
dochody żadne. Po tej kradzieży jakoś nie mogliśmy się odbić od dna. Poza tym,
zanosiło się, że „Wiktoria” pozwoli nam nieźle żyć jakiś czas.
- No to mamy kłopot. Nie wiem jak teraz będę mógł pracować z tymi palantami.
23
Nawet mi się jechać nie chce w poniedziałek do tego zasranego oddziału.
- Będziesz chyba musiał – powiedziała bardzo cicho. Dzieci hałasowały za ścianą.
Paweł wyszedł przed dom i usiadł na ławce. Deszcz przestał padać i wyszło
słońce. Ziemia parowała, zrobiło się ciepło. Musiał teraz wszystko przetrawić na
spokojnie. Właściwie jeszcze nie wiedział dokładnie jak odbyło się podpisanie umowy z
„Wiktorią”. Dochodził do wniosku, że Marcin Król musiał mieć jakieś istotne powody,
żeby podpisać ten kontrakt tak szybko. I bez niego. Zamiast się denerwować bez sensu i
rozmyślać, postanowił poczekać do poniedziałku na konkrety.
Mimo wszystko nie mógł opanować dręczących go myśli. Dotarło do niego z całą
jasnością to, co próbował mu wytłumaczyć Marcin Król. Kotas miał nad nim władzę i
mógł ją wykorzystać tak, jak mu to odpowiadało. Teraz żałował, że pośpieszył się z tym
wnioskiem o awans.
Nurtowała go myśl, że coś dziwnego dzieje się z Marylą. Nie poznawał jej.
Zawsze to ona myślała o tym skąd będą mieli pieniądze na dalsze przeżycie, a teraz
zachowywała się jakoś nieodpowiedzialnie. Wydawała bez sensu tysiące złotych na
niepotrzebne remonty domu, dała swojemu bratu pieniądze na poczet umowy, która
jeszcze nie była podpisana i wreszcie pozbyła się sklepu, chociaż wiedziała, że jego
sytuacja w Financial Brokers, po złożeniu podania o awans, będzie niejasna. Teraz
płakała.
Czy to możliwe, żeby się czegoś domyślała? Nie zdradził się nawet słowem.
Coś się z nią dziwnego działo , tylko nie wiedział co. Powinien z nią szczerze
porozmawiać, ale nie miał teraz siły na takie rozmowy. Chciał poczekać, aż
wspomnienie Krety przyschnie. Na razie było zbyt świeże. Czuł się za bardzo winny,
żeby spojrzeć jej śmiało w twarz i wysłuchać.
Wyprowadził z garażu rower, obejrzał dokładnie i zawołał Martynkę. Posadził ją
na specjalnie dla niej zainstalowanym siodełku i pojechali połazić do lasu, pogadując po
drodze.
Wrócił z lasu jakoś wewnętrznie oczyszczony. Przemyślał jeszcze raz wszystko i
postanowił nie poddawać się. Poczuł się silny i odpowiedzialny za dzieci i Marylę.
Elżbieta miała rację, że miłość to nie jest łażenie po plaży i trzymanie się za
rączkę.
Co ja teraz mogę? – pytał sam siebie. Jednak nie jestem nieudacznikiem. Waldek
się mylił. Od pół roku jestem najlepszy w oddziale, liczącym ponad trzydziestu
agentów. Po roku pracy dla Financial Brokers potrafię zarobić ponad dziesięć tysięcy w
24
miesiącu. Mam poparcie ważniaka z centrali. Przestałem się upijać bez sensu.
Tylko, po co była mi ta Kreta? Nie mogę teraz spojrzeć w oczy Maryli i dzieciom.
I dlaczego ona płacze?
Po południu zadzwonił Jasiński. Był na polowaniu w pobliżu i zapraszał go do
leśniczówki. Paweł miał ochotę pojechać, ale ponieważ byli już umówieni na kolacje u
teściów, poprosił Jasińskiego o spotkanie następnego dnia przed południem.
- Jak chcesz. Strzeliłem pięknego dzika. Już go rozbierają i będzie niezła wyżerka.
Trunki też zakupiliśmy przednie – kusił Jasiński.
- Domyślam się, ale naprawdę nie mogę. Wczoraj wróciłem z dwutygodniowych
wczasów….
- Wiem, wiem. Był u mnie Kotas i wspominał, że złożyłeś podanie o awans i
wyjechałeś – przerwał mu Jasiński.
- Tak? I co jeszcze mówił?
- Opowiem ci jutro, bo to dłuższa historia – odpowiedział enigmatycznie Jasiński i
rozłączył się.
Chyba nie jest źle – pomyślał Paweł. – Gdybym miał wylecieć, to Jasiński by nie
dzwonił.
Następnego dnia, w niedzielę, pojechał na spotkanie. Jasiński, mocno skacowany
siedział na tarasie i popijał jakieś soki. Zobaczył z daleka nadjeżdżający samochód
Pawła i pomachał przyjaźnie ręką. Gospodyni przyniosła im po potężnej porcji gulaszu
z dziczyzny, który tak pachniał, że Paweł natychmiast zabrał się do jedzenia, chociaż
był po śniadaniu.
- Wspaniale wyglądasz. Jak ci się udał urlop?- zapytał dyrektor.
- Nieźle. Byłem na Krecie. Słońce, ciepłe morze. Fajnie było.
- Żonie się podobało?
- Byłem sam.
- A…to gratuluję. Rozumiem, że jakieś kreteńskie łzy się lały, gdy wyjeżdżałeś?
- Raczej niemieckie – mruknął Paweł i zaczerwienił się. To była ostatnia rzecz, o
której chciałby teraz rozmawiać.
- No tak. Niemcy panują latem na Morzu Śródziemnym. Byłem w zeszłym roku
na Korfu. Też się nieźle bawiłem.
Paweł nie odezwał się. Chwilę posilali się w milczeniu.
- To jak wygląda teraz moja sytuacja? – przerwał męczącą ciszę.
25
- No cóż… – Jasiński odsunął niedojedzony gulasz. – Obiektywnie mówiąc,
chwilowo wygląda tak, że stoisz w miejscu. Ani do przodu, ani do tyłu.
- A pismo o awans?
- Pismo zostało przyjęte do wiadomości – odpowiedział powoli Jasiński.
- Nie rozumiem. – Paweł odłożył łyżkę i spojrzał uważnie na rozmówcę.
- To znaczy, że dyrektor przyjął do wiadomości twoją chęć budowania grupy i
będzie to brał pod uwagę przy wnioskach o awans.
- Tylko tyle? – Paweł wydawał się być rozczarowany. Wyjął papierosa i zapalił.
- Tylko tyle i aż tyle. Sytuacja wyjściowa była taka, że Kotas chciał cię od razu
zwolnić. Wściekł się na to, że postawiłeś go jakby przed faktem dokonanym. Przyjechał
do mnie wysondować, co ja na to. Wyglądał jakby coś wiedział o naszych
uzgodnieniach. Mówiłeś komuś o tym?
- Wprost nie. Dałem do zrozumienia mojemu managerowi, Marcinowi Królowi,
że mam twoje poparcie.
- No tak. Wszystko jasne. Król to zausznik Kotasa. Musisz uważać, co przy nim
mówisz. W każdym razie udało mi się przekonać Kotasa, że rozwiązanie z tobą umowy
przyniesie mu więcej strat niż korzyści.
Paweł milczał. Myśli, które wczoraj wydawały się być poukładane, teraz znowu
kłębiły się jak wściekłe.
- Muszę powiedzieć, że spodziewałem się nieco innej wiadomości – powiedział
wreszcie.
- No cóż… – Jasiński też wyciągnął papierosa i zapalił.
- Nie chciałbym być źle zrozumiany, ale … Kotas wspomina o jakichś czynnikach
pozaprodukcyjnych i cały czas zasłania się dobrem firmy, ty z kolei w imię tego samego
dobra firmy walczysz z nim. A ja jestem pośrodku tej bitwy i kompletnie nie wiem o co
chodzi. Czy naprawdę wszystko da się wytłumaczyć dobrem firmy? Ja… po prostu
chciałbym wiedzieć, co jest grane. Nie rozumiem dlaczego moje pismo wywołuje takie
emocje. – Paweł aż się zaczerwienił od tej oracji.
Jasiński skrzywił się i zdusił papierosa w popielniczce.
- Tak. Są rzeczy, o których nie wiesz, ale zapewniam cię, że w swoim czasie
dowiesz się wszystkiego. Na razie jeszcze za wcześnie. Po prostu musisz mi zaufać. O
ile dalej jesteś gotowy iść do przodu ze mną – powiedział dobitnie.
- Oczywiście, że jestem. Chociaż chwilami zastanawiam się ile osób będę musiał
po drodze zabić. Nigdy nie myślałem, że pokonanie pierwszego stopnia będzie takie
26
trudne. Wolę nie wyobrażać sobie, co będzie dalej.
- No wiec zaufaj mi i rób to, co ci mówię. I nie przejmuj się tak.
Łatwo powiedzieć. Ale to ja nadstawiam karku, a nie ty, pomyślał Paweł.
- Ale co mam teraz właściwie robić? – zapytał głośno.
- Teraz spróbuj nie zepsuć tego co jest. Pracuj tak jak do tej pory i staraj się
utrzymywać poprawne stosunki z dyrektorem. Myślę, że jakoś się dogadacie. Dałem mu
wyraźnie do zrozumienia, że zależy mi na twoim awansie i jeśli nie będzie robił
problemów, to poprę jego starania o stanowisko w centrali – odpowiedział Jasiński.
Paweł wstał, pożegnał się i wsiadł do samochodu. Dyrektor patrzył długo za
znikającym autem. Zastanawiał się, czy postawił na dobrego konia w tej gonitwie.
Kocinski jest już stary i niedługo odejdzie, rozmyślał. Fotel prezesa będzie dla niego.
Faceci z LA już mu to obiecali. Teraz musiał się otoczyć swoimi ludźmi, żeby potem
bez problemów kontrolować sytuację. Nie miał zamiaru puszczać wszystkiego na
żywioł, tak jak Kocinski. Pod jego kierownictwem Financial Brokers Polska zacznie się
liczyć na rynku. Potrzebował do tego najlepszych. W końcu nie będzie do końca życia
siedział w tym szarym kraju. Musiał wydusić z tych mazgai trochę energii. Co za ludzie
tu mieszkają?! Każdy oczekuje dla siebie nie wiadomo jakich profitów, ale nie chce dać
nic w zamian. Daj mu cukierka, to zamiast się ucieszyć, będzie narzekał, że nie
czekoladowy.
A tego Filipowskiego trzeba jednak dalej pchać. Pracowity jak mrówka i
niespecjalnie inteligentny. Idealny kandydat na dyrektora. Potem nie będzie rył jak
świnia.
Wzdrygnął się pod wpływem nagłej fali chłodnego powietrza. Miasto Aniołów
ma zdecydowanie milszy klimat. Polska to tylko etap. Celem był gabinet na
trzydziestym piętrze, w lśniącym, czarnym klocku ze szkła i stali. Z widokiem na całe
Los Angeles.
34.
Paweł siedział w fotelu, w sekretariacie oddziału i czekał na rozmowę z
dyrektorem. Obserwował jak Agata krząta się w swoim kącie, porządkując papiery. Na
jej miejscu przy biurku siedziała jakaś dziewczyna i przyjmowała telefony.
Agata awansowała. Przenosiła się do centrali w Warszawie, na stanowisko
osobistej sekretarki jednego z dyrektorów.
Kotas był na cotygodniowym zebraniu unit managerów. Zza drzwi sali
27
konferencyjnej słychać było jego głos. Mówił coś podniesionym tonem.
Nowa sekretarka zerkała ciekawie na Pawła. Miała na imię Kasia i była
całkowitym przeciwieństwem Agaty. Szczupła, a właściwie chuda, włosy związane
ciasno z tyłu, okulary na nosie. Jeszcze się nie nauczyła, tak jak Agata, modulować
głosu przy odbieraniu telefonu. Może dlatego wydawała się Pawłowi naturalna i
sympatyczna.
Zebranie dobiegło końca. Kierownicy grup wysypali się na korytarz.
Marcin Król podszedł do Pawła, podał mu rękę na powitanie i bez słowa poszedł
do siebie. Pozostali wyczuli, że sytuacja jakoś zgęstniała, bo rozpierzchli się jak stado
wróbli. Kotas ruchem ręki wskazał Pawłowi drzwi do swego gabinetu. Agata kątem oka
obserwowała całą sytuację.
- Może zrobić kawę panie dyrektorze? – wyrwała się nowa sekretarka.
Kotas przeszył ją wzrokiem bazyliszka i spojrzał na Pawła, który bez słowa
pokręcił przecząco głową. W milczeniu weszli do gabinetu.
- Pierwsza wpadka – powiedziała półgłosem Agata, kiedy zniknęli za lustrzanymi
drzwiami.
- Jaka wpadka?- zapytała nerwowo Kasia.
- Nie proponuje się kawy, kiedy dyrektor Kotas kogoś zwalnia!
- A to on go zwalnia? – zdziwiła się Kasia.
- Nie widziałaś co tu się działo? Jak wszyscy uciekali jak od jakiejś zarazy? -
zdziwiła się tym razem Agata.
- Nie!
- No to musisz się jeszcze dużo uczyć. Najlepiej nie wyrywaj się z niczym, tylko
czekaj na polecenia. W ten sposób najmniej sobie zaszkodzisz – skończyła i odwróciła
się do półki z segregatorami.
W gabinecie dyrektora atmosfera stwardniała jak beton. Kotas patrzył na Pawła
zimnym wzrokiem. Ten zaś, pamiętając słowa Jasińskiego, siedział spokojnie i czekał
na rozwój sytuacji.
- No i co słychać u pana, panie Pawle? – niespodziewanie słodkim głosikiem
zapytał Kotas – Jak się udał urlop? Słyszałem, że pan szlifował język niemiecki na
Krecie. Czy to prawda?
Paweł spoglądał niezdecydowanie, trochę zaskoczony. Do tej pory byli na „ty” i
to z inicjatywy Kotasa. Teraz znowu są na „pan”? To było coś nowego. Poza tym,
zastanawiał się, skąd Kotas mógł wiedzieć co on robił na Krecie? No tak – Elżbieta.
28
Sam wysłał jej list z Okęcia. Pewnie od niej dowiedział się Marcin, a od niego dyrektor.
Wniosek nasuwał się sam. Nie można wierzyć nikomu.
- Dziękuje. Urlop się udał i czułbym się doskonale gdyby nie to, że po powrocie z
niego dowiedziałem się, że mój najlepszy kontrakt został przejęty i zrealizowany przez
kogoś innego – odbił piłeczkę.
Tym razem Kotas wyglądał na nieco zdezorientowanego. Trwało to jednak bardzo
krótko.
- Sprawę „Wiktorii” zrelacjonuje panu Marcin Król. Przekona się pan, że sytuacja
wymagała podjęcia szybkich decyzji. Nie mogliśmy czekać, aż pan konsultant łaskawie
wróci z wojaży i zajmie się milionowym klientem. Ale zapewniam pana, że pańska rola
w podpisaniu kontraktu z „Wiktorią” będzie doceniona. I to niedługo. – Uśmiechnął się
szyderczo.
Paweł nic z tego nie zrozumiał. Co ten Kotas pieprzy, zastanawiał się.
- Przejdźmy teraz do pańskiego pisma, czy raczej p r o p o z y c j i – Kotas
przeciągnął ostatnie słowo.
Paweł skurczył się w sobie. Dalej pamiętał, co powiedział Jasiński, ale nie mógł
powstrzymać ogarniającego go zdenerwowania. Tłuste policzki Kotasa przybrały
wiśniową barwę. Wstał i zaczął chodzić po gabinecie.
- Pan mnie zaskoczył i zasmucił panie Pawle – zaczął. – Myślałem, że podczas
szkolenia początkowego, dałem jasno do zrozumienia, że najbardziej cenię sobie
lojalność wobec firmy. Teraz widzę, że coś robiłem nie tak. Pan nic nie zrozumiał!
Wysmażone przez pana pismo dobitnie o tym świadczy!
- Nie widzę związku między lojalnością, a moim pismem, panie dyrektorze -
zaoponował Paweł.
- Ale on jest! Ja jestem przedstawicielem firmy i należy mi się lojalność ze strony
wszystkich moich podwładnych – Kotas znowu uniósł głos – A pan próbuje mnie
szantażować!
- To chyba jakieś nieporozumienie….
- Proszę mi nie przerywać! – wykrzyknął dyrektor. Wyglądał jakby lada chwila
miał dostać zawału. Oddychał szybko i obcierał pot, który pokrył mu czoło. Dłuższą
chwilę spoglądali na siebie bez słowa. Kotas powoli się uspokajał.
- No nieważne – przerwał milczenie. – Chce pan iść do przodu? Proszę bardzo!
Dam panu szansę. Nie podoba mi się ten styl, ale nie mogę odmówić panu skuteczności.
Usiadł za swoim biurkiem i uśmiechnął się do swoich myśli.
29
- Umówmy się, że jeśli w ciągu najbliższego pół roku sfinalizuje pan
przynajmniej trzy takie kontrakty jak „Wiktoria”, to podpisze wniosek o awans na
managera grupy – kontynuował. – Oczywiście, pańska produkcja miesięczna nie może
spaść poniżej normalnego, wysokiego poziomu.
Uśmiechnął się rozluźniony. Lubił panować nad sytuacją. I panował. Paweł czuł
jak mu szczęka opada. Trzy takie kontrakty jak „Wiktoria”!? Tego mu Jasiński nie
powiedział.
- I jeszcze jedno. Od dzisiaj oczekuję, że będziesz ze mną ściśle współpracował i
informował mnie o wszystkich oficjalnych pismach, które masz zamiar złożyć.
Gdziekolwiek. Także do mnie. W przeciwnym wypadku uznam, że odstąpiłeś od naszej
umowy.
Znowu byli na „ty”. Kotas czuł się już całkowicie zrelaksowany i pozwolił sobie
na mały „żart”, którym chciał dobić ofiarę:
- Mam nadzieję, że papiery „Wiktorii” sprawdziłeś tak samo dokładnie jak
wszystkie inne do tej pory?
Co za palant, pomyślał Paweł. Wyszedł z gabinetu, trzymając w garści, podpisany
przez siebie kawałek papieru, który zawierał wyrok. Kotas czuł się tak pewnie, że kazał
sporządzić na piśmie umowę o warunkach awansu.
Marcin Król nie czuł się tak pewnie. Nie ukrywał, że prowizja z „Wiktorii” jest
częścią ceny, którą Paweł musi zapłacić, żeby awansować. Nie miał wpływu na decyzje
Kotasa. Mimo to było mu trochę głupio. Takie przynajmniej sprawiał wrażenie.
- Cały kontrakt przejął i nadzorował dyrektor. Ja tylko jeździłem z nim i
podpisywałem papiery. Wiesz, że przy takiej kwocie kontraktu musi być od nas dwóch
ludzi. Nie wiem czy ci to osłodzi żal po stracie tego klienta, ale ja też nie dostałem na
razie ani grosza. I pewnie nie zobaczę nawet złotówki. Ewentualnie jakieś ochłapy.
Wydaje mi się, że na zleceniach prowizyjnych Kotas wpisywał wszędzie tylko swoje
dane. Nawet nie dał mi dobrze zajrzeć do papierów.
- To po co się podkładasz? A jak coś będzie nie tak? Jeśli klient okaże się
niewypłacalny, albo zwyczajnie nieuczciwy? Mówiłem ci, że to nie jest zwykła sprawa.
- Po pierwsze, nie miałem wyjścia, a po drugie tam są takie zabezpieczenia, że nic
się nie może stać. Ja wolę siedzieć cicho. A pieniędzy mam dosyć ze swoich
kontraktów. Jeśli chcesz zostać managerem, to lepiej też zapomnij o sprawie „Wiktorii”.
- Przecież to jest zwykła kradzież. Nie widzisz?!
Marcin tylko wzruszył ramionami i nic nie odpowiedział.
30
- Czy w centrali wiedzą jak tu się odbywa awansowanie? – zapytał rozgoryczony
Paweł.
- Jasne, że wiedzą. Nikt się nie będzie wtrącał w sprawy oddziału, dopóki
produkcja rośnie. Jasiński ci nie powiedział?
- Nie. W ogóle nie wspominał o żadnych układach.
- Widocznie to pasowało do jego aktualnej koncepcji. Możesz pracować całe
życie jako agent i być nieprzemakalnym na te sprawy. Zarobisz może trochę mniej, ale
będziesz miał spokój. Jeśli jednak chcesz wyciągnąć więcej albo podskoczyć wyżej,
musisz nie tylko wejść w różne układy, ale także aktywnie je tworzyć. Taka jest logika
systemu.
- Ja pieprzę taki system. Jestem prostym człowiekiem. Nie chce myśleć o żadnych
układach. Chcę, po prostu, dobrze pracować i dobrze zarabiać.
- To jedź do kopalni!! I nie udawaj takiego niewiniątka. Ostatecznie, to nie ja
prowadzę jakieś tajne rozmowy z Jasińskim.
W drodze powrotnej do domu Paweł przeprowadził kolejny wewnętrzny dialog,
który pozwolił mu ocenić swoją pozycję w tym całym zamieszaniu. Doszedł do
wniosku, że mimo wszystko nie jest źle. Miał pół roku na wykazanie się. Kotas postawił
trudne warunki, ale nie beznadziejne. Gdyby ich nie wykonał, w konsekwencji nie
dostanie teraz awansu. Jasiński naciskał, ale wcale to jednak nie oznaczało, że w
przyszłości nie zostanie kierownikiem grupy, a potem dyrektorem oddziału. Bardziej
obawiał się, że znowu, dla dobra sprawy, będzie musiał poświęcić jakiś niezły kontrakt.
Nie chciał pozbywać się pieniędzy bez sensu. Stracił na „Wiktorii” dostatecznie dużo.
Po powrocie z oddziału wziął się ostro do pracy. Telefon grzał się do
czerwoności. Pani Basia z banku dostała podwyżkę i obiecała dostarczać częściej
wydruki z danymi klientów. Poza tym Paweł kupił kilka informatorów z adresami firm i
zaczął rozsyłać swoje oferty gdzie się da. Czasami myślał, że to nawet dobrze, że musi
się sprężać. Dzięki temu prawdopodobieństwo, że załapie się do pierwszej piątki i
dostanie wyróżnienie na konwencji w Marriotcie bardzo wzrastało.
Waldka ostatnio często nie było w domu. Trzeba go będzie jakoś zmotywować,
żeby poszukał więcej klientów, rozmyślał Paweł. Teraz zaczęła się liczyć każda
złotówka.
Wrócił do praktyki codziennego dzwonienia do kilku starych klientów. Czasami
to dawało niezłe efekty.
Po kilku dniach odezwał się Jasiński. Okazało się, że jest decyzja o otworzeniu w
31
listopadzie, oddziału w Poznaniu. Wyścig do dyrektorskiego stołka już się rozpoczął.
Jeśli Paweł chce myśleć o awansie, to musi się sprężyć. Nawet jeśli nie uda się teraz
przeforsować jego kandydatury, to sam fakt brania jej pod uwagę będzie bardzo istotny
w przyszłości. Paweł obiecał, że zrobi co w jego mocy, miał jednak dużo wątpliwości.
Była połowa lipca. Do listopada zostało mniej niż pół roku. Poza tym, trzeba by podjąć
jakieś radykalne decyzje w sprawie mieszkania, szkoły Patryka i paru innych. Na razie
nie był psychicznie do tego przygotowany. Jak zwykle jednak, przejmował się tym
tylko przez kilkanaście minut. Wspomniał mimochodem o „Wiktorii”. Jasiński
niespodziewanie bardzo się tym zainteresował.
- Słuchaj! To może być jakaś szansa dla nas. Może będziemy mieli hak na Kotasa.
Opisz mi dokładnie całą transakcję od początku. Na razie nieoficjalnie. Chodzi o to,
żeby ustalić jaką pracę wykonałeś przy tym kontrakcie ty, a jaką on. Dobrze by było,
żebyś skontaktował się z klientem i dyskretnie wypytał o przebieg negocjacji. To też
chciałbym mieć na piśmie.
- Postaram się – obiecał Paweł.
Zaraz potem telefon odezwał się ponownie i nowa sekretarka – Kasia
zaanonsowała rozmowę z Kotasem. Dyrektor poinformował Pawła, że postanowił
jednak pomóc mu w szybkim awansie i dlatego wyznaczył go, jako przedstawiciela
oddziału, do uczestniczenia w kilku najbliższych szkoleniach wyjazdowych. Pierwsze -
kilkudniowe, miało się odbyć pod koniec miesiąca. Dyrektor sądził, że udział w
szkoleniach pozwoli Pawłowi jeszcze lepiej poznać techniki zdobywania klienta. Poza
tym, wiedza nabyta w trakcie wykładów będzie przydatna, kiedy już zajmie stanowisko
kierownika grupy.
Po drugie, zaproponował aby Paweł rozważył możliwość poświęcania jednego
dnia w tygodniu na dyżur w oddziale. Każdy kierownik grupy musiał obowiązkowo,
dwa razy tygodniowo, odbywać taki dyżur. Poświęcali go na konsultacje z agentami i
udzielanie informacji zgłaszającym się osobiście klientom.
W pierwszym odruchu Paweł chciał zadzwonić do Jasińskiego, żeby
poinformować go o zmianie stanowiska Kotasa. Po zastanowieniu dostrzegł jednak, co
może oznaczać „pomoc” , wymyślona przez dyrektora. Prawdopodobnie chciał
wypełnić mu maksymalnie dużo czasu, który normalnie byłby przeznaczy na
zdobywanie klientów.
Szkolenia były dobre dla początkujących. Starzy agenci jeździli na nie wyłącznie
po to, żeby odreagować stres i zabawić się. Nie mógł jednak odmówić, żeby nie dać
32
Kotasowi do ręki argumentu, że nie współpracuje z dyrektorem oddziału. Czuł, że to
będzie bardzo pracowite pół roku.
Postanowił jak najszybciej pojechać do Łodzi. Może uda się dać Jasińskiemu
dodatkową broń do ręki.
Jak na złość Astra odmówiła posłuszeństwa. Chyba musiał nalać gdzieś
fałszowanego paliwa. Taka była diagnoza miejscowego magika. Ponieważ auto było na
gwarancji, musiał odtransportować je do serwisu i odczekać kilka dni w kolejce
chętnych do naprawy.
35.
Waldek zaczynał się bać. Czuł, że grząski grunt, po którym poruszał się do tej
pory, radząc sobie całkiem nieźle, powoli zamieniał się w bagno. Podczas
comiesięcznych wizyt w urzędzie skarbowym, miał wrażenie, że na jego widok cichną
rozmowy i jest obserwowany. Ktoś wypytywał szwaczki o zakład. Nie mógł ustalić kto.
Ktoś obcy, nieznajomy. Czasami zdawało mu się, że kilka razy w ciągu dnia widzi ten
sam samochód jadący za nim. Coraz mniej mu się to podobało. Papiery miał w
idealnym porządku, ale ostatnio odwiedziło go kilka dziwnych kontroli. Z Biura Pracy,
ZUS-u, Sanepidu. Miał wrażenie, że coś tego za dużo w tak krótkim czasie.
Przychodzili trójkami i podczas, gdy dwie osoby rozmawiały z nim, oglądały
papiery i pisały protokół z kontroli, trzecia łaziła mu po zakładzie i wszędzie wtykała
nos. To nie było normalne. Zwykle przychodziły dwie osoby i siedziały na tyłku,
popijając kawę. Do tego z ostatnią kontrolą przyszedł rudy facet. Jak marchewka.
Waldek nie był w zasadzie przesądny, ale tego było już za dużo.
Makowski poprosił go, żeby znalazł nabywców na nowe maszyny szwalnicze,
które dostarczano mu od kilku dni w drewnianych skrzyniach. Pozbywał się ich za
połowę ceny. Proponował mu dużą prowizję.
Waldek szybko znalazł kilku chętnych. Fabrycznie nowe maszyny za pół ceny nie
trafiają się codziennie. Sam na tym zarabiał, ale wcale go te pieniądze nie cieszyły.
Wyglądało na to, że Makowski zwija interes zamiast go rozwijać. Całkiem
zamknął szwalnię i z niej też wszystko wyprzedawał. Waldek spotykał się z nim kilka
razy w ciągu ostatnich dni i widział, że tamten jest jakiś dziwny. Wreszcie zdobył się na
odwagę i zapytał:
- Co się dzieje?
- W jakim sensie? – odpowiedział pytaniem Makowski.
33
- W takim, że pozbywasz się wszystkiego, jakbyś chciał gdzieś uciec.
- Nie przesadzaj! Postanowiłem tylko zmienić branżę. W krawiectwie idzie coraz
gorzej. Trzeba pomyśleć o zainwestowaniu w co innego. Trzeba być elastycznym!
- A kontrakt z Niemcami? Przecież podpisałeś umowę z Bundeswehrą. Mieliśmy
szyć tysiące koszul co miesiąc.
- Doszedłem do wniosku, że ich warunki są nie do przyjęcia. Rezygnuję z tego
kontraktu.
Waldek głośno wciągnął powietrze. Co za bzdura! Tyle negocjacji i nic?
- To po co bawiłeś się w ten leasing? Z czego będziesz teraz spłacał raty? -
zapytał.
- Nie twój problem – odpowiedział obcesowo Makowski.- To ja będę spłacał. Nie
znasz starej żydowskiej mądrości, że na plajcie też można nieźle zarobić?
- A przewałki dla Zdunka. Z tego też wychodzisz? – indagował dalej Waldek.
- Co ty?! Głupi jesteś? Mam zrezygnować z takich łatwych pieniędzy? Po prostu
do tego nie potrzebuję szwalni. Otwieram teraz jednoosobowe biuro doradztwa
gospodarczego.
Waldek nie wierzył w ani jedno słowo. Zdunek zagadnięty o to zasugerował mu,
żeby przestał się interesować i robił swoje. Tak będzie najlepiej.
Coś się działo. Tylko co? Nie mógł się doszukać sensu w tym, co widział.
Dlaczego Makowski nie chce mu nic powiedzieć? Przecież byli po jednej stronie tej
barykady. Po drugiej była policja i urzędy skarbowe.
****
Paweł miał dylemat. Dostał cynk od kolegi – Darka Jackowskiego, który pracował
jako księgowy w hucie szkła, produkującej na automatach hutniczych butelki i słoiki.
Państwowe, ledwo utrzymujące się na powierzchni, prowincjonalne przedsiębiorstwo,
sprzedano prywatnemu właścicielowi, który radził sobie nieźle i właśnie planował
wymianę dużej części parku maszynowego.
Szykował się poważny kontrakt, dzięki któremu Paweł mógłby zdecydowanie
poprawić swoją pozycję w rozgrywce z Kotasem.
Dylemat polegał na tym, że teraz bał się informować Marcina i dyrektora o
przebiegu negocjacji i o wysokości kontraktu. Nie chciał, aby powtórzył się scenariusz
„Wiktorii”. Z drugiej strony, powinien to zrobić, żeby zmniejszyć ryzyko ponoszone
przez Financial Brokers. Takie były wytyczne centrali.
34
Ostatecznie postanowił czekać do końca, kiedy wszystko będzie pewne i zapięte
na ostatni guzik. Na razie musiał się sprężyć i przeprowadzić bardzo dobrą prezentację
swojej oferty. Huta rozesłała wezwanie do składania ofert do kilku firm. Zapowiadała
się ciężka walka.
Pozycje startową miał dobrą. Jackowski, pracujący w księgowości, po nieźle
zakrapianej kolacji, zdradził mu na jakie elementy ofert będą w hucie zwracali
największą uwagę.
To nie była uczciwa konkurencja i być może w innych okolicznościach Paweł
miałby przynajmniej wyrzuty sumienia. Teraz jednak był za bardzo zdeterminowany,
żeby się dłużej zastanawiać nad moralnymi i prawnymi konsekwencjami swojego
postępowania. Na prowincji nie takie rzeczy przechodzą niezauważone. Albo są
przemilczane.
Pojechał do huty, jak tylko oddali mu auto z serwisu. Mechanik uprzedził go, że
powinni się zobaczyć jeszcze raz. I koniecznie powinien zmienić stację paliw.
Jeszcze nigdy nie był tak perfekcyjnie przygotowany, jak do tej rozmowy. Mimo
to, przed spotkaniem nie mógł opanować drżenia rąk i nóg. W trakcie prezentacji czuł
jak strużka potu spływa mu środkiem pleców. Zupełnie jak wtedy, kiedy zaczynał
prace. Wówczas każda rozmowa go stresowała, bo był niedoświadczony i czuł się
niepewnie. Teraz stawka była wysoka.
Na pewno była to jedna z najlepszych prezentacji w jego karierze. Widział, że
zainteresował słuchaczy i był niemal pewien, że ma w ręku ten kontrakt. Na pożegnanie
główny księgowy huty uścisnął mu wylewnie rękę i poprosił o telefon za czternaście
dni. W tym czasie wszystkie firmy powinny już złożyć swoje propozycje i będzie
podjęta decyzja o wyborze partnera.
Zbliżał się termin pierwszego szkolenia, które Paweł musiał „zaliczyć”, dzięki
„uprzejmości” Kotasa.
W czwartek wieczorem zapakował się i cały następny dzień wlókł się na drugi
koniec Polski. Ponieważ na Śląsku miały powstać dwa nowe oddziały, szkolenie
zorganizowano w zajeździe, w okolicach Bielska Białej.
Paweł miał wrażenie, że ciągnęło się w nieskończoność. Nowi agenci
dowiadywali się tutaj o rzeczach dla niego oczywistych. Jedynym plusem była
możliwość totalnego wyspania się. Mieszkał w jedynce. Wykorzystał te kilka dni na
odpoczynek i przemyślenia.
Niespodziewanym dodatkowym prezentem okazała się informacja, którą
35
usłyszał od Janusza – managera z Warszawy, którego poznał rok temu przy okazji
szkolenia nad Zalewem Zegrzyńskim.
Janusz, jak zwykle, wykorzystywał wyjazd na totalne oczyszczenie organizmu z
bakterii przy pomocy kuracji spirytusowej oraz na zawiązanie jak najbliższej przyjaźni
z kandydatkami i nowo upieczonymi agentkami. Obydwie rzeczy udawało mu się
osiągnąć bez większych problemów. Nie bez znaczenia był fakt, że przyjechał z
Warszawy i miał do sprzedania dużo informacji, których nie zawierały wykłady,
prowadzone przez pracowników działu szkoleń. Wieczorem zawsze znalazł się ktoś
chętny, kto chciał uciąć z nim pogawędkę i w zamian postawić w barze kilka drinków.
Paweł miał dosyć swoich problemów i nie interesował się plotkami z centrali. W
nocnej balandze uczestniczył tylko ostatniego wieczoru. Rozluźniony, po kilku
drinkach, zdradził Januszowi, że Jasiński zaproponował mu poparcie w wyścigu do
stołka dyrektora oddziału w Poznaniu. Janusz zaczął się hałaśliwie śmiać. Ledwo
siedział na barowym stołku.
- Poznań już jest dawno obsadzony. Szczuje cię tylko, żebyś jeszcze bardziej tyrał
- objaśnił z lekką drwiną w głosie. Spółgłoski wychodziły mu coraz niewyraźniej.
- Jak to obsadzony? Przecież otwarcie dopiero za pół roku.
- Zapomnij o Poznaniu. Poznań kaputt. Kosmos – wybełkotał Janusz.
- A kto ma być tam dyrektorem?
- Gdzie? – Janusz kiwał się coraz bardziej. Rozglądał się na wszystkie strony w
poszukiwaniu potencjalnej zdobyczy.
- No w Poznaniu.
Janusz zbliżył usta do ucha Pawła i scenicznym szeptem wybełkotał:
- Ferenc. Tylko cii… – Próbował położyć palec na usta, ale cholerne usta ciągle
uciekały na boki.
- Co za Ferenc? Kto to jest?
Odpowiedzi już nie usłyszał. Janusz zsunął się ze stołka i pożeglował w kierunku
upatrzonego stolika. Paweł stracił ochotę na dalszą imprezę. Poszedł do siebie do
pokoju i próbował zasnąć.
Albo Jasiński mnie oszukuje, albo Janusz pieprzy bzdury, rozmyślał. Jeśli Janusz
mówi prawdę, to znaczy, że metody stosowane przez Kotasa są w Financial Brokers w
powszechnym użyciu. Bat i marchewka w klasycznym wydaniu. Możliwe też, że Janusz
sam chce awansować i kłamie, żeby zniechęcić potencjalną konkurencję. A więc po
zasadzie numer jeden – nie wierzyć nikomu, nadszedł czas na zasadę numer dwa –
36
prawda sprawdza się tylko w konfesjonale.
Podczas podróży powrotnej myślał o tym znowu, ale nie doszedł do żadnych
wniosków. Nie mógł zrozumieć celu i sensu gry prowadzonej przez Jasińskiego.
Ostatecznie postanowił robić swoje i nie przejmować się plotkami. Co będzie, to będzie.
Maryla przywitała go chłodno. Znowu zaczęła narzekać na jego stałą nieobecność
w domu. Ostatnio kłócili coraz częściej. Nawet zwykłe drobiazgi wywoływały
awantury. Wyglądało na to, że przestają się kompletnie rozumieć.
Maryla często była rozdrażniona. Dzieci przesiadywały całe dnie u dziadków,
Paweł był wiecznie u klienta, a ona samotnie w domu. Koleżanki zapraszała teraz
rzadziej. Już się znudziła ciągłym obgadywaniem tych samych spraw i słuchaniem ich
narzekań. One też już się tak nie ekscytowały jej problemami. Spowszedniała w ich
oczach. Szczególnie od kiedy przestała już demolować dom kolejnymi przeróbkami.
Paweł często zastanawiał się, gdzie się podział jej dawny spokój i dobry humor.
Podejrzewał, że wszystkiemu może być winna zmiana jej sytuacji w ich związku.
Kiedyś wszystko zależało od niej i każda, nawet drobna decyzja musiała mieć jej
błogosławieństwo. Teraz on był najważniejszy. Zarabiał na utrzymanie rodziny i
podejmował samodzielnie wiele ważnych decyzji. Miał wyrzuty sumienia, że
rozmawiają tak rzadko, ale w tej codziennej gonitwie nie umiał znaleźć chwili na
spokojną rozmowę.
Po powrocie do domu otrzymał dwie wiadomości z huty. Jedną poufną, od kolegi.
Jego oferta leżała cały czas na wierzchu. To był dobry znak.
Druga wiadomość była oficjalna. Zarząd huty poprosił o dodatkowe informacje.
Wybrano trzy firmy leasingowe i właściciel huty chciał wiedzieć, na jakie bonusy i
zniżki, poza przedstawionymi we wstępnej ofercie, może liczyć. Od tego zależała
ostateczna decyzja o podjęciu współpracy.
Teraz Paweł musiał przedstawić sprawę wyżej. Normalnie poszedłby z tym do
Marcina, który po konsultacji z Kotasem, za zgodą Warszawy, podjąłby jakąś decyzję.
Teraz jednak postanowił obejść tę drogę na skróty i zadzwonił do Jasińskiego.
Jasińskiego nie było. Pojechał do Stanów na jakieś spotkanie władz Financial
Brokers Ltd.
Bardzo uprzejmy sekretarz dyrektora przełączył Pawła do Działu Akceptacji
Kontraktów. Tutaj, dla odmiany, został potraktowany bardzo chłodno. Młoda kobieta,
która z nim rozmawiała, zastanawiała się bardzo długo i wypytała go o wszystkie
szczegóły kontraktu, zanim udzieliła mu kilku ogólnikowych informacji. Była
37
zdziwiona, że szeregowy agent kontaktuje się bezpośrednio z nią, zamiast zrobić to za
pośrednictwem swojego oddziału.
Powiedziała wprost, że rozmawia z nim tylko dlatego, że zwrócił się o to sekretarz
dyrektora Jasińskiego. Kiedy Paweł poprosił o przesłanie potrzebnych informacji na
piśmie, otrzymał grzeczną ale stanowczą odmowę.
- Proszę przesłać, za pośrednictwem oddziału, skrócone założenia kontraktu,
wtedy wyślemy żądane informacje – poinstruowała go z lekką nutą zniecierpliwienia w
głosie.
- A czy mogę przesłać te założenia bezpośrednio. Mieszkam daleko od oddziału i
nie chciałbym tracić czasu. Mam go niewiele, bo klient naciska i niecierpliwi się -
próbował wpłynąć na nią grzecznym tonem.
- Niestety, informacje, o które pan prosi są poufne i mogę je przekazać tylko
drogą służbową. Jeśli to wszystko, to pożegnam już pana. Mam bardzo dużo pracy -
odpowiedziała tym samym co poprzednio, zimnym głosem i odłożyła słuchawkę.
Głupia pinda – pomyślał ze złością. Dla niej taki kontrakt to pewnie codzienność.
Kilka kartek papieru z danymi, zebranymi przez anonimowego agenta. Ale dla niego to
była wielka szansa i nie chciał jej stracić.
Napisał grzeczne pismo, w którym zamieścił informacje uzyskane w trakcie
rozmowy, wydrukował i wysłał do huty. Miał nadzieję, że przełkną brak papieru
firmowego i pewną ogólnikowość treści.
Sprawa huty i szkolenie zajęły go tak bardzo, że po raz pierwszy od dłuższego
czasu nie podpisał ani jednego kontraktu. Poza tym było jeszcze lato, ludzie jeździli na
wakacje i mniej zajmowali się interesami. Dostał już dwa telefony od zaniepokojonego
Marcina Króla. Obrót unitu spadał dramatycznie. Kotas dostawał białej gorączki.
36.
Waldek po raz kolejny tego dnia otworzył niewielki sejf, ukryty w ścianie biura,
które miał obok szwalni. Nawet Teresa o nim nie wiedziała. Jeszcze raz obejrzał wizę i
przeliczył dolary. Piętnaście tysięcy. Nie było tego za dużo, ale Zdunek powiedział, że
nie ma już na co czekać. Zadzwonił i ostrzegł go, że trzeba pryskać. Prawdopodobnie
policja już wie o ich przewałkach i lada dzień zaczną się aresztowania. Do niego też za
jakiś czas dotrą. O ile już nie dotarli. Makowski też się zwijał. Cwaniak, opowiadał że
zmienia branżę. Widocznie wyczuwał coś wcześniej. Tylko dlaczego cały czas udaje
38
głupiego? Dzisiaj przez telefon też udawał zdziwionego, że Zdunek zwija interes.
Zresztą, jego sprawa. Zdunek był bardziej rozmowny. Waldek nie mógł wyjść z
podziwu nad genialną prostotą przekrętu z leasingiem maszyn. Tylko niepotrzebnie
Pawła w to mieszał. Ostatecznie Maryla to siostra i można jej było oszczędzić stresu.
No, ale teraz nie czas myśleć o innych. Trzeba pomyśleć o sobie.
A tak ładnie się kręciło. Żałował teraz, że nie oszczędzał każdej złotówki. Ta
Teresa! Potrafiła wydać dowolną ilość gotówki i ciągle chciała więcej.
Swoją drogą, Zdunek miał niezłe kontakty. Załatwić amerykańską wizę w ciągu
tygodnia nie każdy by potrafił. Kosztowała słono, ale za to miała tam już na niego
czekać robota i jakieś tymczasowe miejsce do spania. Teresie powiedział, że wyjedzie
teraz na kilka dni w interesach, żeby się nie denerwowała.
Tym, że zostawi rodzinę bez środków do życia nie przejmował się. Za parę
miesięcy skontaktuje się z nimi dyskretnie, a jak się sytuacja trochę uspokoi ściągnie
Teresę i dzieciaka do siebie.
Szkoda mu było tych wszystkich maszyn stojących w szwalni. Można by za nie
dostać na szybko ze sto tysięcy. Trochę by zostawił w domu, a resztę zabrał ze sobą.
Trzeba spokojnie pomyśleć. Cholera, mało czasu! Volvo też przydałoby się sprzedać,
pomyślał. Drogie auto. Nie będzie łatwo. Trzeba obdzwonić wszystkich znajomych i
wycisnąć ile się da.
Głośne, zdecydowane pukanie do drzwi zabrzmiało jak seria z pistoletu. Waldek
podskoczył na fotelu. Nie czekając na zaproszenie, do środka wszedł Paweł, ubrany w
niebieskie dżinsowe spodnie i luźny sweter. Waldek spokojnym ruchem przymknął
drzwiczki sejfu i zaciągnął zasłonę. Paweł pewnie coś zauważył, ale to już nie miało
znaczenia.
- Cześć szwagier. Co się włóczysz po nocy? – zapytał.
- Jaka to noc? – zaprotestował Paweł. – Dopiero dziewiąta. Przyszedłem pogadać.
Nie widziałem cię ze sto lat.
- Pogadać? O czym? Chyba nie o mojej prowizji od „Wiktorii”? Nie ma sprawy,
nie musisz mi dopłacać. Ja, co prawda, zrobiłem swoje, ale rozumiem, że ty też jesteś
do tyłu. Nic na to nie poradzę. – Waldek rozłożył ręce w geście bezradności.
- Przyszedłem pogadać bardziej ogólnie – Paweł przysunął sobie drugi fotel i
usiadł wygodnie. Wyjął papierosa i zapalił.
- Co to znaczy ogólnie? – Waldek spojrzał niespokojnie. Co ten głupek znowu
kombinuje, pomyślał. Ostatnio wszystko go jakoś denerwowało.
39
- No, jakie masz plany? Coraz rzadziej się odzywasz, a ja właśnie teraz potrzebuję
więcej zleceń – powiedział Paweł.
- Kupujecie coś? Samochód zmieniasz?
- Nie. Dogadałem się ze swoim dyrektorem i mam szanse na awans, ale muszę się
wykazać.
- Dogadałeś się!? – Waldek pierwszy raz słyszał, żeby Paweł się z kimś dogadał. I
to w takiej sprawie.
Paweł pokiwał głową w milczeniu. Nie chciało mu się tłumaczyć zawiłości
układu z Kotasem.
- Ja bym z nim uważał. W takim stylu zwinął ci „Wiktorię” sprzed nosa. Zdaje
się, że nie jesteście najlepszymi kolegami? – Waldek zarechotał złośliwie.
- Mam wszystko na piśmie, spokojna głowa. Ale, o co ci chodzi z tym stylem? Co
ty wiesz o tym?
Paweł uniósł się lekko w fotelu. Waldek nieświadomie sprowokował temat, który
był jednym z powodów jego wizyty. Zbieranie informacji o tym jak wyglądało
podpisanie kontraktu z „Wiktorią” chciał zacząć od szwagra.
- Śpieszył się. Najbardziej ze wszystkich zainteresowanych. Wyglądało to tak,
jakby celowo chciał ci zaszkodzić. Nie byłem przy tym, ale Makowski opowiadał, że
Kotas skarżył się na ciebie. Mówił, ze jesteś nieodpowiedzialny, wyjeżdżasz w trakcie
załatwiania sprawy i takie tam bzdury. Psuł ci opinię jak mógł. Dziwne, przecież
pracujecie dla jednej firmy.
- Jeszcze zobaczymy, komu zaszkodził tym kontraktem. – Paweł uśmiechnął się
ponuro. – Mam nieformalne polecenie z centrali, żeby sprawdzić jak doszło do
podpisania umowy z „Wiktorią”. Jeszcze będzie mi oddawał prowizję! – powiedział z
naciskiem.
- Szwagier! Ja cię nie poznaję! – Waldek pokręcił głową z podziwem. Druga
niespodzianka. Paweł nauczył się walczyć o swoje.
- Właściwie mam dwie sprawy do ciebie. O pierwszej już mówiłem, potrzebuję
klientów na gwałt. Mogą być klientki. – Zachichotał. – Druga sprawa pośrednio dotyczy
„Wiktorii”.
Waldek nadstawił ciekawie uszu.
- Muszę jechać do Łodzi, a moja Astra znowu padła. Pożyczysz mi samochód na
jeden dzień?
- Znowu! Kiedy ja się od was uwolnię!?
40
Paweł podniósł się z fotela. W milczeniu zdusił papierosa w czystej popielniczce
stojącej na biurku.
- Tylko pytałem. Nie to nie. – Skierował się do drzwi.
- Poczekaj! Gdzie idziesz?! Żartowałem!
Waldek zerwał się z fotela i złapał Pawła za rękaw swetra.
- Nie mam zamiaru cię prosić. Może kiedyś robiłeś nam łaskę, ale teraz już nie.
Zresztą zarobiłeś na mnie tyle, ze jesteśmy kwita. – Paweł szarpnął rękę.
- Paweł, uspokój się. Naprawdę żartowałem. Bierz nawet na tydzień.
37.
Volvo niosło jak marzenie. Paweł rozkoszował się przyjemnością jazdy.
Pomiędzy Toruniem a Włocławkiem sprawdził ile pójdzie. Przy stu dziewięćdziesięciu
na godzinę dał sobie spokój i zdjął nogę z gazu. Pierwszy raz w życiu jechał tak szybko.
Poprzedniego wieczoru Waldek złożył mu bardzo kuszącą propozycję.
Potrzebował pieniędzy. Coś mu tam nie wyszło w interesach i miał jakieś nagłe
płatności. Zaproponował sprzedaż Volvo za bardzo dobrą cenę. Czterdzieści tysięcy.
Według niego za połowę wartości, ale Paweł sprawdził wieczorem ogłoszenia w
Internecie. To było około siedemdziesięciu procent ceny wywoławczej za ten model. I
tak nieźle. Taki samochód! Skórzana tapicerka i wszystkie bajery.
Astra była jeszcze niespłacona, ale to nie miało znaczenia. Umiał sobie radzić z
takimi sytuacjami. Wystarczyło przenieść zabezpieczenie leasingu na nowe auto i
Financial Brokers nie robiło problemów przy sprzedaży starego. Pomógł już w ten
sposób kilku klientom, którzy chcieli zmienić pojazd w trakcie spłacania rat.
Wjechał do Zgierza. Zastanawiał się czy dobrze zrobił wybierając się dzisiaj do
Łodzi. Telefon szwalni i komórka Makowskiego nie odpowiadały. Właściciel
„Wiktorii” mógł gdzieś wyjechać, ale jego asystentka powinna być raczej na miejscu.
Może biega po mieście pod nieobecność szefa, pomyślał. Tylko, dlaczego komórka nie
odpowiada. Cały czas włączała się poczta głosowa. Nagrał się dla pewności dwa razy.
Postanowił podjechać od razu do willi w Pabianicach i poczekać, aż ktoś się
pokaże. Zresztą dokładnej lokalizacji szwalni i tak nie mógł sobie przypomnieć.
Podczas pierwszej wizyty tak był zaabsorbowany Martą, że słabo kojarzył trasę
przejazdu.
Wjechał w Aleję Włókniarzy. Przycisnął pedał gazu i samochód posłusznie
skoczył do przodu, jak koń ukłuty ostrogami. Zrobiło się luźniej i można było jechać
41
szybciej.
Nawet lepiej by było porozmawiać na początek z Martą, pomyślał. Delikatnie ją
wypytać. Makowski może nie będzie chciał udzielać żadnych informacji.
W Pabianicach wjechał w znajomą uliczkę. Brama wjazdowa była zamknięta.
Zaparkował obok starego, pordzewiałego forda transita. Skojarzył, że to ten sam, który
poprzednio stał na podjeździe, przed domem. Żywopłot wydawał się jeszcze bardziej
zaniedbany. Długie odrosty sterczały na wszystkie strony. Na podjeździe widać było
granatowe BMW. Chyba mam szczęście, Makowski jest w domu, pomyślał Paweł i
pchnął energicznie metalową furtkę. Skrzywił się, oczekując na przeciągły jęk, który
zapamiętał z poprzedniej wizyty. Otworzyła się bezgłośnie. Na zawiasach lśniły tłuste
kawały smaru. Drugi dobry znak, pomyślał.
Drzwi wejściowe nie były zamknięte na klucz. Zrezygnował z dobijania się
kołatką i od razu wszedł do środka.
Zza drzwi gabinetu usłyszał podniesiony głos Makowskiego. Powoli zbliżył się
do nich i nadstawił ucha.
- Po co dzwoniłeś do Dąbrówki? – zapytał Makowski
- Przecież zwijamy interes. Tak kazałeś. Maszyny sprzedane – odpowiedział jakiś
męski głos. Paweł przyłożył ucho do drzwi, żeby lepiej słyszeć.
- Nic nie mówiłem o dzwonieniu do Waldka – powiedział Makowski.
- Myślałem, że to oczywiste. – bronił się głos.
- Oczywiste jest to, że on cię zastrzelił, a potem popełnił samobójstwo.
Paweł usłyszał metaliczny trzask i poczuł jak strużka potu płynie mu środkiem
pleców.
- Adrian co ty! Przecież on prawie nic nie wie o tobie! Myśli, że to ja kręcę tym
pierdolonym interesem! – mężczyzna krzyczał przerażony.
- Wszyscy tak myślą… i bardzo dobrze – cicho powiedział Makowski.
Dwa szybkie strzały zabrzmiały jak ciche klaśnięcia.
Paweł skoczył do drzwi wejściowych, pchnął je mocno i wypadł na dwór. Żwir
pod stopami hałasował niesamowicie. Dopadł Volvo i wskoczył do środka. Ręce trzęsły
mu się tak, że nie mógł trafić kluczykiem w otwór w stacyjce. Odpalił i opony
zagwizdały na asfalcie, zostawiając za sobą czarną smugę. Kątem oka zerknął w
lusterko wsteczne. Poza Polonezem, powoli wytaczającym się na ulicę z jakiegoś
podwórka, nic nie było widać. Volvo z piskiem opon weszło w zakręt.
42
****
Zaparkował na ulicy i wbiegł do domu Waldka. Szwagier jadł kolację. Bardzo
niechętnie zgodził się przerwać posiłek.
- Co ty Paweł!? Goni cię ktoś czy co?
- Tak. Chodźmy pogadać na osobności – rzucił przez ściśnięte gardło.
Teresa była wyraźnie zaciekawiona. Paweł wolał jednak nie mówić nic przy niej.
Weszli do biura koło szwalni.
- Dobrze znasz tego Makowskiego? – zaczął bez wstępów Paweł.
- Bo co?
- Widziałem jak zastrzelił kogoś. Właściwie nie widziałem. Słyszałem. –
opowiadał chaotycznie.
- Co ty kurwa, pierdolisz?! – Waldek wytrzeszczył na niego oczy.
Paweł opowiedział mu wszystko po kolei, od momentu wejścia do willi
Makowskiego do chwili ucieczki.
- To był Zdunek – ponuro powiedział Waldek. Wsadził ręce do kieszeni, żeby nie
było widać jak bardzo mu się trzęsą.
- Kto to jest Zdunek? – zapytał Paweł.
- Taki tam. Sam już teraz nie wiem kto to jest. Ale z tego wynika, że ja mam być
następny. Widział cię?
- Nie wiem. Chyba tak. To znaczy, samochód chyba widział.
Paweł zapalił papierosa. Też mu się ręce trzęsły. Waldek zaczął chodzić nerwowo
po pokoju. Usiadł na chwilę i zamyślił się.
- Muszę uciekać. I to szybko. On pomyśli, że to byłem ja – powiedział wreszcie.
- Może trzeba iść na policję?
- No jasne! Głupi jesteś!?
- Waldek! Ja byłem świadkiem morderstwa!
- Po pierwsze, tylko słyszałeś jakieś niepokojące odgłosy, prawda?
- No…tak, ale…
- A po drugie… skoro ci tak zależy i chcesz być w porządku, to idź na policję. Za
dwa dni.
- Dlaczego dopiero za dwa dni? – zdziwił się Paweł.
Waldek podszedł do sejfu, otworzył go i wyjął paszport. Otworzył na stronie,
gdzie była wbita wiza amerykańska i rzucił na stół.
43
- Dlatego.
Paweł wziął do ręki paszport i oglądał bezmyślnie. Nigdy nie widział wizy
amerykańskiej. Żadnej wizy.
- Co to jest? – zapytał.
- Wiza Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Wyjeżdżam za dwa dni.
Dzisiaj pozbyłem się praktycznie wszystkich maszyn. Wieczorem przyjeżdża kupiec i
zabiera część. Jutro kto inny weźmie resztę. Muszę uciekać niezależnie od tego, co
zrobi Makowski. Policja mi nie pomoże. Może tylko zaszkodzić.
- Dlaczego?
- Lepiej żebyś za dużo nie wiedział. Muszę stąd znikać i tyle. Może kiedyś ci
wszystko opowiem.
- Zdunek wspominał coś o sprzedanych maszynach, nie wiesz o co chodzi?
- Makowski pozbył się za pół ceny wszystkich maszyn, które kupił za
pośrednictwem twojej firmy. On też ucieka, ale nie wiem przed kim.
- Skąd wiesz, że sprzedał te maszyny?
- Część transakcji odbyła się z moim udziałem. Miałem z tego parę groszy.
Zamilkli obaj. Paweł zastanawiał się jakie konsekwencje mogą wyniknąć z tej
informacji. Kotas będzie musiał się dobrze tłumaczyć w Warszawie z zawarcia
kontraktu z „Wiktorią”. A on? Przecież „Wiktoria” to był jego klient. Wszystkie
wstępne informacje pochodziły z jego rozpoznania. Tyle, że nikt ich potem nie
zweryfikował. Kotas za bardzo się śpieszył i popełnił błąd. No to mają na niego hak.
Oby.
- A Teresa? Co ona mówi na twój wyjazd?- zapytał.
- Ona nic nie wie. Za jakiś czas odezwę się do niej ze Stanów. Gorsza sprawa z
Makowskim. Jeśli cię widział, to nie mam na co czekać. Nie zostawi mnie w spokoju.
Waldek podszedł do wnęki w ścianie i odsunął zasłonę. Stały tam dwie eleganckie
walizy.
- Jestem już z grubsza spakowany. Poczekam dzisiaj na klienta od maszyn i
wieczorem znikam. Samolot mam zarezerwowany na pojutrze. Muszę się gdzieś ukryć.
- powiedział.
- Może u mnie? – zaproponował Paweł.
- Nie. To zbyt oczywiste. Na pewno cię sprawdzi. Pojadę do Warszawy i zaszyję
się w jakimś małym hoteliku, gdzie nie pytają za dużo.
- Chcesz żebym cię odwiózł?
44
- To też, ale chciałem cię prosić o co innego. Jutro przyjedzie Bieniek po
maszyny. Znasz go. To ten z Elbląga.
- Tak, pamiętam. Jeden z pierwszych moich… naszych klientów.
- No właśnie. Weźmiesz od niego pieniądze i podrzucisz mi do Warszawy. Nie
chcę żeby Bieniek dawał gotówkę Teresie. Ja teraz będę jej bardziej potrzebował. Dam
ci za to parę złotych. A jak z Volvo? Kupujesz?
- Sam nie wiem.
- Opuszczę ci do trzydziestu tysięcy. To jak za darmo.
- No tak, ale i tak nie mam teraz takich pieniędzy. Poza tym muszę porozmawiać z
Marylą.
- Zapomniałem, że ty bez jej zgody nie podrapiesz się w tyłek – zakpił Waldek.
Paweł popatrzył na niego. Wykonał gest jakby chciał coś powiedzieć, ale
zrezygnował. Wstał i podszedł do drzwi.
- O której po ciebie przyjechać? – zapytał.
- Znowu się obraziłeś? Nie przesadzaj… – Waldek podniósł się z fotela.
- Nie obraziłem się – przerwał mu Paweł. – Nie chce mi się teraz gadać. Jestem za
bardzo zmęczony. O której podjechać?
Waldek spojrzał na zegarek.
- Jest piąta. Zaraz pewnie będzie facet po maszyny. Podjedź za dwie godziny.
Będę gotowy. Nie ma na co czekać. Poczekaj … chciałem ci coś powiedzieć.
- Co?
- Lepiej zostaw to wszystko.
- O czym ty mówisz?
- Pieprz tą firmę i jej pieniądze. Rzuć to wszystko i wracaj do Dąbrówki. To jedno
wielkie bagno, a ty tam nie pasujesz. Jesteś za uczciwy. Zjedzą cię.
- Nie dam się zjeść. – Paweł otworzył drzwi i aż podskoczył. Na zewnątrz stała
Teresa.
- Waldek, telefon jest do ciebie w domu. Jakiś mężczyzna w sprawie maszyn.
Sprzedajesz jakieś maszyny? – Teresa spoglądała ciekawie na dwie walizy za odsłoniętą
kotarą i na paszport, leżący na biurku.
- Tak. Niektóre chcę sprzedać. – powiedział zmieszany Waldek. Obojętnym
ruchem wziął do ręki paszport i wrzucił do sejfu. Przymknął drzwiczki.
- Człowiek czeka przy telefonie – ponagliła go Teresa i wyszła.
Waldek popatrzył na Pawła i uśmiechnął się.
45
- Cała Teresa. Można jej przejechać czołgiem przez kuchnię i nie zauważy tego,
bo akurat ogląda swój serial. Tym razem to akurat dobrze. Poczekaj chwilę na mnie.
Może facet się rozmyślił i przyjedzie dopiero jutro. Zaraz wracam.
Waldek wyszedł a Paweł zaczął chodzić w tę i z powrotem. Bezmyślnie spoglądał
na segregatory stojące na półkach. Faktury „Zdunek” s.c., faktury „Polstok” sp. z oo.
odczytywał napisy na grzbietach.
„Polstok” sp. z oo. Skądś znał tą nazwę. No tak! Teraz sobie przypomniał. To ten
facet z Białegostoku, od którego wziął ubrania w komis. Najpierw gadał, że nie ma
pośpiechu z płaceniem, a potem nagle zaczął domagać się pieniędzy. Akurat wtedy, gdy
złodzieje wynieśli cały jego towar. Ale co Waldek ma wspólnego z hurtownią
używanych ubrań? Obejrzał się za siebie i powoli zdjął segregator z półki.
Przekartkował faktury. Wszystkie wystawione przez Waldka dla „Polstok”. Dziwne.
Makowski też miał jakieś interesy z nimi. Paweł przypomniał sobie, że w Pabianicach
też widział tą nazwę segregatorze. Bardzo dziwne.
Waldek wszedł po cichu i patrzył. Paweł zamknął segregator.
- Przepraszam, że bez pytania… – zaczął się usprawiedliwiać
- Nic się nie stało – przerwał mu Waldek. – Znasz tą firmę?
- No właśnie. To oni sprzedali mi ten transport ubrań…
- A potem cię okradli. – Waldek znowu wszedł mu w słowo.
- Jak to? To oni!? Skąd wiesz?!
- Miałem ci o tym jutro powiedzieć. Zdunek się niechcący wygadał.
- Ten, który…? – Paweł zawiesił głos.
- Tak. Ten, który już więcej nic nie powie. „Polstok” to jedna z firm -
przykrywek. Chcieli cię odpowiednio przygotować do podpisania umowy.
- Nie widzę sensu. Kto? Jakiej umowy?
- Makowski i Zdunek. Chcieli cię tak ogolić, żebyś to ty starał się podpisać
umowę z „Wiktorią”. Bez względu na pojawiające się wątpliwości. Najpierw sklep,
potem samochód, dom. Znalazłbyś się w tak trudnej sytuacji, że z radością podpisałbyś
umowę i zrobiłbyś wszystko, żeby ją przepchnąć w Financial Brokers.
- Ale to bez sensu! Przecież ja nie decyduję o podpisaniu umowy. Ja tylko
dostarczam dokumenty klienta i czekam na decyzję dyrektora.
- Oni o tym nie wiedzieli. Na twoje szczęście wyjechałeś na Kretę, a twój
dyrektor aż się palił do podpisania umowy z Makowskim.
- To znaczy…
46
- To znaczy, że jak zwykle, miałeś więcej szczęścia niż rozumu. Mówię ci jeszcze
raz – pieprz te pieniądze i tych baranów w eleganckich garniturach. Wracaj, bo będziesz
żałował.
- A gdybyś ty był na moim miejscu, co byś zrobił?
- Ja? Ee…Nie wiem.
38.
Maryla czekała na Pawła z kolacją. Chodziła po kuchni zdenerwowana. Od
tygodnia chciała z nim poważnie porozmawiać. To miała być trudna rozmowa.
Jakoś nie było ostatnio okazji. Dopiero dzisiaj. Przygotowała specjalnie jego
ulubione danie – kaczkę nadziewaną jabłkami. Po raz kolejny otworzyła piekarnik i
polała kaczkę tłuszczem z brytfanny. Ręce jej się trzęsły.
Tak głupio postąpiła, że sama się sobie dziwiła. Chwilami próbowała się
rozgrzeszyć, że to wina Pawła. Bez przerwy jest poza domem, a ona sama, ze
wszystkim na głowie. Potrzebowała wsparcia, bratniej duszy, kogoś zaufanego. I tym
kimś okazał się w jakiś sposób Gacek, ale to wszystko poszło za daleko.
Żałowała teraz, że nie była bardziej stanowcza i dała się podejść chłopakowi.
Wykorzystał jej zły nastrój. Poza tym, Paweł od powrotu z Krety nie wykazywał w
łóżku żadnej inicjatywy. Przychodził wieczorem zmęczony i zasypiał od razu. Nie
kochali się w ogóle od jego powrotu z wczasów. Pracował dużo, potem pojechał na to
cholerne szkolenie. No i stało się. Niepotrzebnie.
Paweł podjechał pod dom samochodem Waldka. Wszedł do kuchni, usiadł ciężko
na krześle i oparł głowę o ścianę.
- Jestem wykończony – powiedział z zamkniętymi oczami.
- Pewnie głodny też, co? – zapytała Maryla.
- Jak wilk. Co tak pachnie? Kaczka! Co to za święto?
Maryla nic nie odpowiedziała tylko zajęła się nakładaniem jedzenia na talerz.
Nie mogła powstrzymać łez spływających po jej policzkach. Postawiła talerz przed
Pawłem i odwróciła się do kuchni.
- Jak ci poszło w Łodzi? – zapytała.
- Sprawy się trochę skomplikowały.
Paweł pochylił się nad jedzeniem i zamilkł. Zastanawiał się czy obciążać ja tym,
co sam wiedział. Maryla nie odzywała się. Spojrzał na nią spod oka. Zauważył ślady
47
łez. Znowu płakała, pomyślał. Postanowił opowiedzieć jej o wszystkim.
Zaczął od końca, czyli wyjazdu Waldka. Maryla słuchała z coraz większym
zdenerwowaniem, a kiedy doszedł do swojej ucieczki z Pabianic ręce jej się trzęsły.
- On tu za tobą przyjedzie – powiedziała.
- Myślę, że nie. Może poznał samochód, ale na pewno nie kierowcę. Będzie
szukał Waldka.
Maryla zamyśliła się na moment.
- Trzeba mu pomóc. Kupmy to jego auto. Mam w domu trochę pieniędzy.
Możesz mu dać już dzisiaj. Resztę jutro trzeba będzie załatwić – powiedziała.
Paweł skinął głową. Był straszliwie zmęczony i czuł piasek pod powiekami.
Oczy zaczęły mu się zamykać.
- Prześpię się godzinkę. Obudź mnie o wpół do siódmej. – Położył się na leżance
w jadalni i zasnął niemal natychmiast. Maryla przykryła go kocem.
Rozmowa o Gacku została odłożona na później. Teraz i tak było dosyć stresów.
Paweł obudził się sam po półgodzinnej drzemce. Podniósł się zaspany i stuknął
się w głowę, jakby sobie coś przypomniał. Wziął do ręki telefon i wybrał numer
komórki Jasińskiego.
Rozmowa była krótka. Jasiński był na jakimś posiedzeniu i nie miał czasu.
- To bardzo ważne – nalegał Paweł.
- No dobrze, ale w dwóch zdaniach – zgodził się niechętnie Jasiński.
- „Wiktoria” śmierdzi i to bardzo. Uważam, że firma powinna wysłać tam kogoś,
kto sprawdzi jeszcze raz wszystko dokładnie. I to szybko.
- Dlaczego tak sadzisz?
- Mam informację, że pozbyli się już wszystkich maszyn kupionych za naszym
pośrednictwem…
- To niedobrze – wszedł mu w słowo Jasiński. – Wyślemy tam kogoś jak
najszybciej.
- Tylko niech będzie ostrożny. Tam się używa broni jako argumentów. Widziałem
dzisiaj niezłą akcję.
Po drugiej stronie słuchawki zaległa cisza. Jasiński rozmawiał z kimś poza
telefonem. Słychać było kilka głosów.
- Dobrze Paweł. Mieliśmy już sygnały, że coś jest nie tak. Zajmiemy się tą
sprawą, a ty nic nie rób na własną rękę. Dziękuję za telefon – powiedział wreszcie
Jasiński.
48
Paweł odłożył słuchawkę i poszedł do łazienki.
****
Lecąca z nieba mżawka otuliła Dąbrówkę delikatną mgiełką. Paweł podjechał pod
dom Waldka. W odległości kilkunastu metrów od bramy stał zaparkowany duży
dostawczy samochód. Silnik pracował i cała uliczka była zasmrodzona spalinami.
Spojrzał na rejestrację i poczuł ucisk w żołądku. Samochód był z Łodzi. Po krótkiej
chwili ruszył i zaczął się oddalać. Paweł powoli wysiadł z samochodu i obserwował
światła busa, które stawały się coraz mniej widoczne i wreszcie zniknęły za zakrętem.
Pobiegł do szwalni. Światła w biurze były pozapalane. W środku nikogo nie
znalazł. Dla pewności zawołał cicho szwagra, ale nikt mu nie odpowiedział.
Wyszedł przed dom i zastanawiał się co robić. Wrócił do szwalni i odsunął kotarę
we wnęce. Walizki stały na swoim miejscu. Sejf był uchylony. Zajrzał do środka.
Paszport i pieniądze zniknęły. Segregatory z dokumentacją szwalni Waldka, które stały
przedtem na regale też zniknęły.
Na ścianie za biurkiem dostrzegł szeroki szary ślad, jakby obtarcia jakimś dużym
przedmiotem. Teraz zauważył, że dywan był jakoś dziwnie pofałdowany. Wyglądało to
wszystko na ślady szamotaniny. Usiadł w fotelu i popatrzył na klawiaturę od
komputera. Kabel też jakoś tak dziwnie zwisał. Zajrzał pod biurko. Z komputera został
tylko monitor i klawiatura.
Wyjął z kieszeni komórkę i wybrał numer Waldka. Czekał chwilę, ale szwagier
nie odbierał.
Wszystko wskazywało na to, że odjechał busem z łódzką rejestracją, razem z
papierami i komputerem,. Pytanie tylko czy żywy?
Co mnie to właściwie obchodzi, pomyślał Paweł. Wielki cwaniak Waldek
wpieprzył się w bagno. Taki spryciarz! Nigdy nie przepuścił okazji żeby mi udowodnić,
że jestem głupszy od niego. Zobaczymy jak teraz sobie poradzi. O mało co mnie nie
załatwił tą „Wiktorią”.
Paweł wstał i zaczął spacerować po biurze.
A jeśli Waldkowi coś się stanie? To jednak brat Maryli. Jezu, ale mi się chce
spać!
****
Dogonił busa dopiero pod Toruniem.
Postanowił sprawdzić ile się da. Bez niepotrzebnego ryzykowania. Martwemu
Waldkowi nie był potrzebny trup szwagra, do kompletu. W razie czego zadzwonię po
49
policję, postanowił i skupił się na obserwacji busa.
Mżawka ograniczała widoczność, ale miało to też swoją dobrą stronę – on sam nie
był zbyt widoczny dla tamtych. Ruch był dosyć duży i mógł trzymać się busa bez
zwracania uwagi na siebie. Czasami zostawał trochę z tyłu, żeby nie wzbudzać
podejrzeń.
Jakiś czarny ford mondeo zaczął bawić się z nim w wyprzedzanie. Siedziało w
nim dwóch młodych ludzi w skórzanych kurtkach. Wyprzedzali go, potem pozwalali się
minąć i tak parę razy. Najwyraźniej nieźle się bawili. W Toruniu wreszcie odczepili się
od niego.
Za mostem bus nie skręcił na Łódź, tylko skierował się w stronę Szczecina,
obwodnicą Bydgoszczy. Na zakręcie Paweł zauważył, że w furgonetce siedzi dwóch
ludzi. Kierowca miał na głowie czarną czapkę z daszkiem.
Po chwili ostatnie zabudowania Torunia uciekły do tyłu. Gęsty las po obydwu
stronach jezdni potęgował ciemności. Jechali długimi odcinkami prostej szosy i musiał
trzymać się z daleka. Zrobiło się późno i droga opustoszała. Z rzadka mijały ich
samochody osobowe.
Prawy kierunkowskaz busa nagle zamrugał i samochód zaczął zjeżdżać na stację
paliw. Paweł wcisnął pedał hamulca. Volvo posłusznie zwolniło i zatrzymało się na
jezdni.
Gorączkowo zastanawiał się co teraz. Czekać aż bus się zatankuje i jechać za nim
dalej czy ryzykować próbę uwolnienia Waldka? Minęły go dwa samochody osobowe i
skręciły na stację benzynową.
Jeszcze nie miał pomysłu jak to zrobi, ale postanowił zaryzykować póki byli na
neutralnym gruncie. Na stacji, gdzie kręciło się trochę ludzi ryzyko było mniejsze. Miał
nadzieję, że szwagier jeszcze jest w tym busie. Chyba, że wyrzucili ciało w lesie, zaraz
za Dąbrówką, zanim ich dogonił. Był tylko jeden sposób żeby to szybko sprawdzić.
Zajrzeć do busa.
Powoli wjechał na rozległy plac. Bus stał koło dystrybutora paliwa. Nikogo przy
nim nie było. Kierowca najwyraźniej poszedł już płacić za paliwo. Drugiego mężczyzny
też nie było widać. Widocznie poszedł do kibla, pomyślał Paweł.
Na parkingu obok zatrzymało się kilka samochodów. Paweł zaparkował po
drugiej stronie dystrybutora, obok busa, wziął do ręki długi śrubokręt, który znalazł w
schowku i wysiadł z samochodu.
Przez chwilę obserwował ludzi w budynku stacji. Tylko jedna osoba miała na
50
głowie czapkę z daszkiem. Niski, krępy facet. Stał w kolejce do kasy. Plecy miał jak
nosorożec.
Paweł podszedł do odsuwanych drzwi busa po swojej stronie. W ten sposób był
niewidoczny dla ludzi w budynku stacji. Z parkingu było widać jego zabiegi, ale liczył,
ze nikt nie będzie się tym zbyt nachalnie interesował.
Pociągnął za uchwyt w drzwiach. Były zamknięte. Musiał coś wykombinować, bo
manipulowanie przy tylnych drzwiach nie wchodziło w rachubę. Były za bardzo
widoczne od strony budynku.
Rozejrzał się ostrożnie. W jednym z zaparkowanych samochodów siedzieli jacyś
ludzie, ale przez zaparowane szyby nic nie było widać. Miał nadzieję, że nie będą
strugać bohaterów.
Ostrożnie zajrzał przez okno do kabiny furgonetki. Pomiędzy kabiną kierowcy a
resztą samochodu była niewielka szybka. Za mała żeby się przecisnąć, ale
wystarczająca do obserwowania wnętrza pojazdu. Zdawało mu się, że dostrzega zarys
głowy leżącego Waldka. Wytężył wzrok, ale w samochodzie było za ciemno.
Nagle poczuł na karku dotknięcie czegoś chłodnego i twardego. Zimny pot oblał
go od samego czubka głowy. Śrubokręt wypadł mu z dłoni.
- Nie ruszaj się misiu, bo ci odstrzelę łeb przy samych jajach – poinstruował go
cichy, zdecydowany głos.
Stał z twarzą przyciśniętą do szyby i obserwował jak drzwi wejściowe do
budynku stacji otwierają się i wychodzi z niej kierowca busa. Zauważył Pawła i
przyśpieszył kroku. Schował coś do kieszeni spodni i prawą ręką sięgnął pod swoją
pachę. Paweł dostrzegł zarys pokrowca od pistoletu.
Drzwi stacji gwałtownie otworzyły się. Rudy mężczyzna w skórzanej kurtce
wyskoczył z nich jak tygrys i uderzył czymś w sam czubek czapki z daszkiem.
Kierowca upadł na ziemię jak ścięty kosą. Paweł tak był zaabsorbowany tą sceną,
że na moment zapomniał o swoim położeniu.
- Może pan się odwrócić – usłyszał.
Powoli obejrzał się za siebie. Drugi mężczyzna z busa klęczał z wykręconymi do
tyłu rękami. Obok niego leżał na ziemi pistolet. Facet w skórzanej marynarce skuwał
mu ręce kajdankami.
Paweł poczuł, że siły go opuszczają i usiadł na mokrym asfalcie. Rudy podszedł
do niego i uśmiechnął się.
- Policja – powiedział i pokazał swoją legitymację. Oddychał z wysiłkiem.
51
39.
Pierwsze przesłuchanie odbyło się zaraz po dojechaniu do Torunia. Ponure
korytarzyki i pokoiki należały do miejscowej delegatury ABW. Niestety, ku
niezadowoleniu policjantów, Paweł był tak zmęczony, że miał problem z
przypomnieniem sobie własnego nazwiska. Do tego, po chwili rozmowy po prostu
zasłabł. Dali mu spokój i po rewizji i spisaniu danych przesłuchanie odłożono do rana.
Policjanci wzięli się za oprychów z busa.
Zadzwonił do Maryli,ale powiedział jej tylko, że nie może wrócić na noc. Nie
chciał jej stresować i wolał przemyśleć wszystko, tak żeby sam będzie dobrze wiedział
co się dzieje.
Noc spędził w ubraniu, na niewygodnym łóżku i po przebudzeniu wszystko go
bolało.
Rano posilił się kawą, przyniesioną do celi przez sympatyczną policjantkę w
cywilnym ubraniu i zaraz wezwano go do pokoju na przesłuchanie.
- Niech pan siada? – zarządził rudy i podsunął mu energicznie drewniane krzesło.
Paweł usiadł i rozejrzał się po pokoju. Podniszczone meble pamiętały pewnie lata
komuny. Ściany pomalowano niestarannie i to bardzo dawno. Po chwili do pokoju
wszedł drugi z policjantów, który wczoraj też brał udział w akcji. Rudy podsunął
Pawłowi swoją legitymację pod nos. Michał Orłowski. Komisarz.
- Pokazywałem panu legitymację wczoraj, ale coś mi się wydaje, że nie bardzo
pan kontaktował – powiedział z uśmiechem.
Drugi policjant bez słowa wyjął z kieszeni dyktafon, uruchomił i położył na stole.
- Nieźle pan nam namieszał panie Filipowski – powiedział Orłowski, bez pretensji
w głosie. Po prostu stwierdzał fakt. Cały czas się uśmiechał.
- Nie rozumiem.
- Co pan tam robił? – zapytał ponury.
Paweł milczał i zbierał myśli. Zastanawiał się, ile powiedzieć tym dwóm, żeby nie
zaszkodzić Waldkowi.
Może by tak wezwać adwokata, pomyślał. Namąciłby ile wlezie, a może w tym
czasie by się wyjaśniło co z Waldkiem. Ale skąd tu wziąć adwokata? To nie film
amerykański, że zaraz ktoś się pojawia i broni praw aresztowanego.
- Dlaczego jechał pan za tym busem panie Filipowski? Proszę odpowiadać na
52
pytania – spokojnym głosem ponaglił rudy.
- A wy? Dlaczego go śledziliście? – odpowiedział pytaniem.
Ponury wyjął papierosa i zapalił. Patrzył na Pawła coraz smutniejszym wzrokiem.
Orłowski poczerwieniał na twarzy i przestał się uśmiechać.
Wstał, zdjął skórzaną marynarkę i z namaszczeniem powiesił na oparciu swojego
krzesła. Podszedł do okna i uchylił je lekko. Zaczął zawijać rękawy koszuli. Paweł
poczuł nieprzyjemne kłucie w żołądku.
- Czy mogę o coś zapytać?
Ponury wzruszył ramionami. Rudy skinął głową.
- Jak się czuje Waldek? Co z nim jest?
- Jaki Waldek? – zapytał ponury
- Waldemar Otocki, mój szwagier.
Policjanci popatrzyli na siebie.
- A co on ma, według pana, wspólnego z tymi dwoma ptaszkami, których pan
wczoraj śledził?
- No przecież porwali go.
Policjanci znów spojrzeli na siebie. Orłowski wyłączył dyktafon.
- Pański szwagier został wczoraj wieczorem zatrzymany. Jest w areszcie śledczym
w Warszawie. Mamy na niego taki materiał, że mucha nie siada. Obserwowaliśmy to
całe towarzystwo od dawna.
Paweł popatrzył nieprzytomnym wzrokiem na nich i zaczął grzebać po
kieszeniach. Smutny podsunął mu otwartą paczkę papierosów i uśmiechnął się szeroko.
Orłowski wpatrywał się w Pawła intensywnie. Uruchomił dyktafon.
- Dlaczego, według pana, mieliby go porywać, panie Filipowski? – zapytał z
naciskiem.
Paweł zaciągnął się mocno i poczuł pulsowanie w skroniach. Udawanie głupiego
nie miało sensu. Mieli Waldka pod kluczem.
Opowiedział im po kolei cały wczorajszy dzień. Od wizyty w Pabianicach,
zabójstwa Zdunka, do wydarzeń na stacji paliw za Toruniem. Nic nie wspomniał o
planach wyjazdu Waldka, ale to już raczej nie miało znaczenia.
- Pan ma kolosalne szczęście, panie Filipowski – powiedział smutny, który już się
znów zachmurzył.
- Gdyby nie zbieg okoliczności, leżałby pan już zakopany w lesie pod Bydgoszczą
- kontynuował.
53
Paweł wzdrygnął się pod wpływem myśli o tej nieprzyjemnej perspektywie.
- Możecie mnie panowie oświecić? O co tu chodzi? Kim byli ci dwaj w busie?
Czy coś mi grozi?
Smutny po raz kolejny wyłączył dyktafon. Popatrzył na Orłowskiego, który skinął
głową.
- Sami nie wiemy czy panu coś grozi. Pana tu w ogóle nie powinno być –
powiedział, wzruszając ramionami.
- Ale jestem.
- Zgadza się. I do tego opowiada pan ciekawe rzeczy. Bardzo ciekawe,
powiedziałbym nawet.
- Mówię prawdę – żachnął się Paweł.
- Nie wątpię, ale nasza prawda jest trochę inna – odezwał się Orłowski
- Rozpracowujemy tą grupę od kilku miesięcy. Nasz człowiek obserwował
wczoraj willę Zdunka w Pabianicach i widział podjeżdżający samochód marki Volvo,
który należy do Waldemara Otockiego – kontynuował.
- A nie widział podjeżdzającego BMW? – zdenerwował się Paweł – przecież
Makowski też nie przyszedł na piechotę z Łodzi! Musiał przyjechać samochodem.
- BMW, o którym pan mówi, należy do Tadeusza Zdunka, więc nawet jeśli
podjechało to nie było w tym nic dziwnego, prawda? Natomiast naszemu człowiekowi
dziwne wydało się zachowanie kierowcy Volvo, który wybiegł nagle z willi i odjechał
jakby goniło go stado diabłów. Ruszył natychmiast za uciekającym samochodem, ale
zaraz zgubił Volvo. Ruch był spory.
Nasza ekipa, która po kilkunastu minutach zjawiła się w wilii, odkryła zwłoki
Tadeusza Zdunka. W tej sytuacji, z nakazem aresztowania Waldemara Otockiego nie
było żadnych problemów. Wszystko wskazywało, na to, że zabił Zdunka i uciekł. Teraz
pan nam tu trochę miesza w koncepcji.
- Bardzo mi przykro. Ale jednego nie rozumiem. Jak można mnie pomylić z
Waldkiem? Czy ten wasz człowiek nie był czasami lekko tego…? – Paweł wykonał ręką
ruch w stronę szyi.
- Niech pan sobie z nas nie żartuje! – zaprotestował smutny. Rudy uspokoił go
ruchem ręki.
- Nie można oczywiście wykluczyć pomyłki. Obserwację willi prowadził młody,
początkujący aspirant. To nie jest bardzo odpowiedzialne zadanie i nie musimy
wykorzystywać zaraz asów wywiadu. Mógł akurat patrzeć w inna stronę albo oddalić
54
się na chwilę za potrzebą. Ale ja też kilku spraw nie rozumiem i chciałbym żeby pan
mnie oświecił. Na początek chciałbym wiedzieć, co pan wie o tym Makowskim, a po
drugie, co pan tam właściwie robił?
- Myślałem że wiecie wszystko o Makowskim.
- Wiemy bardzo dużo. Gdybyśmy wiedzieli wszystko, nie pytalibyśmy o niego.
- A ci dwaj? Co to za typy?
Rudy wstał z krzesła i oparł ręce o blat stołu. Popatrzył złym wzrokiem na Pawła.
- Panie Filipowski! Pan ma wkurwiający zwyczaj przeciągania struny. Jak z
panem wytrzymują w pracy?
- Mam chyba prawo wiedzieć kim są faceci, którzy chcieli mnie pozbawić życia?
- No dobrze – westchnął ciężko Orłowski. – Należą do tego samego gangu.
Prawdopodobnie przyjechali oczyścić biuro pańskiego szwagra ze wszystkiego, co w
jakikolwiek sposób łączyło go ze Zdunkiem. Spóźnili się. My byliśmy tam przed nimi.
Na pana szczęście, postanowiliśmy poprzyglądać się chwilę i zobaczyć kto odwiedza
sympatyczny domek Waldemara Otockiego. Gdyby nie to…
Nie wiadomo dlaczego, smutny zaczął się znowu uśmiechać.
- No wiec jeszcze raz – rzucił rudy. – Co pan wie o Makowskim i co pan tam
robił?
- To dłuższa historia – odpowiedział Paweł.
- My mamy dużo czasu. – Szeroki uśmiech smutnego mógłby zdobić reklamę
pasty do zębów.
40.
Z kontraktu w hucie nic nie wyszło. Paweł zadzwonił w umówionym terminie.
Sekretarka nie chciała z nikim łączyć. Poinformowała go, że zgodnie z jej wiedzą, firma
leasingowa została już wybrana i nie jest to Financial Brokers. Ktoś inny zaproponował
lepsze warunki. Stosowne pismo huta wyśle niebawem do wszystkich
zainteresowanych.
Wieczorem spotkał się z Darkiem Jackowskim. Poszli do „Pawiego Oka”. Po
kilku kieliszkach wódki, rozluźniony Darek wyznał Pawłowi, że głupio zrobił nie dając
nikomu w hucie prezentu. To by zdecydowanie zwiększyło jego szanse. Ktoś inny
pomyślał o tym i kontrakt prawdopodobnie dostanie inna firma leasingowa z
Warszawy.
55
Darek szybko się upił, zostawił go i przysiadł się do grupki swoich znajomych.
Paweł siedział przy barze i rozmyślał nad tym wszystkim. Wizja własnego oddziału
odsunęła się w nieokreśloną przyszłość. Z takimi umiejętnościami i orientacją w
sytuacji mógł go sobie wybić z głowy.
Kotas dobrze wiedział, że sobie nie poradzi. Jeśli ktoś wypuszcza z ręki taki
kontrakt jak ta huta…
Komórka w kieszeni Pawła odezwała się natarczywą melodyjką i przerwała jego
ponure rozmyślania. To był Marcin Król.
- Słuchaj, dostałem właśnie wiadomość z centrali. „Wiktoria” nie zapłaciła
pierwszej raty. Prezes zarządził dokładne śledztwo. Na razie wiadomo na pewno, że
maszyny wcięło razem z całą resztą firmy. Ministerstwo Obrony Niemiec nic nie wie o
żadnym kontrakcie na szycie koszul i w ogóle nie chce udzielać informacji – Marcin był
dosłownie „zagotowany”.
- No i co z tego? Może mi powiesz, co mnie to może obchodzić? – zapytał
obojętnie Paweł. Był już lekko wstawiony.
- Jak to co!? To przecież ty wynalazłeś tą „Wiktorię” i sprawdzałeś jej
wiarygodność! Spieprzyłeś sprawę i teraz wszyscy mamy problem! Będziesz miał
poważne kłopoty. Kotas jest nieprzytomny ze złości! – krzyczał w telefonie Marcin.
- Po pierwsze, nie daliście mi nawet szansy na dokładne sprawdzenie tej firmy. Po
drugie, nie dam się w nic wrobić, a po trzecie, mam to wszystko w dupie – powiedział
flegmatycznie Paweł i rozłączył się. Wypił zawartość stojącego przed nim kieliszka i
gestem nakazał barmanowi ponowne napełnienie go.
- Oliwa zawsze sprawiedliwa – mruknął do siebie.
- Zgadza się – przytaknął usłużnie barman. Poczekał aż klient wypije i znowu mu
nalał.
Klient upił się prawie do nieprzytomności.
Po raz pierwszy od bardzo dawna.
Jak kiedyś, z dużymi trudnościami wracał do domu.
Do domu zupełnie innego niż kiedyś. Rozlatujący się płot był teraz eleganckim
ogrodzeniem. Podwórze wyłożone kostką, trawniki i iglaki zamiast warzyw i rabatek.
Wiele razy wykrzyczał swoje „exitus” i śmiał się na cały głos.
Maryla nie powiedziała mu nawet słowa. Niech biedak odreaguje, pomyślała.
Miał ostatnio okropny okres. Jak dawniej ściągnęła z niego ubranie, w którym zwalił się
na sofę i przykryła kocem, żeby nie zmarzł.
56
Teresa, która przyszła porozmawiać z Marylą, patrzyła na to wszystko w
milczeniu.
- Już nie pamiętam, kiedy ostatni raz się tak upił – Maryla próbowała
usprawiedliwić swoją troskliwość.
- Daj spokój. Nawet wtedy, kiedy pił jak szewc, był sto razy lepszy od Waldka.
Przynajmniej cię kocha. Masz kogoś bliskiego. A ja… – Głos uwiązł jej w gardle.
- I co ty teraz zrobisz? Z czego będziesz żyła? – Maryla wzięła jej dłoń i zaczęła
głaskać. – Może jakoś będziemy mogli ci pomóc? Zresztą, co ja wygaduje? Jakoś sobie
razem poradzimy.
Teresa powoli opanowywała się. Cofnęła rękę. Nie lubiła takich czułych gestów.
Krępowały ją. Wyjęła z torebki chusteczkę higieniczną i głośno wytarła nos.
- Sama sobie poradzę. Myślisz, że się nie zabezpieczyłam na taką okoliczność?
Czułam, że ten… że Waldek coś kombinuje i odkładałam trochę pieniędzy na czarną
godzinę. Poza tym niedawno sprzedał prawie wszystkie maszyny. Mogę tę całą
gotówkę włożyć do banku i długo żyć z procentów. Może nie na takim poziomie jak do
tej pory, ale dla mnie i Mateuszka wystarczy.
- Chyba trzeba będzie załatwić jakiegoś adwokata dla Waldka – powiedziała
Maryla.
- To nie moja sprawa. Niech ojciec i matka się martwią.
- Teresa! Jesteś jego żoną. To jest twoja sprawa!
Teresa wstała bez słowa. Otworzyła drzwi do pokoju dzieci i zawołała syna.
Ubrała go w sweterek i wypchnęła na dwór. W drzwiach odwróciła się do Maryli.
- Ty jesteś żoną Pawła. Macie jakieś wspólne cele i kochacie się. Ja jestem…
byłam tylko maszynką do pieprzenia. Nic mnie nie obchodzi co się z nim stanie.
Potraktował mnie jak ostatnią dziwkę. Chciał mnie zostawić bez niczego i wyjechać do
Stanów. Może siedzieć w więzieniu do końca życia – powiedziała spokojnie i wyszła.
Maryla siedziała jak skamieniała. Nie spodziewała się takiego wybuchu
nienawiści.
Zaczęła się zastanawiać nad tym, co powiedziała Teresa. Wspólne cele? Jakie my
z Pawłem mamy wspólne cele? Po prostu żyjemy razem i mamy dzieci. Czy to trzeba
zaraz koniecznie mieć jakieś cele?
No, on niby miał jakieś swoje cele. Cały czas mówił o rozwoju, o awansowaniu,
ale to był raczej tylko jego cel.
Ganiał za pieniędzmi, ale ich wydawanie wcale go nie interesowało. W ogóle go
57
nie cieszyło, kiedy ich domek stawał się coraz ładniejszy i przytulniejszy.
Maryla uświadomiła sobie, że nigdy nie rozmawiali o tym, czego oczekują od
życia i od siebie. Takie rozmowy można było usłyszeć w telewizji albo w kinie. Ale w
prawdziwym życiu? A może to ich życie nie jest prawdziwe? Może to tylko udawanie
prawdziwego życia?
Paweł obudził się z bólem głowy i mocnym postanowieniem, które zakiełkowało
wczorajszego wieczoru. Zanim się upił, doszedł do wniosku, że musi coś zmienić w
swoim życiu. Jasiński okazał się za słaby i Kotas zrobi teraz to, co obiecywał Marcin
Król. Znajdzie hak, a raczej już znalazł i wyrzuci Pawła z oddziału, ale przedtem tak da
w kość, że prawdopodobnie lepiej od razu zrezygnować z pracy.
Po raz pierwszy zaczął się poważnie zastanawiać nad tym, ile siebie jest w stanie
poświęcić żeby osiągnąć swoje własne cele.
Jak bardzo trzeba przestać być sobą, żeby stać się kimś.
Wielkie biurko, limuzyna i piersiasta sekretarka. Ile trzeba znieść, żeby chociaż na
chwilę wejść w posiadanie tych trzech elementów.
I jak bardzo trzeba zbliżyć się do poziomu Kotasa, żeby utrzymać je jak najdłużej.
Czy nie lepiej być szarym „nikim” i pozostać sobą?
Po raz pierwszy zaczął poważnie rozważać możliwość zrezygnowania z pracy dla
Financial Brokers i powrót do spokojnego życia w Dąbrówce.
Istniało jednak małe „ale”.
Nie da się ukryć, że z pieniędzmi poprawiło się teraz znacznie. Już nie muszą
zastanawiać się nad każdym wydatkiem. Dzieci mają nowy komputer i dom wygląda
teraz o wiele lepiej niż wtedy, gdy prowadzili „szmateks”. Do tego jeszcze niespłacony
samochód.
Rezygnacja z Financial Brokers to rezygnacja z dochodów i poziomu życia, do
którego już się przyzwyczaili.
Ja może bym to przełknął, ale dzieci i Maryla na pewno nie, pomyślał.
Jeszcze niedawno pewnie dałby się ponieść biegowi wypadków, liczył na łut
szczęścia albo wielkoduszność Kotasa. Teraz nie potrafił siedzieć bezczynnie i czekać
na telefon z Gdańska.
Rozwiązanie narzucało się samo. Ostatecznie, w dużej firmie, która zatrudniała
kilkaset osób w całej Polsce, był jednym z najlepszych specjalistów od wyszukiwania
klientów. A najlepszą obroną jest atak!
58
Wyjął wizytownik i zaczął przeglądać strona po stronie. Wreszcie znalazł to,
czego szukał. Telefon do faceta z firmy ubezpieczeniowej, którego poznał w
leśniczówce, przy okazji spotkania z Jasińskim. Tomasz Rydzyniak – wicedyrektor
działu kontroli struktur, odczytał. Telefon w Warszawie.
Sekretarka poprosiła o chwilę cierpliwości. Po chwili odezwał się Rydzyniak.
Paweł upewnił się, czy dyrektor go pamięta.
- Oczywiście, że pamiętam – odpowiedział Rydzyniak – Zresztą Jurek Jasiński
często o panu wspomina. W czym mogę pomóc?
Paweł zastanawiał się przez chwilę jak przejść do rzeczy. Uwaga o Jasińskim nie
ułatwiła mu sprawy. Czuł się trochę jak zdrajca. Nie mógł jednak przeciągać milczenia
w nieskończoność.
- Pozwoliłem sobie zadzwonić do pana, żeby zapytać o to… jakie są możliwości …
współpracy z waszą firmą? – zaczął dyplomatycznie.
- Nie rozumiem. Chce pan nam zaproponować jakiś leasing? – głos Rydzyniaka
nieco ochłódł.
- Nie! Myślałem o współpracy w sensie dosłownym. Jako wasz agent.
Tym razem krótka cisza zapadła po tamtej stronie linii.
- Czy ja dobrze rozumiem? Pan chce dla nas pracować? Nie chciałbym być
niedyskretny, ale Jasiński wspominał, że ma pan duże szanse na awans w „Financial
Brokers”.
- To już nieaktualne. Moje plany się trochę zmieniły. Myślałem, że zechce pan mi
pomóc.
- Oczywiście. Pan jest doskonałym sprzedawcą, a my takich potrzebujemy. Proszę
chwilę poczekać. Zorientuję się kiedy jest najbliższe szkolenie podstawowe.
W słuchawce odezwała się melodyjka, a Paweł poczuł się doskonale. Nareszcie
ktoś go docenia i nie robi wielkiej łaski.
- Ma pan szczęście. Jutro zaczyna się szkolenie w jednym z naszych oddziałów w
Warszawie. – odezwał się Rydzyniak – Może pan przyjechać?
- Tak. Dziękuję bardzo. Przepraszam za kłopot.
- To żaden kłopot. Moja sekretarka poda panu adres i telefon do managera, z
którym powinien się pan skontaktować w naszym oddziale. Życzę powodzenia. Proszę
do mnie zadzwonić gdy skończy pan szkolenie.
Sekretarka Rydzyniaka podała Pawłowi numer telefonu, nazwisko managera i
adres oddziału.
59
- Będzie pan musiał przejechać całą Warszawę. Oddział jest na Ursynowie –
powiedziała na koniec i pożegnała się.
41.
Po kilkunastu minutach kluczenia po Ursynowie znalazł budynek ze szkła i
aluminium. Zdecydowanie różnił się od starej kamienicy w Gdańsku, w której mieścił
się oddział Financial Brokers. Wewnątrz Paweł wyczuł jednak tą samą atmosferę.
Ruch na korytarzu był spory. Ludzie biegali z zaaferowanymi twarzami, nie
patrząc na siebie. Chuda, nerwowa sekretarka stukała w klawiaturę komputera,
odbierała telefony, wykłócała się z agentami o zbyt długie zajmowanie kserokopiarki i
jednocześnie rozmawiała z Pawłem. Fotele były większe i wygodniejsze niż w
Gdańsku.
- Jest pan już na liście kandydatów na szkolenie podstawowe. Dzwoniła do mnie
wczoraj sekretarka dyrektora Rydzyniaka. Zaraz ktoś z panem porozmawia.
Wystukała numer na klawiaturze i warknęła do telefonu:
- Marek, poproszę cię do sekretariatu. Jest pan na szkolenie podstawowe.
Zajmiesz się nim. – Odłożyła słuchawkę, nie czekając na odpowiedź.
Po chwili nadszedł lekko siwiejący mężczyzna w nieokreślonym wieku. Poprawił
rozpięty krawat, popatrzył psim wzrokiem na sekretarkę i zaprosił Pawła do swego
pokoju.
- Coś ją dzisiaj ugryzło – wymruczał, gdy byli w bezpiecznej odległości od
sekretariatu.
W pokoju managera Paweł przeżył deja vu. Jakby znalazł się w gabinecie Marcina
Króla. Identyczne biurko, szafka i krzesełko dla agenta. Manager przedstawił się i
położył przed Pawłem jakieś kartki.
- Niech pan to wypełni – powiedział sucho i wyszedł.
Paweł popatrzył na kartki. Ankieta. Imię, nazwisko, przebieg pracy zawodowej.
Dalej te same pytania, na które odpowiadał, siedząc w pokoju Marcina Króla.
Patrzył bezmyślnie na papier. W ogóle nie czuł teraz tego entuzjazmu, który miał
wtedy. Raczej zmęczenie.
Wrócił manager i usiadł naprzeciw Pawła. Spojrzał na puste rubryki.
- Niech pan się pospieszy. Za pół godziny zaczyna się szkolenie, a jeszcze
dyrektor będzie chciał pana obejrzeć – powiedział bez cienia uprzejmości w głosie.
Paweł wyjął powoli długopis i zaczął wypełniać ankietę. Telefon na biurku
60
zabrzęczał i manager odebrał. Słuchał chwilę i bez słowa odłożył słuchawkę.
- Później pan dokończy. Dyrektor ma teraz piętnaście minut i chce pana widzieć –
powiedział i zgarnął papiery do szuflady.
Drzwi do gabinetu dyrektora pokryte były lustrzaną folią. Przekraczając je Paweł
odczuł jakiś niepokój. Za progiem stanął osłupiały.
Zza wielkiego biurka podnosił się niski, gruby facet. Uśmiechał się serdecznie,
zaczerwieniony na tłustej twarzy. Rzadkie włosy zaczesane na środek głowy.
Podobieństwo do Kotasa było tak wielkie, że Paweł stał jak sparaliżowany.
- Proszę bardzo, niech pan spocznie – zachęcał dyrektor, zapinając guzik od
przyciasnej marynarki.
- Jak pan do nas trafił? – zapytał, uśmiechając się cały czas szeroko.
- E…z polecenia pana dyrektora Rydzyniaka – odpowiedział Paweł.
Uśmiech dyrektor stał się zdecydowanie węższy. Spojrzał na managera. Ten
patrzył w podłogę nie podnosząc wzroku.
- Czy dyrektor Rydzyniak to jakiś pana krewny? – zapytał dyrektor. Prawie
przestał się uśmiechać.
- Raczej znajomy – odpowiedział Paweł. Zaczął wyczuwać napięcie powstałe w
gabinecie po wymienieniu nazwiska Rydzyniaka. Znowu trafiłem na jakiś układ,
pomyślał. Głowa go rozbolała. Popatrzył z rezygnacją na lśniące policzki dyrektora.
Nagle jego telefon komórkowy zabrzęczał w kieszeni. Przeprosił i nacisnął klawisz NO,
nie wyjmując telefonu z kieszeni.
- Za chwilę zaczyna się szkolenie, więc nie będę pana długo trzymał. Bardzo
dobrze się pan prezentuje w garniturze i ma pan w sobie spokój, który wzbudza
zaufanie. Bez tego, w biznesie polegającym na sprzedaży, ciężko osiągnąć sukces.
Paweł przestał słuchać prawie natychmiast. Wiedział już co będzie dalej. To
samo, co w Financial Brokers – firma jest stara i bogata, liczy się duża sprzedaż i
absolutna uczciwość.
Kątem oka obserwował ilustracje na ścianach. Dokładnie na wprost wisiała biała
tablica z nagłówkiem: Najlepsi sprzedawcy. Dwadzieścia nazwisk i kwoty obok nich.
Zaczął słuchać uważniej, bo głos dyrektora wyraźnie zmienił brzmienie, a manager
wpatrywał się w niego z napięciem.
- Poza tym wszystkim tworzymy tu zwarty kolektyw i nie wyobrażam sobie żeby
ktoś chciał się wyłamywać. Od razu pana uprzedzam, że próby zbyt wielkiej
samodzielności są z góry skazane na porażkę. Ubezpieczenia na życie sprzedaje się tak
61
trudno jak lód Eskimosom i trzeba naprawdę dużej mobilizacji, żeby osiągnąć sukces.
Pozbywamy się natychmiast każdego, kto nie chce tego zaakceptować. Proszę to dobrze
przemyśleć podczas szkolenia.
Następny kapral z wielkimi ambicjami, pomyślał Paweł. Dyrektor wstał, dając do
zrozumienia, że spotkanie dobiegło końca. Paweł spojrzał na managera. Facet wstał bez
słowa i patrzył na dyrektora. Nie odezwał się ani razu, jakby bał się, że powie coś
niestosownego.
Dyrektor uścisnął mu dłoń i na pożegnanie rzucił ni to ironicznie, ni uprzejmie:
- Pozdrowienia dla dyrektora Rydzyniaka.
Jeszcze dobrze nie wyszli z gabinetu za lustrzanymi drzwiami, kiedy sekretarka
odezwała się tonem nieznoszącym sprzeciwu:
- Marek! Za piętnaście minut chcę mieć twój raport za poprzedni miesiąc.
- Muszę jeszcze nad nim trochę popracować – zaprotestował płaczliwie Marek.
- Nic mnie to nie obchodzi. Dyrektor chce mieć za godzinę zestawienie. Miałeś
wczoraj cały dzień.
Manager nawet nie spojrzał na Pawła i szybkim krokiem ruszył w kierunku
swojego pokoju. Sekretarka odezwała się o jeden ton grzeczniejszym głosem:
- Pana poproszę do siebie za dziesięć minut. Z wypełnioną ankietą. Dostanie pan
materiały na szkolenie i wpłaci mi dwieście złotych na koszty.
Paweł skinął powoli głową i rozejrzał się po korytarzu. We wszystkich firmach
sekretarkom zdaje się, że są najważniejsze. Czasami to prawda.
Dostrzegł drzwi z dwoma kółkami i wszedł do środka. Stanął nad umywalką i
zaczął obmywać twarz zimną wodą. W skroniach mu pulsowało. Chyba trafiłem z
deszczu pod rynnę, myślał gorączkowo. To miało być rozwiązanie problemów, a nie ich
początek. W porównaniu z tym co tu się dzieje, u Kotasa jest obóz skautów. To
wszystko nie ma sensu.
Poczuł się beznadziejnie samotny i bezradny.
Komórka zabrzęczała w kieszeni. Paweł spojrzał na wyświetlacz. Dzwonił
Jasiński. Wytarł ręce papierem toaletowym i odebrał.
- Witaj Paweł! Możesz rozmawiać? – zapytał Jasiński. W jego głosie słychać było
napięcie.
- Tak, tak. – Wolną ręką Paweł przekręcił zatrzask w drzwiach od toalety.
- Musisz jutro podjechać do oddziału. Są ważne sprawy do omówienia –
poinformował Jasiński, dalej tym samym tonem.
62
- Czy to ma coś wspólnego z „Wiktorią”?
- Pośrednio, ale zdecydowanie tak. To nie jest rozmowa na telefon. Dowiesz się
na miejscu.
- A nie mógłbym podjechać do ciebie do centrali? Jestem teraz w Warszawie.
- Nie bardzo. Dzwonię z Poznania i wracam późnym wieczorem. A co robisz w
Warszawie? – zainteresował się Jasiński.
- Ogólnie mówiąc, szukam nowych szans – odpowiedział wykrętnie.
- To doskonale. Będziesz teraz potrzebował sukcesu bardziej niż kiedykolwiek –
Jasiński zrozumiał go po swojemu.
- A co? Kotas znowu coś wymyślił? – zapytał ponuro.
- Niezupełnie. Można powiedzieć, że Kotasa masz już z głowy. Szczegóły jutro.
Do widzenia
Jasiński rozłączył się. Paweł stał jak wmurowany.
Kotasa masz już z głowy, powtórzył w myślach ostatnie zdanie Jasińskiego.
Poczuł narastającą falę radości. A więc jednak! Odszukał w pamięci telefonu numer
Marcina Króla i wybrał go. Może on będzie wiedział coś konkretnego. „Wybrany
numer jest nieprawidłowy” – poinformował go miły głos. Spróbował jeszcze raz. To
samo.
Przygnębienie wyparowało całkowicie. Czuł się doskonale. To co ja tutaj jeszcze
robię? – pomyślał i uśmiechnął się do swoich myśli.
Wyszedł z toalety. Sekretarka popatrzyła na niego złym, zmęczonym wzrokiem.
- Tutaj są materiały na szkolenie – wyciągnęła w jego kierunku gruby plik kartek
- Wypełnił pan już ankietę?
- Nie. Nie wypełniłem.
- To na co pan czeka? – jej głos wszedł na trochę wyższe rejestry.
- Na nic. Po prostu rozmyśliłem się. Doszedłem do wniosku, że pomimo
wspaniałych perspektyw roztaczanych przede mną przez dyrektora nie mam ochoty na
pracę dla niego.
- To po co pan ludziom głowę zawraca? – sekretarka wzruszyła ramionami i
energicznie wrzuciła materiały do szuflady. Odwróciła się do klawiatury i przestała
zwracać uwagę na Pawła.
Miał zamiar coś dosadnie odszczeknąć, ale rozmyślił się. Z jej punktu widzenia
jego zachowanie rzeczywiście było nieracjonalne. Mruknął tylko: do widzenia i
wyszedł.
63
42.
- Co pani taka zdenerwowana? – Paweł obserwował jak Kasia miota się po
sekretariacie, pomiędzy dzwoniącym bez przerwy telefonem, rozgrzanym prawie do
czerwoności kserografem i porozkładanymi wszędzie segregatorami.
- Jak to co? Nie wie pan dlaczego pana wezwali? – zapytała konfidencjonalnym
szeptem.
- Nic nie wiem. – Paweł wzruszył ramionami. – Pewnie chodzi o „Wiktorię”
Drzwi od gabinetu dyrektora otworzyły się, ale zamiast Kotasa wyszedł jakiś
mężczyzna. Jego twarz wydała się Pawłowi znajoma.
- Jest pan Paweł Filipowski, panie dyrektorze – zaanonsowała Kasia.
Panie dyrektorze? Paweł nic nie rozumiał. A gdzie Kotas?
- Proszę do mnie – mężczyzna wskazał gestem drzwi do gabinetu.
- Widzę, że dziwi pana moja obecność tutaj. Już wyjaśniam. Nazywam się Jakub
Ferenc. Jestem tutaj tylko tymczasowo. Niedługo zostanie otwarty nowy oddział naszej
firmy w Poznaniu i tam będę na stałe. Gdańsk jest dla mnie czymś w rodzaju poligonu.
- A dyr… to jest, pan Kotas?
- Pan Dobromir Kotas został zwolniony za dopuszczenie do podpisania,
sprzecznego z procedurami, kontraktu z „Wiktorią” i narażenie firmy na duże straty.
Poza tym „Financial Brokers” zamierza mu wytoczyć sprawę sądową o celowe
działanie na niekorzyść firmy. Na polecenie dyrektora Jasińskiego, zajmowałem się
osobiście dochodzeniem w tej sprawie. Szczegółowa analiza dokumentacji kontraktu
wykazała, że większość dokumentów była sfałszowana. Można to było odkryć przy
bardziej dokładnym prześwietleniu klienta. Pan dyrektor Kotas, nie wiadomo dlaczego,
uważał to za stratę czasu. Istnieje uzasadnione podejrzenie, że był w zmowie z
właścicielem „Wiktorii”. Do tego zachowywał się bardzo dziwnie w trakcie zawierania
kontraktu. Absolutnie nieprofesjonalnie. Notabene, pańska rola w tej sprawie też była
badana.
Paweł zakręcił się niespokojnie w fotelu.
- Ale oczyszczono pana z wszelkich podejrzeń. Dużo zawdzięcza pan dyrektorowi
Jasińskiemu, który osobiście nadzorował dochodzenie. Zresztą, jeszcze będzie pan
proszony o złożenie pewnych wyjaśnień w centrali. Co ciekawsze, na dokumencie
wstępnej analizy kontraktu z „Wiktorią” dyrektor Jasiński odkrył, z pewnym
zdziwieniem, swój własny podpis i odręczną adnotację.
64
- Jaką adnotację? – zapytał Paweł. Jasiński w ogóle nie miał do czynienia z
kontraktami.
- Brzmiała mniej więcej tak: „Wstępna analiza kontraktu, sporządzona przez pana
Pawła Filipowskiego jest na najwyższym profesjonalnym poziomie. Proszę o jak
najszybsze zawarcie umowy leasingu.”
- Ja nie robiłem wstępnej analizy.
- Wiem. Wyjaśnił to już pan Marcin Król. Tym niemniej dyrektor Kotas uparcie
twierdzi, że po otrzymaniu od pana wstępnej analizy, opatrzonej pozytywną opinią
dyrektora Jasińskiego, starał się o jak najszybsze doprowadzenie do zawarcia kontraktu.
Dziwny człowiek. Musiał być mocno zdesperowany. – Ferenc uśmiechnął się
pobłażliwie.
- A co z Marcinem?
- Pan Marcin Król jest zwolniony z funkcji managera grupy, ale może pozostać w
firmie, z tym, że nie będzie na razie mógł sam finalizować kontraktów. O ile oczywiście
pojawi się w pracy. Od kilku dni nie pokazuje się w oddziale i nie można go nigdzie
namierzyć.
Paweł czekał, co dalej. Dyrektor stwierdził, że wobec degradacji Marcina Króla
mianuje Pawła managerem grupy. Pismo z centrali w tej sprawie, podpisane przez
dyrektora Jasińskiego, przywiózł ze sobą.
Umowę managerską podpisali w absolutnym milczeniu.
- Będę tu prawdopodobnie tylko trzy miesiące, a potem centrala mianuje
dyrektorem jednego z managerów tego oddziału. Najpoważniejszym warunkiem
nominacji jest oczywiście wyróżniająca się skuteczność, to znaczy jak najwyższe obroty
kandydata i jego grupy. Zdaje się, że był pan zainteresowany? – zakończył z uśmiechem
Ferenc.
Paweł wyszedł z gabinetu dyrektora. Usiadł w fotelu i zaczął rozmyślać nad
zmiennością losu. Wczoraj wydawało mu się, że jest skończony, a przed chwilą właśnie
awansował na kierownika grupy i miał szansę na stołek dyrektorski w Gdańsku.
Nurtowała go myśl, że Janusz miał jednak rację. Stanowisko dyrektora oddziału w
Poznaniu zajmie Ferenc. Pewnie od dawna było to ustalone. Tylko dlaczego Jasiński tak
go zwodził?
Znowu może się okazać, że istnieją jakieś czynniki pozaprodukcyjne i dyrektorem
w Gdańsku zostanie ktoś zaufany. Może nie warto się szarpać? Sam nie wiedział, co
teraz myśleć i robić. Żaden poważniejszy kontrakt nie rysował się na horyzoncie.
65
Waldek, który był dostawcą największych zleceń, siedzi w więzieniu. Poza tym w
domu wszystko się popsuło. Potrzebowali z Marylą trochę czasu dla siebie i trochę
spokoju. Dzieci już zapomniały jak wygląda ojciec.
Kasia coś powiedziała do niego ale nie usłyszał. Popatrzył na nią rozkojarzony.
- Co pani mówiła? – Uśmiechnął się niepewnie.
- Dzwonili przed chwilą do pana z jakiejś huty, że chcą się jeszcze raz spotkać.
Najlepiej dzisiaj. Czy to coś ważnego?
Odpowiedział jej tylko trzask gwałtownie otwieranych drzwi. Kasia pokręciła
głową. Banda wariatów. Za czym oni tak pędzą?
****
Telefon dzwonił długo i nie miał zamiaru przestać. Marcin Król zapalił lampkę
nocną i spojrzał na budzik. Wskazywał trzecią w nocy.
Co za dureń nie może spać o tej porze? – pomyślał. Podniósł słuchawkę i rzucił z
niechęcią w głosie:
- Słucham!
- To ty Marcin?
- Tak, Marcin Król. Kto mówi?
- To ja, Dobromir. Nie poznajesz?
- Skąd dzwonisz? Słychać cię jak spod ziemi.
- Z Warszawy. Wyjaśniam kilka spraw w centrali. Zatrzymałem się u żony.
Przepraszam, że cię budzę w środku nocy, ale dzieje się coś dziwnego. Ktoś mnie
obserwuje cały czas. Zastanawiam się czy to nie Makowski.
- Zdaje się, że go aresztowali.
- Nie wiadomo. W sprawach gospodarczych to idzie wolno. Może się mścić.
Może się bać naszych zeznań.
- Chyba twoich zeznań. Mnie to raczej nie dotyczy.
- Jak to nie?! Nie udawaj głupiego! To ty mi wystawiłeś tą „Wiktorię”.
Przeklinam ten dzień, kiedy po raz pierwszy usłyszałem tą nazwę.
- Ja też żałowałem, że pozwoliłem ci wciągnąć się w tą rozgrywkę. Teraz mi
wszystko jedno – sucho powiedział Marcin.
- Nie bądź taki stoik. Jeszcze możemy obydwaj porządnie dostać w dupę.
Powinniśmy trzymać się razem. Uzgodnić zeznania…
- Ja wyjeżdżam – przerwał mu Marcin.
- Jak to? Dokąd?
66
- Nie twoja sprawa. Za granicę. Myślałeś, że całe życie będę się patrzył na twój
tłusty pysk i śmiał z głupawych dowcipów.
Kotas usłyszał trzask odkładanej słuchawki. Odłożył telefon i poszedł do kuchni.
Poczuł się słabo. Grzebał w szafce w poszukiwaniu aspiryny, gdy schwycił go
silny ból w piersiach.
Przewracając się, ściągnął na siebie garnek z bigosem.
Lekarz pogotowia wezwany przez żonę, rzucił „dowcipnie”:
- Niezły tu mamy bigos.
Po czym stwierdził zgon na skutek rozległego zawału serca.

]]> http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-ii/feed/ 0 miziol http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-i/ http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-i/#comments Sun, 29 Jan 2012 10:44:51 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=139 ]]> CZĘŚĆ I. VENI.
1.
Agent ubezpieczeniowy uśmiechał się półgębkiem i milczał. Siedział w głębokim
skórzanym fotelu starannie ogolony i pachnący. Ciemny garnitur, koszula z niemodnym kołnierzykiem i spokojny krawat. Wyglądał jak profesjonalista i był nim w
rzeczywistości. Doświadczenie podpowiadało mu, że trzeba dać tym ludziom trochę czasu. Klienci często spierali się przy nim. Potrafił to wykorzystać. Umiał słuchać i po krótkiej chwili na ogół wiedział, kto w domu trzyma kasę i będzie decydował o zawarciu umowy ubezpieczenia na życie. W stosownym momencie wtrącał się do dyskusji małżonków i prowadził ich jak na sznurku.
Tutaj było prawie tak samo jak w wielu innych podobnych przypadkach.
Mężczyzna zadzwonił i poprosił o spotkanie, ale decyzję podjęła ona, jego żona. Teraz
nie mogli się zdecydować jak wysoka ma być składka. Musiał czekać aż Teresa i
Waldemar Otoccy – tak się przedstawili – wygadają się.
Na razie miał trochę czasu żeby dyskretnie ocenić kondycję fizyczną i finansową
klientów. Otocki miał wykupić ubezpieczenie na życie dla siebie, ale gdyby agent miał
decydować wolałby sprzedawać polisę dla niej. Wyglądała zdrowo i była zadbana. Jej
świeżość kontrastowała z jego szarą, nalaną twarzą. Miał lekką nadwagę. Ciekawe czy
nie cukrzyk ? – pomyślał z zawodową ciekawością. Ubrany pospolicie, w tanie bazarowe ubrania. Wytarte niedrogie dżinsy i sweter, powypychany na rękawach. Nie wyglądał na intelektualistę, raczej drobny handlarz albo rzemieślnik. Palce pobrudzone smarami.
Ciekawe czy nie jakiś rękodzielnik albo nie daj Boże, mechanik samochodowy? To
mogło oznaczać komplikacje przy ustalaniu ryzyka ubezpieczeniowego. Agent
dyskretnie rozejrzał się po pokoju. Umeblowanie świadczyło o niezłych dochodach
właścicieli. Skórzane fotele i kanapa. Dębowe, solidne meble. Po szczegółach
wywnioskował, że dochody domowników muszą być stałe i na więcej niż średnim
poziomie. Nowa plazma. Pewnie ma ze czterdzieści cali, ocenił na oko. Kuchnia,
widoczna przez otwarte drzwi w końcu krótkiego korytarza, umeblowana nowocześnie,
chyba niedawno…
1
2
Przedłużająca się cisza przerwała mu obserwacje. Małżonkowie wpatrywali się w
niego intensywnie.
- Proszę wybaczyć, zamyśliłem się – powiedział z przepraszającym uśmiechem.
- Pytałem, ile według pana, warte jest moje życie? – zaczepnie rzucił Otocki.
- Dla pana rodziny jest nieocenione – odpowiedział machinalnie, wyuczonym
tekstem.
- No dobra, dobra, może pan sobie darować te frazesy!
- Waldek…! – Kobieta teatralnym szeptem strofowała męża.
- Ile się płaci w moim wieku? Chodzi mi o składkę za cały rok – kontynuował
ofensywę niezrażony Waldek.
- To zależy, jaką kwotę chciałby pan zabezpieczyć dla rodziny, na wypadek swojej
śmierci albo trwałej utraty zdrowia. – Agent nie dawał za wygraną i unikał konkretów.
Wolał czekać na propozycje. W tej chwili nie mógł jeszcze ocenić prawdziwych
możliwości finansowych tych ludzi. Powoli wyjął z kieszeni marynarki swoją wizytówkę i położył na stole.
- Niech pan poda jakąś liczbę, żebym mógł ocenić, na co mnie stać. – Mężczyzna
zaczynał być poirytowany.
Twarda sztuka, pomyślał agent. Trzeba zaryzykować. Otworzył laptopa, stojącego
przed nim na stole i chwilę udawał, że coś tam wylicza. Był trochę zły na siebie za
dopuszczenie do sytuacji, w której miał mało możliwości manewrowania. Zbyt mała
kwota była tak samo zła jak zbyt wysoka. Albo zarobi jakąś śmieszną prowizję albo
wystraszy niezłą sztukę, która kręci się już blisko sieci.
- Myślę, że w pańskiej sytuacji odpowiednia byłaby suma ubezpieczenia w
wysokości trzystu tysięcy złotych? – powiedział wolno i spojrzał spod oka. Najpierw na
nią.
- Co powiesz na to Teresa? W razie mojej śmierci dostaniesz trzy bańki. – Otocki
zaczął się śmiać.
Wydaje się palantowi, że będzie żył wiecznie, pomyślał agent i też zaśmiał się
uprzejmie.
−
To teraz niech pan powie ile to kosztuje – zarządził Waldek – Tylko niech
pan się streszcza. Dziś sobota. Chcę iść do fryzjera. Jutro w kościele muszę wyglądać
przyzwoicie
2
3
Teresa, czerwona na twarzy, spoglądała w okno. Agent spokojnie zaczął rozkładać
swoje papiery. Był zbyt blisko zawarcia umowy ubezpieczenia, żeby przejmować się
takimi drobnymi nietaktami. W takich miasteczkach jak ta Dąbrówka, rzadko trafiał się
dobry klient. Większość już powymiatały duże firmy, które miały agentów dosłownie w
każdej wsi. Nawet lepiej, że jest mało czasu. Nie będzie musiał odpowiadać na dziesiątki
głupich pytań.
2.
U fryzjera zawsze siedzieli ci sami, stali bywalcy. W co drugą sobotę mistrz Tadeo
strzygł wyjątkowo starannie. Przed jego zakładem, położonym nad dużym stawem na
końcu Dąbrówki, zatrzymywał się – jak zawsze, co dwa tygodnie – potężny, chociaż już
trochę leciwy „japończyk”. Wytaczał się z niego gruby facet. Kołeczek – najbogatszy
rolnik w okolicy. Strzygł się regularnie i płacił podwójną stawkę. Nieśmiałe, nieszczere
protesty balwierza ucinał niezmiennie krótkim – stać mnie i z namaszczeniem wysupływał
dwa banknoty dziesięciozłotowe ze starego, wytartego portfela.
Normalnie zakład funkcjonował trochę na zasadzie pogotowia ratunkowego.
Mistrz jako zapalony wędkarz, całe dnie spędzał na stawku, przed zakładem, wpatrując
się w spławiki wędek wrzuconych do stawu i popijając piwo. Potencjalny klient, który
miał życzenie ostrzyc się w takim dniu, sporo ryzykował. Tadeo, podenerwowany
słabym braniem, mógł bardzo obcesowo odmówić wykonania usługi albo zrobić
nieszczęśnikowi fryzurę a’la „Szopen po ostatnim koncercie”. Zdarzały się też przypadki
obcięcia fragmentów uszu. Kto nie chciał czekać i musiał się ostrzyc natychmiast mógł
iść do salonu damskiego, jedynego w Dąbrówce. Tam młode praktykantki, na takich
przypadkowych klientach, uczyły się sztuki władania nożyczkami. Nauka ta opierała się
przeważnie na własnych błędach. Wybór zatem nie był wielki, a różnica tylko taka, że u
mistrza Tadeo było znacznie taniej.
Kto o tym wiedział, starał się odwiedzać jego zakład tylko w sobotę. Wtedy bywał
tu Kołeczek, Tadeo był trzeźwy i przykładał się do pracy. Musiał. W przeciwnym
wypadku umarłby pewnie z głodu. Ryby nie brały nadzwyczajnie.
Paweł Filipowski wiedział o tym i po prostu dostosował się. Lubił te soboty u
fryzjera. Schodziło się sporo ludzi – jedni ostrzyc się, inni pogadać, a jeszcze inni spotkać
się z Kołeczkiem i pożyczyć od niego parę złotych. Można było przeglądać całe sterty
starych gazet albo po prostu siedzieć, słuchać i patrzeć. A było na co. Małe miasteczka
3
4
pełne są ludzi nietuzinkowych. Niekoniecznie normalnych. Czasami zaglądał do zakładu
chłopak trudniący się głównie żebractwem i włóczęgostwem. Znosił ciekawe informacje
z całego powiatu. Ludzie słuchali jego sensacji z rozdziawionymi gębami, dopóki w
odpowiedzi na pytanie: jak się wabi jego nowy pies, który też wcisnął się do środka, nie
usłyszeli odpowiedzi, poprzedzonej dłuższym namysłem:
- Nieźle.
Paweł Filipowski miał dwadzieścia dziewięć lat i był właścicielem sklepu z
używaną odzieżą. Prowadził go razem z żoną. A właściwie to Maryla – tak miała na imię,
decydowała o najistotniejszych sprawach, a on zajmował się transportem towaru. To
było jedyne źródło ich, prawdę powiedziawszy, mizernych dochodów.
Dzisiaj była sobota i handel skończył się wcześniej. Paweł zamknął sklep o drugiej.
Teraz mógł spokojnie posiedzieć w zakładzie mistrza Tadeo, czekając na swoją kolejkę.
Kołeczek już się ostrzygł i pojechał. Fryzjer posłał chłopaka z psem po piwo do sklepu i
atmosfera nabrała rumieńców. Trzech ostatnich klientów, oczekujących na strzyżenie,
też dorzuciło się do piwa i chłopak miał polecone przynieść dwa sześciopaki.
Paweł zaczął czytać z nudów ogłoszenia w różnych gazetach. Przeglądał
najczęściej rubrykę – „dam pracę”. Nie szukał jakiejś konkretnej oferty. Brak dużych
pieniędzy nie był dla niego tak bardzo stresujący. Marzył, tak jak każdy, żeby je kiedyś
zdobyć, ale nie za wszelką cenę. Lubił życie spokojne, bez nerwów i pośpiechu. Dobrze
się czuł w Dąbrówce, znał tu każdy kąt i prawie wszystkich ludzi. To raczej Maryla –
jego żona, cierpiała prawdziwe psychiczne katusze z powodu ich marnej sytuacji
finansowej, a co za tym idzie – towarzyskiej. Marzyła o mieszkaniu w dużym mieście,
najlepiej w Gdańsku, który trochę znała i bardzo lubiła. Chciała być kimś, imponować
innym i wzbudzać zazdrość. W Dąbrówce – małym miasteczku na prowincji, trudno było
czymś imponować. Uzdolnienia artystyczne, czy też przymioty umysłu nie były tu
specjalnie w poważaniu. Po pierwsze nie było gdzie ich eksponować, a po drugie
audytorium jakby nieprzygotowane. Zresztą obydwoje zakończyli kariery naukowe na
szkole średniej, a co się tyczy uzdolnień artystycznych to ewentualnie można by tu
zaliczyć uliczne happeningi wokalno – taneczne, wykonywane przez Pawła od czasu do
czasu. Bez względu zresztą na porę dnia czy nocy. Nietrudno się domyślić, że raczej
chłodno traktowane przez Marylę, nie wspominając o sąsiadach. Na pewno nie była to
droga do osiągnięcia popularności czy bogactwa.
4
5
W tej sytuacji jedyna szansa na bycie kimś sprowadzała się do zaimponowania
posiadaniem czegoś. Dobrego samochodu, dużego domu i drogiego futra. Dla Maryli,
tak samo zresztą jak dla większości jej przyjaciółek i znajomych, odwieczny
egzystencjalny dylemat – być czy mieć – nie istniał. Mieć znaczyło być. Inna filozofia
życiowa, uważana była w Dąbrówce za objaw słabości umysłowej, a najłagodniejszym
określeniem osoby prezentującej ją był epitet – oryginał.
Chłopak przyniósł piwo. Tadeo dał mu złotówkę napiwku i wypchnął z zakładu.
Przekręcił klucz w zamku i oświadczył:
- Koniec na dzisiaj! Więcej głów nie wytrzymam. Za duży upał. Gdyby się ktoś
dobijał, możecie mu dać w pysk. Na moją odpowiedzialność.
Odpowiedział mu pomruk zadowolenia. Tadeo miał ochotę napić się w
kameralnym gronie. Był u siebie i jego życzenie było świętością.
- Ewentualnie można wpuścić, jeśli wylegitymuje się pół litrem – dorzucił fryzjer.
Nerwowe śmiechy, siedzących na zdezelowanych taboretach mężczyzn,
świadczyły, że przyjęliby takiego delikwenta z otwartymi ramionami. Tadeo wypił
duszkiem piwo i pełnym kurtuazji gestem zaprosił następnego klienta na stary,
powycierany fotel.
Kiedy wszyscy byli już ostrzyżeni, piwo też się skończyło. Upał dawał się we znaki
i mężczyźni porozbierali się do podkoszulek. Paweł wyjął z kieszeni mały zwitek
banknotów i zaczął liczyć.
- Tylko tyle dzisiaj utargowałeś? – zapytał Tadeo.
Paweł pokiwał głową.
- Nie jest tego za dużo – zauważył fryzjer.
- Na pół litra na pewno wystarczy. Napijemy się wódeczki?
Pytanie zostało potraktowane jako retoryczne. Zawołali chłopaka, który kręcił się
w pobliżu i posłali go po flaszkę. Tadeo poszedł na zaplecze i przyniósł kieliszki.
Nastroje osiągnęły wysoki poziom. Paweł czuł się doskonale. Był fundatorem i pozostali
podświadomie okazywali mu szacunek.
Dochody ze sklepu pozwalały na życie skromne, ale bez konieczności
zastanawiania się nad wydaniem każdej złotówki. Z drugiej strony klienci ich interesu
należeli do najuboższych i nie należało liczyć na to, że uda się zbić majątek, starając się
zaspokoić ich niewielkie wymagania. Tym bardziej, że konkurencyjne „salony” w tej
branży powstawały jak grzyby po deszczu, wykańczając się wzajemnie. To był jeden z
5
6
powodów, dla których Paweł kupował codziennie gazetę i studiował ogłoszenia o pracy.
Szczególnie namiętnie oddawał się tej lekturze po każdym, hałaśliwym wykładzie na
temat celu i sensu ich egzystencji w rodzinnym stadle. Czasami silnym katalizatorem tych
tyrad był fakt skonsumowania przez Pawła skromnego utargu ich sklepiku w miejscowej
restauracji „Pawie Oko”. Jego tłumaczenia, że musiał zgubić pieniądze, wobec zgodnych
zeznań personelu „Pawiego Oka” i jego błogiego stanu, wyglądały żałośnie i tylko
dodatkowo rozsierdzały Marylę. Początkowo rozładowywała stres przy pomocy różnych
narzędzi kuchennych, potem już tylko krzyczała.
Całe szczęście, że jej brat – Waldek Otocki był lepiej ustawiony w życiu i w
krytycznych sytuacjach wspomagał ich niewielkimi, nieoprocentowanymi pożyczkami.
Nie żałował przy tym szwagrowi słów krytyki za bezczynność i brak energii w
zdobywaniu majątku, a także dobrych rad jak go zdobyć. Wydawałoby się, że jego uwagi
nie robią na Pawle żadnego wrażenia, ale były to tylko pozory. W rzeczywistości miał ich
serdecznie dosyć i po każdym takim wykładzie rozmyślał nad sposobem zdobycia
większej gotówki i uniezależnienia się od łaski szwagra. To był drugi, zasadniczy powód,
dla którego chciał być bogaty. Chciał, ale nic nie robił, aby ten cel osiągnąć. Może tylko
nie umiał się zmobilizować, a może przyczyna leżała gdzieś głębiej w jego
nieskomplikowanej psychice.
Było już późno, kiedy uczestnicy libacji u fryzjera rozeszli się. Paweł wlókł się do
domu powoli. Przeszkadzały mu własne nogi i wyrzuty sumienia. Chłopak z psem biegał
do sklepu jeszcze dwa razy. Za każdym razem płacił Paweł. W kieszeni zostało mu tylko
kilka monet.
Podszedł do domu i po cichu go okrążył. Potem zajrzał do środka przez kuchenne
okno. Maryla siedziała przy stole i mieszała łyżką w szklance herbaty. Co chwila
spoglądała na zegarek. Widać było, że jest zła i tylko siłą woli powstrzymuje się przed
wyruszeniem na poszukiwania męża. Odwróciła się do okna i zauważyła głowę Pawła.
Podskoczyła ze strachu, wydając okrzyk przerażenia. Otworzyła drzwi wejściowe z
trzaskiem i wybiegła na dwór.
- Zidiociałeś do reszty?! Chcesz żebym dostała zawału?! – krzyknęła.
Paweł patrzył z miną skruszonego nieszczęśnika. Maryla wyciągnęła rękę.
- Pieniądze! – Zażądała stanowczo.
Paweł zaczął niezdarnie grzebać w kieszeniach.
- Chyba zgubiłem- wybełkotał.
6
7
- Tak jak w zeszłym miesiącu?! No to do widzenia! – odwróciła się na pięcie i weszła do
domu, zatrzaskując za sobą drzwi. Usiadła z powrotem przy stole kuchennym, zasłoniła twarz
dłońmi i zaczęła cicho płakać.
Pod oknem Paweł ułożył się do snu na ogrodowej ławce.
- Exitus – wymruczał i zasnął.
3.
Kilkanaście dni później, pięknego lipcowego poranka, Paweł jak zwykle wyszedł z
parterowego domku, odziedziczonego po rodzicach. Jak co dzień, zajrzał do skrzynki na
listy, kupił w kiosku gazetę i udał się piechotą do sklepu. W korespondencji była między
innymi pocztówka od szwagra. Przesyłał pozdrowienia z wczasów w Tunezji.
Widokówka przedstawiała parę zakochanych, siedzących pod palmami na piaszczystej
plaży. Paweł z zazdrością pomyślał, że Waldek właśnie wyleguje się na gorącej plaży nad
Morzem Śródziemnym, podczas gdy on musi tu siedzieć w tym nędznym, zapyziałym
sklepiku. Poczuł silną potrzebę odmiany swego losu. Z determinacją sięgnął po gazetę,
obiecując sobie w duchu, że wreszcie się na coś zdecyduje.
Jak zwykle zaczął od przeglądania ogłoszeń ramkowych. Zamieszczały je duże
firmy, poszukujące ludzi do pracy na stanowiska, których angielskie nazwy na nic mu nie
mówiły, na przykład: Sales Manager, Accountant i tym podobne. Lubił je czytać dla
samego ekscytowania się perspektywami, roztaczanymi przez pracodawców przed
kandydatami, którzy spełnią określone warunki. Oczami wyobraźni widział się za
ogromnym biurkiem, popijającego kawę, zrobioną przez seksowną sekretarkę i
spoglądającego przez okno na swoją służbową limuzynę. Limuzyna ostatecznie mogłaby
być jego własna.
Jego rozmyślania przerwało wejście klientki. Starsza kobieta z ciężkimi torbami.
Rower zostawiła przed sklepem, a torby ułożyła równo w kącie. Zaczęła grzebać w
koszu z bluzkami. Wyciągnęła wreszcie jakiś ciuch i podniosła blisko do oczu.
- Ile ta bluzka? – zapytała skrzekliwym głosem.
- Cztery złote – odpowiedział niechętnie Paweł.
Kobieta popatrzyła jeszcze chwilę na trzymaną w ręku bluzkę i powoli odłożyła ją
do kosza. Zagłębiła się jeszcze bardziej i znowu coś wyciągnęła.
- A ta ile? – jeszcze raz zapytała.
- Ta też cztery złote. – Paweł z wysiłkiem oderwał się od lektury.
7
8
- Nie może być trochę taniej?
- Taniej?! Za darmo to jest w opiece społecznej, a tu jest sklep – odezwał się
opryskliwie.
Babka rzuciła bluzkę i zaczęła zbierać z kąta swoje manatki. Pawłowi zrobiło się
jej szkoda. Pewnie staruszka nie ma za wiele grosza przy duszy, pomyślał.
- Niech już będzie moja strata. Sprzedam pani za dwa złote – rzucił ugodowo.
Kobieta obejrzała się na niego z wahaniem. Powoli postawiła torby na podłodze,
podeszła do kosza i wyciągnęła obie bluzki. Wepchnęła je do swojej torby i wyjęła z
kieszeni cztery złote. Położyła bez słowa na biurku i wyszła. Paweł pokręcił głową.
Wziął się znów do czytania ogłoszeń. Czuł, że mógłby jeszcze czegoś w życiu
dokonać, coś zmienić, zrealizować jakiś śmiały projekt, ale do tej pory nie nadszedł
jeszcze jego czas. Mimo że formalne wykształcenie miał marne, nie był głupi. Raczej
charakteryzował się pewnym lenistwem umysłowym i minimalizmem. Maryla twierdziła,
że cechy te odziedziczył po ojcu, który w swoim krótkim życiu zajmował się głównie
spożyciem produktów Polskiego Monopolu Spirytusowego i walką z nadmiernymi,
według niego, ambicjami żony. Na jego zasługi można zapisać, że nigdy nie wykorzystał
w tej walce swej przewagi fizycznej. Koncentrował się raczej na pacyfikowaniu
nastrojów żony krótkimi celnymi ripostami, czym doprowadził ją do chronicznego
nadciśnienia i migreny. Męczyli się razem krótko i dokonując żywota w tym samym
roku, osierocili syna niedługo po osiągnięciu przez niego pełnoletności.
Po śmierci rodziców Paweł na jakiś czas zaczepił się u wujostwa w Gdańsku,
potem próbował szczęścia w Niemczech, a wreszcie wpadł w objęcia Maryli i już się z
nich nie wydostał. Zresztą zbyt mocno się nie opierał. Inicjatywa była po jej stronie, a on
poddawał się biegowi wypadków. Małżeństwo zaakceptował jako element znajomej
rzeczywistości, tak jak rozlatujące się płoty sąsiadów, zapach skoszonej trawy, poranne
mgły na łąkach, widocznych z okien jego sypialni i senne uliczki Dąbrówki. Jego
stosunek do Maryli był mieszaniną miłości dorosłego mężczyzny do kobiety i chłopca do
matki. Przynajmniej do czasu urodzenia się ich syna – Patryka, a potem córki – Martyny.
Poza skromnymi dobrami doczesnymi pozostawionymi przez rodziców, Paweł
odziedziczył po matce przyzwyczajenie do czystości, a po ojcu umiejętność
przedstawienia każdej, nawet najbardziej kompromitującej sytuacji, w korzystnym dla
siebie świetle. Tak samo jak on miał też w zwyczaju komentowanie swego stanu krótkim
słówkiem „exitus”, które padało z jego umęczonego gardła tuż przed całkowitą utratą
8
9
świadomości. Bywało, że wracając do domu w środku nocy, wykrzykiwał je na ulicy.
Lojalnie uprzedzał żonę i sąsiadów, że jego późniejszy powrót nie jest wynikiem natłoku
obowiązków zawodowych.
Po ogłoszeniach ramkowych czytał drobne. Były mniej atrakcyjne i wydawały się
bardziej przyziemne. Praca w charakterze spawacza, akwizytora, robotnika budowlanego
czy kelnera nie leżała w obszarze zainteresowań Pawła. Co leżało w tym obszarze nie
wiedział nikt, z nim samym włącznie.
Tego dnia trafił jednak na tekst, który go zaciekawił. Duża międzynarodowa firma,
sprzedająca usługi finansowe, poszukiwała przedstawicieli na terenie całego kraju.
Oferowała niezależność finansową, prestiż i możliwość szybkiego awansu w strukturach
firmy. Wykształcenie nie grało roli, liczyły się tylko chęci i determinacja w działaniu. W
ogłoszeniu podano numery telefoniczne, pod którymi można było nawiązać kontakt i
uzyskać wszystkie informacje. W podpisie widniały obco brzmiące słowa – unit manager.
Paweł odczytał kilka razy tekst ogłoszenia, aby upewnić się, że niczego nie
przeoczył. Był zaintrygowany. Największe wrażenie zrobiło na nim jedno słowo -
prestiż. Obiecywało wielkie biurka, limuzyny, piękne kobiety, bankiety i sławę. Miał
wrażenie, że do tej pory nie spotkał się z podobną ofertą. Zastanawiające było tylko to,
że przecież wiele firm używa w swych ogłoszeniach słowa prestiż i musiał już wcześniej
czytać anonse obiecujące tę niewymierną korzyść. Uznał ten fakt za znak od Boga i
postanowił zadzwonić pod wskazane numery, aby poznać szczegóły.
Do tej pory nie miał kontaktu z nikim, kto pracowałby dla takiej firmy. Dąbrówka
leżała na uboczu wielkich wydarzeń i pieniędzy. Agenci pracujący dla dużych firm nie
docierali tutaj, a jeśli nawet docierali to Paweł, ze względu na swój niski status
materialny, nie leżał w kręgu ich zainteresowań.
W sklepie nie było telefonu, a komórki przeważnie nie zabierał ze sobą. Musiał
czekać do siedemnastej, żeby zamknąć i pójść do domu zadzwonić. Jeszcze kilkakrotnie
odczytywał ogłoszenie, coraz bardziej umacniając się w swej decyzji. To było to! Wielkie
pieniądze i prestiż!
Pod koniec dnia przyszła Maryla. Postawiła plastikową torbę z zakupami na stole i
usiadła na krześle.
- Dużo utargowałeś? – zapytała zmęczonym głosem.
Paweł pokręcił przecząco głową. Rozłożył gazetę i spojrzał na nią spod oka
9
1
- Posłuchaj: „Firma świadcząca usługi finansowe poszukuje współpracowników. Praca w
domu. Wysokie zarobki.” – odczytał na głos.
Maryla wzruszyła ramionami.
- No i co? Ty się nie nadajesz do stałej pracy. Pamiętasz co było dwa lata temu w
szpitalu? Wyrzucili cię po dwóch miesiącach.
- To było dawno. Zresztą, co to była za praca?! To co innego. – Uderzył dłonią w gazetę.
Maryla nic nie odpowiedziała. Podniosła się i zbierała do wyjścia.
- Matka dzwoniła żebyśmy przyszli dziś do nich na kolację. Kupili sobie nowy
samochód. Po pracy nigdzie nie chodź.
- Dobrze. Ale na to ogłoszenie i tak zadzwonię. Przynajmniej dowiem się o co chodzi.
Może to jest właśnie moje przeznaczenie. Może muszę tam pojechać, żeby los się wypełnił i
żebym osiągnął w życiu sukces.
- Jak chcesz – powiedziała obojętnie i wyszła ze sklepu.
Tego dnia jednak nie udało mu się skontaktować z „unit managerem”, który
zamieścił ogłoszenie. Najpierw pod podanym numerem nikt nie odpowiadał, potem
Maryla okupowała aparat, relacjonując którejś ze swoich koleżanek ostatnią, niedzielną
wycieczkę na zakupy do Gdańska. Paweł nienawidził tych wyjazdów. Cały dzień musiał
chodzić za Marylą i bez przerwy odpowiadać na głupie pytania, na temat jej wyglądu w
różnych ubraniach. Do tego, najczęściej nic w końcu nie kupowała.
Wieczorem wyszli do teściów na proszoną kolację. Teść uważał, że nowy zakup
trzeba opić.
4.
Otoccy – teściowie Pawła, mieszkali w domu jednorodzinnym. Pobudowali go za
komuny. W tych wspaniałych czasach powszechnego dobrobytu, gdy dom musiał być
brzydki, a wszelkie przejawy nonkonformizmu i oryginalności były tępione z urzędu. Stał
przy ulicy w centrum miasta, początkowo otoczony podobnymi, obskurnymi klockami
bez wyrazu. Ojciec Maryli, człowiek niezwykle oszczędny, nie zamierzał wydawać ani
grosza na remonty, dopóki nie będzie zmuszony do tego absolutną koniecznością.
Sąsiedzi powoli zmieniali elewacje na bardziej nowoczesne, energooszczędne albo
przynajmniej ładniejsze, ale Otocki nie zamierzał, jak twierdził, wydawać pieniędzy bez
sensu. Mamy wnuki i one będą się o to martwić, mówił często.
10
1
Paweł starał się, aby oględziny pojazdu wypadły po myśli teścia, który do tej pory
eksploatował kilkunastoletniego „malucha” i nowy nabytek stanowił w jego oczach
prawdziwy szczyt geniuszu ludzkiego.
Centralne miejsce, w odmalowanym na tą okoliczność garażu, zajmował nowy
samochód. Paweł usiadł za kierownicą i oglądał pojazd od środka. Teść stał na zewnątrz i z
niepokojem czekał na opinię. Szyba od strony kierowcy była otwarta.
- Niezłe cacko, co? Aż pachnie nowością – zagaił teść.
- Ładny – odpowiedział z wahaniem w głosie Paweł. – Na raty?
- Na raty… Co tak patrzysz na mnie? – zapytał niespokojnie Otocki.
- Zastanawiam się czy będzie dobrze chodził. Tak bez smarowania…
- Aaa… – Teść odwrócił się i wyjął z szafki, zawieszonej na ścianie, szklankę i butelkę z
grubego szkła, wypełnioną przezroczystym płynem.
- Będzie śmigał jak błyskawica. Powąchaj jak to pachnie. Trzy razy przepuszczałem. Po
prostu koniak. Courvasier, jak to mówią. – Podstawił Pawłowi pod nos otwartą butelkę.
- Niech ojciec nie przeklina, tylko poleje.
Delektowali się namiętnie, zakąszając ogórkami kiszonymi, stojącymi w słoikach
na półkach. Wymieniali przy tym coraz bardziej zdecydowane uwagi, na tematy związane
początkowo z motoryzacją, a potem życiem w ogóle. Ich rozważania przerwało nagłe
wezwanie z góry. Paweł o mało nie udusił się wychylanym właśnie napitkiem, gdy
teściowa, swoim donośnym głosem niespodziewanie ryknęła ze schodów:
- Co wy tam do cholery robicie tyle czasu! Kotlety już się zimne zrobiły!
- To nie hulajnoga, trzeba dokładnie obejrzeć – teść, bardziej przyzwyczajony, dał
spokojnie wymijającą odpowiedź i rozpoczęli odwrót „na łono” małżonek.
Ponieważ obydwaj panowie palili papierosy, jeszcze kilkakrotnie mieli okazję zejść
„na dymka” do piwnicy. Zostali jednak nieuchronnie zdemaskowani, gdy po kolejnym
wyjściu wrócili w czułych objęciach, ze śpiewem na ustach. Ich oddechy nabrały mocy
uśmiercania przelatujących much i komarów, a wzrokiem – wydawało się – przenikali
ściany.
W tej sytuacji panie wprowadziły całkowitą prohibicję, zakaz palenia oraz
zaordynowały mężom po wielkim kubku rosołu. Imprezę zakończono i Paweł z Marylą i
dziećmi wrócili do domu. Stan Pawła nie był tak fatalny, żeby uniemożliwiać
jakiekolwiek rozmowy, z telefonicznymi włącznie, ale na pewno mocno je utrudniał.
Tego wieczoru ograniczył się tylko do tradycyjnego „exitus” i zasnął. Maryla położyła
11
1
dzieci do łóżek i kiedy wszystkie domowe odgłosy ucichły, usiadła przed telewizorem.
Była zadowolona z minionego dnia. Paweł oczywiście musiał się upić z ojcem, ale poszli
do rodziców razem i razem wracali. Paweł niósł Martynkę na rękach, a ona prowadziła
Patryka za rączkę. W takich chwilach czuła, że są rodziną i kochała Pawła jeszcze
bardziej niż zwykle.
Wiele razy zastanawiała się nad swoim stosunkiem do Pawła i zawsze na końcu
dochodziła do wniosku, że nie wyobraża sobie życia bez niego. Nienawidziła go tylko
czasami, kiedy przychodził późno, pijany i nawet nie próbował się usprawiedliwić.
Często zastanawiała się dlaczego to robi. Co jest takiego ekscytującego w tych głupich
rozmowach z jakimiś zapijaczonymi typami? Dlaczego woli siedzieć w obskurnej budzie,
zwanej szumnie zakładem fryzjerskim Tadeo, niż z nią w czystym domu? Jej brat –
Waldek nie zachowywał się tak. Zarabiał z całych sił na rodzinę i nigdy nie włóczył się
wieczorami po mieście. Żył jak inni normalni ludzie, w niedziele i święta obowiązkowo
był w kościele, raz na rok wyjeżdżał z rodziną na wczasy. Paweł nawet w niedzielę nie
był zbyt chętny do odwiedzenia Domu Bożego, a na wspomnienie o wczasach tylko się
uśmiechał i pytał – za co? Mimo wszystko kochała go. Kiedy przytulał ją i mówił coś
miłego wiedziała, że to prawda, że mówi to szczerze, z potrzeby serca. Mimo tego nie
zamierzała zrezygnować z walki o życie lepsze niż to, które teraz prowadzili.
****
Przez kilka następnych dni byli bardzo zajęci. Oczekiwali na nowy transport ubrań,
który miał nadejść do hurtowni. Maryla stała w sklepie, a Paweł spędzał wiele godzin,
oczekując pod hurtownią na „Tir-a”, który wreszcie po kilku dniach nadjechał.
Oczekiwanie opłaciło się. Towar był pierwsza klasa, posortowany, w dobrym stanie.
Paweł był pierwszy w kolejce i miał prawo wybrać najlepsze ubrania. Przywiózł towar w
sobotę z samego rana, pożyczonym od szwagra „Żukiem”. Kolejka klientów,
czekających przed sklepem, świadczyła, że jego działania promocyjne zadziałały jak
zwykle. Działania promocyjne polegały na rozpuszczaniu w Dąbrówce plotki, że pod
koniec tygodnia będzie nowy towar.
Tego dnia utarg był niezły. Paweł, zajęty targowaniem się i liczeniem pieniędzy nie
miał czasu na rozmyślania o przyszłości. Zresztą, zawsze po lepszym dniu w sklepie jego
zapotrzebowanie na zmiany życiowe gwałtownie spadało. Maryla, podrzuciła dzieci
matce i przezornie przyszła do sklepu przed zamknięciem, uniemożliwiając Pawłowi
zadysponowanie gotówką w jakiś nieodpowiedzialny sposób. Wrócili do domu w miłych
12
1
nastrojach. Paweł, zmęczony całodziennym handlem, poświęcił się rozmyślaniom nad
zmiennością losu i przesiedział, patrząc bezmyślnie w telewizor, całe popołudnie i
wieczór.
Wieczorem, przy kolacji, Maryla zagadnęła go:
- Musimy odłożyć jakieś pieniądze i kupić samochód.
- Musimy – przytaknął. – Waldek coś mówił, że chce sprzedać swojego „Żuka”.
Ale tak szybko mu się chyba nie uda. Teraz ciężko sprzedać samochód.
- Tak czy tak, całe życie nie będziemy od niego pożyczać.
- Tylko skąd odłożyć? Handel idzie marnie.
- Przestań opuszczać każdemu, kto tylko się skrzywi to może jakoś będzie.
- Co będzie, co będzie!? – żachnął się Paweł. – W tygodniu sprzedałem parę bluzek
i to wszystko. Dobrze, że dzisiaj trochę lepiej było, inaczej na chleb by nie starczyło!
- Nie przesadzaj! Aż tak źle nie jest…
- Źle nie, a dobrze wcale – przerwał jej. – Z takimi obrotami możemy o aucie tylko
pomarzyć!
- To co zrobimy? Przecież jak Waldek sprzeda Żuka, to nie polecisz do hurtowni
pieszo i nie przyniesiesz towaru na plecach.
- Trzeba by jakoś zarobić. – Zamyślił się. Przypomniało mu się ogłoszenie.
Postanowił zadzwonić na podany w nim numer.
Tym razem, mimo soboty, miał szczęście. Pod numerem komórki męski głos
poinformował go, że firma jest bardzo bogata, z tradycjami, prowadzona profesjonalnie,
a zarobki zależą wyłącznie od aktywności zainteresowanego. Pracuje się we własnym
domu i w związku z tym czas pracy jest nielimitowany. W zasadzie poszukuje się ludzi
do sprzedaży usług leasingowych, ale oferta firmy jest bardzo bogata. Głos był miły i
sugerował osobiste spotkanie w siedzibie firmy w Trójmieście, w poniedziałek. Po
krótkim wahaniu, Paweł przystał na propozycję, ustalając z Marylą poza słuchawką, że
w poniedziałek ona posiedzi w sklepie.
Teraz problemem był odpowiedni strój dla Pawła. Na rozmowę w poważnej firmie
nie mógł jechać w dresie, czy też ubrany byle jak. W ich sklepie, na szczęście nie
brakowało spodni, na które był spory popyt. Dopasowanie marynarki powinno się też
udać. Jedyny problem stanowiły buty. Paweł nie przywiązywał wagi do wyglądu obuwia.
Latem najchętniej chodził w tzw. „cichobiegach”- made in China. W pozostałych porach
roku preferował buty sportowe, ze swej natury nie pasujące do eleganckiego stroju. Miał
13
1
wprawdzie pantofle, używane na szczególnie uroczyste okazje, ale ich stan pozostawiał
niestety wiele do życzenia. Nawet wyczyszczone i wypastowane nie wyglądały najlepiej.
Kupno nowych butów było jednak trudne z kilku powodów. Po pierwsze była
sobota wieczorem – sklepy w Dąbrówce do poniedziałku nieczynne. Po drugie, buty nie
były ujęte w planie finansowym na ten miesiąc. Po trzecie mogło się okazać, że Paweł nie
spodoba się firmie i vice versa. Na miejscowe, nieliczne okazje, stare kamasze mogły
jeszcze wystarczyć. Maryla zadecydowała, że Paweł założy – modne ostatnio – nieco
dłuższe i szersze na dole spodnie, które ukryją mizerię jego obuwia. Poza tym miał
starannie ukrywać stopy w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej.
Generalnie, radziła mu nie afiszować się ze strojem, a raczej starać się zrobić
wrażenie swoim właściwym zachowaniem i ogólną kulturą osobistą. Tego mu nigdy nie
brakowało, ale stanęło przed nim trudne zadanie, zważywszy, że spodnie były lekko za
długie i za szerokie, a jedyna, sensownie wyglądająca, marynarka o numer za mała i
musiał co chwila obciągać rękawy, aby zasłonić wystające mankiety koszuli. W tej
sytuacji postanowił założyć jaskrawy krawat, którego zadaniem miało być odwrócenie
uwagi od pewnej dysharmonii pozostałych elementów stroju. Wreszcie, średnio
zadowolony ze swego wyglądu, po całej niedzieli dopasowywania, poszedł spać.
Po kilku godzinach nerwowego snu przebudził się i nie mógł zasnąć. Przewracał
się w łóżku, rozmyślając o możliwych scenariuszach czekającego go spotkania. Jego
nastrój oscylował od skrajnego pesymizmu i wtedy walił głową w poduszkę i myślał o
tym, żeby w ogóle nie jechać, do radosnego optymizmu powodującego, że chciał budzić
Marylę, aby podzielić się z nią radością z otwierających się przed nimi wspaniałych
perspektyw. W ten sposób na przemian waląc głową w poduszkę i podskakując na
łóżku, dotrwał do rana. Wszyscy domownicy jeszcze spali, gdy postanowił wziąć
prysznic i ogolić się.
Szerokie cienie pod oczami były świadectwem stoczonej w nocy wewnętrznej
walki.
5.
Dzień wstał piękny, słoneczny, bez jednej chmurki na niebie. Paweł szedł raźnym
krokiem na dworzec kolejowy. Ostatecznie przełamał swoje wątpliwości. Postanowił
pokazać się z jak najlepszej strony i osiągnąć maksymalnie dużo. Obiecał sobie, że już
nigdy nie pozwoli Waldkowi na kpiny. Będzie ważny i bogaty. W bojowym nastroju
14
1
nabył bilet drugiej klasy i kiedy nadjechał dalekobieżny do Gdyni zajął wolne miejsce w
przedziale. Rytmiczne kołysanie pociągu uśpiło go, tak samo zresztą jak pozostałych
pasażerów. Kiedy pociąg dotarł do Gdańska, ubranie Pawła poprzedniego dnia starannie
prasowane i czyszczone, wyglądało jak wyjęte z samego dna szafy. Na dworcu wszedł
do toalety, żeby się trochę obmyć i uczesać. Udało mu się częściowo zniwelować
najbardziej widoczne defekty stroju i twarzy i po posileniu się kawą w dworcowym
barze, ruszył po swe przeznaczenie.
Przyjechał za wcześnie i miał sporo czasu, szedł więc piechotą nie spiesząc się,
podziwiając wystawy sklepów i fasady biurowców. Rozmyślał o tym, że jeśli uda mu się
dzisiaj przekonać do swej kandydatury unit managera z ogłoszenia, to będzie miał szansę
pracować w jednym z takich wspaniałych budynków. Na pewno mają tam klimatyzację,
pomyślał. Mimo wczesnej godziny zaczynało się już robić upalnie.
Wreszcie doczłapał się pod właściwy adres. Trochę się zdziwił bo firma mieściła
się w starej trzypiętrowej kamienicy i o jej istnieniu informowała tylko niewielka
metalowa tablica przy drzwiach wejściowych. Widniała na niej wygrawerowana starannie
nazwa – FINANCIAL BROKERS POLSKA Ltd. II p.
Przez chwilę zastanawiał się, co to może znaczyć – II p. Wreszcie zorientował się,
że to chodzi o drugie piętro. Zmyliła go ta angielska nazwa firmy. Nacisnął klamkę, ale
drzwi były zamknięte. Spojrzał na zegarek. Godzina dziesiąta piętnaście. Umówił się na
dziesiątą trzydzieści. Stał bezradnie przed drzwiami zastanawiając się jak by się tu dostać
do środka. Wreszcie dostrzegł koło drzwi coś w rodzaju domofonu, tylko niepodobne do
tych, jakie widywał do tej pory. Nacisnął guzik obok rzymskiej cyfry II i po chwili
usłyszał miły kobiecy głos:
- Dzień dobry. Słucham?
- Jestem umówiony – odpowiedział niepewnie.
- Proszę pchnąć drzwi i wejść na drugie piętro – polecił głos.
Drzwi zabrzęczały. Paweł pchnął je energicznie. Otworzyły się dziwnie lekko, jak
na tak solidną konstrukcję. Wszedł po schodach na drugie piętro. Minął następne solidne
wrota i znalazł się w pomieszczeniu, które jak się domyślił inteligentnie, musiało być
sekretariatem tej firmy. Ściany były pokryte idealnie białym i gładkim tynkiem. W głębi
zauważył kilka par drzwi, między którymi co chwila przechodzili mężczyźni ubrani w
garnitury. Za biurkiem, które odgradzało go od korytarzyka wiodącego do tych drzwi,
siedziała ładna, starannie uczesana, uśmiechnięta dziewczyna. Ocenił jej wiek na jakieś
15
1
dwadzieścia lat. Nie mógł oderwać wzroku od jej dużych pełnych piersi, z powodu
wysokiej temperatury, ukrytych jedynie pod cienką przewiewną bluzką. Jego koszula
była już wilgotna pod grubą wełnianą marynarką.
- W czym mogę panu pomóc? – zapytała z uprzejmym wyrazem twarzy.
Paweł odwrócił wreszcie wzrok od przedmiotu swego zafascynowania i z pewnymi
problemami, próbując dobierać starannie słowa, objaśnił sekretarkę co do celu swojej
wizyty. Nazwiska „unit managera” nie pamiętał, chociaż tamten przedstawił mu się przez
telefon. Po krótkich konsultacjach telefonicznych, cycatka ustaliła kto ma umówione
spotkanie z Pawłem i wskazała mu fotel, aby usiadł i chwilę zaczekał. Manager grupy
nazywał się Marcin „jakiś tam” – Paweł nie usłyszał dokładnie nazwiska – i miał w tej
chwili spotkanie z szefem. Szefem czego, sekretarka nie powiedziała.
Po chwili, siedząc i słuchając jak odbiera telefony, zorientował się, że ma na imię
Agata. Kiedy odbierała rozmowę z miasta śmiesznie modulowała głos, starając się
mówić niskim słodkim tonem, który kontrastował bardzo z jej autentycznym sposobem
mówienia – raczej wysokim i nerwowym. Telefon dzwonił prawie bez przerwy i Paweł
zauważył, że po podniesieniu słuchawki mówi za każdym razem to samo – coś w rodzaju
formułki powitalnej. Starała się być miła kiedy dzwonił ktoś obcy i była raczej chłodna
dla znajomych. Prowadząc i przełączając rozmowy jednocześnie pisała coś na
komputerze. Do tego, kątem oka, obserwowała ruch na korytarzu, co, jak sądził Paweł,
miało służyć przełączeniu rozmowy do pokoju, w którym akurat znajdował się ten ktoś,
do kogo był telefon. Ponieważ milczenie wydało mu się niezręczne, rzucił:
- Dużo ma pani pracy.
Agata spojrzała przelotnie na niego i uśmiechając się znad komputera stwierdziła:
- Dziś jest raczej spokojnie.
Zza ściany dochodził podniesiony głos. Ktoś nerwowo pokrzykiwał. Treści nie
można było jednak zrozumieć. Paweł spojrzał pytająco na Agatę, ale na jej twarzy nie
widać było najmniejszego grymasu. Spokojnie stukała w klawisze.
Paweł zerknął na zegarek – pokazywał dziesiątą trzydzieści. Pierwsze drzwi za
biurkiem sekretarki otworzyły się i wyszedł z nich młody, przystojny blondyn w
nienagannie skrojonym ciemnym garniturze, eleganckim krawacie i śnieżnobiałej koszuli.
Był czerwony na twarzy.
- Marcin. Pan do ciebie. – zaanonsowała sekretarka.
16
1
Mężczyzna zajrzał do trzymanego w ręku kalendarza, uśmiechnął się z wysiłkiem
do Pawła i podając mu rękę przedstawił się:
- Marcin Król. Czy pan Paweł Filipowski?
Paweł wydusił z siebie krótkie „tak”- na więcej nie pozwoliła mu suchość w gardle
i jakiś dziwny szczękościsk. Mimo dużej tremy zauważył, że na ręce, która wyciągnęła
się do niego na powitanie, zapięty był cieniutki złoty zegarek, niewątpliwie bardzo drogi.
Zarejestrował też doskonale wyczyszczone eleganckie buty i niewielki złoty sygnet na
drugiej dłoni. Przeszli korytarzem wzdłuż kilku par drzwi i weszli do pokoju, w którym
stało tylko spore biurko z telefonem i regał na dokumenty. Paweł został poproszony o
zajęcie miejsca na dodatkowym krześle, stojącym obok biurka, co bardzo mu
odpowiadało, ponieważ był zasłonięty do pasa i rozmówca nie widział dolnych partii
jego garderoby. Marcin Król zaproponował kawę albo wodę mineralną, a gdy Paweł
odmówił, usiadł i poprosił go o kilka słów o sobie. Skąd jest, czym się zajmuje, czy ma
rodzinę itd.
Paweł był przygotowany na taką ewentualność, więc pokrótce opisał swoją
sytuację rodzinną i materialną, niektóre rzeczy przemilczając – w jego opisie sklep, który
prowadził z żoną był to „sklep odzieżowy”. Inne jak niezłą znajomość języka
niemieckiego, zdobytą podczas kilkunastomiesięcznego pobytu na „saksach”,
podkreślając. Manager grupy zdawał się być myślami gdzie indziej, chociaż cały czas
uśmiechał się sympatycznie i zachęcał Pawła do kontynuowania. Co chwila spoglądał
przez szklaną ścianę na korytarz, na którym trwał nieustanny ruch. Jakby nie chciał
przepuścić czyjegoś przejścia. Wreszcie Paweł skończył swój monolog i zawiesił
niepewny wzrok na ustach rozmówcy, czekając na płynącą z nich opinię. Czuł, że po
plecach ścieka mu strużka potu. Teraz żałował, że nie poprosił o coś do picia – z
wrażenia zaschło mu w gardle.
- Proszę się nie denerwować – rzucił przyjaźnie Marcin Król – to co pan powiedział
nie podlega mojej ocenie. To tylko fakty, które muszę znać. Raczej staram się ocenić
sposób mówienia ponieważ w naszej pracy to bardzo istotna umiejętność. Nieźle pan
sobie radzi. Może powiem parę słów o naszej firmie, żeby zorientował się pan jak
wygląda praca tutaj i przejdziemy do następnego punktu.
- A jaki to punkt?
- Chciałbym przedstawić go panu, po usłyszeniu wstępnej zgody na współpracę z
nami.
17
1
- Zgadzam się – rzucił szybko Paweł, co wywołało szeroki uśmiech na twarzy
Marcina Króla. Dawno nie miał do czynienia z takim entuzjazmem.
- Myślę, że jednak powinien pan usłyszeć parę istotnych informacji i dopiero
zadecydować. Po pierwsze chciałbym uprzedzić, że to nie jest łatwa praca. Bardzo
obciąża fizycznie i psychicznie. Ale za to zarabiamy dużo. Na tyle dużo, że
rekompensuje to poniesiony wysiłek. Zapewniam pana, że za pół roku w pańskim
miasteczku trudno będzie znaleźć kogoś, kto zarabia tyle co pan. Pod jednym tylko
warunkiem – Paweł wciągnął głośno powietrze – Będzie pan, przez co najmniej osiem
godzin dziennie, realizował program, który panu zaproponuję. Ten program to efekt
pracy tysięcy ludzi, którzy do tej pory pracowali w tej branży i pracują w niej nadal.
Financial Brokers Polska jest częścią światowego imperium Financial Brokers, które
dysponuje ogromnym potencjałem finansowym i kadrowym. Praca dla takiej firmy może
być to szalony jakościowy skok dla pana kariery osobistej i sytuacji materialnej. Może
pozwolić panu na osiągnięcie niezależności finansowej już za kilka miesięcy, a także
podnieść pański prestiż osobisty. Firma rozwija się dynamicznie i droga kariery w jej
strukturach stoi otworem przed ludźmi dynamicznymi, operatywnymi i
zaangażowanymi. Takich ludzi właśnie szukamy.
Mówił tak przez kilka minut, po czym przerwał żeby zobaczyć jakie wrażenie
zrobił na słuchaczu. Oczy jak spodki i lekko otwarte usta mówiły same za siebie. Paweł
miał wrażenie, że siedzi w wannie. Pomimo działającej w pokoju klimatyzacji był cały
mokry.
- Czy ma pan jakieś pytania? – zapytał uprzejmie Marcin Król.
Paweł przełknął ślinę, uśmiechnął się i zapytał niepewnie:
- Ile to jest „dużo zarabiać”?
- To pan sam zadecyduje o tym. Zarobki w Financial Brokers zależą wyłącznie od
naszej aktywności. Jest to prowizja od kontraktów, które zawrzemy w imieniu naszej
firmy. W tej chwili mogę powiedzieć tylko, że jest to duża prowizja. Przy niezłej
aktywności może to być od razu kilka tysięcy miesięcznie. Szczegóły będę mógł zdradzić
dopiero po podpisaniu wstępnej umowy. Jeśli w dalszym ciągu jest pan zdecydowany, to
poproszę o wypełnienie czegoś w rodzaju ankiety personalnej.
Paweł skinął głową na znak zgody i otrzymał kilka kartek papieru z rubrykami do
wypełnienia. Właściwie nie wiedział, na czym ma polegać jego praca, ale coraz bardziej
miał ochotę na podjęcie tej próby. Kilka tysięcy złotych miesięcznie, pomyślał. -
18
1
Waldkowi by szczęka opadła. Skończyłoby się dogadywanie i uszczypliwe uwagi na
temat leni i nieudaczników, którzy nie potrafią zarobić grosza.
Podczas gdy biedził się nad odpowiedziami na pytania w rodzaju: „ Co uważa
pan/pani za największą porażkę życiową? ”, Marcin Król wyszedł na korytarz, aby
porozmawiać ze stojącym tam księgowym oddziału – Paprockim, który przez szybę robił
głupie miny.
- Co to za cudak?- zapytał Paprocki, kiedy Marcin zamknął za sobą drzwi. – Nie
szkoda ci czasu? Od razu widać, że nic z niego nie będzie.
- A co mam robić!? Szef podniósł mi limit przyjęć w tym miesiącu. Byłem dziś na
dywaniku. Co drugie słowo padające z jego szanownych, to jest chciałem powiedzieć -
zaśmiał się cicho – w i e l c e s z a n o w n y c h ust, to REKRUTACJA!!!. Wścieka się, bo
spadamy w rankingu oddziałów. Nasi agenci zawierają coraz mniej kontraktów. Muszę
brać każdego chętnego, który nie ucieka zaraz po tym jak powiem, że nie ma stałej
pensji, tylko prowizja. Ludzie zrobili się strasznie wygodni. Niby jest wielkie bezrobocie,
ale na moje ogłoszenie, które idzie w prasie od dwóch tygodni, odpowiedziało tylko
kilka osób.
Przez chwilę obaj stali w milczeniu i patrzyli na piszącego Pawła.
- Rzeczywiście kmiotek, ale strasznie napalony na pracę – mruknął wreszcie
Marcin.
- Co tam panowie szepczecie? – Agata wyrosła koło nich jak spod ziemi.
- Podziwiamy wspaniałego kandydata na współpracownika, który zaszczycił nasze
niskie progi – ironizował Paprocki.
- Według mnie wzbudza sympatię i zaufanie. Kiedy założy przyzwoity garnitur
będzie wyglądał zupełnie dobrze. A jeśli jeszcze zdobędzie umiejętność „aktywnego
nicnierobienia” tak samo szybko jak wy, to wróżę mu niezłą karierę – zaśmiała się i
wróciła do komputera. W Paprockiego jakby piorun strzelił. Skoczył do drzwi swego
gabinetu i zatrzasnął je z impetem.
- Głupia cipa – mruknął pod nosem Marcin i wszedł do swojego pokoju. Paweł
skończył właśnie pisać i ciekawie rozglądał się dookoła.
6.
19
2
Wieczorem Maryla siedziała w kuchni z bratem i bratową, którzy wrócili z
wczasów w Tunezji. Ich sześcioletni syn Mateusz bawił się w pokoju z Patrykiem i
Martyną. Był jedynakiem i lubił wizyty u cioci. W domu nudził się okropnie, a tu
przynajmniej przez jakiś czas, miał towarzystwo i mógł robić co mu się podobało.
Martyna i Patryk nie mieli dużo zabawek, ale i tak było zdecydowanie ciekawiej niż w
domu.
Waldek rozparł się na rozklekotanym krześle i wodził wzrokiem po skromnych
meblach i dawno nie malowanych ścianach. Miał czterdzieści lat, ale wyglądał na
starszego. Worki pod oczami i zmarszczki na twarzy były świadectwem intensywnego
trybu życia, który prowadził. Teresa, młodsza o pięć lat, jakby nieświadomie starając się
dostosować swój wygląd do niego, pielęgnowała lekką nadwagę, nadającą jej trochę
wygląd matrony. Była ładna i na wizytę ubrała się w drogie, eleganckie ciuchy, które
podkreślały jej urodę.
Przywieźli z Afryki drobne upominki i zdjęcia. Maryla zrobiła kawę i podała
upieczone na tę okazję ciasto. Siedzieli przy stole kuchennym i przeglądali fotografie -
Maryla z zazdrością, Waldek i Teresa ze słabo ukrywaną satysfakcją i miłym poczuciem
wyższości kogoś zamożniejszego nad kimś biedniejszym. W całej Dąbrówce tylko kilka,
najwyżej kilkanaście osób było stać na takie wyjazdy. Małżeństwo lekarzy prowadzących
miejscowy ośrodek zdrowia, magister z apteki, kilku prywatnych przedsiębiorców i to
wszystko.
Waldek radził sobie w życiu nieźle. Prowadził małą, kilkoosobową szwalnię.
Głównie szył na potrzeby bazarów na wschodniej granicy, ale czasami udało mu się
załatwić zlecenia od dużych firm produkujących koszule na zamówienie armii – polskiej
czy niemieckiej. To lubił najbardziej, bo nie musiał wtedy nic ryzykować. Wypoczynek w
Afryce był efektem ostatniego udanego kontraktu. Siedzieli teraz opaleni i wypoczęci, to
znaczy Waldek opalony, bo Teresa miała jasną skórę i nie lubiła słońca.
- Wspaniałe mieliście wakacje – westchnęła Maryla, odkładając zdjęcia i nalewając
wszystkim kawy z dzbanka stojącego na stole. – Nas na takie podróże niestety nie stać.
- Pogoń Pawła trochę do roboty to się wam poprawi. Z tych używanych szmat nie
da się wyciągnąć przyzwoitych dochodów – brat jak zwykle przyjął mentorski ton.
- On nie bardzo się pali do szukania jakiejś pracy. W zeszłym roku próbował w
szpitalu, jako sanitariusz, ale zwolnili go po dwóch miesiącach.
20
2
- Dziwisz się? Przecież nie może tak być, że sanitariusz jest bardziej zalany niż
pijak podnoszony z ulicy. Po co mieli go trzymać, jak na jego miejsce czeka kilku takich,
którzy mogą poczekać z piciem do fajrantu. Tylko ojciec się wstydu najadł, że takiego
artystę zaprotegował we własnej firmie – perorował dalej Waldek.
- Akurat! – obruszyła się Maryla. – Ojciec z nim najwięcej pił. To się nazywało, że
go wprowadza. Paweł nie potrafi odmówić.
- To ciekawe, że mi odmówił. Proponowałem, że załatwię mu pracę akwizytora w
Łodzi, u kogoś znajomego. Powiedział, że nie potrzebuje. Widocznie ma coś lepszego na
oku. Może do stoczni pójdzie pracować?
- Żebyś wiedział. Właśnie dziś pojechał do Gdańska na rozmowę kwalifikacyjną do
jakiejś firmy. – Maryla spojrzała na zegarek. – Nawet nie wiem czym ta firma się zajmuje.
Stocznia to to nie jest na pewno. Ale powinien zaraz być, to nam wszystko szczegółowo
opowie. On może nie jest taki energiczny… – przerwała nagle. Przed domem rozległ się
jakiś głuchy łomot i po dłuższej chwili z hukiem otworzyły się drzwi. Wszyscy spojrzeli
wystraszonym wzrokiem i ujrzeli Pawła ściskającego koniec rynny, który najwyraźniej
oderwał od ściany. Jego ubranie przedstawiało żałosny widok.
- Wpadłeś pod pociąg? – zainteresował się uprzejmie Waldek.
Paweł rozejrzał się po kuchni nieprzytomnym wzrokiem, delikatnie odstawił rynnę
do kąta, wyprostował się i rzucił: „exitus”. Z pewnymi trudnościami wtoczył się do
pokoju i zamknął za sobą drzwi.
- Za dużo nam nie opowiedział – zauważyła Teresa.
- Jak się nazywa ta firma? – zapytał Waldek. Jego brzuch trząsł się od
powstrzymywanego rechotu. – Stocznia nie, to może browar albo gorzelnia?
Maryla odwróciła się do lodówki i coś tam długo w środku ustawiała. Jej plecy
drgały, szarpane cichym szlochem. Nienawidziła teraz Pawła z całych sił, brzydziła się
nim i nie chciała więcej znać.
Waldek nie ustawał w dowcipnym, jak mu się zdawało, komentowaniu całego
zajścia.
- Ja bym na twoim miejscu nie wypuszczał go poza Dąbrówkę. Przecież to jest
totalna kompromitacja…
- Zamknij się idioto! – przerwała mu Teresa. – Bierz Mateusza i idziemy do domu.
7.
21
2
Następnego dnia Maryla podrzuciła dzieci do sąsiadki i poszła sprzedawać w
sklepie. Ruch był bardzo słaby, więc zamknęła przed trzecią, zrobiła jakieś zakupy na
obiad i wracała wolnym krokiem do domu. Rozkoszowała się letnim słońcem, które
mocno grzało ją w plecy. Już z ulicy dostrzegła męża naprawiającego rynnę. Przeszła
obok niego bez słowa. Paweł obejrzał się za nią dyskretnie. Miał od rana silne pragnienie
i wyrzuty sumienia.
Wypić czasem w „Pawim Oku”, po pracy – to było coś normalnego. Wprawdzie
nie akceptowanego przez Marylę, ale po kilku latach małżeństwa zdołała się oswoić, tym
bardziej, że przecież nie upijał się co dzień. Teraz jednak czuł, że przesadził. Zamiast
wrócić jak człowiek i podzielić się z żoną swoją radością, zalał się w trupa w wagonie
restauracyjnym pociągu. Co gorsza, świadkiem jego nieodpowiedzialnego zachowania
był szwagier z żoną, a poza tym w ogóle nie pamiętał swego powrotu do domu. Obawiał
się, że mógł powiedzieć coś niewłaściwego. Może i będzie zarabiał niedługo kilka tysięcy
złotych miesięcznie, ale na razie to nie jest nic pewnego. Jednak Waldek często ratował
ich budżet domowy.
Do tej pory, kiedy życie toczyło się leniwym rytmem, Maryla wybaczała mu takie
wyskoki dosyć szybko. Może dlatego, że niespecjalnie przejmował się jej nerwami i
czekał spokojnie aż jej przejdzie złość. Teraz było inaczej. Chciał podzielić się z nią
informacjami o nowej pracy, musiał usłyszeć jej zdanie na ten temat. Bez jej zgody nie
uczyniłby dalej ani jednego kroku. Potrzebował wsparcia i bodźca. Tylko ona nadawała
jakiś sens szukaniu pracy i zarabianiu pieniędzy. Sam na pewno nie zdecydowałby się na
żaden wysiłek. Nie widział większego sensu w szarpaniu się i zdobywaniu majątku za
wszelką cenę. Jeśli czasami w rozmowach przy wódce mówił co innego, to tylko
dlatego, że tak mówili wszyscy i nie chciał się wyróżniać. W rzeczywistości wolałby
wyjechać, na przykład do Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie albo nawet w Bieszczady i
żyć prosto i spokojnie. Pojechał do Gdańska do tej firmy, żeby uniknąć uszczypliwości
Waldka i pokazać mu, że też coś potrafi. Ale tak naprawdę zrobił to żeby Maryla nie
musiała ich wysłuchiwać. Kochał ją i nie chciał patrzeć na jej łzy, ale to oznaczało, że
musi poświęcić jakiś fragment siebie, zacząć myśleć jej kategoriami. Westchnął ciężko,
zawiesił, urwany wczoraj, kawałek rynny i powoli wszedł do domu.
Maryla obierała ziemniaki na obiad. Usiadł przy stole i zastanawiał się jak tu
zagadać. Patrzył na jej starannie uczesane jasne włosy i drobne dłonie, szybko
poruszające się nad garnkiem. Zawsze w takich razach próbował powiedzieć coś
22
2
dowcipnego, żeby skruszyć lody. Tym razem dowcipkowanie wydawało mu się jakieś
głupie. Niespodziewanie ona odezwała się pierwsza:
- Dlaczego się wczoraj upiłeś? – zapytała całkiem spokojnie.
- Nie wiem – odpowiedział cicho – chyba chciałem uspokoić nerwy.
- Zrobiłeś mi wielką przykrość. Było mi wstyd przed Waldkiem i Teresą. Właśnie
im opowiadałam o tym, że się zmieniasz na lepsze i że chcesz pracować w Gdańsku,
kiedy wszedłeś pijany jak świnia! – zaczynała się nakręcać i używać coraz dosadniejszych
określeń. Zapadła cisza i Paweł ze zdziwieniem zauważył, że Maryla płacze. Do tej pory
nie zdarzało jej się płakać z powodu jego wybryków. Owszem – krzyczała, złościła się
albo nic nie mówiła, ale nigdy nie płakała. Kiedy rzucała w niego czym popadło – uciekał.
Teraz nie wiedział jak się zachować. Czuł się podle.
- Mam tego dosyć – powiedziała cicho. – Mam dosyć szarpania się z tym sklepem,
z domem i z tobą. Wszystko na mojej głowie, a ty ciągle u s p o k a j a s z n e r w y!
- Przepraszam cię, ale naprawdę zdarzyło się tak dużo, że wracałem bardzo
napakowany emocjami. Spotkałem w pociągu Jurka Zawidzkiego i chciałem mu
opowiedzieć o wszystkim. Zaproponował żebyśmy wypili po piwie w restauracyjnym i
kiedy mu wszystko opisywałem on postawił jeszcze po jednym, a potem ja mu
odstawiłem, no i tak jakoś…
- Ledwo wszedłeś do domu. Szkoda, że nie widziałeś się wczoraj. Wyglądałeś
obrzydliwie.
Paweł spuścił głowę. Maryla przestała płakać i znowu było niby tak jak przedtem,
ale Paweł czuł się jakoś inaczej niż zawsze. Tym razem naprawdę było mu głupio. Miał
ochotę opowiedzieć jej wszystko o spotkaniu w Financial Brokers Polska, ale nic nie
powiedział. W gardle stał mu wielki kluch. Nie mógł się zdobyć na żaden gest ani słowo.
Obiad zjedli w milczeniu. Nawet dzieci zachowywały się przy stole wyjątkowo
spokojnie, jakby wyczuwały napięcie wiszące pomiędzy rodzicami.
Dopiero po posiłku, kiedy siedzieli rozleniwieni nad kawą, atmosfera się
poprawiła. Maryla nie potrafiła długo trzymać w sercu urazy. Powoli Paweł zaczął
relacjonować przebieg poprzedniego dnia. Opowiedział o tym jak znalazł siedzibę firmy,
jak został miło przyjęty przez sekretarkę a potem managera grupy, o ankiecie pełnej
dziwnych, niezrozumiałych pytań, wreszcie o tym, że został zaakceptowany i zaproszony
na jednodniowy kurs, poprzedzający podjęcie pracy.
23
2
- A jak z zarobkami? – zainteresowała się Maryla. To była dla niej jedna z
najistotniejszych informacji.
- Pieniądze są chyba duże, ale nie ma stałej pensji. Żeby zarabiać trzeba wykazać
się aktywnością – to chyba logiczne prawda. No i sprawiedliwe. Nie pracujesz – nie
zarabiasz. – Paweł powtórzył niemal słowo w słowo to, co usłyszał od Marcina Króla.
- Może to i logiczne i sprawiedliwe, ale trochę nieludzkie. Przecież każdy z nas ma
lepsze i gorsze okresy w życiu. Nie można pracować cały czas na pełnych obrotach,
czego, jak wynika z tego co mówisz, wymaga ta firma.
- Ale czas pracy jest dowolny! Pracuję kiedy zechcę, a że prowizja od zawartych
kontraktów jest bardzo wysoka, to można sobie pozwolić na trochę bezczynności -
przekonywał Paweł.
- Jak wysoka jest ta prowizja?
- Tego niestety nie chcieli mi powiedzieć, zanim nie podpiszemy umowy, ale po
nich widać, że musi być niezła. Wszyscy w garniturach, szwajcary na rękach, drogie
komórki, niezłe samochody.
- No tak, ale to przecież pracownicy centrali.
- Jakiej centrali?! To tylko niewielki oddział. Centrala jest w Warszawie. Zresztą,
co mi szkodzi spróbować. Jak się nie uda to najwyżej stracę parę złotych na przejazdy i
trochę czasu. – Paweł odzyskał energię i widać było, że jest podekscytowany.
- A co to za papiery przywiozłeś ze sobą?
Maryla wyjęła z szuflady pogniecione kartki, które wydobyła poprzedniego
wieczoru z kieszeni jego marynarki.
- To są wstępne informacje, z którymi kazali mi się zapoznać – Paweł wziął do ręki
pierwszą z brzegu kartkę, rozprostował na stole i przeczytał głośno nagłówek:
„Właściwy strój do pracy”.
- No tak – rzuciła Maryla. – Jednak trzeba ci kupić nowe buty. Stare całkiem
zniszczyłeś wczoraj. Zaliczyłeś chyba wszystkie psie kupy w okolicy. Spodnie też mają
wydarte kolana. Chodziłeś na czworakach, czy co?
Paweł zaczerwienił się i nic nie odpowiedział. Wpatrywał się intensywnie w dno
szklanki po kawie, jakby chciał w fusach znaleźć odpowiedź. Nic nie pamiętał.
- Kiedy to szkolenie się zaczyna? – zapytała Maryla.
- Za tydzień, w poniedziałek.
- No to mamy trochę czasu.
24
2
8.
Tydzień minął nie wiadomo kiedy. W czasie wakacji ruch w ich sklepie praktycznie
zamierał. Pracy było niewiele. Lato przypiekało ostrym słońcem i ludzie chętniej się
rozbierali niż ubierali. Dzięki wcześniejszemu zamykaniu interesu, mieli dużo czasu żeby
skompletować strój, w którym Paweł mógłby się pokazać na szkoleniu, bez wzbudzania
ironicznych uśmieszków. Kupili nowe buty, koszulę i krawat. Udało im się wybrać w
swoim sklepie, idealnie leżącą, mało zniszczoną marynarkę i tylko trochę za duże
spodnie. Matka Maryli, która miała maszynę do szycia, przerobiła je zięciowi tak, że
pasowały jak ulał i z wypiekami na twarzy wypytywała córkę o nowe zajęcie Pawła.
Cieszyła się razem z Marylą, chociaż nie omieszkała wyrazić swoich wątpliwości czy
„Pawełek sobie poradzi, ze swoją skłonnością do alkoholu”. Maryla stwierdziła, że
według niej nie ma co przesadzać. Przecież każdemu się zdarzy wypić, a z tego, że
Paweł ostatnio miał parę wpadek nie należy wyciągać zbyt daleko idących wniosków.
Poparł ją ojciec przysłuchujący się ich rozmowie, stwierdziwszy autorytatywnie, że
Paweł jest jego najlepszym zięciem.
- Bo nie masz innego, pijaku! – rzuciła złośliwie matka i poszły z Marylą ocenić na
Pawle efekt przeróbki spodni. Potem Otocka pobiegła do kościoła pomodlić się w
intencji zięcia, a Otocki nastawił nowy gąsiorek zacieru, żeby by przygotowanym na
imprezę z okazji przyjęcia Pawełka do nowej pracy.
On sam spędził tydzień na zapoznawaniu się z materiałami szkoleniowymi, które
przywiózł z firmy. Trochę siedział w sklepie i próbował rozszyfrowywać niektóre,
niezrozumiałe dla niego pojęcia, na które natknął się podczas lektury. Ani razu nie
zaszedł do „Pawiego Oka”. Trochę przez wzgląd na Marylę, a trochę przez brak
gotówki – ruch w sklepie był beznadziejny. Poza tym miał ciekawe zajęcie na całe
popołudnia – marzenia o gabinecie, przynajmniej takim samym jak Marcina Króla,
szwajcarskim zegarku na rękę i złotym sygnecie.
Miał zamiar trochę popracować przy domu – tynk na jednej ze ścian odpadał
całymi płatami, drewniany płot wyglądał jak zęby emeryta, a trawnik przed domem
przypominał pastwisko, ale nie mógł się zmobilizować. Kiedy już się wziął do pracy,
przerywał ją długimi okresami rozmyślań. Z materiałów, które dostał w firmie, zdążył się
ogólnie zorientować na czym będzie polegała jego praca.
25
2
Financial Brokers Polska była częścią światowego imperium Financial Brokers Ltd.
Światowa centrala firmy znajdowała się w Los Angeles, a oddziały mieściły się
praktycznie w każdej stolicy na świecie, wyjąwszy państwa o ustrojach totalitarnych,
gdzie „Financial Brokers” Ltd nie angażowała swoich kapitałów. Zakres usług
finansowych firmy był bardzo szeroki, ale w Polsce na razie oferowano tylko usługi
leasingowe.
Financial Brokers Polska dysponowała potężnym kapitałem i zachęcała swoich
agentów, których nazywano konsultantami finansowymi, do finalizowania jak
największych kontraktów. Na każde żądanie firma mogła, o ile uznałaby to za niezbędne,
uruchomić kapitał równy średniemu rocznemu budżetowi województwa.
Jak zrozumiał z broszury, miał szukać firm, które będą chciały skorzystać z
dobrodziejstwa leasingu, to znaczy kupią jakby na raty, za pośrednictwem Financial
Brokers Polska, urządzenia albo maszyny. W materiałach, które przeglądał traktowano
tę pracę jak posłannictwo. Wiele pisano o tym jak ważne dla firm jest finansowanie ich
rozwoju poprzez leasing, jaka to dla nich ogromna szansa na dogonienie Europy i świata
i jak to korzystnie wpływa na rozwój gospodarczy kraju. Najlepszym konsultantom
finansowym obiecywano karierę w szybko rozwijających się strukturach firmy, liczne
szkolenia – także w USA, no i rzecz jasna duże pieniądze. Paweł miał o czym rozmyślać.
Z tego wszystkiego pieniądze rajcowały go najmniej. Za to reszta była naprawdę
fascynująca.
W poniedziałek rano, ubrany zdecydowanie lepiej niż przed tygodniem,
przekroczył ciężkie drzwi biura Financial Brokers Polska w Gdańsku. Znów, czekając na
rozpoczęcie szkolenia, nie mógł się oprzeć urokowi piersi sekretarki – Agaty. Teraz
zauważył, że właściwie nie tyle są takie duże, co mocno sterczące. Nie chciał przyglądać
się jej zbyt nachalnie, ale skupienie wzroku na czymś innym kosztowało go dużo
wysiłku.
Agata obserwowała Pawła z pewnym zaskoczeniem. Zmienił się tak mocno, że aż
się sama zdziwiła jak trafnie oceniła go przed tygodniem. Na miejscu tamtego
przebierańca siedział atrakcyjny, przystojny mężczyzna. Może nie od razu James Bond,
ale całkiem blisko.
Sekretariat był właściwie fragmentem, rozszerzającego się w tym miejscu,
korytarza, więc ruch pracowników był tu spory. Większość kierowała się w stronę,
gdzie, jak domyślał się Paweł, były pokoje managerów.
26
2
Po pewnym czasie w sekretariacie zrobiło się tłoczniej – pojawili się kolejni
kandydaci do pracy. Wszystkie fotele były zajęte przez, spoglądających na siebie
ukradkiem, pięciu mężczyzn. Paweł zauważył z satysfakcją, że nie wygląda przy nich
najgorzej. Dwóch było młodszych od niego – chyba zaraz po maturze, a dwóch
zdecydowanie starszych – wyglądali obaj na emerytów. Jeden z nich swym wejściem
wzbudził wesołość pozostałych kandydatów. Wszedł do sekretariatu zdecydowanym
krokiem, stanął na baczność przed biurkiem Agaty i wykonał prawą ręką taki ruch jakby
chciał zasalutować, ale w ostatniej chwili zrezygnował i ręka wykonawszy dziwny
wygibas opadła wzdłuż ciała. Niezrażony tym, zameldował się zdecydowanym głosem i
zasiadł sztywno na wskazanym przez sekretarkę fotelu. Emeryt mundurowy, pomyślał
Paweł i uśmiechnął się pod nosem.
Wreszcie poproszono ich do małej sali konferencyjnej. Dwaj prowadzący szkolenie
managerowie rozpoczęli od przedstawienia się i poprosili o parę słów o sobie każdego z
kandydatów. Okazało się, że Paweł słusznie ocenił dwóch młodzieńców, którzy okazali
się świeżo upieczonymi maturzystami i byłego oficera Wojska Polskiego, od dwóch
miesięcy na emeryturze. Drugi ze starszych mężczyzn nie powiedział o sobie nic poza
tym, że jest z Sopotu, ma pięćdziesiąt sześć lat i że nazywa się Leon Bzdęga.
Szkolenie było przewidziane na jeden dzień, więc toczyło się w tempie
ekspresowym. Prowadzący, na zmianę referowali zagadnienia, dotyczące technicznych
szczegółów transakcji leasingowych, zawieranych za pośrednictwem Financial Brokers
Polska. Opisali dokładnie strukturę i funkcjonowanie firmy. Paweł dowiedział się, że
centrala mieści się w Warszawie, a w Gdańsku, Krakowie, Wrocławiu i Szczecinie są
oddziały, kierowane przez dyrektorów. Oddziały dzielą się na unity czyli kilkuosobowe
grupy konsultantów finansowych, kierowane przez unit managerów czyli po polsku -
kierowników grup. Paweł znalazł się w grupie Marcina Króla, a wszystkich grup w
oddziale było pięć. W sumie oddział liczył około trzydziestu stałych współpracowników.
Dyrektorem był facet, który nazywał się Dobromir Kotas. Pod koniec dnia miał wygłosić
dla nich wykład na temat etycznej strony pracy konsultanta finansowego oraz niektórych
aspektów technik sprzedaży.
W trakcie przerw w szkoleniu Paweł starał się kręcić w okolicach sekretariatu,
żeby pogadać z Agatą, a przynajmniej popatrzeć na jej zgrabną sylwetkę. Działo się z
nim coś dziwnego. Nie był podrywaczem. Maryla napracowała się ciężko zanim skłoniła
go do zawarcia bliższej znajomości. Za to potem nie miała żadnych problemów żeby
27
2
doprowadzić go przed oblicze księdza, który pobłogosławił i zalegalizował ich związek.
Właściwie można było powiedzieć, że nigdy jej nie zdradził. Wprawdzie zdarzało mu się
flirtować z różnymi panienkami, które bywały w „Pawim Oku”, ale nigdy te przytulanki
nie kończyły się w łóżku. Najczęściej dlatego, że wolał sobie wypić i pogadać z
kumplami, niż wysilać się na jakiś bajer. Kiedy już go trochę zakręciło nabierał więcej
ochoty, ale jego stan na ogół uniemożliwiał jakiekolwiek zdecydowane i skoordynowane
ruchy żadnym z członków.
Teraz, być może dlatego, że sytuacja była niecodzienna – był daleko od domu, sam
- coś go ciągnęło do tych pięknych pagórków, wyraźnie rysujących się pod cienkim
sweterkiem Agaty. Być może szukał tylko przyjaznej duszy, która pomogłaby mu
zaaklimatyzować się w obcym miejscu, a Agata uśmiechała się tak sympatycznie i
ciepło.
Szansę na miłą pogawędkę były żadne. Telefon ciągle dzwonił, a dyrektor co
chwila miał jakąś sprawę, ale i tak zdążył się dowiedzieć trochę o niej i opowiedzieć parę
słów o sobie – starannie omijając temat rodziny.
Pod koniec dnia cała potrzebna wiedza znalazła się w głowach, albo przynajmniej
w notatnikach kursantów i rozpoczęła się ostatnia godzina, z dyrektorem w roli
wykładowcy.
Dobromir Kotas okazał się niewysokim mężczyzną, który miał sporą nadwagę.
Prawdopodobnie większość tej nadwagi umiejscowiła się w sterczącym przed nim
okazałym brzuchu. W trakcie wykładu zrobił się czerwony na twarzy, jakby się okropnie
męczył. Marynarka zapięta na jeden guzik i niedopasowane, pogniecione spodnie,
nadawały mu jowialny, dobroduszny wygląd. Pomimo nieciekawej fizjonomii, Kotas był
bardzo dobrym mówcą i potrafił skupić zainteresowanie słuchaczy na sobie. Opowiedział
parę słów o amerykańskich właścicielach firmy i o kilku ważniejszych kontraktach
zawartych przez “Financial Brokers Polska”. Potem przeszedł do właściwego tematu
wykładu. Słuchacze nie spuszczali wzroku z jego ust, kiedy z zaangażowaniem mówił
jak ważna jest uczciwość w kontaktach z klientami, właściwa ocena kondycji finansowej
kontrahenta, unikanie wciskania zbyt dużych kontraktów słabym firmom albo forsowania
krótkich terminów spłaty rat leasingowych. Sprawa właściwego wyważenia interesu
klienta, własnego i firmy przewijała się wielokrotnie w trakcie wykładu, przeplatanego
licznymi anegdotami i przykładami z życia.
28
2
- Pamiętajcie panowie o tym, że to firma, czyli Financial Brokers płaci wam
prowizję i w waszym interesie jest dbanie o jak najlepszą kondycję finansową firmy.
Każdego klienta trzeba dokładnie prześwietlić, wszystkie dokumenty dokładnie
sprawdzić i zrobić dokładną analizę finansową całego planowanego przez klienta
przedsięwzięcia. Musimy zrobić wszystko, żeby ograniczyć ryzyko do minimum – mówił.
Na koniec sprzedał im trochę praktycznych informacji na temat sposobu
zdobywania klientów oraz prowadzenia negocjacji i zakończył:
- Panowie! Firma rozwija się dynamicznie i każdy z was może uczestniczyć w jej
sukcesie. Każdy z was może zostać managerem grupy, a w przyszłości może nawet
dyrektorem oddziału. Są dwa najważniejsze kryteria awansowania: po pierwsze – duża
produkcja, po drugie – absolutna uczciwość. Wobec firmy i wobec klienta. Poza tym
trzeba pamiętać, że jesteśmy jako oddział grupą ludzi, którzy powinni sobie wzajemnie
pomagać i wspierać się w każdy możliwy sposób. Z mojej strony możecie liczyć na
pomoc o każdej porze dnia i nocy. Jestem w stanie zaakceptować nawet najbardziej
niekonwencjonalne metody pracy, o ile przyniosą skutek w postaci wzrostu obrotów
oddziału. Dla najlepszych z was drzwi mojego gabinetu są zawsze otwarte.
Paweł był pod wrażeniem wykładu i osoby dyrektora. Miał ochotę wstać i już w tej
chwili zacząć szukać klientów. Energia go dosłownie rozpierała.
Okazało się, że podpisanie umów i odebranie pełnomocnictw odbędzie się
następnego dnia i przed Pawłem stanął problem noclegu. Miał do wyboru albo jechać do
domu i jutro rano wrócić do Gdańska na podpisanie umowy, albo nocować u stryja,
który mieszkał z żoną na Przymorzu. Ponieważ nie chciało mu się „tłuc” w pociągu w tę
i z powrotem, zadzwonił do Maryli, że wraca jutro. Miał ochotę zaprosić Agatę do
kawiarni, ale kiedy szkolenie się zakończyło nie było jej już w pracy.
Zadzwonił do stryjostwa, żeby upewnić się czy będą w domu i czy go przenocują.
Stryj Stefan, który odebrał telefon bardzo się ucieszył z możliwości goszczenia bratanka.
Był rencistą, byłym stoczniowcem i nudził się w domu okropnie. Wizyta Pawła była dla
niego miłą niespodzianką. Znali się dobrze. Po śmierci rodziców, Paweł bywał u nich
bardzo często, a nawet mieszkał jakiś czas, próbując studiować zarządzanie. Znudziło
mu się po pierwszym semestrze i wyjechał do Niemiec na saksy. Stryjostwo nie mieli
własnych dzieci, więc traktowali go trochę jak syna. Ponieważ różnica wieku między
Pawłem, a nimi nie była duża – stryj był najmłodszym bratem ojca Pawła – mówili sobie
na ty.
29
3
Nie chciał być u nich za wcześnie. Jak znał Stefana, który był nieodrodnym bratem
jego ojca, zaraz na stół wyjadą ogromne ilości alkoholu i jedzenia, a wykręcanie się od
ich spożycia nic nie da. Wolał być na jutro w formie. Dyrektor Kotas – jak sam
powiedział, miał zwyczaj przy podpisywaniu umowy przeprowadzać rozmowę z każdym
nowym agentem. Ta rozmowa mogła być ważna, więc wolał nie przesadzać z jedzeniem
i piciem. Chciał mieć świeży umysł i oddech. Poszedł do kina.
Wieczorem Stefan oczywiście wyciągnął z barku flaszkę, ale po dwóch kieliszkach
Paweł wykręcił się silnym zmęczeniem i poszedł spać, do przygotowanego wcześniej dla
niego łóżka. Naprawdę był zmęczony całodziennym szkoleniem. Zasnął błyskawicznie i
nie słyszał głośnych dyskusji Stefana i jego żony, którzy dopijali, rozpoczętą butelkę
wódki.
9.
Kiedy rano wstał z łóżka stwierdził z miłym zdziwieniem, że jego koszula i
skarpetki są wyprane i wysuszone. Po wyjściu spod prysznica zastał ciotkę przy
prasowaniu koszuli i spodni, a gotowe śniadanie na stole.
Podpisanie umowy odbyło się bardzo sprawnie. Agata miała przygotowany w
komputerze gotowy schemat, w którym zmieniała tylko daty, nazwiska i adresy
agentów. Paweł czuł się świetnie. Siedząc w skórzanym fotelu w sekretariacie Financial
Brokers pomyślał, że podjął słuszną decyzję o pozostaniu na noc u stryjostwa. Czekając
na rozmowę z dyrektorem Kotasem wyspany, wymyty i w odświeżonym ubraniu czuł się
o wiele pewniej.
Powoli schodzili się pozostali adepci sztuki sprzedaży. Emerytowany oficer znów
wykonał swój dziwny taniec przed biurkiem Agaty. Dwaj młodzieńcy przyszli razem i
teraz rozmawiali z Agatą, wybuchając co chwila śmiechem z własnych żartów.
Wyglądało na to, że traktują pracę dla Finnancial Brokers jako łatwą okazję do
zarobienia gotówki w czasie wakacji i niespecjalnie podniecała ich możliwość robienia
kariery. W dżinsowych spodniach i sweterkach jakoś nie pasowali do tego
pomieszczenia. Leon Bzdęga przyszedł bardzo elegancko ubrany. Nosił niemodny
garnitur i koszulę z malutkim kołnierzykiem, ozdobiona wąziutkim krawatem. W
milczeniu podpisał umowę, nie reagując na sympatyczne zaczepki Agaty i zasiadł z
godnością w fotelu. Jaki nabzdyczony, prawdziwa Bzdęga, pomyślał Paweł.
30
3
Telefon na biurku Agaty zadzwonił i Paweł został poproszony o wejście do
gabinetu szefa. Poczuł, że zaczyna się nerwowo pocić. Dyskretnie wytarł ręce o spodnie
i otworzył drzwi – jedyne na całym korytarzu nieprzezroczyste, pokryte lustrzaną folią.
Przez głowę przeleciała mu myśl, że to bardzo sprytne – nikt nie widzi, co się dzieje w
gabinecie, a od środka można doskonale obserwować cały sekretariat i korytarz.
Pierwsze wrażenie po przekroczeniu drzwi, to był silny zapach wody toaletowej.
Najwyraźniej dyrektor lubił zdecydowane wonie i polewał się obficie. Paweł
błyskawicznie omiótł wzrokiem całe pomieszczenie, jakby szukając najbezpieczniejszego
kąta. Czuł się niepewnie i chciał już mieć za sobą rozmowę z szefem.
Kotas podniósł się zza potężnego biurka, za którym wydawał się jeszcze mniejszy i
okrąglejszy niż w rzeczywistości. W biegu zapinał guzik od marynarki i zapraszał Pawła:
- Proszę bardzo panie … Pawle. Serdecznie zapraszam. Napije się pan kawy albo
herbaty?
- Nie. Dziękuję bardzo – odpowiedział machinalnie, nieprzygotowany na taką
propozycję.
- A ja się napiję. Pani Agato, poproszę kawę! – rzucił do sekretariatu i zamknął
drzwi.
- Proszę bardzo! Proszę usiąść gdzie panu wygodnie – zachęcał, obserwując
jednocześnie bardzo uważnie zachowanie nowicjusza. Zajmowanie odpowiedniego
miejsca należało do kanonu sztuki walki z klientem.
Paweł usiadł na pierwszym z brzegu fotelu, przy stojącym na środku gabinetu
okrągłym, niskim stole.
- Jakie wrażenia po szkoleniu? Wszystko jest dla pana jasne? – Dyrektor usiadł
naprzeciwko i z pewną trudnością założył jedną nogę na drugą. Uśmiechał się
zachęcająco nie przestając jednak przewiercać Pawła oczami, jakby nie chciał uronić
żadnego grymasu twarzy albo gestu.
- Wydaje mi się, że wszystko jest raczej proste. No i panowie opisaliście nam to
bardzo dobrze. Myślę, że teraz potrzebna jest mi tylko praktyka – odpowiedział z
wahaniem w głosie. Niepotrzebnie. Trafił w dziesiątkę.
- Słusznie! – Kotas podskoczył w fotelu. – Jak najwięcej spotkań z potencjalnymi
klientami, a w krótkim czasie zdobędzie pan potrzebne doświadczenie i wzrośnie pańska
skuteczność w negocjacjach, a to się przełoży wprost proporcjonalnie na pańskie
zarobki.
31
3
Przerwał, gdy weszła Agata z kawą. Cały czas uśmiechając się promiennie,
postawiła filiżankę na stole i wyszła. W tym czasie Paweł, który poczuł się już trochę
pewniej, z ciekawością rozejrzał się dookoła. Gabinet dyrektora był urządzony o wiele
bogaciej niż gabinety managerów. Na podłodze leżał gruby, miękki dywan, a ściany
ozdobiono kilkoma grafikami. Szafki z segregatorami były proste, ale eleganckie. Na
kolosalnych rozmiarów biurku, obok komputera i stert papierów, stały dwa aparaty
telefoniczne i fax.
- Jeśli chodzi o zarobki – kontynuował dyrektor – mam tutaj przygotowaną dla
pana umowę prowizyjną. Do 100.000 złotych wartości przedmiotu leasingu otrzyma pan
3 procent od jego wartości netto. Powyżej 100.000 otrzyma pan 2 procent. Oczywiście
pod warunkiem, że klient będzie wpłacał kolejne raty – zaśmiał się krótko, jakby
powiedział dowcip.
Paweł słyszał wczoraj, że bywają klienci, którzy unikają płacenia rat leasingowych.
Dział prawny Finnancial Brokers miał jednak jakieś swoje sposoby, żeby wyegzekwować
od nich należności. Agenci dostawali swoje prowizje liczone od wysokości ostatniej
wpłaconej raty.
- I to tyle – mówił dalej Kotas. – Resztę ma pan w umowie o współpracy i w
pełnomocnictwie, które dostanie pan od Agaty za chwilę. Jeżeli warunki odpowiadają
panu to proszę tu podpisać. – Podsunął Pawłowi umowę i długopis. Paweł podpisał w
milczeniu. Sam nie wiedział czy warunki umowy mu odpowiadają. Wszystko działo się
zbyt szybko jak na jego możliwości percepcji. Zdawał się całkowicie na swą intuicję.
Zresztą, nawet gdyby umowa mu nie odpowiadała to miałby tylko jedno wyjście – nie
podpisywać i nie pracować. Negocjacje nie wchodziły w rachubę.
Dyrektor złożył przy nim swój zamaszysty podpis i wręczył mu jeden egzemplarz
umowy.
- Wspaniale! W takim razie życzę powodzenia i obyśmy jak najszybciej mieli
okazję do spotkania. To będzie znaczyło, że znalazł pan dużego klienta – mówił,
podnosząc się z fotela. Cały czas się uśmiechał.
Uścisnął spoconą dłoń Pawła i otworzył mu drzwi.
Paweł ruszył w kierunku pokoju Marcina Króla, a dyrektor poprosił następnego z
kandydatów. Dwaj młodzi ludzie podnieśli się jednocześnie z foteli.
- Pojedynczo panowie! Pojedynczo! – śmiejąc się, dyrygowała Agata.
32
3
Marcin Król czekał już na Pawła aby udzielić mu ostatnich instrukcji. Jak zwykle
był ubrany elegancko i gustownie. Błękitna koszula i jedwabny krawat były doskonałej
jakości. Marynarkę powiesił na oparciu krzesła. Paweł podziwiał jego wysportowaną
sylwetkę.
- Już? Umowa podpisana? – zapytał Marcin.
- Tak. Nie chciał ze mną zbyt długo rozmawiać.
- Śpieszy się dzisiaj, bo o dwunastej mamy spotkanie z poważnym klientem. Gdyby
nie to, egzamin trwałby dłużej. Myślę, że przy pierwszej okazji będzie chciał nadrobić tę
zaległość. Ponieważ ja także biorę udział w spotkaniu z tym klientem chciałbym żebyśmy
szybko załatwili kilka spraw. Po pierwsze proponuję przejście na ty. Mam na imię
Marcin.
- Paweł. – Podali sobie ręce.
- O.K. Po drugie krótka powtórka algorytmu działania. – Marcin podszedł do
niewielkiej białej tablicy, biorąc do ręki kolorowy pisak.
- Wolałbym trochę praktycznych porad. Nie mam na razie pomysłu jak się zabrać
do pracy – zaproponował Paweł.
- No dobrze. Mam nadzieję, że teorię masz opanowaną w stopniu wystarczającym.
W razie czego numer mojej komórki znasz. A zresztą, każdy początkujący robi jakieś
błędy.
- Jakoś sobie poradzę, ale skąd brać klientów? Powiedz mi, jak wy ich znajdujecie?
Marcin patrzył przez chwilę na Pawła, jakby rozważając w myślach ile można mu
powiedzieć. Po chwili zaczął:
- To nie jest takie proste, ale udało nam się wypracować kilka sposobów na
ułatwienie sobie życia. Najlepiej znaleźć dużą, rozwijającą się firmę i trzymać się jej
rękami i nogami. Park maszynowy zużywa się i starzeje, komputery wymienia się co
dwa, trzy lata – żyć nie umierać. Tylko firma powinna być duża i stabilna, a takie w
większości są obstawione przez różne banki i firmy leasingowe. No, ale może będziesz
miał szczęście. I co przejaśniło ci się trochę? – zapytał.
Paweł zaprzeczył ruchem głowy. Zaczynał się dziwnie czuć podczas tej krótkiej
lekcji. Wczorajszy entuzjazm opadł z niego i teraz dostrzegał ciemniejsze strony tej
pracy. Wczoraj miał wrażenie, że wystarczy wyjść na ulicę i krzyknąć do ludzi, a zaraz
zbiegną się jak do studni mądrości. Teraz dotarło do niego z całą jasnością, że trzeba
33
3
będzie wykonać dużo nudnej, nieciekawej pracy. Marcin zauważył, że jego rozmówca
wyraźnie zmarkotniał.
- No to jeszcze jedna dobra rada. Możesz mieć wtyczkę w jakimś banku – będzie
cię informować o klientach, którzy biorą większe kredyty inwestycyjne. Możesz ich po
prostu ukraść bankowi, proponując nasze usługi. Ta metoda wymaga sprytu, delikatności
i dyskrecji. Musisz wiedzieć, że w razie jakichś problemów z bankiem, to twoja prywatna
inicjatywa, Financial Brokers nie ma wpływu na twoje działania i oczywiście ich nie
pochwala. Może to cyniczne, ale taka jest rzeczywistość i lepiej żebyś wiedział, na co
można liczyć. Bezpieczniejsze, ale za to mniej skuteczne jest rozesłanie naszej oferty do
wszystkich firm w okolicy i dzwonienie po jakimś czasie z pytaniem, czy ktoś nie jest
zainteresowany. Rynek w Polsce rozwija się, nowe firmy powstają jak grzyby po deszczu
- zakończył trochę optymistyczniej.
- I padają jak muchy – skomentował ponuro Paweł.
Marcin wyczuwał minorowy nastrój rozmówcy. Celowo jednak starał się
uzmysłowić Pawłowi stojące przed nim trudności, aby zmusić go do myślenia. Widział
już bardzo wielu hurraoptymistów, którzy rzucali umową po tygodniu albo dwóch i
więcej nie pokazywali się w pracy. Miał teorię, że kandydat będzie dobrym agentem, jeśli
mimo przedstawienia mu wszystkich trudności, wynikających z wykonywania tej
profesji, bierze się ostro do pracy i szybko przynosi jakieś kontrakty. Ta metoda
straszenia na początku, przyniosła efekt o tyle, że grupa Marcina była nieliczna, ale za to
wszyscy wykazywali się niezłą aktywnością.
- Są oczywiście jeszcze inne metody zdobywania klientów, ale sam szybko
powinieneś się w nich zorientować. To zresztą było z grubsza omówione na szkoleniu
początkowym. – Marcin nie chciał kończyć rozmowy bez dania Pawłowi jakiejś nadziei. -
Poza tym, każdy dobry doradca finansowy ma swój własny, utrzymywany w tajemnicy
sposób, więc i ty pewnie wkrótce dojdziesz do czegoś. Na koniec chcę ci powiedzieć, że
czasami, ostatnio nawet dosyć często, klienci zgłaszają się do nas sami. Te kontrakty
otrzymują do sfinalizowania nasi najlepsi ludzie. Jeśli naprawdę chcesz osiągnąć sukces,
musisz być jednym z nich. Uprzedzam lojalnie, że sama wysoka sprzedaż nie wystarcza.
- A co jeszcze jest ważne? – zainteresował się Paweł.
- Ważna, a może i najważniejsza jest opinia dyrektora o tobie. Bez niej nie masz
praktycznie szans na awans.
- Tak? A on chyba mówił co innego…
34
3
- On mówił to, co musiał powiedzieć na szkoleniu – przerwał mu Marcin – a ja ci
mówię jak jest. Duże obroty są ważne, ale o opinię też musisz dbać.
Paweł wyszedł z mieszanymi uczuciami. Pieniądze były prawdopodobnie duże, ale
stres związany z ich zdobyciem chyba jeszcze większy. No i te jakieś niejasne kryteria
awansowania zupełnie mu się nie podobały. Chociaż nie myślał o żadnym awansowaniu
to jednak lubił sytuacje jasne i klarowne. W drodze na dworzec zaczął się zastanawiać,
czy w ogóle warto zaczynać.
10.
Przez kilka następnych dni nic się nie działo. Paweł bardzo lakonicznie opisał
Maryli swoje wrażenia z Gdańska i zamknął się w sobie. Ciekawość ją rozpierała, ale nie
naciskała. Znała go zbyt dobrze i wiedziała, że to nic nie da, najwyżej się pokłócą. Musiał
dojrzeć.
Tak jak przedtem, chodził codziennie do sklepu, ale tylko pierwszego dnia kupił
gazetę – potem brał z domu jakąś książkę. Popołudniami nigdzie nie chodził – nawet do
„Pawiego Oka”. Do nikogo też nie dzwonił. Najczęściej siedział w ogrodzie za domem i
czytał Martynie jakieś bajki albo wspólnie pielili grządki. Wypalał przy tym mnóstwo
papierosów, co było oznaką intensywnego myślenia. Patryk wolał przesiadywać z matką
w kuchni albo biegał gdzieś z kolegami.
Maryla zachodziła w głowę – co też się w tym Gdańsku stało? Najpierw
zadzwoniła do stryjostwa, ale nic się nie dowiedziała. Przy okazji wizyty u rodziców,
poprosiła o opinię swoją matkę, ale jak było do przewidzenia, usłyszała tylko parę
złośliwości pod adresem „zięciaszka”:
- Pewnie sobie znalazł w Gdańsku jakąś szantrapę i teraz ma problem. Będzie do
niej jeździł, zrobi jej dzieciaka…
- Mamo! Przestań wygadywać bzdury!
Maryla żałowała, że w ogóle zaczęła tę rozmowę.
- A ja wam mówię, że on coś wymyśli! – wtrącił się ojciec.
- Powiedział, co wiedział! Pijaczysko! – zgasiła go żona i na tym zakończyła się
cała dyskusja. Maryla wróciła do domu z niczym.
Coś zaczęło się dziać, kiedy wrócił „Żukiem” Waldka z wyjazdu po towar.
Odstawił szwagrowi samochód, wrócił pieszo i zjadł późny obiad, przygotowany przez
Marylę.
35
3
- Musimy kupić samochód – powiedział, pijąc kawę.
- Już dawno mówiłam, żeby odkładać pieniądze – zgodziła się Maryla.
- Nie odłożymy do usranej śmierci, bo zawsze coś ważniejszego wypada. Nie
umiemy oszczędzać – powiedział z naciskiem.
- To ty nie umiesz! – zaperzyła się Maryla. – Jak się na coś uprzesz, to musisz kupić
i nikt cię nie przekona!
- Ja nie umiem, ty nie umiesz! Co za różnica! Samochód nam potrzebny -
rozumiesz to czy nie?!
- Rozumiem! Rozumiem! Mów od razu, co masz do powiedzenia i nie kłóćmy się.
- Weźmiemy auto w leasing. – Paweł spoglądał na Marylę, żeby zobaczyć jakie to
na niej robi wrażenie.
- To znaczy jak? Co to znaczy w leasing? – zapytała.
- No, tak jakby na raty, ale nie przez bank tylko przez Financial Brokers. W ten
sposób będziemy mieli samochód, zapłacimy niższe podatki i jeszcze dostanę prowizję
od firmy.
- A jakie wysokie byłyby te raty? – Maryla jak zwykle twardo stąpała po ziemi.
Paweł wyjął z szuflady kalkulator, jakieś instrukcje, które otrzymał na szkoleniu w
Financial Brokers i zagłębił się w obliczenia. Ponieważ nie odzywał się dłuższy czas,
Maryla wzięła się do zmywania naczyń po obiedzie. Ta lekka sprzeczka poprawiła jej
nastrój. To było coś jak powrót do znajomej rzeczywistości. Lepsze to niż to jego
milczące snucie się. Z drugiej strony czuła, że Paweł się jakoś wewnętrznie zmienia i bała
się tej zmiany. Od dłuższego czasu siedzi grzecznie w domu i rozmyśla. Ani razu nie upił
się po pracy. Żeby tylko z tych rozmyślań nie wyszło coś głupiego, pomyślała. Aż jej
łydki zadrżały z niepokoju. Trzeba iść do kościoła powierzyć swoje problemy Bogu i
czekać co wyniknie z tych rozmyślań. Widać, że coś już postanowił skoro zaczyna
myśleć o kupnie samochodu.
Paweł wreszcie uporał się z obliczeniami.
- Wychodzi po dwa tysiące miesięcznie, przez trzy lata – powiedział.
- To strasznie drogo. Mamy kupić Mercedesa, czy co? Nie wystarczyłby używany
Polonez, taki z budą?
- Do towaru by wystarczył, ale przecież nie będę jeździł do klientów dostawczym
autem.
- To co ty chcesz kupić?
36
3
- Myślałem… no nieważne i tak nas nie stać na takie wysokie raty.
- Słuchaj! Teraz mi się przypomniało. Waldek coś wspominał, że będzie zmieniał
auto. Może byś z nim porozmawiał.
- Zaraz zadzwonię – Paweł chwycił słuchawkę telefonu i wykręcił numer szwagra.
Maryla wyszła przed dom zawołać dzieci na kolację. Martyna siedziała na ławce
przed domem i dyskutowała zawzięcie z koleżankami. Patryk szalał na rowerze po ulicy.
Oparła się o rozklekotane ogrodzenie z drewnianych sztachet. Przez chwilę
przysłuchiwała się rozmowie dziewczynek, zazdroszcząc im ich dziecinnych problemów.
Była ostatnio jakaś zmęczona. Sklep, dom, dzieci. Wszystko na jej głowie. Paweł nie
przejmował się niczym. Chociaż … jednak jakoś się zmienił. Przestał zachodzić do
„Pawiego Oka”. Będzie pracował dla tej firmy z Gdańska. A może teraz nadchodzi
siedem lat tłustych, pomyślała optymistycznie. Paweł skończył rozmawiać przez telefon i
wyszedł za nią przed dom.
- No i co? – zapytała.
- Waldek na razie nie ma pieniędzy, ale mówi, że jego znajomy, jakiś drukarz,
wspominał coś, że chce kupić samochód do firmy. Jutro Waldek ma mi dać namiary.
Może coś z tego wyjdzie. Byłby pierwszy klient.
- No to dobrze. Zawołaj Patryka i chodźcie na kolację – Maryla wzięła córkę za
rękę i weszła do domu. Za chwilę wychyliła głowę przez okno i zawołała:
- Paweł, telefon do ciebie! Jakiś pan. Chyba z Gdańska.
Paweł wbiegł do domu i złapał słuchawkę telefonu. Dzwonił Marcin Król, ciekawy
jak mu idzie wyszukiwanie klientów.
11.
Waldek siedział w fotelu przed komputerem i robił porządek w księgowości, kiedy
odezwał się dzwonek. Podszedł cicho do drzwi i spojrzał przez wizjer. Na zewnątrz stał
Paweł, ubrany w znoszony garnitur. Waldek uśmiechnął się pod nosem. Szmateksowy
elegant, pomyślał złośliwie.
- Cześć. Właź. Co słychać? – powiedział otwierając drzwi.
- Nic specjalnego. Przyszedłem w sprawie tego drukarza, który chce kupić
samochód.
- O w mordę! Zupełnie zapomniałem. Siadaj. Zaraz zadzwonię do niego. Chcesz
coś do picia? Kawa, herbata, a może coś mocniejszego?
37
3
- Może być kawa.
- A co się tak odpieprzyłeś jak stróż w Boże Ciało? – zawołał Waldek już z kuchni.
- No wiesz, muszę jakoś wyglądać. Reprezentuję poważną firmę. Myślałem, że
podjedziemy do tego gościa z drukarni.
Paweł rozglądał się po bogato urządzonym salonie. Spojrzał na włączony
komputer szwagra.
Waldek wszedł z filiżankami kawy w ręku. Ostrożnie postawił je na dębowej ławie
stojącej przed skórzaną sofą, na której posadził Pawła.
- Pracujesz na komputerze? – bardziej stwierdził niż zapytał Paweł.
- Tak. Mam trochę zaległości w księgowaniu i chciałem to dzisiaj uzupełnić, ale ten
rupieć jest taki wolny, że można dostać zawału i pewnie nie zdążę do wieczora.
- Powinieneś wymienić go na nowszy – powiedział Paweł i spojrzał spod oka na
szwagra – większość firm zmienia komputer przeciętnie co dwa lata.
- Wiem, wiem, ale nie mam teraz kasy na nowy sprzęt, a poza tym na potrzeby
mojej firmy na razie wystarcza i taki. Poza tym zastanawiam się czy nie zatrudnić
księgowej. Niech ona się męczy z tymi cyferkami.
- Ale syn ci rośnie i powinieneś pomyśleć o jego wykształceniu. Poza tym Internet
drugiej generacji i te sprawy. Możesz przecież wziąć komputer w leasing. Mała wpłata
na początek i już masz nowoczesny sprzęt w domu. Mogę ci to załatwić.
- No, no. Nieźle cię tam wykształcili w tym Gdańsku – szwagier pokręcił głową z
podziwem – Nie podejrzewałem cię o takie możliwości. To znaczy, że nie zajmujesz się
tylko samochodami?
- Nie. Mogę załatwić ci kredyt na każde urządzenie, maszynę albo pojazd
potrzebny do prowadzenia firmy. Na dowolną kwotę.
Waldek zamyślił się na chwilę. Popijał kawę małymi łyczkami i patrzył przed siebie.
Jego nos wyczuwał zapach pieniędzy do wzięcia. Postanowił wybadać Pawła dokładniej.
- A poza tym drukarzem nie znasz kogoś, kto chce kupić do firmy jakiś sprzęt?
Najlepiej samochód, bo to się prosto załatwia – zapytał Paweł.
- Może mógłbym ci pomóc – odpowiedział powoli Waldek – ale starałbym się
bardziej gdybym wiedział, że coś z tego będę miał. Rozumiesz, jestem człowiekiem
zapracowanym. Mam niewiele czasu i nie mogę poświęcać go dla ciebie, bo to znaczy,
że odbierałbym go swojej rodzinie. Zupełnie inaczej by to wyglądało gdybym na tym
zarabiał.
38
3
- Nie ma sprawy. Możemy się dogadać. Dam ci dziesięć procent mojej prowizji.
Paweł spojrzał pytająco na szwagra. Nie był przygotowany na takie negocjacje.
Myślał, że Waldek ma dużo pieniędzy i nie potrzebuje dorabiać. Zresztą on sam nigdy by
nie zrobił takiej propozycji komuś z najbliższej, a pewnie nawet i dalszej rodziny. Był na
to zbyt prostolinijny i zbyt małą wagę przywiązywał do pieniędzy.
- A ile masz tej prowizji? – zapytał szwagier.
- Dwa procent od ceny urządzenia. Od ceny netto. Bez Vat-u.
Paweł nie chciał wchodzić w szczegóły. Nie pamiętał dokładnie liczb z umowy i
wolał się z tym nie zdradzać. Waldek z pewnością pamiętał wszystkie kwoty, z każdego
wystawionego albo zapłaconego przez siebie rachunku.
- Aha, to znaczy od stu tysięcy złotych masz dwa tysiące. To by znaczyło dwieście
złotych dla mnie?! To jakaś jałmużna! – żachnął się Waldek. – Więcej wydam na telefony
w twoich sprawach.
- To ile byś chciał? – Paweł nie lubił się targować i męczył się tą sytuacją. Za to
Waldek był w swoim żywiole.
- Ty wiesz jakie ja mam kontakty?! Mogę ci załatwić wejście na wymianę całego
parku maszynowego. Ciężka kasa! Ale nie za takie marne grosze. – Waldek wydął wargi.
- Tylko za ile? – zapytał Paweł.
- Właściwie powinienem dostać połowę, bo wykonam najtrudniejszą pracę. Znajdę
chętnego. Ty tylko wejdziesz na przygotowany grunt i wypełnisz odpowiednie kwity.
No, ale czego się nie robi dla rodziny. Niech będzie moja strata. Jedna trzecia prowizji
dla mnie i biorę się ostro do roboty. Pasuje ci taki podział?
Waldek wyciągnął rękę.
- Niech będzie. – Paweł uścisnął dłoń szwagra. Taki układ wydawał mu się
korzystny, bo sam nie znał osobiście nikogo zamożniejszego, komu mógłby
zaproponować swoje usługi, a Waldek rzeczywiście obracał się wśród bogatszych
przedsiębiorców i mógł być bardzo pomocny.
- No to super! – Waldek zatarł dłonie – Dzwonimy do drukarza. Ten kontakt
oddaję ci gratis. Na dobrą współpracę.
Spadł mi jak z nieba, pomyślał Waldek po wyjściu Pawła. Interesy ostatnio nie szły
dobrze. Po upadku rynku rosyjskiego, który wchłaniał każdą ilość towaru, trzeba było
się mocno rozglądać za nowymi klientami. To nie było łatwe. Dla „ruskich” można było
uszyć byle co. Ważna była tylko niska cena. Szwaczki przyzwyczaiły się do szycia
39
4
szybko, bez zwracania uwagi na jakość. Nagle studnia bez dna, którą wydawała się
Rosja i okoliczne republiki, zapełniła się. Polacy nie chcieli kupować byle czego, a
przeszycia na Zachód trafiały się rzadko.
Tylko Teresa nie przyjmowała do wiadomości, że jest kryzys. Nie było mowy o
żadnych tańszych ubraniach czy kosmetykach. Wszystko musiało być firmowe,
najwyższej jakości. Z pozoru spokojna i bezmyślna, potrafiła egzekwować swoje prawa z
chłodną bezwzględnością zawodowego zabójcy.
Waldek miał parę pomysłów, ale musiałby zaryzykować i dokupić
specjalistycznych, drogich maszyn. Poza tym trzeba by wymienić trzy czwarte
pracownic, na młodsze i dokładniejsze. Nie chciał tego robić, bo przeważnie zatrudniał
koleżanki albo kuzynki. Poza tym większość kobiet zatrudniał na czarno i musiał się
liczyć z tym, że zbyt pochopnie zwolniona szwaczka, od razu poleci z donosem do
urzędu skarbowego albo do inspekcji pracy. Tak bardzo się tego nie bał, ale wolał unikać
kłopotów.
Na maszyny mógłby wziąć kredyt, ale zamówienia zdobywał praktycznie z dnia na
dzień i bał się ryzykować. Koło się zamykało. Póki co, kręcił się jak w ukropie. To, coś
tam podejrzał u konkurencji i uszył małą partię, to znowu dostał niewielkie zlecenie od
zaprzyjaźnionej firmy. Czasami miał dosyć tej gonitwy, ale nie miał wyjścia. Z czegoś
musieli żyć. Próbował grać na giełdzie, ale bez powodzenia. Stracił czas i niewielką
sumę, którą zaryzykował. Z przykrością stwierdził, że mimo całego swojego sprytu
jednak na giełdę jest za głupi.
Znał mnóstwo ludzi w branży krawieckiej, bo siedział w niej od lat. Niektórzy z
jego znajomych polikwidowali zakłady, ale byli i tacy, którzy zrobili majątek na
eksporcie na wschód i zdążyli uciec z pieniędzmi we właściwym czasie. Waldek starał się
utrzymywać z nimi kontakty. Na przykład z Adrianem Makowskim z Łodzi.
Obydwaj zaczynali mniej więcej w tym samym czasie i początkowo Waldek nie
wróżył Makowskiemu długiej kariery w branży. W przeciwieństwie do szyjącego co
popadnie Waldka, nastawił się tylko na szycie koszul męskich i trzymał się tego, chociaż
konkurencja była duża, a rynek ograniczony. Biedował jakiś czas i nagle z dnia na dzień
wszystko się zmieniło. Trzymanie się jednego produktu, które Waldkowi wydawało się
bez sensu, dało efekt. Makowski sprzedał partię tanich koszul klientowi z Moskwy i tak
jakby wyjął właściwy kamyk spod lawiny. Po pewnym czasie jego zakład pracował na
trzy zmiany, a pod domem bez przerwy stały dwa, trzy busy ze wschodnią rejestracją,
40
4
czekając aż będzie dosyć towaru. Płacili gotówką. Makowski nie osiadł na laurach i nie
patrzył na to bezczynnie. Cały czas szukał i wreszcie znalazł jakieś dojście do rynku
niemieckiego. Teraz z tego korzystał.
Czasami Waldek dostał od niego jakieś zlecenie i zawsze, kiedy był w Łodzi starał
się odwiedzić skromne mieszkanko nad szwalnią. Makowski unikał afiszowania się z
majątkiem i mieszkał w kilku pokojach nad zakładem. Ostatnim razem kiedy się widzieli
też narzekał. Zamówienia z Niemiec były coraz mniejsze. Konkurencja podgryzała go ze
wszystkich stron. Próbował załapać się na szycie koszul dla Bundeswehry, ale nic z tego
nie wychodziło.
Czasami Waldek zostawał w Łodzi na noc. Rzadko, bo Teresa tego po prostu
nienawidziła. Mógł sobie latać cały dzień gdzie chciał, nic ją to nie obchodziło, ale na noc
miał być w domu. Zawsze czekała, nie śpiąc.
Waldek przerwał rozmyślania i sięgnął po gruby, podniszczony notes, w którym
notował adresy i telefony. Trzeba będzie odkurzyć parę znajomości, pomyślał.
12.
Drukarz, polecony przez Waldka, był jego pierwszym klientem, który zdecydował
się na skorzystanie z dobrodziejstwa leasingu.
Okazało się, że Marcin Król miał rację, mówiąc, że każdy początkujący agent robi
błędy. Paweł musiał trzy razy jeździć do Gdańska zanim wszystkie dokumenty były
kompletne i odpowiednio wypełnione. Za to firma działała ekspresowo. Dwa dni po
ostatniej wizycie w biurze dostał informację telefoniczną, że auto jest do odebrania u
dealera i musi podjechać z klientem po odbiór. Znowu okazało się, że bez własnego
środka lokomocji nie można pracować skutecznie. Jak zwykle podparł się szwagrem, a
właściwie jego samochodem. Rzecz jasna nie wchodziło w rachubę wożenie klienta
„Żukiem”, więc musiał pożyczyć od Waldka jego osobistego Opla Omegę, z którym
szwagier rozstawał się bardzo niechętnie. Kilka razy pokazywał mu jak uaktywnić
wszystkie zabezpieczenia przed kradzieżą i prosił o ostrożną jazdę. Samochód był
wypieszczony do granic możliwości. Paweł przeżywał prawdziwe męki zanim odjechał
spod domu Waldka. Tak go męczyło to proszenie szwagra o samochód, że zastanawiał
się poważnie czy nie dać sobie spokoju z tym całym leasingiem.
41
4
Zadzwonił jeszcze do salonu samochodowego, żeby upewnić się, że można
podjechać po odbiór auta. Wszystko było zapięte na ostatni guzik. Dealer już miał
komplet dokumentów i czekał.
Niewielka drukarnia mieściła się w adaptowanym na ten cel domu jednorodzinnym.
Informowała o tym niewielka metalowa tablica przy bramie – „Drukarnia offsetowa. Jan
Matysiak”. Paweł zastał właściciela podczas udzielania instruktażu młodemu
pracownikowi. „Kurwy” latały w powietrzu co parę chwil. Młody człowiek nie potrafił
sobie poradzić z właściwym dozowaniem wody do maszyny i bez przerwy trzeba było
przerywać pracę. Wreszcie drukarz dostrzegł, stojącego w drzwiach Pawła, przerwał
nauczanie i weszli do niedużego pokoiku, który pełnił funkcje biura. Młoda, nieładna
dziewczyna siedział za biurkiem i pisała coś na komputerze. Chłopak został za
niedomkniętymi drzwiami i spoglądał niepewnym, wystraszonym wzrokiem.
- Może kawkę?- zaproponował Matysiak
- Dziękuję, wolałbym już jechać po samochód – jeśli jest pan wolny.
- Muszę jeszcze przez chwilę popilnować druku. Złapałem niezłą robotę, a nie
mam dosyć ludzi. Ten tam, dopiero się przyucza i nie mogę go zostawić samego, bo
zaraz coś spieprzy – usprawiedliwiał się drukarz, wymachując rękoma. Miał mnóstwo
włosów na wystających z brudnego fartucha przedramionach.
- Dobrze, poczekam – zdecydował Paweł.
- Niech pan chwilę posiedzi, Małgosia zrobi panu kawę, a ja za małe pół godzinki
będę wolny i pojedziemy. Małgosia zrób panu kawę! – zadysponował i wyszedł szybkim
krokiem z pokoju.
Dziewczyna powoli podniosła się zza biurka i włączyła elektryczny czajnik.
Zapadło kłopotliwe milczenie. Zza drzwi dochodził podniesiony głos Matysiaka. Paweł
rozejrzał się po zagraconym pomieszczeniu, które robiło raczej ponure wrażenie. Małe
okienka przepuszczały niewiele światła. Nigdy bym nie chciał tu pracować, pomyślał.
Wyjął z kieszeni gazetę i zagłębił się w lekturze.
Dziewczyna ciekawie zerkała na niego znad klawiatury. Pierwszy raz widziała z
bliska kogoś, kto pracuje dla wielkiej amerykańskiej firmy. Wyglądał całkiem normalnie,
ale podjechał dużym, pewnie bardzo drogim autem i miał taki pewny siebie, inteligentny
wyraz twarzy.
42
4
Odebranie samochodu odbyło się sprawnie. Formalności ograniczyły się do kilku
podpisów. Drukarz był bardzo zadowolony i zapewniał Pawła, że będzie polecał jego
usługi wszystkim znajomym.
Dotrzymał słowa. Dzięki jego poleceniom, Paweł sfinalizował kilka umów.
Głównie dotyczyły samochodów.
Dla niego samego brak pojazdu stał się nieznośnie uciążliwy. U siebie w
miasteczku i w okolicy poruszał się rowerem, który przed wejściem do klienta ukrywał
gdzieś w bramie albo podwórku. Jeśli miał namiar na kogoś, kto mieszkał albo pracował
gdzieś dalej, musiał korzystać z autobusu lub pociągu. Zabierało to strasznie dużo czasu,
ale zbyt częste korzystanie z uprzejmości szwagra stało się za bardzo krępujące. Poza
tym wielu klientów pytało czy samochód, którym przyjechał jest też wzięty w leasing.
Tłumaczenie, że to pożyczony byłoby kłopotliwe, więc najczęściej przytakiwał. Nie czuł
się wiarygodnie, namawiając ich do czegoś na co się sam nie zdecydował, chociaż
powinien.
Po jakimś czasie, dzięki kontaktom Waldka, a trochę też swoim, które powoli
zdobywał, coraz więcej czasu poświęcał na pracę dla „Financial Brokers”. Własne
kontakty Pawła to byli głównie drobni sklepikarze, których spotykał czasami w „Pawim
Oku”, gdzie przepijali nadwyżki gotówki. Niektórzy mieli dość odwagi żeby
zaryzykować ratalny zakup samochodu dostawczego. Każdy narzekał na słaby handel i
brak gotówki.
Prowizja zaczęła spływać na konto. Uczciwie oddawał Waldkowi działkę od
nagranych przez niego kontaktów. Obiecywana wymiana całego parku maszynowego na
razie nie dochodziła do skutku, ale i tak nie można było narzekać. Wkrótce dochody z
pracy dla Financial Brokers przewyższyły zarobki z handlu używaną odzieżą i Paweł
sugerował zamknięcie sklepiku, ale Maryla bała się.
Któregoś dnia po obiedzie, kiedy mieli chwilę czasu na rozmowę wyłuszczyła mu
swoje obiekcje.
- Swoje to swoje – mówiła – zrobisz coś nie tak jak trzeba, wyleją cię i zostaniemy
na lodzie.
- Jakie swoje? Przecież wynajmujemy ten sklep, a większość towaru i tak mamy
„na krechę” – zaprotestował.
- To i tak pewniejsze jak ta twoja firma. Jedna wpadka i lecisz na bruk. Nikt nie
będzie się z tobą cackał. Sam mówiłeś.
43
4
- Co ty gadasz?! – zaperzył się Paweł – mam wszystko w małym palcu. Sprawdzam
klienta dokładnie i nic się nie może stać. Waldkowi też zależy, żeby wszystko było w
porządku.
- Waldek to mój brat, ale ja bym mu tak bardzo nie ufała. Znam go lepiej niż ty.
Nawet ta umowa między wami – on bierze jedną trzecią prowizji, ale podatek od całości
płacisz ty i w razie czego ponosisz całą odpowiedzialność.
- No niby tak, ale to i tak mi się opłaca – bronił się Paweł.
- Zobaczymy jak długo.
- Czego kraczesz?! Przecież idzie mi całkiem dobrze, nie mam wpadek, wszyscy
klienci są wypłacalni. Marcin mówi, że jak tak dalej pójdzie to będę w pierwszej piątce
naszego oddziału i załapię się na centralne szkolenie w jakimś ekskluzywnym ośrodku
wypoczynkowym. Z udziałem prezesów! Rozumiesz co to znaczy!?
- Nie wiem co cię tak podnieca? Prezes to też człowiek. – Wzruszyła ramionami.
- Człowiek, który może cię wynieść na szczyt, a tam jest kasa!
- Takiego szaraczka jak ty? Tyle lat żyłeś bez kasy i też było dobrze.
- O co ci do cholery chodzi?! Najpierw się czepiasz, że nic nie robię, całe dnie
zawracasz mi dupę swoim wspaniałym bratem, a jak się wziąłem do pracy i mam
możliwość zarobić to ci teraz nie pasuje! Za mało zarabiam? – Paweł zaczął chodzić
nerwowo po kuchni.
- Nie za mało, ale całe dnie cię nie ma w domu. Dzieci niedługo zapomną jak
wyglądasz.
- To jak mam, według ciebie, zdobywać klientów?
- Nie wiem jak, ale wolałabym żebyś więcej przebywał w domu.
- Jezu!! Będę, jak uda mi się załatwić duży, albo raczej bardzo duży kontrakt.
Zarobię wtedy tyle, że będę mógł siedzieć w domu, a na razie muszę ganiać i trzymać się
Waldka. Rozumiesz to?! – prawie krzyczał.
- Nie rozumiem, ale nie chce mi się już o tym dyskutować – z lodowatym spokojem
zakończyła rozmowę Maryla. Wzięła z półki czasopismo dla kobiet i zaczęła je
ostentacyjnie przeglądać. Ostatnio, dzięki pracy Pawła pozwalała sobie na kupowanie
dużych ilości drogich, kolorowych miesięczników.
- No jasne! Najlepiej wsadzić nos w gazetę i mieć wszystko gdzieś! – zdenerwował
się.
- A co się nagle taki przejmujący zrobiłeś!? Rób co chcesz i daj mi spokój!
44
4
Takie dyskusje odbywały się między nimi coraz częściej. Marylę cieszyła ich lepsza
sytuacja finansowa, ale zaczynała odczuwać brak męża w domu. Paweł doskonale czuł
się w nowej roli i praca zabierała mu praktycznie cały dzień. Żył trochę jak w transie,
planując kolejne spotkania, przygotowując się do nich i spotykając się z klientami. Lubił
te spotkania. Uwierzył w to, że niesie kaganek oświaty ekonomicznej i wyciąga do tych
wszystkich ludzi pomocną dłoń. Jak nigdy, czuł się na spotkaniach rozluźniony i pewny
siebie. To działało. Klienci niemal jedli mu z ręki.
Kilka razy złapał się na tym, że próbuje wciskać większe kontrakty. Starał się z
tym walczyć. Jednak zdarzało się, że klient, który spotykał się z nim z zamiarem
omówienia możliwości leasingu małego dostawczego auta, pod wpływem perswazji
decydował się na dużego, o wiele droższego busa.
Paweł zauważył, że im dalej od domu, tym łatwiej decyduje się na argumentację na
granicy uczciwości. Jakiś atawizm. Dobrze pamiętał co mówił dyrektor Kotas o
właściwej ocenie możliwości finansowych klienta, ale pokusa zarobienia większej
prowizji była silna.
Jeździł teraz często do Gdańska. Nie musiał wprawdzie, tak jak na początku,
bywać dwa, trzy razy w oddziale zanim udało mu się poprawnie przygotować umowę,
ale miał wielu klientów i musiał wozić papiery kilka razy w miesiącu. Marcin Król był
zadowolony. Jego grupa zawsze była najlepsza w oddziale, ale teraz, między innymi
dzięki pracy Pawła, bardzo wyraźnie dystansowała pozostałe unity. Agata mówiła w
zaufaniu, że prawdopodobnie Marcin awansuje na dyrektora nowego oddziału, który
miał niedługo powstać w Bydgoszczy albo w Toruniu.
Co miesiąc w firmowym biuletynie publikowano rankingi, w których grupa
Marcina Króla wypadała bardzo dobrze. Oddział jako całość plasował się w środku
tabeli, co było przyczyną zgryzoty dyrektora Kotasa.
Nie lubił Trójmiasta. Pochodził z Warszawy i planował szybki powrót do stolicy na
jakieś intratne stanowisko w centrali. Nie krył się z tym, wprost przeciwnie – traktował
swoje ambicje jako wzór do naśladowania dla podwładnych. Często na zebraniach
managerów grup podkreślał jak ważna jest tego typu motywacja. To była jedna z jego
metod nakłaniania ludzi do lepszej pracy. Jedna, ale nie jedyna. Lubił rozmawiać z
każdym z agentów. Pawła też kiedyś zaprosił do swego gabinetu na dłuższą pogawędkę.
Wyczuwał w nim tę odrobinę szaleństwa, niezbędną do osiągnięcia czegoś większego.
Szaleństwa, które sam w sobie nosił. Przesiadywał w biurze od wczesnego ranka do
45
4
późnego wieczora, wlewając w siebie litry kawy dla podtrzymania nieustannego napięcia.
W nielicznych chwilach spokoju, kiedy nie działo się nic ważnego wpadał w panikę.
Wpatrywał się wtedy w ekran komputera. To go jakoś uspokajało.
Paweł był pod wrażeniem szefa, roztaczającego przed nim szalone perspektywy.
Nie raziła go nawet przesadna skłonność Kotasa do wtrącania angielskich zwrotów.
Często słyszał z jego ust zwrot „Think big”. Marcin wyjaśnił mu, że szef chce w ten
sposób zachęcić go do myślenia perspektywicznego i szerokiego.
Do tego nie trzeba go było namawiać. Myślał perspektywicznie aż do przesady.
Często kłócili się z Marylą, bo kiedy on myślał o tym co będzie za rok albo dwa i starał
się do tych przewidywań dopasować swoje aktualne działania, ona myślała najwyżej o
tym co będzie za kilka dni albo tygodni. Na ogół realizowali jej program na życie. Paweł
był za leniwy, żeby forsować swoje pomysły.
Tak było do tej pory. Teraz jakaś silna, wewnętrzna energia pchała go do
działania.
Lato minęło nie wiadomo kiedy i zaczęła się deszczowa jesień. Paweł coraz
częściej z niepokojem spoglądał na swój rower i na zachmurzone niebo.
13.
Wreszcie Waldek przyniósł od dawna oczekiwaną wiadomość, że jeden z jego
licznych znajomych w branży tekstylnej zamierza kupić trochę nowych maszyn
szwalniczych. Szczegóły miały być znane w ciągu kilku dni, ale szwagier oceniał, że
zamówienie może przekroczyć dwieście tysięcy złotych. Szykowała się niezła prowizja,
chociaż Waldek kręcił nosem i twierdził, że to cały czas nie jest to.
Marcin i dyrektor Kotas byli zdania, że to jest to. Nie żałowali Pawłowi pochwał i
wyrazów uznania. Przy każdej bytności w oddziale był zapraszany na pogawędkę do
gabinetu za lustrzanymi drzwiami. Dyrektor widział w nim same pozytywy. No może
poza jednym – kilkakrotnie delikatnie zasugerował Pawłowi zmianę starej aktówki, która
pamiętała jeszcze szkolne lata, na coś bardziej na czasie. Ale poza tym rozpływał się nad
wspaniale dobranym krawatem, wypielęgnowanymi dłońmi i nowymi butami.
Profesjonalizm Pawła nie podlegał dyskusji. Taka ilość podpisanych kontraktów to był
po prostu fenomen. Paweł często czuł się zakłopotany tym wodospadem pochwał.
46
4
Waldek nieoficjalnie przedstawił w jego imieniu ofertę Financial Brokers, która
została przyjęta. Na rozmowy o konkretach musiał pojechać osobiście. Na szczęście
Maryla wreszcie dała się przekonać i zgodziła się na „wyleasingowanie” samochodu.
Wybrali średnio drogie kombi – opla astrę, aby można było wykorzystywać je też dla
potrzeb sklepu. Ich decyzja została przyjęta entuzjastycznie przez dyrektora Kotasa,
który słusznie przypuszczał, że w ten sposób Paweł – rokujący wielkie nadzieje agent -
związał się z firmą jeszcze bardziej.
Ponieważ po raz pierwszy miał finalizować tak duży kontrakt, staranniej niż
zwykle zapoznał się z dokumentacją klienta. Zakład mieścił się w Elblągu. Na jego
wyczucie i dotychczasowe niewielkie doświadczenie, firma „Krawiectwo konfekcyjne -
Franciszek Bieniek” była dostatecznie wiarygodna. Bieniek pokazał mu faktury na zakup
tkanin i wystawione przez siebie rachunki dla odbiorców. W ciągu trzech lat jego firma
potroiła obroty. Sam właściciel był dystyngowanym, kulturalnym mężczyzną około
pięćdziesiątki. Wysławiał się bardzo starannie i tak samo ubierał. Paweł mimowolnie
naśladował go w czasie rozmowy. Było coś imponującego w tej postaci.
Na wyraźne żądanie dyrektora Kotasa, zapoznał z całą dokumentacją Marcina
Króla i miał współpracować z nim w trakcie załatwiania kontraktu. W rozmowie z
Marcinem dowiedział się, że to była normalna praktyka. Nowicjusz, nawet tak
obiecujący jak Paweł, większe kontrakty musiał podpisywać z kierownikiem grupy, a co
za tym idzie oddać mu połowę swojej prowizji.
- Tego nie było w umowie – protestował Paweł.
- To jest wprawdzie prawo niepisane, ale do tej pory przez wszystkich
respektowane. Kontrakt jest duży i ryzyko jest większe. Rzeczywiście musisz oddać mi
połowę prowizji, ale przenosisz też na mnie połowę odpowiedzialności. To chyba
uczciwe? – przekonywał go Marcin.
- No niezupełnie – zaprzeczył.
- Dlaczego? – zapytał Marcin i wzruszył ramionami. Odbywał takie rozmowy wiele
razy. Zawsze prowadziły do tego samego. Prawie każdy nowicjusz, który sprzedał kilka
kontraktów od razu czuł się panem świata i nie przyjmował do wiadomości, że wszystko
w firmie nie kręci się wokół niego.
- Dlatego, że praktycznie to ja wykonuję całą pracę. Znalazłem klienta,
prześwietliłem go na wszystkie strony, pojechałem kilka razy obejrzeć jego firmę i
papiery. To wszystko kosztuje. A teraz mam za twój jeden podpis oddać połowę
47
4
prowizji? – Paweł starał się mówić spokojnie. W tej całej sytuacji najbardziej drażniło go
to, że znowu będzie musiał się tłumaczyć Maryli.
- Po pierwsze – nie za jeden podpis, bo ja przeprowadzę dokładną, profesjonalną
analizę tej firmy. Po drugie – ja tego nie wymyśliłem. Jak chcesz to idź do Kotasa i
dyskutuj. Na twoim miejscu dałbym sobie jednak spokój. To on wymyślił ten układ, a
ponieważ jest do swoich pomysłów bardzo przywiązany, to nie lubi jak ktoś je
kwestionuje. You understand?
- Nie rozumiem.
- Pytam czy rozumiesz.
- A! Rozumiem, rozumiem. No trudno – zrezygnowanym głosem powiedział
Paweł. Teraz dotarło do niego jasno dlaczego na szkoleniach radzono im nie planować
wydatków dopóki prowizja nie spłynie na konto. Zastanawiał się co powiedzieć
Waldkowi.
Wieczorem, leżąc w łóżku, opowiedział o wszystkim Maryli. Jej uwagi były
przytłaczająco logiczne.
- Połowa prowizji dla Marcina, jedna trzecia dla Waldka. Dla ciebie zostaje mniej
niż siedemnaście procent – obliczyła szybko w pamięci. Zawsze miała łatwość do
cyferek.
- Na to wygląda – odburknął ponuro Paweł.
- Ale ty wykonujesz prawie całą pracę. Niezły interes! – ironizowała.
- Na razie jestem za cienki żeby to przeskoczyć – zamruczał i odwrócił się do niej
plecami. Nie chciało mu się dyskutować. Dla niej wszystko było takie proste – czarne
albo białe. Ale dla niego nie. Musiał się liczyć z układami w firmie. Marcin bez przerwy
gadał o konieczności pozostawania w dobrych stosunkach z Kotasem. Ze współpracy z
Waldkiem też nie chciał zrezygnować. Według niego dawała wymierne korzyści.
- Ciekawe czy raty za nasz samochód też tak podzielicie? – rzuciła Maryla i zgasiła
światło.
- Chyba zacznę się uczyć angielskiego – mruknął bez związku Paweł.
Zasypiając pomyślał jeszcze, że to wszystko i tak jest zaplanowane bez jego
udziału. Nie ma sensu kombinować. Co ma być to i tak będzie. No, bo niby dlaczego
bez problemu przyjęli go do Financial Brokers i od razu tak dobrze mu idzie. Po prostu
przeznaczenie.
48
4
14.
Rozmowy z Franciszkiem Bieńkiem toczyły się powoli. Najpierw Marcin Król i
Paweł wydobywali z przedsiębiorcy wszystkie dane dotyczące firmy oraz stosowne
zaświadczenia, których domagał się „Financial Brokers”. Potem przeszli do wyboru
producenta maszyn szwalniczych – Bieniek chciał to zrobić osobiście. Ponieważ szwalnia
wymieniała na nowsze kilkanaście maszyn, więc szukał kontrahenta, który da mu
najlepsze warunki zakupu. To musiało trochę potrwać.
Co do tego, że transakcja w ogóle dojdzie do skutku Paweł nie miał wątpliwości.
Wskazywała na to olbrzymia energia, z jaką Bieniek prowadził rozmowy z nim i z
dostawcami maszyn.
To było coś nowego. Klienci, których do tej pory obsługiwał, przyjmowali warunki
finansowe „Financial Brokers” raczej bez komentarzy i starali się coś zyskać na dostawcy
urządzenia albo pojazdu. Teraz facet, który wiedział, że jest dobrym klientem, targował
się o każdy najdrobniejszy szczegół. Co parę dni był bliski rezygnacji z usług Pawła.
Potem zmieniał zdanie. Te targi zabierały mnóstwo czasu. Paweł nie miał pełnomocnictw
do zmiany warunków umowy i musiał bardzo często konsultować się z Marcinem
Królem, albo nawet dyrektorem Kotasem. Tracił masę czasu na telefony i jeżdżenie
pomiędzy domem, Gdańskiem i Elblągiem. Pomimo tego sprawa cały czas posuwała się
naprzód. Około połowy grudnia wszystko wydawało się być gotowe. Transakcja
nabierała cech realności.
Tymczasem, do gdańskiego oddziału „Financial Brokers” nadeszło z Warszawy
zaproszenie na trzydniowe szkolenie dla najlepszych agentów i managerów grup. Miało
się odbywać w ośrodku wypoczynkowym nad Zalewem Zegrzyńskim, pomiędzy
świętami i Nowym Rokiem. Swój udział zapowiedzieli wiceprezes do spraw rozwoju,
dyrektor działu Szkolenia oraz kilku innych przedstawicieli centrali.
Dyrektor Kotas niespodziewanie zakomunikował, że szkolenie jest nagrodą za
całoroczną, bardzo dobrą pracę dla firmy. W związku z tym na wyjazd wytypował
dwóch managerów grup, w tym Marcina Króla oraz dwóch najlepszych agentów.
Jednym z wybranych został Paweł. Dyrektor wezwał go specjalnie do siebie, aby
osobiście poinformować o tym. Na początek zaproponował przejście na ty, bo jak mówił
- szanuje profesjonalizm i właściwą postawę Pawła oraz ma nadzieję na długą
współpracę z kimś tak uzdolnionym. Na nieśmiałą obiekcję Pawła, że nie pracuje jeszcze
49
5
cały rok – termin szkolenia mu nie odpowiadał – Kotas odpowiedział tonem nie
znoszącym sprzeciwu:
- To nie ma nic do rzeczy. O tym, kto pracował najlepiej cały rok decyduje
wysokość obrotów osiągniętych przez oddział, dzięki pracy agenta oraz dużo warunków
poza finansowych. To oznacza, że praktycznie to ja decyduję o tym kogo wyróżnić.
Dobrze by było gdybyś to sobie wziął do serca – powiedział z naciskiem.
- Postaram się – odpowiedział Paweł uśmiechając się niepewnie. Sam nie wiedział
co myśleć. Wszystko wskazywało, że w tej firmie nie wystarczy być dobrym sprzedawcą,
nie mieć wpadek i wrota kariery stoją otworem. Cały czas Marcin delikatnie, a teraz
Kotas całkiem wyraźnie dawali mu do zrozumienia, że można się zajeździć na śmierć i
nie mieć żadnych szans, bez spełnienia jakichś enigmatycznych warunków poza
finansowych. Tymczasem najważniejszym bodźcem, który mobilizował Pawła do pracy
było to jedno słowo, które znalazło się w ogłoszeniu o pracy dla Financial Brokers -
prestiż. Podlizywanie się jakoś nie licowało z tym. Większość pracowników oddziału
przyswoiła sobie jednak zasady ustalone przez Kotasa. Paweł zauważył, że korytarz był
pod ciągłą obserwacją. Z pokojów managerów pilnie obserwowano kto wchodzi do
gabinetu dyrektora, jak długo tam siedzi i z jaką miną wychodzi. Kiedy przychodził faks
z Warszawy, atmosfera robiła się wyjątkowo napięta. Faks zawierał dane klientów,
którzy przeczytali ogłoszenie w prasie i skontaktowali się z centralą, ale mieli firmy albo
mieszkali w rejonie działania oddziału gdańskiego. To nie były nigdy duże kontrakty.
Takich ludzie z centrali nie wypuszczali bez załatwienia. Dla Kotasa i jego ekipy
zostawały mniejsze zlecenia, dla których nie warto było ruszać się ze stolicy. Mimo
wszystko były to pieniądze podane jak na tacy.
Paweł nie myślał o tym. Na razie wystarczała mu możliwość chodzenia w
garniturze na co dzień i obracania dużymi pieniędzmi, przynajmniej na papierze. Miał też
samochód, którego nie musiał się wstydzić. Cały czas jednak nie zapominał, że celem jest
gabinet, limuzyna i ekstra babka w sekretariacie. Wypowiedź dyrektora uzmysłowiła mu
jasno, że w drodze do celu trzeba będzie pokonać przeszkody, których istnienia nie
spodziewał się.
- Rozumiem, że spełniam też warunki poza finansowe, których nie znam? -
zauważył ostrożnie.
- Oczywiście! Bez tego nie miałbyś szans na ten wyjazd. Nie musisz znać tych
warunków. Wystarczy, że ja je znam, a ty je spełniasz. Po prostu działaj tak jak do tej
50
5
pory i nie przejmuj się za bardzo. Wiesz dlaczego niektórzy zajmują w firmie wysokie
stanowiska, a inni nigdy nie wzniosą się ponad wykonywanie podstawowych zajęć
agenta?
- Nie.
- Ponieważ ci, którzy są wyżej, mają intuicję i umiejętność wyciągania logicznych
wniosków z pozornie nieistotnych szczegółów. To jest przyczyna ich sukcesu. Ja też
należę do tej grupy, więc zaufaj mi i pamiętaj, że wszystko co robię ma na celu dobro
firmy, oddziału, a kiedy wybieram ciebie – także twoje.
- Bardzo dziękuję – odpowiedział Paweł. Nic innego nie przyszło mu do głowy.
- Nie ma sprawy, baw się dobrze. Ja też pewnie wpadnę tam na parę godzin. Mam
przecieki, że sam prezes ma być na kolacji pierwszego dnia – szef uśmiechnął się
znacząco.
Paweł wyszedł z gabinetu Kotasa bardzo podbudowany. Jego próżność mile
połechtały uwagi dyrektora. Agata uśmiechała się sympatycznie zza swojego biurka.
- Wyglądasz jakbyś wygrał milion w Lotto. Co tam dostałeś? – zapytała.
- Darmowy bilet do Warszawy.
- No, niezupełnie darmowy. Zdecydowałeś się na to szkolenie? – zapytała
domyślnie.
- Tak, a co?
- Bądź uprzejmy wpłacić mi pięćset złotych.
- Za co? – zapytał zdziwiony.
- Szkolenie kosztuje pięćset złotych. Dojazd we własnym zakresie. Możesz zabrać
się z Marcinem jego samochodem. O ile, co jest bardzo prawdopodobne, nie będzie
wiózł jakiejś panienki.
Broda Pawła znalazła się na wysokości kolan. Tego się nie spodziewał. Sądził, że
firma funduje wszystkim ten wyjazd. Pięćset złotych to nie była dla niego kwota
astronomiczna, ale pomimo niezłych zarobków stanowiła pewien problem. Tym bardziej,
że na tym wydatki związane z wyjazdem się nie kończyły. Musiał jeszcze dojechać do
Warszawy i kupić sobie parę rzeczy niezbędnych w hotelu. W domu mógł spać w
gaciach i podkoszulku, ale w hotelu to nie wchodziło w rachubę. Chociażby dlatego, że
pokoje miały być dwuosobowe.
Tymczasem budżet domowy coraz bardziej opierał się na jego prowizji. Po
krótkim okresie jesiennej prosperity, sklep znowu szedł marnie. Szmateks to nie miejsce
51
5
gdzie kupuje się prezenty gwiazdkowe. Odwiedzało ich tak mało klientów, że w
zimniejsze dni Maryla w ogóle nie chodziła handlować. Paweł był pewien, że uzna
wyjazd na to szkolenie za jakąś niepotrzebną fanaberię.
- Ja też jadę – Agata przerwała mu rozmyślania.
- Tak?! To ekstra! – ucieszył się. Mimowolnie spuścił wzrok na jej piersi. Agata
lekko zaczerwieniła się.
- Nie wyobrażaj sobie za dużo! – rzuciła z uśmiechem. Telefon na biurku
zadzwonił. Kotas prosił ją do siebie.
15.
Tak jak przewidywał, Maryla miała wiele obiekcji co do tego wyjazdu. Termin
uznała, zresztą słusznie, za beznadziejny. Koszt, którzy musieli ponieść też nie nastrajał
jej optymistycznie. Paweł musiał wytoczyć cały arsenał argumentów aby przekonać ją, że
korzyści płynące z jego udziału w szkoleniu zrekompensują wszystkie związane z tym
niedogodności. Udało mu się doprowadzić do tego, że nie negowała już sensu samego
wyjazdu.
W tamtą stronę miał się zabrać z Marcinem Królem. Z powrotem musiał wracać
pociągiem. Jak słusznie przewidziała Agata, Marcin postanowił upiec kilka pieczeni na
jednym ogniu. Zamierzał spędzić w Warszawie Sylwestra, w towarzystwie swojej
dziewczyny, którą zabierał z sobą.
Święta upłynęły – jak zwykle – w nudnej atmosferze domu rodziców Maryli. Jedli,
te same co w poprzednich latach, niewyszukane potrawy, które teściowa – jak co roku -
przygotowała w gargantuicznych ilościach. W tym domu nie celebrowano tradycji zbyt
dosłownie. Dań nie było dwanaście ani trzynaście, tylko cztery. Dodatkowe, puste
nakrycie teściowa ustawiła dopiero w połowie wieczerzy wigilijnej. Wcześniej jakoś nikt
nie pomyślał. Za to dzieci miały w tym roku, dzięki wyższym dochodom rodziny,
wyjątkowo szczodrego Mikołaja. Bawiły się świetnie. Waldek i Maryla nie mogli się
nagadać, jakby nie widzieli się nie wiadomo ile lat. Może dlatego, że przestała czuć się
przy nim jak żebraczka i swobodniej wyrażała swoją opinię na wiele tematów.
Tylko gospodarz był niezadowolony, ponieważ Paweł – wyjątkowo – nie zamierzał
towarzyszyć mu w doprowadzeniu się do stanu nirwany – jak to bywało w poprzednich
52
5
latach. Chciał być w formie na wyjazd, a poza tym, upijanie się na umór z teściem
przestało go jakoś bawić. Posmakował kolejnego wynalazku domowej roboty i tyle.
Podczas drogi powrotnej do domu, Maryla przytulała się do niego jak za narzeczeńskich
czasów. Była szczęśliwa. Dzieci zostały na noc u rodziców i zamierzały bawić się
nowymi zabawkami, a potem pójść z dziadkami na Pasterkę. Mieli całą noc i cały dom
dla siebie. Maryla była dziwnie podniecona. Cały wieczór patrzyła na Pawła jak na
kogoś, kogo wcześniej nie znała. Kogoś bliskiego jej wymarzonego ideału mężczyzny. Z
podziwem obserwowała jak delikatnie, ale stanowczo i przy tym bardzo sprytnie unikał
wypijania alkoholu przy okazji kolejnych toastów wznoszonych przez ojca. Po raz
pierwszy od kilku lat, na takiej imprezie poczuła się absolutnie rozluźniona i przestała
kontrolować ilość wódki w butelkach i nasłuchiwać czy Paweł jeszcze mówi czy już
bełkocze. Poza tym rozmawiał teraz jakoś inaczej. Mówił całymi zdaniami i unikał
używania wulgaryzmów. Nie zdawała sobie z tego sprawy dopóki nie przysłuchała się
rozmowie Pawła z Waldkiem i z ojcem. Tamci co chwila wrzucali do rozmowy jakieś
„kuźwa” czy „ w dupę”, a poza tym mówili „se” i „zara”. Wypowiedzi Pawła brzmiały na
tym tle niemal jak wykłady profesora Miodka. Podziwiała go za to i trochę się bała tego
nowego wcielenia. Wiedziała, że musi się dostosować do jego poziomu, żeby któregoś
dnia nie dostać telefonu od „życzliwego”, który poinformuje ją, że Pawła widziano w
niedwuznacznej sytuacji z jakąś elegancką babką. Póki co jeszcze cały czas miała na
niego cały arsenał środków. Kilka z nich wykorzystała tego wieczoru. Aż do
całkowitego wyczerpania.
W drugi dzień Świąt Paweł poszedł wcześniej spać, spakowawszy uprzednio
pokaźnych rozmiarów neseser, który kupił specjalnie na ten wyjazd.
****
Marcin podjechał po niego punktualnie o ósmej rano. Umówili się na dworcu
kolejowym. Paweł wstydził się trochę mizernego wyglądu swego domku. Obiecał sobie
na wiosnę wyremontować tynki i ogrodzenie. O ile wszystko będzie szło tak dobrze jak
do tej pory.
Znajoma Marcina – przedstawiła się jako Elżbieta – była bardzo ładna. Samochód -
duży i wygodny. Podróż mijała im błyskawicznie na rozmowach. Okazało się, że Elżbieta
pracuje w firmie turystycznej i od połowy kwietnia do połowy października pracuje i
mieszka na Krecie. Opowiadała dużo i barwnie o tej wyspie i zwyczajach jej
mieszkańców. Trochę się pośmiali, gdy opisywała zabawne zdarzenia, z którymi miała
53
5
do czynienia w pracy. Według Elżbiety polscy turyści mieli prawdziwy talent do
zaplątywania się w dziwne sytuacje.
Późnym popołudniem dotarli nad Zalew Zegrzyński. Szkolenie odbywało się w
jednym z elegantszych ośrodków wypoczynkowych. Kiedyś dla górników czy
nauczycieli, a obecnie, po przeprowadzeniu generalnego remontu, wynajmowanym
firmom na szkolenia. Paweł po raz pierwszy miał okazję być w niezłym pensjonacie. W
związku z tym jego poczucie własnej wartości mocno wzrosło. Poza tym wszyscy byli
elegancko ubrani, pachnieli drogimi perfumami i wodami toaletowymi. Czuł się
doskonale.
Pokój dzielił z jednym z managerów z Warszawy. Gruby, brodaty facet, ubrany w
niemodny, przyciasny garnitur, zaraz po wejściu do pokoju rzucił neseser do szafy,
zaproponował Pawłowi przejście na ty i natychmiastowe udanie się do baru na piwo. Tak
też uczynili.
Manager miał na imię Janusz. Paweł z pewnym zdziwieniem i podziwem
przyglądał się, jak milcząc pochłania w ekspresowym tempie dwa półlitrowe piwa.
Odezwał się dopiero po zamówieniu trzeciego:
- No! Nareszcie człowiek trochę odpocznie. Powinni urządzać te szkolenia
częściej. – Uśmiechnął się zadowolony.
- Ja jestem po raz pierwszy na czymś takim – powiedział Paweł.
- To pewnie niedługo pracujesz dla firmy?- zapytał Janusz.
- Pół roku.
- Ja prawie od początku, to znaczy jakieś cztery lata. Cześć! – zawołał do
przechodzącej grupki osób. Zerwał się z fotela i podszedł do nich. Znał wszystkich.
Witali się hałaśliwie, wymieniając dowcipne uwagi na temat swego wyglądu. Przedstawił
Pawła, który skrępowany podawał dosyć niezdarnie rękę.
Przez chwilę Paweł przysłuchiwał się rozmowie nowych znajomych, którzy
przybyli z różnych miejsc w Polsce, gdy dostrzegł Agatę, zmierzającą do recepcji. Była
ubrana w dżinsy i t-shirta. Wyróżniała się na tle wyelegantowanej reszty. Taszczyła spory
plecak. Paweł przeprosił towarzystwo i podszedł do niej. Kątem oka zauważył,
wchodzącego do ośrodka, dyrektora Kotasa.
- Witaj. Może pomogę ci z tym plecakiem? Nie zimno ci tak? – zapytał spoglądając
na jej lekki strój.
54
5
- Ja jestem bardzo gorąca – zamruczała niskim głosem i uśmiechnęła się
dwuznacznie.
- Przyjechałaś z szefem?
- Tak. Rozmawia tam z Jasińskim. – Wskazała głową.
- Aha! A kto to jest Jasiński?
- Dyrektor Działu Rozwoju. Widzisz jak szef się do niego łasi? Patrz i ucz się! Bez
podpisu tego faceta nikt nie może być w naszej firmie awansowany – wyszeptała i
uśmiechnęła się promiennie.
Paweł mimowolnie podążył za jej wzrokiem i napotkał spojrzenie Jasińskiego -
wysokiego mężczyzny około czterdziestki, wyróżniającego się, wśród otaczających go
rozmówców wzrostem i wysportowaną sylwetką. Ciemny garnitur w niemal niewidoczne
prążki opinał dosyć ciasno jego umięśnione ramiona. Paweł skonstatował, że dyrektor
Jasiński wygląda jeszcze bardziej elegancko niż Marcin, który do tej pory był dla niego
wzorem do naśladowania. Machinalnie skinął głową. Jasiński uśmiechnął się i zbliżył się
do nich. Kotas przydreptał za nim.
- Pozwól, że ci przedstawię jednego z moich najlepszych agentów. Pan Paweł
Filipowski. Ma doskonałe wyniki sprzedaży. Moja szkoła! – dyrektor nie omieszkał
wykorzystać sytuacji do pochwalenia się. Paweł podał rękę Jasińskiemu i zarejestrował,
że Kotas jest z nim na ty. Jasiński miał na imię Jerzy. Popatrzył na Pawła otwartym,
przyjaznym wzrokiem.
- Gratuluję panu. Mam nadzieję, że zechce pan sprzedać nam kilka swoich
pomysłów na zdobywanie klientów. O ile wiem, na jutro po południu przewidziano coś
w rodzaju giełdy najskuteczniejszych sposobów sprzedaży naszych usług – odezwał się
niskim głosem.
- Oczywiście – odpowiedział Paweł ze ściśniętym tremą gardłem, zastanawiając się
jednocześnie jak się z tego wykręcić, bo przecież jego najlepszym sposobem był
szwagier.
- Dyrektor Kotas opowiadał mi o panu dużo dobrego. Chętnie zamieniłbym z
panem kilka słów wieczorem.
Jasiński skinął głową i podszedł do stojącej obok grupki osób. Paweł odwrócił się
w jego kierunku i przyglądał się, rejestrując każdy gest i grymas twarzy. Był pod
ogromnym wrażeniem. Pewnie podreptałby za nim, tak jak Kotas, gdyby nie Agata,
która poklepała go delikatnie po plecach i zapytała ironicznie:
55
5
- Zdawało mi się, czy chciałeś mi pomóc z plecakiem?
- E…no jasne! W którym pokoju mieszkasz? – Paweł odwrócił się do niej,
nonszalancko złapał plecak i aż stęknął. Ważył chyba ze dwadzieścia kilo.
- Mieszkamy z szefem obok siebie, na drugim piętrze – odpowiedziała Agata.
Podeszli do windy, która zjeżdżała z samej góry, więc trzeba było chwilę
poczekać. Paweł dyskretnie taksował wzrokiem zgrabną figurę Agaty.
- A właściwie to dlaczego tu jesteś? – zapytał dosyć obcesowo.
- Szef chce żebym była pod ręką, gdyby trzeba było coś notować.
- Naprawdę? – zdziwił się. Nie rozumiał co Kotas mógłby notować na szkoleniu
dla agentów.
Drzwi od windy otworzyły się. Wjeżdżali na górę w milczeniu. Długim
korytarzem, wyłożonym grubym, tłumiącym kroki chodnikiem, dotarli do pokoju Agaty.
- Dziękuję za pomoc – powiedziała otwierając kluczem drzwi. – Nie wiesz, o której
zaczyna się szkolenie?
Paweł postawił plecak koło łóżka i spojrzał na zegarek.
- Za pół godziny – odpowiedział.
- To jeszcze zdążę wziąć prysznic. Do zobaczenia na dole – powiedziała, kładąc
dłoń na klamce.
- No na razie. – Paweł wyszedł na korytarz i powoli zamknął za sobą drzwi.
Pokręcił głową z podziwem. Agata podobała mu się coraz bardziej. Nie myślał teraz o
domu i o Maryli. Teraz był w całkiem innym świecie. Wielkim świecie. Tak mu się
przynajmniej zdawało.
16.
Waldek jechał do Łodzi. Był zły. Miał dosyć tej niepewności. Przekroczył
czterdziestkę i potrzebował w życiu trochę stabilizacji. Tymczasem nie zanosiło się na to.
Nie miał żadnych zleceń i gdyby nie święta, musiałby posłać kobiety na bezpłatny urlop.
Do tego wszystkiego nadchodził najgorszy okres w roku. Po świątecznym szaleństwie,
ruch w handlu zamierał na trzy miesiące i trzeba był jakoś przeczekać.
Problem w tym, że nie bardzo było za co. W lecie poszaleli z Teresą. Wakacje w
Tunezji i wyprawa na zakupy do Wiednia pochłonęły wszystkie oszczędności.
Nie mógł odmówić Teresie. Ostatnio była konsekwentna do bólu. Potrzebowała
nowych ubrań i drogich kosmetyków. Za każdą wspólną noc musiał jej jakoś odpłacić,
56
5
bo inaczej sugerowała, żeby sobie „zwalił kapucyna”. Usłyszała to określenie w jakimś
filmie i powtarzała, zaśmiewając się do łez. Nienawidził jej szczerze w takich chwilach.
Czasami,bardzo rzadko, zostawał na noc u Makowskiego i ten proponował, żeby
sobie zaprosili panienki z agencji, ale Waldek bał się. Nie chciał umrzeć na AIDS. Poza
tym nie czuł się dobrze, kiedy już dał się namówić. Dziewczyny za dużo się śmiały i były
zbyt swobodne, jak na jego gust. Wolał robić te rzeczy z Teresą. To były nieliczne
chwile, kiedy czuł, że panuje nad nią całkowicie. To uczucie dominacji, kiedy brał ją od
tyłu, było o wiele bardziej podniecające niż sam kontakt ciał.
Teraz jechał do Adriana Makowskiego zorientować się co się dzieje. Całą jesień
czekał na obiecaną przez niego dużą robotę, która już, już miała być. Nie brał od nikogo
zleceń, żeby się nie blokować i wreszcie został na lodzie. Miał nadzieję, że Makowski da
się przekonać i będzie chciał mu jakoś zrekompensować poniesione straty.
Do tego ten rupieć ledwo się toczył. Najwyższy czas zmienić auto na nowsze,
rozmyślał.
Makowski czekał na niego w domu. Jego szwalnia też stała bezczynnie, ale chyba
nie z braku zleceń. Mieszkanie zmieniło się nie do poznania. Skromne wyposażenia
znikło gdzieś i na jego miejscu stały drogie meble z litego drewna. Makowski przyjął go
ubrany w drogi szlafrok i pachnący ekskluzywną wodą toaletową. Wyraźnie zmienił się
od jakiegoś czasu. Z jego twarzy biła wielka pewność siebie i spokój. Waldek na razie
wolał nie pytać dlaczego. Od samych drzwi zaczął narzekać na zastój i brak pieniędzy.
- Rzeczywiście tak marnie stoisz? – zapytał Makowski. Wstał z kanapy i podszedł
do barku. Nalał w dwie szklanki whisky bez wody i podał jedną Waldkowi.
- Beznadziejnie! Całą jesień czekałem na to duże zlecenie, które mi obiecałeś i tak
na tym wyszedłem, że wegetuję tylko dzięki współpracy ze szwagrem.
Waldek pociągnął łyk alkoholu i skrzywił się. Nie lubił pić, a jeśli już to wolał coś
bardziej tradycyjnego.
- A co on robi? Ma szwalnię ? – zainteresował się nieszczerze Adrian.
- Nie. Pracuje dla firmy leasingowej. Namierzam mu klienta i dzielimy się prowizją.
Grosze, ale na razie dobre i to. A co u ciebie?
- Waldek wolał zmierzać do tematu
zlecenia.
- Cały czas toczą się rozmowy z Niemcami, ale to nie jest takie łatwe. Trzeba
jeszcze trochę poczekać. Potem będziemy spali na forsie.
57
5
- A teraz nie masz jakiejś roboty ? Jak czegoś nie wykombinuję, to będę miał
problem z utrzymaniem się na powierzchni. – Waldek czuł, że uchodzi z niego cała
energia.
- To aż tak źle z tobą?
Makowski, nie wiadomo dlaczego, uśmiechał się, jakby usłyszał niezły dowcip.
- Co ty robisz z pieniędzmi? Kobitki? – zaśmiał się obleśnie i sięgnął po papierosa.
- Tylko jedna i do tego żona.
- Co ty powiesz?
Makowski cały czas wyglądał jakby się nieźle bawił. Nagle spoważniał i nachylił się
do Waldka nad stołem. W jego oczach zapaliły się jakieś dziwne ogniki.
- Sam nie mam nic dla ciebie, ale mogę porozmawiać z jednym gościem o twoich
kłopotach. On szuka takich niewielkich firm na prowincji. Da ci zarobić i nie
przepracujesz się.
- Tylko ?… – Waldek zawiesił głos w oczekiwaniu, że Makowski wymieni jakieś
trudne do spełnienia warunki.
- Żadne tylko. Popatrz na mnie. Oficjalnie szwalnia idzie pełną parą, a naprawdę
stoi. Nie muszę się martwić o szwaczki, mechaników i maszyny. Mam pełno czasu dla
siebie. Dużo jeżdżę po świecie. Piękne prawda. Możesz mieć to samo. Jadę dzisiaj na
spotkanie z nim i porozmawiam o tobie. Będziesz zadowolony. Zresztą poczekaj – wziął
do ręki telefon – zaraz zadzwonię i jeśli jest u siebie, to podjedziemy do Pabianic.
Chwilę się namyślał nad czymś i odłożył słuchawkę.
- Muszę iść po notes. Nie pamiętam numeru.
Wyszedł do drugiego pokoju. Słychać było jego kroki, a potem wszystko ucichło.
Waldek szybko wstał i podszedł do dużego biurka stojącego pod oknem. Na rogu leżała
gromadka równo poukładanych dokumentów. Delikatnie przerzucał je nasłuchując czy
Makowski nie nadchodzi. Na wierzchu leżał wniosek do banku o przyznanie kredytu dla
szwalni Makowskiego. Trzysta tysięcy złotych na zakup maszyn. Dalej jakiś akt
notarialny. Usłyszał zbliżające się kroki i szybko wrócił na swoje miejsce na kanapie.
- Masz szczęście. Facet ma akurat trochę czasu i możemy podjechać – powiedział
wchodząc do salonu Makowski.
- Jak to? – Waldek spojrzał zdziwiony na telefon.
- Dzwoniłem z komórki. Zdunek jest u siebie w Pabianicach i czeka na nas. Nawet
się ucieszył, że interesujesz się współpracą.
58
5
Zaczął zawiązywać krawat i wciągnął marynarkę.
- No, możemy ruszać. Tylko jeszcze jedno. – Adrian Makowski spojrzał uważnie
na Waldka. – Facet ma obsesję na punkcie uczciwości i dyskrecji.
- Przecież mnie znasz. Prywatnie jestem uczciwy do obrzydliwości.
17.
Duża sala konferencyjna ośrodka, zastawiona kilkuosobowymi stołami, powoli się
zapełniała. Paweł stanął na progu i zastanawiał się gdzie zająć miejsce. W kącie sali
dostrzegł Marcina Króla, dyskutującego z Kotasem. Zaczął się do nich przeciskać,
mijając siedzących przy stołach ludzi. Nagle ktoś pociągnął go za rękaw marynarki.
Obejrzał się zaskoczony, żeby stwierdzić, że sprawcą był jego współlokator – Janusz.
- Siadaj z nami – zaproponował Janusz – tutaj będzie weselej.
- Nie wiem czy nie powinienem siedzieć koło swojego dyrektora. – Paweł
spoglądał na twarze siedzących przy stole, jakby oczekując odpowiedzi.
- Pieprzyć dyrektora! – Janusz był na lekkim rauszu. Odsunął stojące koło niego
krzesło. – Jeszcze ci się nie znudził?! Siadaj tutaj i nie przejmuj się tak! – powiedział
zdecydowanym tonem.
- No dobrze – skapitulował Paweł. Postanowił w czasie przerwy podejść do Kotasa
i jakoś się usprawiedliwić.
Po kilku minutach stwierdził, że niepotrzebnie dał się namówić. Janusz przestał
nim się interesować i zajął się konwersacją z mężczyzną siedzącym po drugiej stronie. Na
szczęście zaczęło się coś dziać. Na przodzie sali włączono rzutnik i pracownik działu
szkoleń, po krótkim powitaniu rozpoczął wykład. Paweł słuchał z zaciekawieniem. Nie
licząc wstępnych lekcji w oddziale, po raz pierwszy był na takim szkoleniu i
profesjonalnie przygotowany wykład robił na nim duże wrażenie. Prowadzący co chwila
wtrącał jakieś dowcipne uwagi, które wywoływały salwy śmiechu i rozbudzały salę.
Tak się skupił na wykładzie, że nawet nie zauważył kiedy Janusz otworzył pod
stołem butelkę wódki i nalał z niej w stojące na stole plastikowe kubki.
- Twoje zdrowie – zadysponował Janusz i wypił zawartość swojego kubka. Jego
sąsiad z drugiej strony zrobił to samo. Paweł machinalnie przechylił kubek i połknął
palący płyn.
- Nie interesuje cię to? – zwrócił się szeptem do Janusza.
59
6
- Coś ty ! Ja to wszystko już znam na pamięć. Słyszałem ten tekst parę razy.
Zresztą na koniec i tak dadzą nam materiały, w których wszystko będzie. Nalać ci
jeszcze ? – zapytał teatralnym szeptem.
- Nie, dziękuję.
Paweł zauważył, że Kotas go obserwuje, poza tym chciał wysłuchać wykładu do
końca, a po wypiciu następnego kubka wódki prawdopodobnie miałby kłopoty ze
skupieniem uwagi. I tak poczuł się senny. Od rana w podróży, sporo emocji i teraz
alkohol. Wszystko to razem działało usypiająco.
Po zaledwie dwóch godzinach szkolenie przerwano do następnego dnia i wszyscy
rozeszli się do pokojów, żeby odpocząć przed wczesną kolacją, do której zostało jeszcze
około godziny.
- Nie wiem jak ty, ale ja wskakuję pod prysznic – rzucił w pokoju Janusz i zaczął
się niezdarnie rozbierać – trzeba się trochę odświeżyć, bo jak znam życie nie zaśniemy
dziś szybko.
- Właściwie nie rozumiem jakie masz korzyści z takiego szkolenia. Wszystko znasz
na pamięć, a wódki można się napić w domu. Taniej wychodzi – zauważył Paweł, leżąc
na tapczanie.
- Po pierwsze – mam zamiar awansować. Żeby to zrobić muszę mieć poparcie
Jasińskiego. Dlatego od czasu do czasu muszę mu się przypomnieć, a tutaj dodatkowo
mogę się z nim napić. To bardzo zbliża. Po drugie – nie wiem jak ty, ale ja jestem
człowiekiem żonatym i w związku z tym picie wódki w domu odbywa się w takich
ilościach i w takim napięciu, że jestem silnie zestresowany. Muszę to odreagować. Po
trzecie – laski. Wymieniać dalej ?
- Wystarczy ! Wiem już wszystko.
- No to jesteś lepszy od Sokratesa. Idę brać tusz. Muszę się zrobić na bóstwo.
Ładne bóstwo. Ledwie się w drzwi mieści, pomyślał leniwie Paweł i zamknął oczy.
Był ciekawy czy uda mu się zdrzemnąć. Udało mu się od razu. Od dawna nie miał tak
wypełnionego dnia.
Janusz obudził go lekkim szarpnięciem za ramię.
- Budź się kolego ! Teraz twoja kolej.
Paweł usiadł na brzegu łóżka.
- Jaka kolej ? – zapytał nieprzytomnie.
60
6
- Żelazna ! Pod prysznic ! Za pół godziny kolacja. Chcesz wyglądać jak ostatnia
sierota? Żadna kobieta na ciebie nie spojrzy !
- Jaka kobieta ? – Paweł w dalszym ciągu nie mógł się dobudzić.
- Nie pytaj ! Sam zobaczysz jakie tu agentki przyjechały. Możesz wziąć mój
szampon. Dobrze robi na wypadanie włosów. Łysina jest teraz w dobrym tonie.
Paweł leniwie rozebrał się i wszedł pod prysznic. Już mu się nie chciało nigdzie
chodzić. Najchętniej spałby do samego rana.
Kąpiel go rozbudziła. Chwilę stał pod strumieniem lodowatej wody, zanim wyszedł
spod prysznica. Wycierając się, obejrzał z ciekawością zawartość kolorowej kosmetyczki
Janusza. Sam miał tylko zwykły, tani dezodorant i elektryczną maszynkę do golenia -
prezent gwiazdkowy od Maryli.
Początkowo wydawało mu się to jakieś niemęskie. Wożenie takiej ilości
kosmetyków i do tego w damskiej kosmetyczce w kwiatki. Potem pomyślał, że to jednak
dosyć praktyczne. Po kolei wyjmował i oglądał flakoniki. Wszystkie były z tej samej serii
. Nazwa nic mu nie mówiła, ale zapach był bardzo ciekawy, zresztą już wcześniej zwrócił
jego uwagę, bo Janusz polewał się bardzo intensywnie. Buteleczki miały dziwny kształt.
Pewnie drogie jak jasna cholera, pomyślał i delikatnie powkładał wszystko na
miejsce. Postanowił zapamiętać nazwę i po powrocie do domu kupić sobie takie same.
Dobre kosmetyki należały do jego programu, który charakteryzowało słowo prestiż.
Janusz zapukał w drzwi od łazienki.
- Nie utopiłeś się !? Wychodzę. Zająć ci miejsce przy stole ?
- Tak, tak. Zaraz do ciebie dołączę.
Paweł wyszedł szybko z łazienki, założył czystą koszulę, skarpetki, a po krótkim
namyśle zmienił także majtki. Kompletnie ubrany stanął przed lustrem i z przyjemnością
stwierdził, że wygląda nieźle. Maryla ganiała go po Gdańsku cały dzień, zanim wybrali
garnitur i krawat, które zadowoliły jej poczucie estetyki. Kosztowało go to masę
nerwów – nienawidził wprost robienia zakupów – ale teraz był zadowolony. Mógł bez
kompleksów wmieszać się w tłum tych wszystkich eleganckich i wypachnionych ludzi.
Na koniec, dla bezpieczeństwa zablokowawszy od środka drzwi wejściowe, delikatnie
spryskał się wodą kolońską Janusza.
Kolacja, a właściwie sądząc po ilości potraw i napojów – bankiet, zaczęła się
bardzo spokojnie i dostojnie. Po krótkich wypowiedziach organizatorów i zaproszonych
gości przystąpiono do konsumowania bogatego menu i słychać było tylko szmer rozmów
61
6
i szczękanie sztućców. Zespół muzyczny, zamówiony specjalnie na ten wieczór,
przygrywał spokojne kawałki.
Prezesa jednak nie było. Przesłał tylko pisemne pozdrowienia dla uczestników
szkolenia.
Po pewnym czasie atmosfera ożywiła się i parkiet zapełnił się pląsającymi parami.
Dzięki zbiegowi okoliczności Paweł siedział obok dyrektora Jasińskiego.
Janusz zajął mu miejsce przy swoim stole, ale gdy Paweł przechodził koło
dyrektora Działu Rozwoju, ten zaproponował aby usiadł przy nim. Wszystkie miejsca
obok zajmowali pracownicy centrali i z początku Paweł czuł się trochę spięty, jednak
kolejne toasty rozluźniły atmosferę. To byli zwykli ludzie, którzy przyjechali się trochę
rozerwać.
Kotas siedzący gdzieś niedaleko, ale przy innym stole, zgrzytał zębami, obserwując
jak rozmowa pomiędzy jego agentem i Jasińskim staje się coraz bardziej swobodna. Sam
nie potrafił nigdy tak się wyluzować żeby po prostu pogadać o byle czym. Nawet po
wypiciu kilku kieliszków, co zdarzało mu się niezwykle rzadko, nie lubił tracić nad sobą
kontroli. Jakby tego było mało, Agata też siedziała koło jednego z dyrektorów z centrali
i w ogóle nie zwracała uwagi na swojego szefa.
Paweł tymczasem rzeczywiście znalazł wspólny temat ze swym rozmówcą.
Okazało się, że Jasiński jest zapalonym myśliwym i wędkarzem. Kilka razy w roku
przyjeżdża na weekendy do leśniczówki, położonej w lasach, kilkanaście kilometrów od
domu Filipowskich. Ponieważ Paweł też lubił powędkować i bardzo często wypuszczał
się na rowerze w okoliczne, usiane wodnymi oczkami lasy, mieli o czym pogadać. Poza
tym, ku zdziwieniu Pawła Jasiński bardzo interesował się jego życiem rodzinnym i
dotychczasowymi zajęciami. Dyrektor wzbudzał w nim takie zaufanie, że opowiedział
mu wszystko bez upiększania, jak w trakcie pierwszej rozmowy z Marcinem Królem. Po
prostu, rozmawiał jak z przyjacielem, którego zna od lat. Było coś takiego w całej
postaci i sposobie prowadzenia rozmowy przez Jasińskiego, że Paweł czuł się
zobligowany do absolutnej szczerości.
W trakcie wieczoru, korzystając z tego, że miejsce z drugiej strony stołu na chwilę
się zwolniło, Kotas podszedł z kieliszkiem i próbował zagadać coś na temat planowanych
zmian w strukturach firmy. Został dosłownie zgaszony przez Jasińskiego, który był w
doskonałym nastroju i nie miał ochoty na takie rozmowy. Grzecznie ale stanowczo
poprosił Kotasa, żeby zechciał łaskawie odprężyć się i pozwolił na to innym, po czym
62
6
odwrócił się do Pawła dla kontynuowania rozmowy o zaletach przynęt szczupakowych
typu wobler. Kotas stał chwilę jakby go zamurowało, uśmiechnął się z wysiłkiem, a
potem powoli odszedł na swoje miejsce.
Do tematu rozwoju struktur firmy Jasiński wrócił po pewnym czasie sam.
Oświadczył Pawłowi, że uważa go za bardzo wartościowego i obiecującego agenta i
wyraził nadzieję, że kiedyś będzie miał okazję wręczyć mu nominację dyrektorską.
Ich rozmowę przerwano tylko raz jeszcze, kiedy kilku pracowników postanowiło
odtańczyć przed Jasińskim kankana. Wyszło im to dość nieskładnie głównie z powodu
problemów z utrzymaniem równowagi i tego, że w trakcie podskakiwania próbowali
śpiewać. Poza tym natychmiast tak wiele osób próbowało dołączyć do tańczących, że
zrobił się potworny tłok. Hałas i zamieszanie, jakie przy tej okazji zrobili godne było
lepszej sprawy. Wreszcie wyryczeli „sto lat” i dali sobie spokój.
Paweł czuł się zażenowany. Jasiński spoglądał spod przymrużonych powiek, z
lekkim nic nie mówiącym uśmiechem na twarzy. Po zakończeniu tego żałosnego
widowiska, podniósł do góry rękę w geście podziękowania. Ze wszystkich stron
zabrzmiały oklaski. Pracownicy centrali rozeszli się po sali i próbowali nawiązać bliższe
stosunki z agentami. Tak się jakoś składało, że zawsze były to osoby o powłóczystych
spojrzeniach, ubrane w obcisłe sukienki.
Po północy Jasiński przeniósł się do innego stolika, gdzie siedziała niebrzydka
brunetka, która cały wieczór przyglądała mu się prowokująco. Paweł zauważył, że po
krótkiej chwili wszyscy zajmujący przy niej miejsca wynieśli się gdzie indziej.
Przypomniał sobie o Agacie i rozejrzał się po sali. Tańczyła z dyrektorem z centrali.
Dawała przy tym mały spektakl dwuznacznych spojrzeń i gestów.
Nagle przy jego stole zrobiło się wyjątkowo tłoczno, jakby spłynął na niego jakiś
czar. Każdy chciał się napić i pogadać. Dzielnie sekundował mu w tym Janusz.
Skończyło się tak, że nie pamiętał jak dotarł do swojego pokoju.
Kotas siedział cały wieczór samotnie i sączył słabego drinka. Obserwował. Pod
koniec imprezy, kiedy był pewien, że nikt nie zwraca na niego uwagi, przywołał kelnera i
kazał sobie podać całą butelkę najdroższej whisky. Mieli bourbona, Four Roses. Nie znał
tej marki. Kelner objaśnił, że to amerykański.
- Proszę nie wyjmować z opakowania i nie otwierać. Wezmę ze sobą do pokoju -
poinstruował go Kotas . Po chwili wstał i poszedł za kelnerem w kierunku kuchni. Nie
chciał żeby butelka wędrowała do niego na oczach wszystkich, przez całą salę. Kazał
63
6
doliczyć whisky do ogólnego rachunku. Kelner okazał zdziwienie tylko lekkim
drgnieniem brwi. Z wdzięcznością skłonił się i schował w kieszeni dwadzieścia złotych
napiwku. Podał klientowi bourbona, zawiniętego elegancko w firmowy papier ośrodka.
Rano Paweł obudził się z potężnym bólem głowy. Zanim otworzył oczy, próbował
ustalić źródło dziwnych dźwięków dochodzących z łazienki. Przez minutę zastanawiał
się czy dobrze słyszy – to było pierdzenie. Co parę sekund słychać było długi, niski
odgłos. Ta kanonada trwała kilkanaście minut, aż wreszcie ucichła. Gość powinien
spróbować sił w konkursie na wypierdzenie jakiejś melodii. Zwycięstwo ma w garści, a
właściwie w dupie – rozmyślał Paweł, czekając aż Janusz zwolni łazienkę. Opuścił ją z
nieprzeniknioną miną.
- Słuchaj, co to znaczy „exitus” ? – zapytał, kiedy zauważył, że Paweł już nie śpi.
18.
Maryla była ciekawa jak udało się szkolenie. Zaraz po powrocie Paweł był za
bardzo zmęczony, żeby opisywać wszystko ze szczegółami. Dopiero, kiedy się porządnie
wyspał opowiedział jej dokładnie przebieg uroczystej kolacji, a szczególnie swojej
rozmowy z Jasińskim. Drugi dzień był nudny – posiłki i wykłady. Po wyjeździe
Jasińskiego, ośrodek opuściła też większość dyrektorów i managerów. Dla nich nie
miało sensu przesiadywanie nad Zalewem, podczas gdy nie było tam nikogo
znaczniejszego z centrali.
Janusz poproszony przez Pawła podzielił się z nim częścią swej wiedzy na temat
funkcjonowania Financial Brokers Polska. Widać było, że robi to raczej niechętnie.
Przyczyna była prosta. Bał się konkurencji w wyścigu do coraz lepszego stołka. Paweł
stanowił konkurencję i to bardzo realną, zważywszy na jego dobre wyniki finansowe, a
jeszcze bardziej – dobry kontakt z Jasińskim. Nie było żelazną zasadą mianowanie
dyrektorem managera z długim stażem pracy. W historii firmy były przykłady, gdy
ambitny i pracowity agent przeskakiwał w ciągu roku z prostego naganiacza klientów na
dyrektora przedstawicielstwa. Według Janusza takim kimś był na przykład Kotas -
dyrektor gdańskiego oddziału. Trafił do firmy w dobrym momencie. Pracował tylko kilka
miesięcy jako agent, kiedy zapadła decyzja o otwarciu oddziału w Gdańsku. Żaden
kierownik grupy nie chciał opuścić Warszawy, nawet za cenę awansu i trochę wyższych
zarobków. Zaproponowano stanowisko Kotasowi, który miał akurat niezły okres i był w
tym czasie jednym z najlepszych sprzedawców w „Financial Brokers”.
64
6
Janusz znał Kotasa jeszcze z Warszawy. Uważał go za kombinatora i radził
uważać. Robili razem jakieś duże sprawy, ale potem były między nimi nieporozumienia i
teraz nie utrzymywali ściślejszych kontaktów. Przy okazji poinformował Pawła, że
choroby przewodu pokarmowego w ich branży, spowodowane stresem, nadmiernym
spożyciem kawy i niewłaściwym odżywianiem, są nagminne. W ten sposób chciał z
pewnością usprawiedliwić swoje poranne sesje w łazience, jak się później okazało,
codzienne.
Parę dni po zakończeniu szkolenia, z Elbląga odezwał się Franciszek Bieniek.
Zdecydował się na firmę i maszyny więc można było przejść do konkretów w sprawie
leasingu maszyn do jego szwalni.
Paweł sporządził dokumentację wyjątkowo starannie. Pierwszy raz finalizował tak
duży kontrakt i chciał mieć pewność, że wszystko będzie w porządku. Za radą Marcina
posunął się nawet do małego szpiegostwa przemysłowego, to znaczy podczas krótkiej
nieobecności właściciela zajrzał do jednego ze stojących na regale segregatorów z
rachunkami. Widział je już przedtem, ale raczej pobieżnie. Wtedy zwracał uwagę tylko
na kwoty, teraz zapisał sobie kilkanaście adresów odbiorców i dostawców tkanin.
Skontaktował się z kilkoma z nich, aby upewnić się, czy Bieniek jest wypłacalny i czy
reguluje w terminie swoje zobowiązania. Podawał się za nowego księgowego w szwalni,
który chce sprawdzić aktualne zobowiązania firmy. Spodziewał się, że Bieniek dowie się
o tych zabiegach, ale uzna je za normalne w tej sytuacji.
Przekazanie maszyn odbyło się w obecności Pawła, ale równie dobrze mógł się nie
fatygować. Bieniek wszystko dogadał z przedstawicielem japońskiego producenta
maszyn i Paweł tylko podjechał w umówionym dniu pod szwalnię, aby być obecnym przy
rozpakowywaniu maszyn i podpisywaniu dokumentów. Kopie odesłał do oddziału.
Prowizja była największą od początku jego pracy w firmie, nawet po odliczeniu
połowy dla Marcina i działki dla Waldka. Maryla zaczęła planować mały remont ich
domku i wymianę starych mebli na nowsze.
Przyjęli do sklepu pracownika – młodego, bezrobotnego chłopaka, który zgodził
się na mizerne wynagrodzenie, jakie ze względu na niskie obroty mogli mu
zaproponować. Miał na imię Jarek, ale kazał na siebie mówić Gacek. Pawłowi wydał się
jakiś dziwny. Mówił bardzo dużo i zadawał setki pytań. Interesowało go dosłownie
wszystko. Paweł uważał początkowo, że to jakieś podejrzane, ale Maryla wyjaśniła mu,
że zna chłopaka. Pochodził z rozbitej rodziny i po prostu koniecznie chciał skupiać na
65
6
sobie uwagę otoczenia. Dlatego zadawał tyle pytań. W sklepie miał niedużo pracy,
ponieważ towar dostarczany był nieregularnie i w związku z tym klienci rzadko tu
zachodzili. Paweł miał coraz mniej chęci i czasu na wystawanie pod hurtownią, w
oczekiwaniu na świeży transport. Wolał w tym czasie poszukać klienta dla „Financial
Brokers”. Wychodził na tym zdecydowanie lepiej.
Po powrocie ze szkolenia przeszedł jakąś wewnętrzną zmianę. Poczuł
przynależność do świata biznesu i do klasy średniej. Dużą rolę w tej przemianie odegrała
też zdecydowana poprawa ich sytuacji materialnej. O ile wcześniej nie przyznawał się do
handlu używanymi ubraniami, ponieważ wstydził się tego zajęcia, o tyle teraz, bardziej
niż branży, wstydził się niskich dochodów, jakie przynosił sklep. W „Financial Brokers”
mówiło się z szacunkiem o każdym, kto potrafił zarobić dostatecznie dużo, żeby
pozwolić sobie na korzystanie z usług firmy. Niezależnie od rodzaju działalności.
Szacunek wzrastał wraz z poziomem dochodów klienta. Dyrektor Kotas zarządził w
swoim oddziale, aby po każdej transakcji do klienta wysyłano specjalne pismo z
podziękowaniem za miłą współpracę. Sam opracował stosowny szablon, w którym aż
roiło się od „wielce szanownych” i „najwyższych wyrazów”.
Polityka szefów „Financial Brokers” szła w tym kierunku, żeby dobrych,
rokujących nadzieję agentów zachęcać do porzucania innych zajęć i zajmowania się tylko
pracą dla firmy. Spora część agentów pracowała gdzieś na etacie, a pracę przy
sprzedawaniu usług leasingowych traktowała jako źródło dodatkowych, nieregularnych
zarobków. Z początku Paweł myślał podobnie, ale teraz stał się takim profesjonalistą, że
dochody ze sklepu stanowiły dodatek do jego prowizji. To co początkowo przyciągnęło
go do tej pracy tzn. możliwość bycia kimś, a nie tylko sklepikarzem, teraz dzięki ciężkiej
pracy, niewątpliwemu talentowi i co śmieszniejsze, sporej pomocy Waldka stawało się
rzeczywistością. Coraz częściej w nieoficjalnych rozmowach w oddziale mówiło się o
nim jako potencjalnym kandydacie na kierownika grupy. Agata zaczęła traktować go po
przyjacielsku i nawet dała się zaprosić parę razy na lunch. Dla pozostałych pracowników
oddziału był to widoczny znak, że akcje Pawła stoją bardzo wysoko. Agata była lepsza
od barometru. Poza tym, jeśli miała taki kaprys, mogła w czasie lunchu podzielić się
najświeższymi plotkami. Miała je z pierwszej ręki, od dyrektora.
Marcin próbował upiec na tym ogniu swoją pieczeń i namawiał Pawła żeby szukał
ludzi do pracy i przywoził ich do oddziału. Według jego słów miało to być sprawdzianem
umiejętności w znajdowania odpowiednich kandydatów na agentów. Paweł potraktował
66
6
tę propozycję bez entuzjazmu. Nie chciał tracić czasu bezproduktywnie. Poza tym nikt
odpowiedni nie przychodził mu do głowy. Oprócz Waldka. Ale po pierwsze nie chciał
stracić idealnego źródła poleceń, a po drugie Waldek wcale nie palił się do pracy w
„Financial Brokers”. Paweł zrobił bardzo delikatny sondaż poglądów szwagra w tej
sprawie. Waldek wolał taki towarzyski układ i nieregularne zastrzyki gotówki. Robił
jakieś swoje interesy i nie miał czasu ani ochoty na bieganie za klientami. Ostatnio często
wyjeżdżał na kilka dni do Łodzi albo do Warszawy. Nikt nie wiedział po co. Nawet
Teresa. Szwalnia pracowała na pół mocy albo jeszcze mniej, ale Teresa nie narzekała na
brak gotówki. Paweł podejrzewał, że szwagier prowadzi jakieś poważniejsze operacje z
walutami albo gra na giełdzie. W każdym razie musiało mu dobrze iść bo zamienił
starego Opla Omegę na prawie nowe, duże Volvo.
Paweł nie interesował się tym za bardzo. Wystarczyło mu, że co jakiś czas Waldek
przynosił nowe nazwisko. Prawie zawsze było pewne, że klient zdecyduje się na
propozycję, przedstawioną przez niego w imieniu „Financial Brokers”.
Sam też nie próżnował. Koniec zimy i początek wiosny miał bardzo pracowity.
Skorzystał z rady Marcina i zaprzyjaźnił się z pracownicą banku spółdzielczego,
jedynego w Dąbrówce. Miała na imię Basia. Odpalał jej stówkę miesięcznie i miał
aktualną listę wszystkich starających się o kredyty inwestycyjne. Kiedy zobaczył ten spis
po raz pierwszy, nie mógł uwierzyć własnym oczom. Nigdy nie podejrzewał, że w tej
zapadłej okolicy funkcjonuje tyle firm. Kwoty kredytów też wyglądały nieźle. Było o co
walczyć. Ludzie wpisywali we wnioskach różne rzeczy, ale przy każdej pozycji Basia
dopisywała ołówkiem na co naprawdę potrzebny jest kredyt.
Już przestał liczyć samochody i komputery, które dzięki jego propozycjom zostały
kupione. Praktycznie nie schodził z pierwszego miejsca w rankingu oddziału. Bywały o
wiele większe pojedyncze kontrakty, ale na koniec miesiąca i tak okazywało się, że „ten
kmiotek”, jak nazywali go za plecami inni agenci z Gdańska, zrobił obrót nie do
przeskoczenia.
Na ulicy w Dąbrówce zaczęli mu się kłaniać obcy ludzie. Podejrzewał, że to efekt
licznych, towarzyskich spotkań Maryli z koleżankami, na których omawiano dokładnie
jego osiągnięcia. Zarabiał, więc sąsiedzi oraz bliżsi i dalsi znajomi widzieli w nim
potencjalnego pracodawcę i pożyczkodawcę. Wzbudzał szacunek. Maryla była
szczęśliwa i musiała się tym szczęściem z kimś dzielić. Inaczej byłoby jakieś niepełne.
Każdy kontrakt Pawła był badany i omawiany dokładnie przez nią w towarzystwie
67
6
zaprzyjaźnionych pań. W marcu rozpoczęła kapitalny remont domu, łącznie z tynkami na
zewnątrz, gipsowaniem wnętrz i budową nowego ogrodzenia oraz chodników. Front
robót godny Pałacu Kultury i Nauki. Paweł nie miał czasu interesować się tymi pracami,
poza tym, że poruszanie się po domu i jego okolicy wymagało iście cyrkowych
zdolności, ze względu na rozstawione wszędzie torby, puszki, bańki i kuwety z gipsem i
farbami.
Nabrał wiatru w żagle po podpisaniu kontraktu w szwalni Bieńka. Przekonał się,
że sukces daje doskonałą motywację do pracy. Maryla musiała zaakceptować jego stałą
całodniową nieobecność. Okolica Dąbrówki już mu nie wystarczała i intensywnie szukał
klientów coraz dalej od domu. Ku zgryzocie teściowej potrafił nawet w niedzielę
pojechać do klienta, któremu odpowiadał taki termin.
- Niedziele powinien zostawić sobie na kościół i rodzinę – utyskiwała Otocka do
córki. Maryla, chociaż po cichu zgadzała się z nią i chciałaby mieć Pawła częściej w
domu, to jednak zawsze stawała po jego stronie i broniła jego racji.
19.
Na początku marca Paweł spotkał się z Jasińskim, który przyjechał w okolicę na
polowanie, zadzwonił do niego i zaprosił na kolację przy ognisku w leśniczówce.
Paweł nie czuł się tam dobrze. Towarzystwo składało się z samych „nadzianych”
przedsiębiorców i prezesów różnych firm. Był też jeden ginekolog. Sądząc po
samochodach zaparkowanych przed leśniczówką, wszyscy radzili sobie w życiu
doskonale. Rozmowy przy ognisku toczyły się wokół zakończonego właśnie polowania,
co praktycznie wyłączyło go z konwersacji. Nie potrafił zabić kury na obiad, a myśl o
strzelaniu do bezbronnego zwierzęcia napawała go niechęcią. Poza tym czuł się trochę
jak ubogi krewny zaproszony na przyjęcie do bogatych kuzynów. Ich pozycja i status
finansowy przytłaczały go. Z początku nie odzywał się prawie wcale, w obawie że powie
coś bezsensownego. Starał się odpowiadać na zadane pytania albo po prostu robić mądrą
minę i udawać, że słucha z zainteresowaniem. Miał w tym wprawę. Codziennie
wysłuchiwał przynajmniej kilku osób, którym proponował zawarcie umowy leasingu.
Zauważył przy tym ciekawą prawidłowość. Im człowiek był biedniejszy tym więcej
mówił. Szczególnie o pieniądzach. Niektórzy potrafili mówić tylko o tym i pamiętali
68
6
każdą złotówkę wydaną w ciągu ostatnich kilku lat. Wszystkie aspekty życia
rozpatrywali w kategoriach okazji albo finansowej wpadki.
Tutaj, w leśniczówce, w ogóle nie mówiono o pieniądzach. Dostatecznie dobrze
widać je było na każdym kroku. Wieczór był bardzo zimny. Pomimo żaru bijącego od
ogniska i dużych dawek płynów rozgrzewających, myśliwi przytupywali i zacierali ręce,
a wreszcie zdecydowali się na dokończenie dziczyzny w sali jadalnej leśniczówki, przy
kominku i w cieple. Tam Jasiński opowiedział trochę o sukcesach Pawła dwóm
znajomym dyrektorom, pracującym w firmie ubezpieczeniowej. Obydwaj życzliwie
zainteresowali się jego pracą i planami na przyszłość. Jeden z nich zasugerował nawet, że
przy takiej aktywności, w firmie sprzedającej ubezpieczenia na życie mógłby zarabiać
zdecydowanie lepiej. Teatralnym gestem wyciągnął z kieszeni swoją wizytówkę i wręczył
Pawłowi.
- Mam je ze sobą nawet na polowaniu, bo nigdy nic nie wiadomo – zauważył
żartobliwie.
Paweł odczytał nazwisko – Tomasz Rydzyniak. Obracał niezdecydowanie kartonik
w ręku, nie wiedząc jak zareagować. Uratował go Jasiński, który uznał, że rozmowa
skręca na niekorzystne tory i zaprosił Pawła do swojego pokoju na lampkę koniaku.
W pokoju wyłożonym skórami upolowanych zwierząt i obwieszonym porożami
stały dwa potężne fotele. Zapadli się w nie i przez jakiś czas delektowali się w ciszy
dobrym koniakiem. To znaczy, Jasiński się delektował, bo Paweł uważał, że bimber jego
teścia smakuje o niebo lepiej i śmierdzi o wiele mniej. Mimo wszystko próbował się
zmusić do odebrania pozytywnych wrażeń smakowych i kilkakrotnie odczytał nazwę
trunku. Wewnętrzny głos mówił mu, że dobry koniak jest nieodłącznym elementem jego
nowej rzeczywistości.
Cały czas próbował sobie odpowiedzieć na pytanie: dlaczego został tu zaproszony?
Ponieważ nic sensownego nie przychodziło mu do głowy, postanowił czekać, aż sprawa
sama się wyjaśni. Spodziewał się, że to nastąpi niedługo.
Na początek Jasiński zaproponował żeby przeszli na ty. Nieźle się zaczyna,
pomyślał Paweł. Czuł się doskonale w towarzystwie Jasińskiego, miał wrażenie jakby
znał go wiele lat i przez moment nawet poczuł się jakby siedział ze swoim ojcem. Ojciec
też zawsze prezentował taki niewzruszony spokój i pewność, że to co robi jest ze
wszech miar właściwe.
- Jakie właściwie masz plany na przyszłość? – zainteresował się Jasiński.
69
7
- Nie zastanawiałem się nad tym – odpowiedział ostrożnie.
- Przeglądałem wydruki z twoimi wynikami. Są rewelacyjne. Kotas nie może się
nachwalić, jakiego to doskonałego sprzedawcę wykształcił. Myślałeś o tym, żeby zostać
kierownikiem grupy?
- Na razie nikt mi nic nie proponował. Mój dyrektor mówi, że powinienem spełniać
jakieś warunki, ale do końca ich nie sprecyzował. Właściwie, tak naprawdę to nie wiem
co powinienem zrobić, żeby awansować – odpowiedział absolutnie szczerze.
- Ja ci powiem.
Paweł spojrzał spod oka na Jasińskiego.
- Powiem ci wprost. Jeśli go trochę nie naciśniesz, to z własnej inicjatywy nie zrobi
tego nigdy. To przykre, ale taka jest rzeczywistość. Powinieneś o tym wiedzieć. Nie
opłaca mu się awansować dobrego sprzedawcy, bo to mu zmniejsza obrót oddziału, a co
za tym idzie – prowizję.
- No to co robić? Nie chciałbym zadzierać z dyrektorem. Może lepiej poczekać na
jakiś krok z jego strony?
- Będziesz czekał w nieskończoność. Jeśli poważnie myślisz o swoim rozwoju i nie
chcesz do końca życia biegać jako sprzedawca, musisz zaatakować.
Paweł nie odezwał się. Atakowanie nie leżało w jego naturze. Zawsze wolał czekać
na korzystny układ warunków albo na wyraźną zachętę. Z drugiej strony, przecież sam
zdecydował się na pracę w „Financial Brokers” i teraz ten facet z centrali zachęcał go aż
nadto wyraźnie. Czuł się jednak niezbyt pewnie. Wyobrażał sobie, że awansowanie na
coraz wyższe stanowisko będzie wyglądało inaczej. Ale nie mógł też zaprzeczyć, że
wiele z jego innych wcześniejszych wyobrażeń teraz nadawało się co najwyżej do
czytania dzieciom przed zaśnięciem. Bardzo małym dzieciom.
Jasiński przyglądał się na ten, doskonale widoczny, mały spektakl wątpliwości,
rozgrywający się na twarzy rozmówcy.
- Myślę, że powinieneś wystąpić do niego z oficjalnym wnioskiem na piśmie. Taki
wniosek zdecydowanie przyspieszy sprawę, a przynajmniej będzie musiał się jakoś do
niego ustosunkować. Zorientujesz się wtedy jakie masz szanse na awans. – powiedział.
Nalał sobie kolejny kieliszek koniaku i upił trochę.
- Może po prostu wyrzucić moje pismo do kosza – powiedział Paweł.
- Żeby mu to uniemożliwić, dopiszesz na dole: „do wiadomości dyrektora Działu
Rozwoju”- czyli mojej i wyślesz mi kopię pisma. Jeśli będzie chciał ci odmówić, musi
70
7
podać jakieś rozsądne powody. Zobaczymy co zrobi. Według mnie nie ma żadnych
rozsądnych powodów, żeby ci odmówić. Mimo to, na pewno się wścieknie i będzie
próbował cię straszyć zwolnieniem. Tym się w ogóle nie przejmuj. Znam go. Nie lubi
kiedy ktoś wykazuje za dużą inicjatywę. Musi mieć wszystko pod absolutną kontrolą.
Ale tym razem ja go przycisnę do muru.
- Sprytne! – Paweł podziwiał przebiegłość Jasińskiego. Cały czas jednak nie dawała
mu spokoju myśl, którą po kolejnym kieliszku zdecydował się wypowiedzieć głośno.
- Dlaczego to robisz? – zapytał wprost, wykazując się kompletnym brakiem
dyplomacji.
- Co? – Jasiński jakby nie zrozumiał pytania.
- No … chcesz mi pomóc – wydusił z siebie Paweł.
Dyrektor spoglądał przez chwilę na niego, jakby zastanawiając się nad
odpowiedzią. Był wstawiony, ale nie pijany.
- Odpowiedź jest bardzo prosta – zaczął. – Jestem dyrektorem Działu Rozwoju i
muszę dbać o rozwój struktur firmy. Tacy goście jak Kotas, a on wcale nie jest
wyjątkiem, chcą tylko utrzymać swój poziom dochodów za wszelką cenę i przy
minimalnym wysiłku. Hamują w ten sposób rozwój firmy. Awansują miernoty, które i tak
nie sprawdzają się jako sprzedawcy. Później taki manager awansowany za wdzięczenie
się i absolutne posłuszeństwo, nie potrafi nic nauczyć swoich agentów. Skupia się tylko
na utrzymaniu dobrych stosunków z dyrektorem. Firma na tym ewidentnie traci. Czas na
zmiany. Dlatego staram się wyszukiwać wartościowych ludzi i pomagać im. Muszę
sięgać na sam dół, gdzie jeszcze mam szansę znaleźć kogoś wartościowego. Takiego jak
ty. Na dłuższą metę to jest dobre i dla mnie i dla firmy. Za to mi zresztą płacą chłopcy z
Los Angeles.
- Rozumiem – odpowiedział Paweł, nie do końca przekonany tym, co usłyszał.
Wyglądało trochę zbyt pięknie. Zresztą Kotas używał tej samej argumentacji. W jego
ustach Firma to był zawsze cel nadrzędny. Ze szczątków rozmów managerów,
posłyszanych w oddziale Paweł domyślał się istnienia w firmie jakiś układów, ale nie
rozumiał ich i nie interesował się nimi za bardzo. Skupiał się na zarabianiu pieniędzy.
Teraz Jasiński wciągał go w jakąś grę, która nie była dla niego całkowicie czytelna.
Postanowił jednak spróbować. Ryzyko wydało mu się niewielkie. Poza tym odmówić
Jasińskiemu teraz, prawdopodobnie znaczyło zamknąć sobie drogę awansu na dłuższy
czas albo na zawsze. Już zdążył się zorientować, że okazje pojawiają się rzadko i trzeba
71
7
się dobrze złapać obiema rękami i nie puszczać. Kotas przy każdej okazji to podkreślał.
Tylko w innym kontekście.
- Po oddziale chodzą plotki, że dyrektor Kotas myśli o moim awansie. –
powiedział.
- Myślę, że to on sam je rozpuszcza. Taki ma sposób zarządzania oddziałem. Znam
go. Pracowaliśmy razem, jeszcze kiedy firma była mała i wszyscy siedzieliśmy w
niewielkim biurze w Warszawie. Jest przebiegły i bezwzględny. Znam niewielu ludzi z
takim ciągiem do przodu, jak on. Przy tym wszystkim jest raczej prymitywny. Te jego
żałosne niby-angielskie wstawki. – Uśmiechnął się ironicznie.
Koniak im się skończył i Jasiński sięgnął po butelkę wódki. Rozmawiali jeszcze
długo, ale Paweł przestał cokolwiek rozumieć i skupiał się tylko na tym, żeby nie zasnąć.
Jasiński mógł wypić morze alkoholu.
Ciekawe czy trzeba mieć taki łeb, żeby zostać dyrektorem? – pomyślał Paweł
resztkami świadomości. Potem próbował jeszcze powiedzieć „exitus”, ale wykrztusił
tylko niewyraźnie:
- Tak tato.
Zasnął z uśmiechem na twarzy. Kiwał się w fotelu, nie słysząc wynurzeń
Jasińskiego, który zaczął opowiadać o swoich problemach z budowaniem nowych
struktur firmy w terenie.
20.
Wrócił do domu z potężnym bólem głowy i przeświadczeniem, że w jego życiu
stało się coś ważnego. Zaproponowano mu – na razie nieoficjalnie – wyższe stanowisko.
Już nie był właścicielem sklepiku z używaną odzieżą. Należał już do innego świata i był
dobry w tym co teraz robił. Lubił tę pracę i czuł się z nią świetnie, a teraz jego marzenia
o byciu kimś miały szansę zmaterializować się. Limuzyna i gabinet. Coraz bardziej w
zasięgu ręki.
Czy to miało jakiś sens? Czasami zastanawiał się nad tym, ale rzadko i krótko. Na
razie bawił się nieźle i egzystencjalne niepokoje nie przerywały mu snu.
W banku, gdzie miał konto osobiste, wszyscy począwszy od strażników, a
skończywszy na dyrektorze, zaczęli mu się kłaniać. Rozśmieszało go to, bo przypominał
sobie jak przychodził tu kiedyś, żeby załatwić jakiś niewielki kredyt i był traktowany
przez wszystkich jak intruz. Teraz otrzymał dwie karty kredytowe i możliwość
72
7
zaciągania kredytów bez większych formalności. Inna sprawa, że teraz poruszał się
własnym, nowym samochodem, ubrany w elegancki garnitur, no i na jego konto
wpływało co miesiąc kilka tysięcy złotych, – za każdym razem więcej niż poprzednio.
I znowu okazało się, że Marcin miał rację. Już teraz nie było nikogo ze starych
znajomych, kto mógłby równać się z nim w poziomie dochodów.
Któregoś sobotniego wieczora w końcu kwietnia zaszedł do „Pawiego Oka”.
Chciał trochę odreagować ciężki, pracowity tydzień. Szybko jednak wrócił do domu. Nie
miał już o czym rozmawiać z ludźmi, którzy tam przesiadywali. Patrzył na ich twarze i
nie znajdował dawnego zainteresowania, kiedy coś opowiadał. Co ich obchodziły jakieś
problemy ze zdobywaniem klientów? Połowy z tego co mówił w ogóle nie rozumieli.
Zaśmiewali się z własnych, trywialnych żartów, które jego teraz wcale nie bawiły. Poczuł
się samotny. Nie pasował do swojego starego towarzystwa, a nowego nie miał.
Pomyślał, że jest teraz jak na drabinie, pod którą sam podpalił ogień. Na dół już nie mógł
i nie chciał wracać. Musiał iść do góry. Ale nie odczuwał z tego powodu przygnębienia.
Wprost przeciwnie, czuł się zdecydowanie lepiej w tej nowej roli.
Wracając do domu, ostatnie sto metrów pokonał lekkim truchcikiem. Wieczorne
wiosenne powietrze było rześkie i wspaniale pachniało. Na moment zatrzymał się i
rozkoszował się tym zapachem i tą świeżością. Ostatnio, zajęty pracą, przestał zwracać
uwagę na takie drobiazgi.
W domu panowała dziwna cisza. Dzieci mieszkały na czas remontu u teściów.
Maryla spała, zmęczona sprzątaniem po malarzach. Od pewnego czasu bardzo mało
rozmawiali ze sobą. Maryla tak się zaangażowała w upiększanie ich domu, że wieczorem
nie miała na nic siły. Padała jak ścięta i natychmiast zasypiała. Dawniej, po kolacji siadali
razem przed telewizorem i jednym okiem oglądając film, omawiali wydarzenia minionego
dnia. Teraz Paweł najczęściej wracał do domu po dwudziestej drugiej i też nie miał
ochoty nawet na krótką pogawędkę. Figlowanie na kanapce przed telewizorem, kiedy
dzieci pozasypiały, też już się nie zdarzało.
Na stole w kuchni czekała na niego kolacja i wiadomość, że ma zadzwonić do
Marcina Króla. Nie było jeszcze za późno na telefon. Zresztą w „Financial Brokers”
nigdy nie było za późno na rozmowę telefoniczną. Ani sen ani posiłek nie były ważne
jeśli na tapecie był jakiś większy kontrakt. Kotas potrafił zadzwonić o pierwszej w nocy,
żeby zapytać o jakiś szczegół finalizowanej transakcji. Najczęściej zdarzało się to w
73
7
ostatnich dniach miesiąca, kiedy liczyła się każda złotówka, która podwyższała ich
miejsce w rankingu.
Okazało się, że w piątek, za dwa tygodnie, ma się odbyć w Warszawie uroczyste
podsumowanie ubiegłego roku. Firma wynajęła na tą okazję salę bankietową w hotelu
Marriott. Marcin poinformował go, że wchodzi w skład delegacji, reprezentującej na tej
uroczystości oddział z Gdańska. Prosił o kontakt, bo nie był pewien czy zobaczą się w
tygodniu, a Kotas kazał mu dopilnować aby wszyscy wytypowani agenci dowiedzieli się
o tym dostatecznie wcześnie.
- Ja przecież pracuję w firmie dopiero od połowy zeszłego roku – oponował
nieśmiało Paweł. Bardziej z próżności i przekory, niż z powodu rzeczywistych
wątpliwości.
- To nie ma znaczenia. Zostałeś wytypowany przez dyrektora i jedziesz. Chyba, że
nie chcesz, ale na twoim miejscu bym się nie zastanawiał. Kotas nie znosi, gdy mu się
odmawia i ma swoje sposoby na opornych. – Marcin zaśmiał się złośliwie.
- Jakie? – zainteresował się Paweł.
- Lepiej żebyś nie musiał się przekonywać. To może boleć. Zresztą, o co ci do
cholery chodzi! Proponuję ci darmową kolację, w extrahotelu w stolicy, z udziałem
wszystkich najważniejszych osób w firmie, podczas której zostaniesz wyróżniony jako
jeden z najlepszych agentów. To chyba nie jest mało. Niektórzy daliby bardzo dużo za
możliwość zajęcia miejsca przy tym samym stole co prezesi, a ty kręcisz nosem! – Marcin
zaczął się irytować.
- Ja nie kręcę nosem. Jeśli mówisz, że to takie ważne to nie ma sprawy – jadę. A
kto płaci za tą kolację? – Paweł przezornie wolał się upewnić.
- Wszystko jest na koszt firmy. Oprócz dojazdu, rzecz jasna. Jak chcesz to w tamtą
stronę mogę cię zabrać, ale powrót musisz jakoś sam sobie załatwić, bo ja zostaję z
Elżbietą na weekend.
- Jeszcze nie wyjechała na Kretę? – zainteresował się życzliwie, przypominając
sobie sympatyczną dziewczynę Marcina.
- No właśnie wyjedzie za dwa tygodnie i teraz chcemy pobyć trochę razem.
Zobaczymy się potem dopiero w sierpniu.
- Przyjedzie do Polski?
- Nie. Ja lecę na Kretę. To jak – jedziesz na ten bankiet z nami czy sam? – Marcin
chciał już zakończyć rozmowę.
74
7
- Raczej pojadę swoim samochodem. Nie miałbym się gdzie podziać w Warszawie,
w środku nocy.
- To trzymaj się. Szczegóły w piśmie od bossa. Powinieneś je dostać w połowie
przyszłego tygodnia.
Paweł odłożył słuchawkę i zamyślił się. Może Kotas sam mi zaproponuje
stanowisko kierownika grupy i nie będę musiał nakłaniać go do tego żadnym pismem,
pomyślał. Wpadł w dobry humor. Rozebrał się i wsunął pod kołdrę do Maryli. Zaczął ją
delikatnie całować w ucho.
- Daj mi spokój ty satyrze. Jestem wykończona – zamruczała sennie.
Nie dał jej spokoju. Pierwszy raz od miesiąca.
21.
Waldek mył zęby długo i starannie. Teresa nie lubiła, kiedy kładł się spać bez
kąpieli i dokładnego szorowania zębów. Narzekała, że śmierdzi „jak cap”. Czasami, po
całym dniu biegania, już nie miał siły na wieczorną toaletę. Zdarzało się też, że zmagał
się do późna z jakąś usterką w maszynie. Wolał sam naprawiać drobne awarie. Uważał,
że to zdecydowanie tańsze i pewniejsze. Nie ufał tym wszystkim cwaniakom -
mechanikom, którzy często próbowali mu wmawiać jakieś straszne uszkodzenia
mechanizmu, podczas gdy potrzebna była tylko zwykła regulacja. Za długo siedział w tej
branży, żeby pozwalać się oszukiwać byle komu.
Ostatnio często się kochali. Stać go było na to. Wszystko dzięki jednemu
spotkaniu z właściwym człowiekiem.
Za pośrednictwem Makowskiego, odbył w eleganckiej willi w Pabianicach krótką
rozmowę z mężczyzną, który przedstawił się jako Zdunek.
Zadanie Waldka było dziecinnie proste. Na początek dostał za półdarmo całą
ciężarówkę taniej, wybrakowanej dzianiny w belkach. Miał z tego szyć co chce i
sprzedawać za ile chce. W zamian za to musiał cztery razy w miesiącu odebrać,
wystawioną przez firmę „Zdunek” s.c. na jego szwalnię, fakturę na tonę tkanin o
wartości około sto tysięcy złotych i przelać ze swojego konta, na konto wystawcy,
wymienioną na fakturach kwotę. Pieniądze na jego konto wpływały od firmy „Polstok”
sp. z o.o. w Białymstoku, której cztery razy w miesiącu on wystawiał fakturę za
sprzedane przez siebie wyroby na kwotę około sto cztery tysiące złotych. Nigdy jednak
ani tkanina, ani żadne wyroby za papierami nie szły. Różnica między fakturami z
75
7
Białegostoku i Pabianic – cztery tysiące tygodniowo – należała do niego. Poza tym, co
miesiąc dostawał za grosze transport wybrakowanej dzianiny. Musiał coś szyć naprawdę,
żeby tak duży przepływ gotówki na jego koncie nie wydał się podejrzany. Tym, co uszył
musiał pokryć swoje koszty.
Oceniał ryzyko wykrycia tych machinacji, jako niewielkie. Urzędu skarbowego się
nie bał. Miał w swoim życiu tak dużo kontroli, że wiedział jak się bronić. Na ogół
urzędnicy przychodzili nieprzygotowani albo niedouczeni i popełniali masę błędów. Aż
się śmiał w duchu, kiedy krążyli koło jakiejś nieistotnej bzdury, przechodząc do
porządku dziennego nad ewidentnym przekrętem. W ostateczności był narażony na jakąś
niewielką karę, która uspokajała urzędników, a jemu nie robiła dużej dziury w budżecie
Nie był tak głupi, żeby nie rozumieć o co w tej całej kołomyi z fakturami chodzi.
Zdunek prał pieniądze za jego pośrednictwem. Waldek nie chciał jednak wnikać czyje,
jak zarobione i dlaczego. Szesnaście tysięcy miesięcznie nikt nie daje za darmo. Jeśli
ceną miało być milczenie i niezadawanie pytań to zgadzał się na to. Niewielki wysiłek. A
że działał niezgodnie z prawem? Tym się w ogóle nie przejmował. Wszyscy naokoło
kombinowali. Prawo jest dobre dla szaraczków, którzy nie mają możliwości jego
ominięcia – to była jego aktualna dewiza życiowa. On akurat miał okazję i postanowił ją
maksymalnie wykorzystać. Robił to, bo chciał żyć na takim poziomie jak do tej pory. Nic
więcej.
Trochę niepokoił się tylko jednym. Kiedyś zagadnął Makowskiego co będzie,
gdyby chciał się wycofać. Ten spojrzał na niego jakoś dziwnie i zapytał krótko: Po co?
Dyskutowanie z Makowskim nie miało sensu. Ostatecznie Zdunek wpuścił Waldka
do tego wspaniałego interesu, tylko dzięki protekcji Makowskiego. Poza tym, kalkulując
na zimno, musiał mu przyznać rację. Na razie było bardzo dobrze i nie myślał o
wycofywaniu się. Zapytał tak sobie, bo lubił wiedzieć jak najwięcej. Było coś
niepokojącego w odpowiedzi Makowskiego i wyrazie jego twarzy, kiedy jej udzielał, ale
nie tak bardzo, żeby zrezygnować z możliwości zarobienia łatwych pieniędzy.
Ważniejsze było to, że mógł teraz zmienić wysłużoną Omegę na na mało używane
Volvo. Teresa jak zwykle szalała po sklepach w Warszawie i Gdańsku. Czasami jadąc do
Łodzi zabierał ją ze sobą, żeby sobie pospacerowała po Piotrkowskiej i puściła trochę
gotówki. Wszystko wróciło do normy. Znów było tak jak kiedyś, przed kryzysem. Do
tego Makowski ostatnio poinformował go, że dogadał się wreszcie z Niemcami i
prawdopodobnie na jesieni rusza z produkcją koszul dla żołnierzy Bundeswehry. Z tego
76
7
też mogły wyniknąć jakieś korzyści. Zamiast przerabiać tony taniej dzianiny na szmaty,
których pozbywał się za grosze, mógłby szyć koszule i naprawdę zarabiać na tym niezłe
pieniądze. Sprawa wymagała delikatnej, ale stałej presji na Makowskiego.
Poza tym Zdunek bardzo interesował się Pawłem i jego pracą dla Financial
Brokers. Wypytywał go o wszystkie, najdrobniejsze szczegóły transakcji leasingowych,
zawieranych za pośrednictwem firmy. Waldek podejrzewał, że prawdopodobnie
planował otwarcie jakiegoś całkowicie legalnego interesu i szukał możliwości
stopniowego ujawnienia części majątku. To były tylko domysły, bo Zdunek nigdy się z
nim nie dzielił swoimi sprawami. W ogóle był bardzo tajemniczy. Spotykali się raz na
tydzień w Pabianicach, gdzie Waldek odbierał faktury. Rozmawiali mało, a jeśli już to
raczej o Waldku i jego problemach. Ostatnio także częściej o pracy Pawła dla Financial
Brokers.
- Wielkiej kariery raczej mu nie wróżę. Pewnie za jakiś czas się znudzi i da sobie
spokój. – mówił Waldek.
- A z czego będzie żył? – dosyć niespodziewanie zainteresował się Zdunek.
- Mają sklep z używanymi ubraniami. Jeszcze niedawno sam w nim sprzedawał.
Teraz zatrudniają jakiegoś głuptaka.
Zdunek wykazywał się niezłą wiedzą w zakresie leasingu. Dziwne, ale w zakresie
handlu używaną odzieżą też.
Waldek skończył szorować zęby i jeszcze raz popryskał się dezodorantem.
Pomyślał o czekającej w łóżku Teresie i poczuł przyjemne mrowienie w udach. Uwielbiał
jej pełne, białe pośladki.
W salonie zadzwonił telefon. Dzwoniła jego siostra, Maryla.
- Waldek! Mam do ciebie prośbę. Podjedź do naszego sklepu – rzuciła zdyszana.
- Teraz? Po co!? – Waldek z niechęcią spojrzał na zegarek.
- Mieliśmy włamanie w sklepie i policja już tam jest. Nie mam z kim dzieci
zostawić. Paweł jeszcze nie wrócił z Gdańska.
- No tak. Nigdy go nie ma jak jest potrzebny.
Waldek z żalem pomyślał o Teresie czekającej w łóżku.
- Zaraz przyjdzie tutaj matka. Dzwoniłam już do niej. Zobacz co tam trzeba zrobić,
a ja zaraz dojdę – mówiła dalej Maryla.
- No dobrze już idę. Tylko się pośpiesz – wystękał.
77
7
Ubrał się szybko, rzucił Teresie przez drzwi nowinę i poszedł piechotą. Do sklepu
nie było daleko.
Policję zawiadomił przechodzień, który zauważył światło zapalone w środku
sklepu i uchylone drzwi. Maryla, która pojawiła się po pewnym czasie, aż zmartwiała z
wrażenia. Towar wymiotło co do sztuki. Złodzieje wynieśli wszystko.
- Profesjonalna robota – poinformował Marylę policjant – zamek otwarty
wytrychem. Może pani teraz już zamknąć.
- Nie trzeba zabezpieczyć śladów? – zapytał Waldek.
- A co to da? Pies nie podjął śladu, a taki wytrych każdy może kupić na bazarze.
Niech pani zamyka, a jutro wpadnie do nas do komendy to coś tam napiszemy. Miała
pani ubezpieczenie od kradzieży?
Maryla pokręciła przecząco głową.
- Może jeszcze daleko nie odjechali? – Waldek nie dawał za wygraną.
- Nadałem już meldunek do sąsiednich posterunków. Jeśli zauważą jakieś
podejrzane pojazdy to będą kontrolować. Za ile tu było towaru? – zwrócił się do Maryli.
- No nie wiem?- odpowiedziała. – Za jakieś dwadzieścia, trzydzieści tysięcy
złotych.
Policjant zanotował sobie kwotę w notesie i odjechał. Teresa stała
niezdecydowanie na środku pustego sklepu. Nie wiadomo skąd pojawił się Jarek -
Gacek. Wsadził głowę przez drzwi i rozglądał się z ciekawością.
- A ty co tu robisz? – zapytał Waldek.
- Przechodziłem akurat. Patrzę – światło się pali, to zajrzałem. A gdzie cały towar?
- Złodzieje ukradli. Mieliśmy włamanie – odpowiedziała zmęczonym głosem
Maryla.
- Ale jaja! A rano mieliśmy dostawę.
- Jaką dostawę?! Co ty gadasz?! – zawołała.
- No, podjechał jakiś facet z Białegostoku czy Białej Podlaskiej, już nie pamiętam.
Powiedział, że ma dobry towar i może zostawić w komis. Zapłata po sprzedaży, tak
powiedział.
- Ile tego było?
- Dużo. Pan Paweł był akurat w sklepie i bardzo się ucieszył, że nie będzie musiał
jechać do hurtowni po towar. Facet też się ucieszył, bo nie chciało mu się jeździć za
78
7
daleko. Z pół samochodu mu wygarnęliśmy. Może byśmy jeszcze więcej wzięli, ale już
nie było gdzie układać.
Maryla westchnęła ciężko. Waldek tylko pokiwał głową i wyniósł się czym
prędzej. Miał nadzieję, że Teresa jeszcze nie zasnęła. Gacek też poszedł sobie. Maryla
zamknęła sklep i powlokła się do domu. Paweł już wrócił i jadł spóźnioną kolację,
przygotowaną przez teściową.
- Co wy teraz zrobicie? – załamała ręce matka Maryli.
- Dużo ukradli? – zapytał Paweł. Był zmęczony i nawet nie miał siły się
denerwować.
- Wszystko. Co do sztuki. Co to za dostawa rano? Za ile wziąłeś tych szmat?
Paweł podszedł do szafki i wyjął dowód dostawy. Podał Maryli bez słowa.
- Siedem tysięcy złotych! No to ładnie. Trzeba będzie to zapłacić.
- A co robimy ze sklepem? Zamykamy? – zapytał Paweł.
- Pojedziesz jutro do hurtowni. Dadzą nam na termin. Tyle lat bierzemy od nich
towar, to powinni nam teraz pomóc. Zamki się wymieni i trzeba założyć alarm. Jakoś się
odkujemy. Na razie będziemy żyć z twojej prowizji. Musisz się jeszcze bardziej postarać.
Paweł pokiwał głową w milczeniu. To mu się wydawało bez sensu, ale nie miał siły
na dyskusje. Myślenie o pieniądzach pozostawiał Maryli. Podniósł się powoli z krzesła
- Idę spać. Ledwo widzę na oczy, ze zmęczenia – mruknął.
- Słuchajcie dzieci. Czy to wam się nie wydaje dziwne, że rano była dostawa, a
zaraz wieczorem włamanie? – zapytała teściowa.
Paweł uśmiechnął się krzywo pod nosem i poszedł do łazienki.
- Za dużo mama siedzi przed telewizorem – mruknął i zamknął za sobą drzwi.
Maryla spojrzała na stempel, przystawiony na dowodzie dostawy towaru. „Polstok” Sp.
z o.o. Białystok. Ulica, numer telefonu, NIP. Wszystko było w porządku.
22.
To było dla Pawła kolejne, całkowicie nowe doświadczenie. Grube, miękkie
wykładziny. Okrągłe, ośmioosobowe stoły, przykryte idealnie białymi obrusami. Sztućce
i talerze w ilościach i rodzajach przyprawiających normalnego człowieka o ból głowy.
Na każdym nakryciu wizytówka z nazwiskiem. Tutaj nie mogło być żadnej
przypadkowości. Stoły zajmowane przez zarząd stały najbliżej czegoś w rodzaju
niewielkiej, niskiej sceny, na której ustawiono mównicę. Paweł siedział przy stole z
79
8
dyrektorem Kotasem, Marcinem Królem i innymi managerami ze swojego oddziału.
Oprócz niego z Gdańska był tylko jeden agent, Kawkowski. Stary wyjadacz, pracujący
dla „Financial Brokers” od początku istnienia oddziału. W sumie na sali siedziało ponad
sto osób, z tego jak oceniał Marcin, około dwóch trzecich to byli ludzie z centrali.
Po początkowych powitaniach i krótkim wystąpieniu prezesa zarządu Richarda
Kocinskiego, który pomiędzy wygłaszanymi przez siebie dowcipami przemycił kilka zdań
na temat osiągnięć całej firmy, dyrektorzy działów przedstawili wyniki podległych sobie
struktur. Wyniki były dobre. Firma rozwijała się dynamicznie, obroty rosły. Największą
produkcję w poprzednim roku zrobił oddział warszawski, ale kiedy przedstawiono
ranking według dynamiki, okazało się, że największy przyrost produkcji w stosunku do
roku poprzedniego miał oddział z Gdańska, kierowany przez dyrektora Dobromira
Kotasa. Kotas został wywołany do mównicy. Przechodził między stołami prowadzony
spojrzeniami, w których mieszała się zazdrość z podziwem. Na jego twarzy malowała się
nieukrywana duma. Zaczerwienił się z emocji i krople potu wystąpiły mu na czoło.
- Spodziewałem się, że mogę być dziś wywołany do tablicy, więc się trochę
przygotowałem – rozpoczął, wyjmując z kieszeni plik kartek. Po sali przeszedł lekki jęk,
a miejscami zabrzmiały pojedyncze śmiechy i dowcipne protesty.
- Zajmę państwu mało czasu, chciałem tylko powiedzieć parę słów o tym, jak
pracujemy. To może być pożyteczne dla wszystkich, jak sądzę – rozpoczął, po czym
zaczął przytaczać ze swoich kartek liczby. Raz na rok zdarzała się okazja przemawiania
przed takim audytorium i nie zamierzał jej przepuścić. Przygotowywał się od kilku
tygodni do wystąpienia w sali bankietowej hotelu Marriott. Kilkanaście wersji
przemówienia wylądowało w koszu, zanim doszedł do wniosku, że ma przed sobą tekst
odpowiedni do wygłoszenia. Każde słowo przemyślał wielokrotnie i więcej już nie
potrafił wymyślić.
Paweł rozejrzał się po sali. Większość ludzi, włączając w to zarząd firmy, nie
słuchała tego co mówił Kotas. Po sali przetaczał się szmer szeptem prowadzonych
rozmów. Dyrektor chyba to zauważył, bo po pewnym czasie zrobił małą przerwę,
rozejrzał się, schował kartki do kieszeni i zakończył dziękując za współpracę wszystkim
managerom i konsultantom finansowym, którzy przyczynili się do sukcesu oddziału.
- Thank you very much – powiedział na koniec i ze sztucznym uśmiechem
przyklejonym do twarzy wrócił na swoje miejsce. Pożegnały go ironiczne spojrzenia i
krótkie oklaski, po czym głos zabrał dyrektor Działu Rozwoju – Jasiński.
80
8
Tym razem słuchano bardzo uważnie. Jasiński mówił o planach rozwoju firmy, a to
oznaczało nowe stanowiska. Poinformował, że na jesień firma planuje otwarcie jednego
nowego oddziału na północy Polski i dwóch na Śląsku. Po sali przeleciał szmer. Od
pewnego czasu mówiło się o planach firmy, ale teraz po raz pierwszy padła oficjalna
informacja na ten temat. Temperatura na sali wyraźnie się podniosła. Jasiński podniósł
obie ręce, uśmiechnął się szeroko i poprosił o jeszcze chwilkę cierpliwości.
- Muszę tutaj nadrobić pewne zaległości, które powstały po przemówieniach
moich szanownych kolegów – uśmiechnął się i rozejrzał powoli po sali – otóż, sukces
naszej firmy na rynku polskim to w potężnej części efekt mrówczej, wytężonej pracy
tych, co na samym dole struktury, to znaczy naszych znakomitych konsultantów
finansowych.
Sala zareagowała burzliwymi brawami. Kiedy się uciszyło, Jasiński zaczął
wymieniać dziesięciu najlepszych sprzedawców w Financial Brokers Polska. Paweł
wstrzymał oddech. Wymienieni przez Jasińskiego agenci podnosili się i kłaniali w
odpowiedzi na oklaski, którymi ich fetowano i podchodzili do przodu, do mównicy.
Paweł został wymieniony jako dziesiąty – ostatni. Poczuł falę gorąca, która
ogarniała go od czubka głowy do kolan. Stopy miał zimne jak lód. Wstał i kłaniał się
sztywno. Kotas i Marcin bili brawo i uśmiechali się do niego. Był jedynym nowicjuszem
w tym gronie. Jego sukces był też ich sukcesem. I to absolutnie obiektywnie. Nikt nie
mógł tutaj powiedzieć, że zadecydowały jakieś nieokreślone zasługi albo układy.
Decydowały wyłącznie liczby.
Wyróżnienie miało też całkiem wymierną postać. Pierwszy otrzymał dziesięć
tysięcy premii, drugi dziewięć i tak dalej. W ten sposób Paweł zarobił w tym miesiącu o
tysiąc złotych więcej. Pomyślał, że Maryla się ucieszy z niespodziewanej gotówki.
Remonty okazały się bardzo kosztowne i pochłaniały większość oszczędności. Do tego
włamanie zmusiło ich do zaciągnięcia niewielkiego kredytu w banku. Firma „Polstok” z
Białegostoku, po otrzymaniu informacji o włamaniu, gwałtownie zaczęła domagać się
zapłaty za pozostawiony towar.
Wystąpienie Jasińskiego i wyróżnienie najlepszych agentów to był ostatni punkt
oficjalnej części konwencji. Po jego zakończeniu obsługa przemeblowała nieco scenę i
swój recital rozpoczął artysta estradowy. Znany i popularny paręnaście lat wcześniej,
obecnie nieco zapomniany. Kelnerzy biegali szybko pomiędzy stołami i roznosili
81
8
pierwsze potrawy. Rozpoczął się bankiet. Paweł kątem oka obserwował poczynania
współbiesiadników i starał się ich naśladować.
Na początek podano przystawki. Nie miał nic w ustach od paru godzin, więc
wciągnął zawartość talerza niczym odkurzacz, zdziwiony, że reszta biesiadników posila
się jakby od niechcenia i zostawia jedzenie w połowie nietknięte. Zrozumiał dlaczego,
kiedy w takim samym tempie pochłonął zupę. Poczuł się syty, a kelnerzy właśnie wnosili
potężne półmiski z daniem głównym. Potrawy wyglądały smakowicie i tak samo
pachniały.
Pojawiła się spóźniona Agata, z nieodłącznym notatnikiem w ręku. Kotas
spiorunował ją wzrokiem, po czym teatralnym gestem wskazał miejsce koło siebie.
Wyglądała fantastycznie. Ubrała długą do samej ziemi, ciemną, błyszczącą suknię, która
opinała ciasno jej sylwetkę. Śmiały dekolt eksponował jej najlepsze atuty i wywoływał u
Pawła ciarki. Nie tylko zresztą u niego. Mężczyźni siedzący przy sąsiednich stolikach
zerkali co chwila w jej stronę.
- Ciekawe, gdzie ona dzisiaj śpi? – zapytał szeptem Marcina.
- Raczej, z kim? – odpowiedział półgębkiem Marcin, nachylając się nad talerzem.
Po deserze, kiedy podano kawę i koniaki, na estradzie pojawiła się piosenkarka,
której lata świetności także minęły razem z upadkiem komunizmu. Na sali rozpoczęły się
jakieś ruchy. Prezesi przemieszczali się pomiędzy stołami, przystając przy każdym na
chwilę rozmowy. Rozpoczęła się nieoficjalna, ale dla wielu obecnych na sali,
najważniejsza część wieczoru. Wokół osoby prezesa uformował się mały tłumek, który
przesuwał się za nim do kolejnych stolików. Wszystkie oczy wpatrywały się w niego
intensywnie, a uszy chłonęły każde słowo, które padło z szacownych ust.
Paweł podniósł się od stołu i postanowił poszukać toalety. Znalazł ją w końcu
korytarza. Właśnie stał nad pisuarem, po odczekaniu swojego w niewielkiej kolejce,
kiedy zadzwonił jego telefon komórkowy. Stojący obok mężczyzna uśmiechnął się i
mruknął:
- Mój też dzwoni akurat wtedy, kiedy nie mogę odebrać.
- Widocznie mamy w tej samej sieci – odpowiedział Paweł zapinając rozporek.
Wyszedł z toalety i odebrał telefon. Dzwonił Waldek.
- Przepraszam, że ci przeszkadzam w zabawie, ale mam sensacyjną nowinę – mówił
podekscytowany szwagier.
- No?
82
8
- Właśnie wróciłem z Łodzi. Miałem rozmowę z gościem, który podpisał potężny
kontrakt z Bundeswehrą, na szycie koszul dla żołnierzy. Szuka gotówki na przestawienie
i uzupełnienie parku maszynowego. Chce też kupić jakieś odpowiednie budynki w Łodzi
albo w okolicy.
- Jakiej gotówki potrzebuje?
- Tego nie powiedział, ale wspominał coś o zakupie kilkudziesięciu maszyn, w tym
kilkunastu specjalistycznych. To by oznaczało kilka milionów złotych. Będzie tego koło
miliona dolarów – Waldek ściszał odruchowo głos i Paweł nie był pewien czy dobrze
słyszy.
- Masz jakieś namiary do niego? – Rozejrzał się, czy ktoś nie stoi w pobliżu. Licho,
a raczej konkurencja, nie śpi.
- Jasne, że mam. Wpadnij jutro do mnie to pogadamy.
Paweł zastanawiał się, co też szwagier znowu wymyślił, że chce się spotkać. Na
ogół przekazywał dane przez telefon, ostatnio zresztą coraz rzadziej. Około dziesiątego
przychodził upomnieć się o prowizję. No, ale tym razem skala transakcji była ogromna.
- Ta szwalnia nazywa się „Wiktoria” – powiedział Waldek.
- Tak? Nie znam. To chyba jakaś nieduża firma, bo nigdy o niej nie słyszałem.
- Brzmi zachęcająco, prawda? Baw się dobrze. Cześć! – Szwagier aż piał z radości.
Zanosiło się na potężną prowizję. O ile transakcja dojdzie do skutku. Doświadczenie
kilku miesięcy pracy nauczyło Pawła, że im większa suma wchodziła w rachubę, tym
trudniej było doprowadzić wszystko do końca. Czasami klient wycofywał się w ostatniej
chwili, bo ktoś z konkurencji zaproponował pół procenta upustu. Przy dużych
kontraktach to mogło oznaczać kilkadziesiąt tysięcy złotych mniej do spłacenia.
Wkładając telefon do wewnętrznej kieszeni marynarki, zobaczył kątem oka
Jasińskiego, który rozmawiał w grupce osób stojących dookoła prezesa. Jasiński
uśmiechał się i skinął głową zapraszająco. Widocznie rozmowa nie dotyczyła rzeczy
ważnych, bo rozmawiający co chwila wybuchali śmiechem. Kotas też tam stał, patrzył na
prezesa jak w obraz i śmiał się szczególnie głośno, kiedy Kocinski rzucił jakiś dowcip.
Jasiński delikatnie odsunął stojącego koło siebie mężczyznę i zrobił miejsce dla Pawła.
- Panie prezesie, proszę pozwolić przedstawić sobie osobiście jednego z naszych
najlepszych pracowników. Pan Paweł Filipowski z oddziału dyrektora Kotasa. Dziesiąty
w rocznym rankingu sprzedawców, po pół roku pracy dla nas.
83
8
Prezes Kocinski – starszy pan, ubrany w niemodny chociaż na pewno bardzo drogi
garnitur, podał Pawłowi rękę i niespodziewanie mocno potrząsnął.
- Tak, tak, widziałem. Gratuluję panu – powiedział kalecząc język – ja też tak
zaczynałem. W pierwszym roku miałem bonus za … jak to się mówi … wydajność. To
było czterdzieści lat do tyłu, w Ameryce. Po dwóch latach pracy zarabiałem już tyle, że
mogłem się ożenić. Stać mnie było na utrzymanie rodziny, forda i domek na … raty.
Teraz, wy młodzi możecie zrobić to samo tu, w Polsce.
- Pan Paweł na pewno skorzysta z tej szansy – wtrącił się Kotas, aby zwrócić na
siebie uwagę – staramy się w oddziale stworzyć mu jak najlepsze warunki do pracy i
rozwoju, prawda panie Pawle?
- Tak, oczywiście – odpowiedział machinalnie, bez zastanowienia. Ciekawe co
powiesz po przeczytaniu mojego wniosku o awans? – pomyślał.
Prezes poklepał go przyjaźnie po ramieniu i ruszył w kierunku wyjścia, a za nim
całe towarzystwo,
Impreza powoli się kończyła. Po wyjściu prezesa i członków zarządu sporo osób
zdążyło się nieźle wstawić i przeszło do baru nocnego żeby kontynuować zabawę. Paweł
porozmawiał jeszcze chwilę z Jasińskim, który ponaglał go żeby szybko składał wniosek
o awans i wyszedł przed hotel. Padał drobniutki deszcz i było ciepło. Nie chciało mu się
wsiadać do samochodu i jechać w nocy do domu, ale nie miał wyjścia – obiecał Maryli,
że wróci zaraz po bankiecie. Po tej kradzieży nie lubiła sama zostawać na noc.
Zauważył Agatę, która wsiadała z kimś do taksówki. Wydawało mu się, że to
któryś z pracowników centrali i to chyba zajmujący wysokie stanowisko, bo siedział
podczas wieczoru blisko prezesa.
- Agata złożyła podanie o przeniesienie do centrali. Teraz pracuje nad jego
pozytywnym rozpatrzeniem. Patrz i ucz się! – rzucił Marcin, który wyszedł zaraz za nim.
- Obawiam się, że na moje wdzięki nikt by nie poleciał – odpowiedział Paweł,
odwracając się. – Poza tym, ja nie chcę przenosić się do centrali.
- Ale masz chyba jakieś plany co? Jasiński to twój dobry znajomy? – Marcin
przyglądał mu się uważnie.
- Nie. Poznaliśmy się na szkoleniu i tyle. Byłeś tam przecież. No, muszę jechać, bo
mam kawał drogi do domu. Miłego weekendu. Dobranoc.
Podał rękę Elżbiecie i przeszedł na drugą stronę ulicy, gdzie miał zaparkowany
samochód. Pytanie Marcina wytrąciło go trochę z równowagi. Myślał, że nikt nie
84
8
dostrzega jego bliskich kontaktów z Jasińskim, a tymczasem było inaczej. Pewnie
dziesiątki par oczu obserwowały dokładnie każdy ich ruch, gest i grymas twarzy. Kotas
też już raczej się czegoś domyśla. Potrzebował trochę czasu, żeby się zastanowić jakie to
może mieć konsekwencje. Po drodze o tym pogłówkuję, pomyślał wsiadając do auta.
23.
Obudził się około południa. Nocny powrót, po emocjach wieczoru w Warszawie,
był bardzo męczący. Dojechał do domu około drugiej, niemal zasypiając nad kierownicą.
Po drodze doszedł do wniosku, że nie ma co czekać. Trzeba atakować, to znaczy
składać wniosek o awans. Jasiński naglił, a Kotas i tak prawdopodobnie już wyczuwał,
że coś się święci. Paweł uznał, że gra w otwarte karty będzie w tej sytuacji najlepsza. Po
wyróżnieniu w Marriotcie czuł, że jego pozycja bardzo się poprawiła. Nie sądził żeby
Kotas próbował teraz stopować rozwój swojego najlepszego pracownika. Poza tym nie
chciał aby dyrektor miał pretensje, że coś knuje za jego plecami. Czuł się nie najlepiej w
roli konspiratora. Gdyby nie zaangażowanie Jasińskiego pewnie porzuciłby projekt
szybkiego awansowania. Mimo tego, że jego motywacja do pracy oparta była na wizji
zajmowania coraz wyższych stanowisk, to jednak nie chciał iść po trupach. A już na
pewno nie po swoim.
Po południu wybierał się do szwagra, żeby dowiedzieć się trochę więcej o firmie
„Wiktoria”. Przy okazji chciał napisać na komputerze pismo do Kotasa. Swojego jeszcze
się nie dorobił. Stać go było na taki zakup, ale czekał na obiecane przez centralę laptopy
dla najaktywniejszych.
Maj był tego roku bardzo ciepły. Paweł poszedł piechotą. Postanowił częściej
korzystać z własnych nóg, bo zaczął przybierać na wadze. Wyszedł przed dom i spojrzał
za siebie. Remonty na zewnątrz właściwie dobiegły końca i dom zmienił się nie do
poznania ale ich oszczędności zmalały prawie do zera. Maryla miała jeszcze zamiar
uporządkować i urządzić ogród – przynajmniej od ulicy, ale na wynajęcie profesjonalisty
już nie mieli pieniędzy, a byle kogo nie chciała brać. Chwasty pleniły się jak chciały.
Równe grządki, które tu kiedyś pojawiały się na wiosnę, odeszły w zapomnienie. Paweł
nie miał teraz czasu na uprawianie warzyw. Maryla stwierdziła, że to już nie ma sensu -
warzywa w sklepach jakoś bardzo potaniały. Była też inna przyczyna. Maryla nie miała
ochoty grzebać się w ziemi i chować za siebie zaniedbanych dłoni i paznokci. Często
85
8
spotykała się z koleżankami i nie mogła pozwolić, aby jej nowy wizerunek coś zakłócało.
Teraz była kimś.
Spacer w słoneczne popołudnie był bardzo przyjemny. Paweł szedł niespiesznie,
rozmyślając nad treścią pisma, które chciał złożyć w oddziale. Dobierał w myślach słowa
tak, aby nie zabrzmiały zbyt napastliwie. Chciał tak skonstruować pismo żeby z jego
treści wynikało, że ma na uwadze przede wszystkim dobro firmy. Zauważył, że taka
uwaga skutecznie poprawia pozycję we wszelkich rozmowach z dyrektorem. Postanowił
użyć małego podstępu, to znaczy zasugerować Kotasowi, że chce zostać managerem po
to, żeby budować silną grupę agentów na swoim terenie. To powinno uspokoić
dyrektora. Możliwość zbudowania takiej grupy była bardzo mała. Ze względu na
rolniczy charakter okolicy – praktycznie niemożliwa. Chętni do pracy pewnie by się
znaleźli, ale z klientami było zdecydowanie gorzej. Paweł musiał się naprawdę ostro
najeździć żeby zdobyć tą ilość kontraktów, którą co miesiąc realizował. Poza tym miał
bardzo dobre dwa źródełka – Waldka i panią Basię z banku spółdzielczego. Wprawdzie
dyrektor nie wiedział o tym, ale przecież nie był głupi. Na pewno zdawał sobie sprawę,
że z każdą następną osobą w tej okolicy Paweł będzie musiał podzielić się bardzo
ograniczoną grupą klientów. Paweł liczył na to, że Kotas pójdzie tym tokiem
rozumowania i pozwoli mu jakiś czas – bezsensownie w jego mniemaniu – powalczyć. W
tym czasie Jasiński powinien zadziałać. Aż się uśmiechnął, tak mu się spodobał własny
podstęp. Ostatecznie, co za różnica jakie intencje przyświecały Jasińskiemu, skoro
można było na nich wyjechać na dyrektorski stołek i do tego firma rzeczywiście na tym
zyskiwała. Kotas trochę tracił, ale przecież radził sobie i tak zanim Paweł zaczął
pracować dla niego. Poradzi sobie także kiedy odejdzie. Trzeba odrzucić głupie
skrupuły, pomyślał Paweł.
Dwie, idące z naprzeciwka młode kobiety uśmiechały się i strzelały do niego
oczami. Prezentował się teraz zdecydowanie lepiej niż rok temu. Maryla dbała o to, żeby
wyglądał elegancko. Kosztowało go to nieco nerwów, bo nienawidził robienia zakupów,
ale rozumiał, że jego wygląd ma duże znaczenie w kontaktach z klientami, więc w miarę
spokojnie znosił niekończące się przymiarki marynarek, spodni i butów. Teraz wyróżniał
się na szarej ulicy Dąbrówki. Nawet Waldek przestał robić „dowcipne” uwagi na temat
jego stroju.
Po kilkunastu minutach marszu dotarł do niewielkiej uliczki w centrum miasta,
gdzie mieszkał szwagier. Z ulicy dom wydawał się mały ale w rzeczywistości mieścił,
86
8
oprócz mieszkania właścicieli, szwalnię i kilka sporych magazynów. Był bardzo
rozbudowany po niewidocznej z ulicy stronie posesji. Budynek otaczał wysoki
drewniany parkan, zasłaniając wszystko przed ciekawskimi. Na podjeździe stało stalowe
Volvo. Niedawny nabytek.
Drzwi otworzyła Teresa. Waldek był zajęty w szwalni. Zrobiła Pawłowi kawę i
jakiś czas gawędzili o niczym. Rozmowa nie kleiła się, bo nie mieli za bardzo o czym
rozmawiać. Teresa siedziała całe dnie w domu, nie miała żadnych zainteresowań,
zajmowała się przede wszystkim kuchnią i wychowaniem syna. Lubiła oglądać telewizję.
Ubierała się w drogie ciuchy ze znanych firm, ale pokazywała się w nich tylko od święta.
Pomimo lekkiej nadwagi i nieciekawej fryzury była dość atrakcyjna. Miała regularne rysy
i miły uśmiech. Paweł skonstatował, że mimo przekroczonej dawno trzydziestki wygląda
młodziej od Maryli. Było w niej coś takiego, że mimowolnie wodził oczami, kiedy
kręciła się po mieszkaniu.
Wreszcie pokazał się Waldek, ale tylko na chwilę. Włączył Pawłowi komputer,
złapał kanapkę zrobioną przez Teresę i pobiegł z powrotem. W drzwiach krzyknął, żeby
Paweł poczekał aż skończy.
- Co on tak lata? – zapytał Paweł.
- Overlock się zepsuł, a nasz mechanik wyjechał na weekend. Waldek musi sam
naprawić, bo teraz szyją prawie bez przerwy. Jakieś pilne zamówienie. Ohydne, że aż
patrzeć się nie chce. Nie wiem kto to kupuje?
Paweł zabrał się do pisania pisma do Kotasa. Zastanawiał się nad każdym zdaniem,
obracając go w myślach kilka razy. Ogólną koncepcję miał przygotowaną, a teraz chciał
ją ubrać w takie słowa, aby całość wyglądała możliwie rzeczowo, beznamiętnie i
profesjonalnie.
Po niecałej godzinie pracy uznał, że efekt jest zadowalający i wydrukował pismo w
trzech egzemplarzach. Pierwszy dla Kotasa, drugi dla Jasińskiego, a trzeci dla siebie.
Tymczasem Waldek uporał się z awarią maszyn i wrócił do mieszkania. Teresa
podała kolację i zasiedli do stołu.
- To opowiedz trochę więcej o tej „Wiktorii” – zagadnął Paweł, kiedy zaspokoili
pierwszy głód.
- Właściwie powiedziałem ci prawie wszystko przez telefon – odpowiedział
Waldek z pełnymi ustami.
- Prawie?
87
8
- No tak. Sprawa wygląda tak jak ci już mówiłem. Facetowi udało się zdobyć
kontrakt na szycie koszul dla Bundeswehry. Pierwsze dostawy mają ruszyć jesienią. Ma
zamiar kupić halę produkcyjną w Łodzi albo okolicy i kompletnie ją wyposażyć.
Wspominał coś o wydatkach rzędu dwóch milionów złotych.
- Ładna sumka – zauważył Paweł.
- Prowizja też ładna. Policzyłeś szybko, ile to jest dwa procent od dwóch
milionów. Czterdzieści tysięcy! – Waldek odłożył sztućce i patrzył uważnie na Pawła.
- No dobrze, a co ten gość ma? Przy takiej dużej kwocie Financial Brokers na
pewno zażąda jakiegoś dodatkowego zabezpieczenia. – Paweł nie wyglądał na specjalnie
podekscytowanego wysokością prowizji.
- Tutaj dochodzimy do sedna sprawy. Oficjalnie, ten gość jest właścicielem
przeciętnie prosperującej firmy krawieckiej… – Waldek zawiesił głos.
- A nieoficjalnie? – zapytał obojętnie Paweł i nałożył sobie trochę sałatki z
pomidorów.
- Naprawdę to on ma potężne dochody, które w zupełności wystarczyłyby mu na
zakup tej hali, maszyn i całej reszty.
- To po jaką cholerę zawraca sobie głowę jakimiś leasingami? – zdziwił się Paweł.
Waldek wrzucił sobie na talerz potężną porcję sałatki jarzynowej, do tego kilka
grubych plastrów szynki.
- Problem w tym, że jego dochody pochodzą… mówiąc oględnie… z nielegalnego
źródła – objaśnił, przełykając kolejne kęsy.
- Aha, rozumiem. Pralnia – zauważył domyślnie Paweł
- No właśnie. Ładnie to ująłeś. On chce wyprać swoje pieniądze w tej szwalni.
Dlatego potrzebuje twoich usług.
- A czym on się naprawdę zajmuje? – zapytał Paweł.
- Prawdopodobnie alkoholem albo narkotykami, ale nie wiem na pewno i nie chcę
wiedzieć. Taka wiedza jest czasem zbyt kłopotliwa. Na pewno jest wypłacalny – Waldek
mówił spokojnie, bez emocji, jakby rozmawiali o producencie zielonego groszku.
- To fajnie, ale trzeba jeszcze przekonać o tym mój dział akceptacji kontraktów, a
dla nich liczą się tylko konkrety – zasępił się Paweł.
- To wymyśl coś. Może jakieś poręczenie? – podrzucał Waldek.
- Muszę przemyśleć to na spokojnie i skonsultować się ze swoim managerem. Nie
mogę brać na siebie odpowiedzialności za zawarcie kontraktu z jakimś gangsterem.
88
8
- Nie przesadzaj! To nie żaden gangster. Po prostu źródła jego dochodów są raczej
niekonwencjonalne.
Paweł popatrzył uważnie na Waldka i zastanawiał się czy szwagier rzeczywiście
mówi to, co myśli, czy to kolejny spektakl. Niekonwencjonalne źródła dochodów,
niekonwencjonalne załatwianie kontraktu, a potem całkiem konwencjonalnie
zmasakrowane zwłoki w krzakach, pomyślał i wzdrygnął się.
- W każdym razie bierz się szybko do roboty, bo klient ma mało czasu i jeszcze
znajdzie sobie leasing gdzie indziej – odezwał się Waldek, ignorując całkiem obiekcje
szwagra. Wstał i wyjął z szuflady biurka białą wizytówkę.
- Tutaj masz nazwisko i telefon do niego.
Teresa wyszła do kuchni po ciasto. Paweł wziął do ręki niewielki kartonik, na
którym widniał napis: Firma „Wiktoria” – Adrian Makowski. Pod spodem łódzki adres i
telefon. Ręcznie, drobnym kobiecym pismem, dopisany był numer telefonu
komórkowego.
Waldek nałożył sobie na talerz kolejną sporą porcję. Paweł przyglądał się jak
pochłania jedzenie, prawie bez gryzienia. Całkiem jak zwierzę, pomyślał. Głośno
powiedział:
- Masz niezły spust. Nie boisz się, że przy takim żarciu będziesz niedługo nosił
wielki śmietnik przed sobą. Teresa nie będzie z tego chyba zadowolona.
- Będzie, będzie. Ona bardziej niż moim brzuchem interesuje się tym co jest pod
nim i tym, żeby co tydzień dostać tyle kasy, żeby nie musiała się zastanawiać nad
sposobem jej wydania. Staram się zaspokoić jej zainteresowania, a w zamian chcę tylko
żeby w domu było czysto, jedzenie na czas, a dzieciak był najedzony, ubrany i nie
zawracał mi dupy, kiedy jestem zajęty – nienaturalnie pewnym tonem perorował Waldek.
Ostatnie słowa wymówił ciszej. Teresa wracała już z ciastem.
- Bardzo zdrowe zasady – zauważył ironicznie Paweł.
Waldek nic nie odpowiedział. Jakiś czas w milczeniu jedli placek.
- Aha. Jeszcze jedno – powiedział Waldek. – Chciałem zapytać, czy miałbyś
możliwość wypłacić mi z góry moją działkę za „Wiktorię”. Albo chociaż jakąś sporą
część. Muszę kupić nowy overlock, bo ten, który mam, już się sypie.
- Jedna trzecia od czterdziestu tysięcy to jest około trzynaście trzysta trzydzieści
trzy – policzył szybko Paweł.
89
9
- Może być trzynaście trzysta. Niech będzie moja strata. Będziesz miał tyle
gotówki?
- Nie wiem. Muszę się zapytać Maryli. Ona kontroluje stan naszego konta.
Ostatnio sporo wydała na remont domu. Do tego to włamanie. A co będzie jak gość się
rozmyśli albo przestanie płacić w trakcie umowy?
- Nie przestanie. Raczej będzie chciał szybko was spłacić, żeby nie tracić pieniędzy
na odsetki. Z tego co słyszałem, chce się wycofać z lewych interesów i między innymi
dlatego inwestuje w legalną firmę. A zresztą, jakby co, to ci oddam kasę – zapewnił
Waldek.
- Jak kupisz ten overlock, to nie będziesz miał z czego – zauważył sucho Paweł.
- Słuchaj ! Czy ja ci odmawiałem kiedy chciałeś pożyczyć Żuka, Omegi albo trochę
forsy, bo szmaty się nie sprzedawały? Czy nie podrzucam ci co miesiąc kilku niezłych
klientów? Czy nie daję ci teraz możliwości zarobienia prawie trzystu baniek na jednym
kontrakcie? Kto wie czy nie będzie następnych takich samych. Czy to wszystko za mało,
żebyś raz ty mi pomógł, kiedy jestem w potrzebie? – Waldek aż podskakiwał na krześle.
- Nie denerwuj się – uspokajał go Paweł – Ja tylko głośno myślę. Sądzę, że nie
będzie problemu, jeśli tylko będziemy dysponować taką sumą. Zaraz po podpisaniu
umowy z „Wiktorią” jakoś przekonam Marylę. Żeby się tylko ten Makowski nie
rozmyślił.
- To już twój problem.
Waldek uśmiechnął się pod nosem. Na ogół dostawał to co chciał, a z Pawłem szło
mu wyjątkowo łatwo. Wystarczył lekki nacisk i szwagier pękał jak rozgrzany balon.
Paweł nie chciał dyskutować z Waldkiem na temat pieniędzy. W gruncie rzeczy
było mu wszystko jedno czy zapłaci mu z góry czy nie. Tych spraw pilnowała Maryla i to
ona decydowała o tym na co wydać zarobione przez niego pieniądze. Paweł bardziej
cieszył się kontaktem z ludźmi i tym, że był doceniany jako dobry agent. I to może
właśnie była jedna z przyczyn łatwości z jaką radził sobie ze znajdowaniem nowych
klientów i namawianiem ich do korzystania z usług Financial Brokers. Był sobą i dobrze
się bawił.
24.
90
9
Sklep funkcjonował praktycznie na granicy opłacalności. Otwarty był wtedy kiedy
Gacek miał na to ochotę, bo nikt go nie kontrolował. Towaru było teraz mało i rzadko
go uzupełniano. Maryla całkiem straciła serce do handlu. Lato zaczynało się znowu
upalnie i ludzie zrzucali ubrania. Paweł podejrzewał, że niektórzy klienci przychodzą
tylko po to, żeby podyskutować z Jarkiem albo posłuchać jak on kłóci się z innymi. Miał
zwyczaj rzucać jakąś bardzo kontrowersyjną uwagę i czekać na reakcję zagadniętego,
który nieświadomy pułapki próbował oponować i wpadał w sidła.
Paweł był raz świadkiem, kiedy do sklepu weszła znana wszystkim w mieście
dewotka. Gacek zagadnął ją na początek delikatnie, z niewinnym uśmiechem na twarzy:
- Słyszała pani? Podobno nasz proboszcz przegrał ostatnio w karty dużo pieniędzy.
- Ludzie różne rzeczy wygadują. To plotki – odparła spokojnie zagadnięta.
- No wie pani, każda plotka ma w sobie trochę prawdy. W zeszłym roku widziano
go w Kołobrzegu na plaży, z jakąś kobitką – kontynuował podjudzanie Gacek.
- Co pan bzdury wygaduje? – Klientka zaczynała się denerwować – Nie był w ogóle
w żadnym Kołobrzegu.
- A skąd pani wie!? Normalny mężczyzna potrzebuje takich rzeczy!
Tu nastąpił krótki, ale szczegółowy wykład na temat potrzeb mężczyzn, którego
babka wysłuchała z rozszerzonymi oczami i rumieńcami na twarzy, po czym wyszeptała:
- Panie, pan się chyba Boga nie boi?
- Ja się boję, ale czy czarni się boją to nie wiem. Niech pani popatrzy….
Tu Gacek, udając bardzo zdenerwowanego, zaczął wyliczać, prawie krzycząc,
wszystkie prawdziwe i na poczekaniu wymyślone grzeszki księży z okolicznych parafii.
To już przerastało wytrzymałość psychiczną kobiety, która złapała torby i wypadła na
ulicę mrucząc pod nosem jakieś przekleństwa. Gacek ze śmiechu o mało nie położył się
na podłodze. Kilku przygodnych świadków też. Paweł nie był zbyt zadowolony z takiego
traktowania klientów, ale wpadłszy do sklepu na chwilę nie miał czasu na dłuższe
dyskusje. Rzucił tylko, że to chyba nie przysporzy klientów i wyszedł nie czekając na
odpowiedź.
Wieczorem rozmawiał z Marylą na ten temat i dowiedział się więcej szczegółów o
działalności ich krewkiego sprzedawcy. Okazało się, że ludzi o poglądach lewicowych
ma zwyczaj informować o wspaniałych planach budowlanych proboszcza, klientów o
poglądach prawicowych prowokuje uwagami typu : „jak to dobrze było za komuny”, a
91
9
kierowców stojących na postoju taksówek pyta czy wiedzą, jakie spustoszenie czyni
motoryzacja w przyrodzie?
- Nie wiesz, po co on to robi? – zapytał Marylę przy kolacji.
- Zdaje się, że po prostu chce zwrócić na siebie uwagę – odpowiedziała.
- To mu się doskonale udaje, ale w ten sposób stracimy ostatnich klientów. Nikt
nie będzie chciał wejść do sklepu, w którym sprzedawca tylko czeka żeby sprowokować
kłótnię.
- Zapomniałeś kochanie, że ty też na kacu miałeś zwyczaj opieprzać klientów, a
mimo to dalej przychodzili i kupowali u nas – oponowała z uśmiechem Maryla.
- Ale chyba przyznasz, że czym innym jest zwrócenie uwagi, nawet niezbyt
delikatne, namolnej klientce, która dziesiąty raz pyta o to samo, a co innego napadać na
ludzi dla zabawy, żeby zwrócić na siebie uwagę? Jeśli chłopak ma jakieś problemy to
niech może idzie do psychologa. Wyjdzie taniej. Przynajmniej dla nas. Poza tym jak
proboszcz dowie się co w naszym sklepie się o nim mówi to nas obłoży ekskomuniką.
- Nie żartuj! – obruszyła się Maryla.
- No może trochę przesadziłem, ale nie podoba mi się to, co Jarek robi. To nie jest
uczciwe, ani wobec tych ludzi, ani wobec nas. Poza tym, czy to ci się nie wydaje dość
dziwne, że on pracuje u nas za takie grosze? Dzisiaj słyszałem jak dawał babce taki
wykład, że profesor by się nie powstydził. Czy on czegoś nie ukrywa przed nami?
Maryla wzruszyła ramionami. Obserwowała Pawła spod oka. Wydawał jej się jakiś
dziwny. Nie rozumiała, dlaczego tak go denerwuje taki drobny incydent. Całymi
tygodniami nie interesował się sklepem, a tu nagle wyjeżdża z pretensjami. Wyczuwała
jakąś głębszą przyczynę zdenerwowania męża. Postanowiła delikatnie wybadać sprawę.
Jednak rozmowa potoczyła się nie całkiem po jej myśli.
- Jaki kolor ścian w sypialni wybierzemy? – rzuciła przymilnym tonem, nie
oczekując odpowiedzi, bo już dawno ustaliła te sprawy z malarzami.
- Wszystko jedno. Stary kolor mi odpowiadał. Nie widzę sensu w zmienianiu go.
W ogóle nie widzę sensu w tych wszystkich remontach – odpowiedział rozdrażnionym
tonem.
- Nie chcesz, żeby nasz dom wyglądał lepiej? Przecież tynki na zewnątrz już się
sypały ze ścian – oponowała rzeczowo.
- Zgadza się. Rozumiem, że tynki i płot wymagały naprawy, ale ty masz zamiar
zrobić z tego domu jakiś pałac. Po co? Żeby szpanować przed swoimi kumpelkami?
92
9
- No wiesz! – zaperzyła się.
- Co, no wiesz!? Przecież widzę jak się tu schodzą i włażą w każdy kąt. Wszystko
zobaczą i skomentują. A potem pójdą gdzie indziej i obrabiają ci tyłek ile wlezie. A ja na
to zasuwam od rana do wieczora. Żeby twoje koleżanki miały o czym gadać.
Maryla nic nie odpowiedziała. Ta dyskusja nie miała sensu. Próba odpowiadania na
jego głupie uwagi mogła tylko doprowadzić do kłótni. Nie chciała się z nim kłócić.
Po kolacji położyła dzieci do łóżek, posprzątała w kuchni i usiadła koło Pawła, który coś
tam pisał w swoim notesie. Jeszcze raz zaryzykowała rozmowę. Starając się zachować
obojętny ton, zaczęła mu zadawać pytania o pracę. Z początku odpowiadał półgębkiem,
ale po pewnym czasie rozruszał się. Zaczął szeroko opowiadać o swoich szansach na
awans. Dał jej do przeczytania pismo do Kotasa. Potem wspomniał o planowanym
planowanym kontrakcie z firmą „Wiktoria” i o tym, że Waldek chce pieniądze z góry.
Maryla popatrzyła na jego zmęczoną twarz i doszła do wniosku, że ta cała nerwowość
wynika z przemęczenia i stresów. Należy mu się jakiś odpoczynek. Postanowiła
pomyśleć o jakichś wakacjach, chociażby dla Pawła, bo po odliczeniu prowizji dla
Waldka z pieniędzmi nie powinno być jakiś czas za dobrze. Sama nie lubiła nigdzie
wyjeżdżać. Najlepiej czuła się w swoim domu i jeśli nie liczyć wypadów do Gdańska na
zakupy i kilku wycieczek szkolnych nigdzie poza Dąbrówką nie była. Wydawało jej się,
że wyjazdy na wakacje do znanych kurortów w Polsce to wyrzucanie pieniędzy. Ten sam
klimat, te same rzeczy w sklepach. Kiedy chciała się w lecie wykąpać jechała z dziećmi
nad jezioro. Było tylko kilka kilometrów od Dąbrówki. Ciepłe kraje uważała za zbyt
drogie i zbyt gorące, poza tym nie mówiła żadnym obcym językiem. Jej potrzeby
zwiedzania i podróży zaspokajał w zupełności National Geografic Chanel. Pakiet
cyfrowej telewizji kupiła z pierwszej prowizji Pawła. Przy tym jednak rozumiała, że
intensywny tryb życia i ciężka praca męczą go i najlepszy byłby jakiś daleki wyjazd.
Odpoczynek od pracy i codziennych problemów. Wypad na ryby w niedzielę, to za mało.
Trzeba będzie wysupłać trochę pieniędzy i posłać go gdzieś na tydzień lub dwa,
pomyślała. Najwyżej umówi się z malarzami, że zapłaci trochę później. Potem zaczną
wpływać prowizje za tą firmę z Łodzi i jakoś będzie.
Gacek przyniósł pieniądze ze sklepu i coś zwlekał z wyjściem.
- No co tam? – zagadnęła go Maryla.
- Był tu ten głupi posterunkowy? – odpowiedział pytaniem.
- Nie. Bo co?
- Był dzisiaj w sklepie. Pytał o to włamanie i co ja w tym czasie robiłem.
- Tak? I co mu powiedziałeś?
- Prawdę. Byłem u kolegi cały wieczór.
- To o co chodzi? Jaki masz problem? – nacisnęła zniecierpliwiona Maryla.
- Wyszedł trochę zdenerwowany – odpowiedział cicho Gacek.
- Bo…?
93
9
- Zapytałem go czy zdaje sobie sprawę, że policja to aparat ucisku obywateli przez
państwo. No i … trochę o tym … podyskutowaliśmy.
Maryla nie mogła powstrzymać śmiechu. Paweł przyglądał się Gackowi i myślał o
tym, że te pytania świadczą o inteligencji chłopaka. Nie był wcale taki głupi, na jakiego
wyglądał albo może pozował.
- Skąd u ciebie takie problemy Jarek? – zapytał spokojnie. – Po co denerwujesz
tych wszystkich ludzi?
- To dla ich dobra. Chcę im uświadomić jak bez sensu żyją. – Gacek powiedział to
takim tonem jakby odpowiadał na pytanie o rzecz oczywistą.
- Myślisz, że masz do tego prawo? A ty sam żyjesz z sensem? Co osiągnąłeś? Do
czego doszedłeś? – Paweł sam by zaskoczony swoją napastliwością.
- Ja uważam, że w ogóle życie nie ma sensu. Ale jeśli już tu jestem na tym świecie,
to nie zamierzam stracić życia na jakieś bzdury. Co osiągnąłem? Osiągnąłem spokój
umysłu. Do czego doszedłem? Do słusznych wniosków.
- Co ty pieprzysz? Do jakich słusznych wniosków? – Paweł trzęsącą ręką zapalił
papierosa. Nie mógł opanować zdenerwowania i to go jeszcze bardziej wyprowadzało z
równowagi.
- A pan do czego doszedł? – zaperzył się Jarek. Nastroszył się jak kogut przed
walką.
- Gówno cię to obchodzi! – warknął Paweł już całkiem wściekły.
- Uspokójcie się! – wtrąciła się Maryla. – Idź już do domu i nie psuj ludziom
nerwów, a swoje przemyślenia zostaw dla siebie.
- Pytają to odpowiadam – odszczeknął się jeszcze Jarek i wyszedł, energicznie
zamykając drzwi.
Maryla popatrzyła na Pawła. Co go tak rozjuszyło? Właściwie to chciało jej się
trochę śmiać. Trafił swój na swego. Paweł już zapomniał jak głosił podobne poglądy.
Teraz się wścieka ale jeszcze niedawno sam dawał jej podobne wykłady na temat sensu
życia. Na kogo on się naprawdę zezłościł? Na Gacka czy na samego siebie? I dlaczego?
25.
Dobromir Kotas przeglądał ostatnie rankingi i czuł się coraz bardziej rozdrażniony.
Parę dni po wielkich pochwałach za poprzedni rok okazało się, że po podliczeniu
pierwszego półrocza tego roku był daleko z tyłu za innymi oddziałami. Musiał coś
94
9
zrobić. Nie miał zamiaru tkwić w tym zasranym miasteczku do samej emerytury. Miał
zamiar wrócić do Warszawy jak najszybciej się da. Potrzebował do tego sukcesu.
Miejsca w centrali były dla swoich albo dla szczególnie aktywnych i zdolnych. Niestety
pomimo dużych wysiłków nie należał do „swoich”. Awansował szybko dzięki
wyjątkowemu zbiegowi okoliczności. Szczęśliwemu zbiegowi okoliczności. Tak myślał
początkowo, teraz widział, że wyjechać było łatwo, ale powrót okazał się jak
wspinaczka na trudny szczyt. Nie wystarczyło wydzwaniać do centrali parę razy w
tygodniu i pokazywać się raz albo dwa w miesiącu. O wiele ważniejsze były nieformalne
kontakty z pracownikami centrali, przypadkowe spotkania z prezesem na korytarzu,
nawet zdawkowe pogawędki z dyrektorami działów. Teraz żałował, że opuścił
warszawski oddział Financial Brokers. Tam miałby więcej okazji do pokazania się.
Nie miał już tyle energii co kiedyś i trudniej było mu pracować non stop na pełnych
obrotach. Dobiegał dopiero pięćdziesiątki, ale ostatnie lata były wypełnione pracą po
kilkanaście godzin na dobę, prawie bez przerwy. Miał kłopoty z sercem. Doprowadził do
rozpadu swojego małżeństwa. Żona nie chciała się przeprowadzać poza Warszawę, a
dwaj ich synowie już dawno przestali się interesować zapracowanym ojcem. Teraz mieli
już swoje rodziny i swoje problemy. Jeden w Kanadzie, a drugi w Krakowie. Zresztą nie
chodziło o odległość. Każdy z nich miał adres e-mailowy. Poza zdawkowymi życzeniami
świątecznymi, nigdy jednak nie napisali do siebie ani słowa.
Zatracił się jakoś w tym wszystkim. Pieniędzy miał dużo, aż za dużo bo i tak nie
miał kiedy ich wydawać. Poza tym był oszczędny. Kiedy tylko istniała najmniejsza
możliwość, nie płacił. Przesiadywał w oddziale od rana do wieczora. Tutaj jadł, kąpał się
w specjalnie dla siebie przygotowanej łazience. Nawet uprawiał seks.
Wiadomo było, że wszyscy klienci, którzy sami zgłosili się do oddziału byli
obsługiwani przez wyznaczonych konsultantów. To było wyróżnienie. Często bardzo
intratne wyróżnienie. Mężczyźni – agenci musieli zasłużyć absolutną lojalnością wobec
szefa. Kobiety – agentki – ciałem. Sam się dziwił, że było tyle chętnych. Zlatywały się do
pieniędzy jak ćmy do świateł pędzącego samochodu. Już dawno przestało go to bawić.
Jedna Agata jakoś go jeszcze rajcowała. Nigdy jednak nie udało mu się namówić jej do
spędzenia wspólnej nocy. Kiedyś wprost jej to zaproponował i otrzymał, tak samo
wprost, odmowną odpowiedź. Przeszli nad tym do porządku dziennego i oboje udawali,
że rozmowy nie było.
95
9
Czuł, że musi wrócić do Warszawy, albo zgnuśnieje tu jak jakiś dowódca
prowincjonalnego garnizonu. Potrzebował spektakularnego sukcesu, który zwróci
uwagę tych palantów z centrali. Nacisnął klawisz interkomu.
- Pani Agato, proszę wezwać do mnie Marcina Króla.
Pukanie do drzwi zabrzmiało prawie natychmiast. Widocznie Marcin był w
sekretariacie. Wszedł z notatnikiem w ręku. Kotas bez słowa pokazał mu fotel i wręczył
faks z ostatnimi rankingami. Marcin usiadł i zagłębił się w lekturze. Zbyt długo jak na
cierpliwość dyrektora.
- No i co o tym myślisz? – Kotas przerwał denerwującą ciszę.
- No cóż…nie wygląda to za dobrze – ostrożnie odpowiedział Marcin.
- Beznadziejnie! Fatalnie! Po prostu do dupy! Jesteśmy na ostatnim miejscu i to
daleko w tyle za resztą. Możesz mi powiedzieć co według ciebie się dzieje?
- No cóż… mogę mówić tylko za siebie i swoją grupę – odparł tym samym
ostrożnym tonem.
- No to mów, proszę bardzo, słucham. Please. – Kotas o mało nie przewiercił go
wzrokiem.
- U mnie nie jest tak źle – rozpoczął Marcin, a dyrektor zmarszczył brwi, jakby nie
wierząc w to co słyszy.
- Grupę mam stabilną. Od lipca zeszłego roku do dzisiaj przyjąłem siedem osób i
zwolniłem pięć. Bilans mam dodatni, unit powiększył się o dwie osoby. Bzdęga i
Filipowski – kontynuował.
- Bzdęga do odstrzału. Ciągle mamy jakieś problemy z jego klientami. Nie wiem
gdzie on wynajduje takie kreatury. Poza tym pracuje bardzo, bardzo słabo. Dwie, trzy
marniutkie umowy w miesiącu. To za mało.
- Ja bym go nie zwalniał. Zawsze jednak coś robi – oponował spokojnie Marcin.
- Pogarsza ci statystykę. Ale jak chcesz, twój unit – twoja sprawa. – Kotas rozłożył
ręce w geście rezygnacji.
- Za to Paweł Filipowski jest niezły. Od początku tego roku regularnie robi
największy obrót w oddziale.
Marcin zajrzał do swojego kalendarza.
- Od dwóch miesięcy dostaje prowizję powyżej dziesięciu tysięcy złotych –
kontynuował. – Dociera do coraz większych firm. Ostatni raz taką dynamikę sprzedaży w
naszym oddziale miał Kuba Ferenc, dwa lata temu.
96
9
- Tak, pamiętam. Ferenc. Był niezły. Donosy też mu wychodziły nieźle. Dobrze, że
się go pozbyliśmy. Ten Filipowski też nie jest takim niewiniątkiem, na jakiego wygląda.
Zdaje mi się, że coś kombinuje z Jasińskim. Musisz z nim porozmawiać po przyjacielsku
i wybić z głowy głupie pomysły.
Marcin skinął głową w milczeniu i coś zapisał w notesie.
- No dobrze, ty wyglądasz nieźle. Ale co z pozostałymi? Musimy coś wymyślić,
żeby wreszcie ruszyli tyłki. Masz jakiś pomysł? Some idea?
- Zaczyna się okres urlopów… – Marcin umilkł i zastanawiał się jak to ująć, żeby
nie zdenerwować dyrektora. Lato zawsze było słabe pod względem sprzedaży. Dopiero
od września obroty wzrastały, osiągając kulminację w listopadzie i grudniu. Wtedy wiele
firm szukało w leasingu możliwości nabicia sobie kosztów i obniżenia podatków.
Oczywiście, dyrektor wiedział o tym doskonale, ale nie przyjmował do wiadomości.
- Masz rację! Genialny pomysł! – Kotas wyrwał go z zamyślenia – Wykorzystajmy
to, że w innych oddziałach nastąpi wakacyjne rozluźnienie i dogońmy ich. Albo jeszcze
lepiej przeskoczmy! Very good! – Aż podskakiwał podekscytowany.
Marcin spoglądał niezdecydowanie. Nie to miał na myśli. Sam chciał trochę
odpuścić w to lato. Cały ubiegły rok i początek tego miał bardzo ciężki i czuł potrzebę
zwolnienia obrotów na jakiś czas. Uśmiechnął się z wysiłkiem i powiedział:
- Niezła myśl, prawda?
- Fantastyczna! Marcin masz ode mnie obietnicę, że po moim awansie do centrali
będziesz tu dyrektorem. Już ja się o to postaram. Ty mi pomóż teraz, a ja pomogę ci
potem.
Marcin zrobił nieokreśloną minę. Zastanawiał się jak ma wpłynąć na agentów ze
swojej grupy, żeby zechcieli popracować jeszcze ciężej niż do tej pory i to w lecie. Był
pewien, że każdy z nich przyjmie to niechętnie. No, może jeden Paweł Filipowski nie.
Ale on pracował równo od roku i systematycznie wspinał się na coraz wyższe obroty.
Jak dobrze nasmarowana maszyna.
Paweł rzeczywiście zatracił się w pracy. Wstawał wcześnie rano, szybko wypijał
poranną kawę, krótko przeglądał notatki i zabierał się do dzwonienia. Z całej swojej
pracy tego nie lubił najbardziej. Umawiania się na spotkanie. Szczególnie ostatnio bardzo
go irytowały te rozmowy i walka z nieracjonalnymi, jak mu się zdawało i głupimi lękami.
Parę razy zdarzyło mu walnąć pięścią w biurko, kiedy w odpowiedzi na propozycję
97
9
niezobowiązującego spotkania słyszał tekst w rodzaju: „Panie! Ja tam w takie coś nie
wierzę” i dźwięk odkładanej słuchawki. Zdawał sobie sprawę z bezsensowności swoich
nerwów. Widział też, że ostatnio złościł się częściej niż przedtem, ale nie potrafił się
opanować. Chciał za wszelką cenę utrzymać się na dotychczasowym, wysokim poziomie
obrotów. Pochlebiało mu zaufanie Jasińskiego i nie chciał go stracić, a poza tym miał
zamiar wskoczyć jeszcze wyżej w rankingu agentów. Na przyszłorocznej konwencji w
hotelu „Mariott” w Warszawie zamierzał odebrać nagrodę za miejsce w pierwszej piątce,
a po cichu marzył nawet o zwycięstwie. Perspektywa przejścia przed najważniejszymi
osobami w firmie w burzy oklasków dodawała mu sił do jeszcze cięższej pracy. I
odbierała spokój.
Nigdy przedtem tak ciężko nie pracował i nie potrafił ocenić czy już wkracza na
niebezpieczne tereny czy jeszcze to wszystko, co robi jest w granicach jakiejś normy.
Czy w ogóle istniały jakieś normy?
Ostrzeżeniem, że coś idzie nie tak było zakończenie spotkania z klientem, który po
raz trzeci nie potrafił się zdecydować, jaką kwotę przeznaczyć na zakup samochodu.
Paweł zareagował w sposób dla niego samego zaskakujący. Po prostu wstał, położył na
stół wizytówkę i z naciskiem rzucił:
- Tu jest mój telefon. Proszę zadzwonić, kiedy będzie pan pewien na sto procent
czego pan właściwie chce. Inaczej tracimy tylko czas. Mój jest na to zbyt cenny.
Kiedy myślał o tym następnego ranka odczuwał coś w rodzaju wyrzutów sumienia.
Zachował się głupio, stracił klienta, zepsuł sobie opinię i to wszystko tylko dlatego, że
się zdenerwował. Nie miał prawa denerwować się na ludzi, dzięki którym zarabiał
pieniądze!!
Ale, z drugiej strony, czy ten dupek miał prawo zabierać mu czas? Wtedy, gdy trzy
razy wysłuchiwał pieprzonych stękań i narzekań mógł sprzedać kilka samochodów i
poprawić swoją pozycję w rankingu!
A jednak to wszystko nie było takie proste. Nigdy przedtem nie złościł się i nie
warczał na klientów. Nawet na piątym spotkaniu w tej samej sprawie.
26.
Kilka dni po rozmowie z Waldkiem i przełamaniu w sobie ostatnich wątpliwości
Paweł zadzwonił do Adriana Makowskiego, właściciela „Wiktorii”. Pod podanym na
98
9
wizytówce numerem telefonu zgłosiła się jakaś kobieta. Chyba żona, pomyślał.
Makowskiego nie było i na razie nie był uchwytny. „Żona” poprosiła Pawła, aby podał
swój numer i obiecała, że przekaże informację jak najprędzej. Makowski oddzwonił za
pół godziny. Po krótkiej rozmowie byli umówieni na spotkanie.
Następnego dnia w porze obiadu Paweł zatrzymał samochód przed okazałym
domem w Pabianicach, którego adres otrzymał we wczorajszej rozmowie. Budynek nie
rzucał się w oczy. Od ulicy oddzielał go wysoki, gęsty żywopłot i dość zaniedbany
ogród. Metalowa furtka z kutego żelaza zaskrzypiała przy otwieraniu niemiłosiernie. Aż
go zęby rozbolały.
Na podjeździe stały dwa samochody. Stary, pordzewiały ford transit i potężne,
granatowe BMW. Na oko, prosto z fabryki. Wzbudzało respekt. Paweł postanowił na
razie nie przejmować się informacjami o nielegalnych interesach Makowskiego. Od tego
jest policja i izby skarbowe, myślał. Obiecał sobie tylko, że nie będzie się starał
doprowadzić do zawarcia umowy za wszelką cenę. Jeśli spotka się z propozycją jakiegoś
fałszowania dokumentów natychmiast delikatnie i taktownie wycofuje się. Nie zamierzał
za bardzo ryzykować.
Do środka wchodziło się po trzech szerokich, kamiennych schodach, których stan
wskazywał na to, że były intensywnie używane i dawno ich nie remontowano. Zamiast
dzwonka, na drzwiach wisiała jakaś kołatka. Delikatnie zastukał. Bez efektu. Zapukał
mocniej. Dalej nic się nie działo. Nacisnął klamkę i wszedł do środka. Znalazł się w
długim korytarzu. Nagle drzwi naprzeciwko otworzyła młoda kobieta, elegancko ubrana
i bardzo ładna. Podeszła do niego i spojrzała pytająco.
- Przepraszam, pukałem, ale… – zaczął się usprawiedliwiać.
- Nic nie szkodzi. Te mury są takie grube, że nic nie słychać. Pan pewnie w
sprawie leasingu? – Taksowała go uważnym wzrokiem.
- Tak. Jestem umówiony z panem Makowskim.
Odwróciła się i bez słowa ruszyła przed siebie. Paweł, idąc obszernym korytarzem,
dyskretnie obserwował jej idealną figurę. Miała bardzo ciemne, prawie czarne włosy,
które nadawały jej twarzy jakiś południowy rys. Otworzyła drzwi do pomieszczenia,
które równie dobrze mogło być salonem jak i gabinetem.
Makowski wyglądał na niewiele starszego od Pawła. Lekko szpakowate skronie i
złoty sygnet na, trzymającej słuchawkę telefonu, dłoni wywoływały wrażenie
dostojności. Siedział za wielkim biurkiem, stojącym w rogu pokoju. Rozmawiał z kimś
99
1
po niemiecku. Ruchem ręki wskazał Pawłowi miejsce na skórzanej kanapie. Kobieta
zapytała, czy może podać coś do picia. Poprosił o kawę i zaczął się dyskretnie rozglądać.
Było coś dziwnego w umeblowaniu tego pomieszczenia. Jakieś wrażenie
tymczasowości. Meble nie były w jednym stylu. Każdy jakby z innej epoki. Zasłony na
oknach lekkie i krótkie, nie pasowały do ciężkawego stylu wyposażenia. Albo są tu od
niedawna, albo nie przejmują się szczegółami, pomyślał Paweł. Obok biurka stały regały
zapełnione segregatorami. Napisy na segregatorach wskazywały, że zawierają
dokumentację firmy „Wiktoria”. Na jednym dostrzegł naklejkę – „Faktury dla <<Polstok
>>sp. z o.o.” Miał wrażenie, że już gdzieś słyszał tą nazwę. Nie miał czasu na
zastanawianie się, bo weszła kobieta, niosąc kawę, którą delikatnie postawiła na bogato
zdobionym stoliku. Pachniała jakimś intensywnym, ale bardzo świeżym zapachem. Paweł
nie mógł oderwać od niej oczu. Kiedy zapytała go czy życzy sobie cukier albo śmietankę
do kawy, zrobiła to miękkim, ciepłym głosem. Poznał, że to ona rozmawiała z nim przez
telefon.
Makowski skończył rozmawiać i zasiadł naprzeciwko, w potężnym fotelu.
- Przepraszam, że kazałem panu czekać, ale właśnie dzwonili do mnie kontrahenci
z Niemiec. Proszą o jak najszybsze rozpoczęcie dostaw. Czy moglibyśmy załatwić naszą
umowę w jak najkrótszym czasie? – uśmiechnął się przyjaźnie.
- To nie zależy tylko ode mnie. Mam tutaj dla pana listę dokumentów, które są
wymagane przez naszą firmę. Po dostarczeniu ich przez pana będziemy mogli przystąpić
do omawiania szczegółów i szybko podjąć decyzję.
Paweł podał Makowskiemu kartkę papieru. Na górze przyczepiona była jego
wizytówka.
- W zasadzie, kiedy podpisujemy kontrakt z firmą – kontynuował – wymagamy aby
jej dochody były na poziomie adekwatnym do wysokości sumy leasingu. Mój szwagier,
to znaczy Waldek, wspominał, że interesuje pana kwota około dwóch milionów
złotych… – Paweł przerwał i czekał na jakąś reakcję Makowskiego, która pozwoliłaby
mu przejść do omawiania sposobów zabezpieczenia kontraktu. Nie chciał się zdradzać ze
swoją wiedzą o nielegalnych interesach klienta. Kątem oka obserwował „zjawisko”,
powoli, jakby bez celu, snujące się po gabinecie.
- Czy może mi pan powiedzieć, kto oprócz pana będzie podejmował decyzję o
podpisaniu ze mną kontraktu? – niespodziewanie zapytał Makowski, odkładając kartkę
po pobieżnym przeczytaniu.
10
1
- Ze względu na wysokość sumy, podpisanie umowy odbędzie się pod nadzorem
dyrektora mojego oddziału. Ostatnie słowo należy oczywiście do Działu Akceptacji
Kontraktów, w centrali naszej firmy, w Warszawie. Na ogół jest tak, że jeśli otrzymują
prawidłowo skompletowane dokumenty, opierają się na moich ustaleniach i opinii
dyrektora – objaśnił Paweł.
- Widzi pan… – Makowski wyjął paczkę papierosów i wyciągnął ją w kierunku
Pawła, który gestem odmówił – te dokumenty da się zgromadzić szybko i nie będzie z
tym problemu…
Makowski zapalił papierosa i zaciągnął się głęboko.
- Ale… – podrzucił Paweł.
- Ale jest jednak jeden problem – Makowski utkwił na chwilę wzrok gdzieś ponad
głową rozmówcy.
Paweł czekał w milczeniu na ciąg dalszy.
- Chodzi o to, że szwalnia „Wiktoria” przynosi ostatnio małe dochody i jej stan
finansowy raczej nie pozwala na zaciągnięcie kredytu w wysokości dwa miliony trzysta
tysięcy, bo o taką sumę dokładnie tu chodzi – objaśnił Makowski.
- To rzeczywiście jest problem. Financial Brokers musi mieć maksymalną pewność
wypłacalności klienta. Jednak rozumiemy też, że każda firma ma jakieś swoje sposoby na
omijanie wysokich podatków. – Paweł uśmiechnął się domyślnie.
- W zasadzie podstawowym zabezpieczeniem jest przedmiot leasingu –
kontynuował. – Tutaj mamy do czynienia z nieruchomością, halą produkcyjną, której
autentyczną wartość rynkową trudno oszacować i firma może chcieć dodatkowych
zabezpieczeń. Rzecz jasna, niezbędny będzie wyciąg z księgi wieczystej nieruchomości.
Powinna być czysta jak łza, to znaczy najlepiej jeden, jasno określony właściciel i
żadnych obciążeń.
- Czy pan widzi jakieś wyjście z tej sytuacji? – zapytał Makowski.
- Muszę się skonsultować z moimi przełożonymi, ale myślę, że będzie można
znaleźć rozwiązanie pańskiego problemu. Czasami stosuje się poręczenie przez osoby o
odpowiednich dochodach. Oczywiście, gdyby Dział Akceptacji Kontraktów dodatkowo
otrzymał wiarygodne dokumenty, opisujące pański prywatny stan majątkowy, to na
pewno wpłynęłoby to zdecydowanie na pozytywną ocenę kontraktu. – odpowiedział
ostrożnie.
10
1
- Myślę, że to by się dało zrobić. Mam dom, w którym jesteśmy, dom pod
Warszawą i niewielką willę w Zakopanem. Poza tym kilka samochodów. No i
oczywiście szwalnia. Czy to by wystarczyło? – Makowski uśmiechnął się jakby
powiedział dobry żart.
- Myślę, że tak. Konkretniej będziemy mogli rozmawiać gdy wszystkie papiery
będą dostępne do przejrzenia i w komplecie. Czy mógłbym jeszcze rzucić okiem na
szwalnię? – zapytał Paweł.
- Oczywiście. Jest w innej części miasta. Marta zawiezie pana. Ja muszę niestety
jeszcze trochę popracować.
BMW miało skórzane siedzenia. Marta prowadziła jak szatan. Krótka spódniczka
odsłaniała całe uda. Głośna muzyka grała ze wszystkich stron. Paweł zupełnie nie
kojarzył, którędy jechali. W trakcie jazdy Marta zaproponowała, aby mówili do siebie na
ty. Tak jest łatwiej – powiedziała. Nie była żoną Makowskiego. Raczej kimś w rodzaju
asystentki. Chciała wiedzieć wszystko na temat kontraktu, który jej szef miał zawrzeć z
Financial Brokers. Paweł gadał jak nakręcony.
Szwalnia była zwykła. Trzy rzędy maszyn, kilkadziesiąt kobiet, hałas pracujących
silników elektrycznych. Postali chwilę, taksowani ciekawymi oczami szwaczek.
Zadzwonił telefon Marty. Okazało się, że Makowski musi wyjechać pilnie do Kalisza.
Prosił o wybaczenie i powiedział, że natychmiast po skompletowaniu dokumentów,
skontaktuje się z Pawłem telefonicznie w domu, albo zostawi wiadomość w oddziale w
Gdańsku. Paweł przespacerował się pomiędzy rzędami maszyn. Wyjął notes i udawał, że
coś zapisuje. Ta wizyta miała na celu tylko potwierdzenie fizycznego istnienia
funkcjonującej firmy, ale Paweł czuł się pewniej udając, że interesują go jakieś szczegóły.
W drodze powrotnej Marta poprosiła go, żeby opowiedział o swojej pracy. Tym
razem jechała wolno, więc zdążył jej wyjaśnić jak funkcjonuje oddział, a kiedy zapytała
tym swoim aksamitnym głosem, ile się zarabia w jego biznesie i spojrzała na niego z
lekkim uśmiechem opowiedział wszystko jak na spowiedzi.
Kiedy zatrzymała auto zorientował się, że nie są przed domem Makowskiego. Byli
na jakichś peryferiach Łodzi.
- Zapraszam na obiad – powiedziała, wysiadając z samochodu.
- Nie chciałbym narażać cię na koszty – zaprotestował Paweł.
10
1
- Nie przejmuj się. Zapłaci właściciel tego samochodu – rzuciła, poklepując BMW i
ruszyła energicznie w stronę wejścia do kiczowato wyglądającego budynku, udającego
przedwojenny pałacyk.
Wnętrze było równie pretensjonalne jak reszta. Na ścianach wisiały rogi jeleni i
liczne, ręcznie malowane obrazki. Wyglądały na niedokończone prace prymitywistów,
stworzone do tego w pijanym widzie. W większości, jak wyjaśniła Marta, były to dzieła
właściciela lokalu. Jeśli gotuje tak jak maluje to miej nas Panie Boże w opiece, pomyślał
Paweł.
Przy zamawianiu potraw zdał się całkowicie na Martę, zgodnie zresztą z jej
sugestią. Jego obawy co do jakości podawanego im jedzenia okazały się jednak
nieuzasadnione. Albo właściciel osobiście nie angażował się w przyrządzanie potraw,
albo miał zdecydowanie większy talent do garnków niż do pędzla. Barszcz z
prawdziwymi litewskimi kołdunami i mięso w jakimś gęstym sosie smakowały
wyśmienicie.
Obsługiwał ich wyjątkowo natarczywy kelner, jedyny na sali. Podchodził
dosłownie co pół minuty, z pytaniem czy czegoś nie potrzeba. Na szczęście po jakimś
czasie lokal zapełnił się gośćmi i przestał ich nękać. Mogli swobodniej porozmawiać.
Marta interesowała się dosłownie każdym szczegółem z życia oddziału. Tak, jakby sama
chciała w nim popracować. Kiedy zaczął jej opisywać dyrektora Kotasa, słuchała z
uwagą. Nie mógł się zorientować, czy to tylko z uprzejmości, czy naprawdę tak ją
interesuje praca jego oddziału.
Wrócili do Pabianic po prawie dwóch godzinach. Paweł był po obiedzie taki senny,
że nie chciało mu się jechać do domu. Poza tym Marta proponowała, aby został jeszcze
na kawę. Zaczął się zastanawiać czy to tylko zdawkowa propozycja. Wyglądało na to, że
nie. Marta uśmiechała się zachęcająco. Taka laska! – pomyślał. O co jej chodzi?
Zawsze uważał się za niezbyt atrakcyjnego, ale teraz pomyślał – mogłem się mylić.
Ona na mnie wyraźnie leci.
Ostatecznie doszedł jednak do wniosku, że to tylko Makowski kazał jej być miłą
dla niego, pożegnał się i ruszył w drogę powrotną.
Po drodze próbował rozwiązać dylemat, który streścił w pytaniu: Czy to ja szukam
okazji czy okazje znajdują mnie ? Wewnętrzny dialog z samym sobą prowadził aż do
domu. Wyglądało na to, że podoba się kobietom. Wyraźne dowody otrzymał nie raz w
trakcie pracy dla „Financial Brokers”. Zastanawiał się jednak, dlaczego nie dostrzegał
10
1
przedtem zainteresowania swoją osobą ze strony płci pięknej. To mogło oznaczać, że go
nie zauważał, bo mu nie zależało, a teraz widzi, ponieważ coś się zmieniło w nim samym.
Z drugiej strony, mógł przedtem nie zauważać większego zainteresowania pań, bo go po
prostu nie było i dopiero teraz jakoś powstało. W ten sposób metodą prostych pytań
doszedł do wniosku, że kiedy prowadził sklep z używanymi ciuchami i sam się w nim
ubierał, a strzygł się w renomowanym zakładzie mistrza Tadeo, wyglądał nieatrakcyjnie
zewnętrznie i nie śmierdział groszem. Do tego, trochę za często bywał „pod dobrą datą”.
Wtedy kobiety się nim nie interesowały, a on nie interesował się kobietami.
Teraz sytuacja zmieniła się diametralnie. Dzięki regularnym wizytom u dobrego
fryzjera w Gdańsku, garniturom i butom z niezłych firm, wyglądał atrakcyjnie. Poziom
jego dochodów wzrósł też zdecydowanie i było to widoczne przy każdej okazji. Kobiety
zaczęły się nim interesować. To było miłe, ale czy mogło coś zmienić w jego życiu ?
Dalsze rozważania zostawił na później, bo właśnie dojechał do domu. Zauważył,
że znowu jakieś pacany rozłożyły swoje narzędzia i maszyny. Co ona znowu remontuje?
- pomyślał zirytowany. W planach były tylko tynki zewnętrzne i ogrodzenie. Miał dosyć
slalomów między betoniarkami i kupami gruzu. To już przestawało być normalne. Jakaś
obsesja.
27.
W oddziale coś się działo. Paweł przyjechał żeby skonsultować z Marcinem sprawę
„Wiktorii” i złożyć pismo, dzięki któremu mógł dostać silnego kopa w górę. Zachodziła
też obawa, że co najwyżej może to być kop w tyłek. Wszystko zależało od reakcji
Kotasa. Jasiński uprzedzał, że dyrektor może się wściec za spiskowanie za plecami, ale
ponieważ pismo było w tonie propozycji, mógł je też przyjąć spokojnie. Paweł położył
kartkę przed Agatą, która przeczytała jej treść i bez jednego mrugnięcia okiem włożyła
do teczki z korespondencją dla dyrektora. Ostatnio była jakaś niedostępna. Zdaje się, że
rozmowy w sprawie przeniesienia do centrali przebiegały pomyślnie.
Marcin Król był w złym nastroju. Właśnie skończyło się zebranie robocze
podsumowujące pierwsze półrocze pracy oddziału. Wyniki były fatalne. Oddział obsuwał
się w rankingu ogólnopolskim coraz niżej. Szanse na wyróżnienie na przyszłorocznej
konwencji malały z każdym dniem. Kotas był wściekły i nie krył się z tym. Wszystkie
urlopy zostały wstrzymane do odwołania. Oddział musiał nadrobić w czasie wakacji to,
co stracił do tej pory. Managerowie zostali zobowiązani do codziennego kontrolowania
10
1
przez telefon poczynań swoich agentów. Ci, którzy nie wykonywali przynajmniej jednej
rozmowy handlowej dziennie mieli być upomnieni, a następnie skierowani na
przymusowe doszkalanie w oddziale. Na wszystkich padł blady strach.
Marcin był wyjątkowo wściekły, bo akurat miał okazję spędzić dwa tygodnie na
Krecie. Za niewielkie pieniądze i w towarzystwie swojej dziewczyny – Elżbiety. Trzymał
w ręku podanie Pawła i wymachując nim wyrzucał z siebie całą złość.
- Co ten głupi, gruby kutas sobie myśli?!
Paweł pierwszy raz słyszał, żeby Marcin tak przeklinał. Jakoś dziwnie nie pasowały
te słowa do jego, jak zawsze, eleganckiego wyglądu.
- On sobie pojedzie wypoczywać na wieś, a ja tu będę zapierdalał!? I to w dodatku
teraz, kiedy nadarza mi się taka okazja! – wykrzykiwał zduszonym głosem.
- Jaka okazja? – zapytał Paweł.
Marcin spojrzał na niego trochę nieprzytomnie. Dalej był zdenerwowany, ale już
się uspokajał. Wyjął paczkę Marlboro, poczęstował Pawła i sam zapalił. Westchnął
ciężko.
- Elżbieta dzwoniła, że jej biuro nie zebrało kompletu chętnych na najbliższe dwa
tygodnie i można załapać się na wczasy. Dosłownie za pół darmo. Przelot samolotem na
Kretę, apartament i jeden posiłek dziennie. Dwa tygodnie nad Morzem Śródziemnym za
tysiąc złotych. Tanio, nie uważasz?!
- Nie wiem. Nigdy nie byłem na Krecie – Paweł wzruszył ramionami.
- Tanio jak barszcz! Do tego Elżbieta będzie miała więcej wolnego czasu. Mała
grupa – mniej pracy. Wpłaciłem już forsę. Próbowałem to spokojnie przetłumaczyć temu
grubemu fagasowi, ale on ma w głowie tylko ranking i kasę. Pieprzony knur! – Marcin
wyrzucał z siebie resztki złości. Patrzył dłuższą chwilę przez okno i milczał. Wreszcie
odwrócił spokojną twarz.
- Trudno. Jakoś to przeżyję. Muszę przeżyć. Co to za pismo? – Westchnął
zrezygnowany i spojrzał na kartkę, którą trzymał w ręku.
- To jest mój wniosek o awans, który złożyłem właśnie do dyrektora. Pomyślałem,
że powinieneś znać jego treść.
Marcin czytał i unosił coraz wyżej brwi. Im bliżej końca kartki, tym bardziej kręcił
głową przy każdym zdaniu.
- Jak powiedziałeś? Pomyślałeś, że powinienem znać jego treść? Przypomnij mi,
czy ty pracowałeś kiedykolwiek w jakiejś firmie? – zapytał z przekąsem.
10
1
Paweł zaprzeczył ruchem głowy. Marcin zdusił papierosa w filiżance, stojącej na
biurku. Teoretycznie w biurze nie wolno było palić i nie było popielniczek.
- Czy ja ci kiedyś mówiłem, że dyrektor Dobromir Kotas nie znosi, kiedy coś się tu
dzieje bez jego wiedzy i przyzwolenia?
- Coś wspominałeś. – Paweł zaczął się kręcić na krześle.
- Coś wspominałem? – ironicznie zapytał Marcin – A czy wspominałem ci przy
okazji, że Kotas potrafi być bardzo niemiły dla niegrzecznych chłopców, którym się
zdaje, że mogą tu robić co chcą?
- No tak, ale ja nie robię nic bez jego wiedzy. Złożyłem tylko propozycję i proszę
go o jej rozważenie – bronił się Paweł.
- Propozycję!? Kotasowi nie składa się propozycji na piśmie, bez wcześniejszej
ustnej konsultacji z nim samym. Od propozycji w tym oddziale jest on! A gdzie droga
służbowa? Dlaczego ja, jako twój przełożony, nie dostałem pierwszy tego pisma? I do
tego ten dopisek – do wiadomości dyrektora Działu Rozwoju. Sam to wymyśliłeś? -
Marcin uderzył końcami palców w kartkę.
- Jakie to ma znaczenie? – Paweł wzruszył ramionami.
- Takie, że Kotas najpierw sprawdzi kto i co kryje się za twoją propozycją.
Stawiasz go jakby pod ścianą. Jeżeli nie masz poparcia Jasińskiego, to źle. Wylecisz od
razu. Jeśli masz, to jeszcze gorzej – będziesz się męczył zanim zginiesz. Kotas znajdzie
na ciebie jakiś hak, ale przedtem tak ci da w kość, że prawdopodobnie sam zrezygnujesz
z pracy.
- Załóżmy, że mam poparcie. Co teraz robić?
- Trzeba było przyjść do mnie, zanim napisałeś to pismo. Powiedziałbym ci, jak
się takie sprawy załatwia z Kotasem. Teraz musisz czekać na jego reakcję albo wycofać
pismo, zanim Agata zaniesie je do jego gabinetu. – Wyciągnął rękę w kierunku
sekretariatu.
- Wysłałem już kopię do Warszawy – wymruczał Paweł.
- No to po grzybach – ręka Marcina gwałtownie opadła.
Przez moment patrzyli na siebie w ciszy.
- No trudno – przerwał milczenie Marcin. – Co się stało to się nie odstanie.
Powiedz mi tylko, po co to robisz? Zarabiasz za mało? Jako manager nie wyciągniesz
więcej, a będziesz miał więcej pracy. O ile w ogóle awansujesz, bo w takim stylu to się
10
1
raczej nie uda. Powiedzieć, że Kotas nie lubi być zaskakiwany to mało. On tego po
prostu nienawidzi. Tym pismem zaszkodziłeś sobie zamiast pomóc.
- Jasiński mówił co innego.
- Jasiński gra w swoją grę i ty jesteś w niej tylko pionkiem. Oni się bez przerwy
podgryzają, żeby poprawić swoją pozycję w centrali. To będzie cud jeśli Kotas nie
dostanie zawału przy lekturze twojego pisma.
Jakoś go ta myśl rozbawiła. Zachichotał i wstał z fotela. Podszedł do okna i patrzył
na odjeżdżający spod budynku samochód dyrektora.
- Na razie mamy trochę czasu. Pojechał do Warszawy, do centrali i ma tam
powęszyć ze dwa dni. A potem zobaczymy.
- Zdaje się, że niedługo powinna nam wpaść większa kasa. Może to go jakoś
uspokoi. – Paweł wyjął z torby notatki dotyczące „Wiktorii” i podał przez biurko
Marcinowi. Ten przebiegł wzrokiem po zapiskach Pawła i aż zagwizdał.
- Człowieku! Niedługo będziesz spał na pieniądzach! – trzepnął ręką w notatki
Pawła. – Świetna robota! Jak go namierzyłeś?
- A… to taki… prywatny kontakt. Jest tylko mały problem. Facet nie należy do
wzorowych podatników. Prawdopodobnie spora część jego dochodów pochodzi nie
wiadomo skąd.
- Szara strefa – bardziej stwierdził niż zapytał Marcin.
- Nie wiem jak to przełknie nasza centrala – głośno zastanawiał się Paweł.
- Trzeba pomyśleć. Gra jest warta świeczki. Możesz mi zostawić te notatki?
Postaram się wysondować w Dziale Akceptacji Kontraktów, jakie mamy szanse.
- Dam ci telefon do tego Makowskiego. Na wszelki wypadek. Makowski
potrzebuje trochę czasu na zebranie wszystkich papierów.
Paweł położył na biurku wizytówkę właściciela szwalni „Wiktoria”. Marcin obracał
ją długo w rękach. Na zmianę spoglądał na Pawła, na wizytówkę i na ścianę przed sobą.
- Gdyby to przeszło, miałbyś u Kotasa wielki plus – powiedział wreszcie. – Oddział
podskoczyłby w rankingach, a to dla niego liczy się najbardziej. Na pewno przyjąłby
twoje podanie spokojniej. Ale ty powinieneś na razie zniknąć, żeby czegoś znowu nie
namieszać. Marny z ciebie dyplomata. Może byś sobie zrobił parę dni urlopu?
Marcin zamyślił się. Dwie pionowe kreski na jego czole pogłębiały się coraz
bardziej. Patrzył na białą ścianę przed sobą i miarowo pukał długopisem w biurko. Paweł
taktownie milczał.
10
1
- Słuchaj! – nagle Marcin stuknął się w głowę. – Mam świetny pomysł!
- Jaki pomysł?
- Jedź zamiast mnie na Kretę. Ja i tak nie mogę. Wylot jest akurat za dwa dni w
piątek. Z Warszawy. Przynajmniej nie zaszkodzisz sobie, włażąc w oczy Kotasowi.
Może w tym czasie nieco przetrawi twoją niezręczną propozycję, a ja też postaram się
jakoś go ugłaskać. Jesteś bardzo dobrym agentem, wyniki akurat mamy niezbyt ciekawe
- raczej będzie się musiał pohamować i pójdzie na jakąś ugodę. Oczywiście bardzo
niekorzystną dla ciebie. Tego możesz być pewien. To jak – lecisz na Kretę?
- No nie wiem. Muszę porozmawiać z Marylą. Nie wiem czy mnie samego puści.
- No tak. Zapomniałem, że jesteś bardzo tradycyjnie nastawiony do instytucji
małżeństwa.
- Poza tym, ostatnio cienko stoimy z pieniędzmi.
- Ty jak zwykle! Urodzony optymista. Nie masz tysiąca złotych? Nie żartuj! Widzę
co miesiąc twoje listy prowizyjne!
- Szkoda, że nie widzisz listy zakupów mojej żony i rachunków, które wystawiają
nam różne firmy remontowe – Paweł schylił głowę.
- To pożycz od kogoś! Spojrzyj na siebie! Nie wyglądasz ostatnio za dobrze.
Pracujesz bardzo ciężko i potrzebujesz odpoczynku. Poza tym możesz upiec dwie
pieczenie na jednym ogniu – odpoczniesz na miłej śródziemnomorskiej wysepce i twoja
sytuacja w oddziale powinna się wyklarować.
Marcin wyraźnie odzyskał dobry humor. Poczuł się głodny i zaproponował lunch.
Próbowali namówić Agatę na wspólny posiłek, ale nie miała ochoty, więc pojechali sami.
Marcin uważał, że Agata lada chwila przeniesie się do Warszawy. Jeszcze nigdy tak
chłodno nie odmówiła mu towarzystwa przy lunchu. Jedli, prawie nie rozmawiając.
Marcin był jakiś zamyślony. Paweł też.
- Chyba masz rację z tą Kretą – powiedział wreszcie, dość niespodziewanie. -
Przyda mi się trochę odpoczynku. Zadzwonię do ciebie wieczorem, żeby potwierdzić
wyjazd na sto procent.
- Dla formy przyślij faksem albo mailem jakieś pisemko, że udajesz się na urlop,
żeby znowu nie rozsierdzić Kotasa. Ja się pod tym podpiszę i będziesz kryty. Dzisiaj się
wydzierał, że nikogo nie puści nawet na jeden dzień, ale ja to z nim załatwię.
Początkowo Maryla nie miała nic przeciwko wyjazdowi Pawła na Kretę. Nawet
sprawiała wrażenie zadowolonej. Chciała zmienić trochę tapet w ich domku, co wiązało
10
1
się z niezłym bałaganem. Doszła też do wniosku, że część ścian należy od nowa
wygipsować i pomalować w jakieś, modne ostatnio, żywe kolory. Ekipa remontowa była
już umówiona. Paweł i tak by nie pomógł, a tylko by marudził i narzekał na niewygody i
bałagan. Poza tym był ewidentnie przepracowany i musiał sobie zrobić przerwę.
Niebagatelną rolę odgrywała też możliwość beznamiętnego poinformowania koleżanek,
że mąż właśnie wypoczywa nad Morzem Śródziemnym.
Potem jednak marudziła od rana do wieczora, że zostanie sama tyle czasu. Paweł
nigdy nie wyjeżdżał z domu na dłużej niż dwa dni. Teraz poczuł wyrzuty sumienia, że w
ogóle wystąpił z taką propozycją. Niepotrzebnie. Maryla już podjęła decyzję o jego
wyjeździe. Teraz po prostu starała się za wszelką cenę uzmysłowić mu, jaki to heroiczny
czyn z jej strony.
Wieczorem wysupłała z rodzinnej kasy tysiąc złotych na koszty i tysiąc na inne
wydatki. Paweł zadzwonił do Marcina i poinformował go, że jedzie na pewno. Marcin
obiecał oddzwonić następnego dnia i podać wszystkie szczegóły wyjazdu. Maryla zajęła
się praniem i prasowaniem odpowiednich ubrań.
Gacek, który codziennie o osiemnastej przynosił utarg ze sklepu, nie omieszkał po
swojemu skomentować całej sprawy. Niewinnym głosem zapytał Pawła, czy wie, że
prawdopodobieństwo katastrofy lotniczej jest stosunkowo niewielkie? Paweł zajęty
czytaniem gazety uśmiechnął się pobłażliwie i zamruczał tylko w odpowiedzi. Ale
jednak, kiedy już do niej dojdzie, to szanse przeżycia są równe prawie zeru, dokończył
Gacek i uciekł na widok miny Pawła.
Do piątku pozostały tylko dwa dni. I dwie noce.
W sprawach seksu Maryla ufała całkowicie Pawłowi, ale zapobiegawczo przed
wyjazdem postanowiła zaspokoić go maksymalnie intensywnie. Dzieci nocowały u
dziadków i nie przeszkadzały w harcach. Efekt był taki, że w dniu wyjazdu, po wejściu
do pociągu Paweł od razu zasnął wyczerpany i o mało co nie przegapił Dworca
Centralnego w Warszawie. Taksówka dowiozła go na Okęcie. Trochę się denerwował
wsiadając do samolotu. Nie miał do tej pory okazji podróżować Boeingiem. No i ci
pieprzeni terroryści. Ostatnio zdecydowanie przesadzali. Głupi Gacek.

]]> http://miziol.wordpress.com/2012/01/29/wiktoria-i/feed/ 0 miziol http://miziol.wordpress.com/2012/01/26/acta-ad-acta/ http://miziol.wordpress.com/2012/01/26/acta-ad-acta/#comments Thu, 26 Jan 2012 13:12:30 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=133 ]]> http://www.avaaz.org/en/eu_save_the_internet_spread_pl/?cFgsEcb

]]> http://miziol.wordpress.com/2012/01/26/acta-ad-acta/feed/ 0 miziol http://miziol.wordpress.com/2012/01/24/bog-sie-rodzi/ http://miziol.wordpress.com/2012/01/24/bog-sie-rodzi/#comments Tue, 24 Jan 2012 14:13:29 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=127 ]]> Budda twierdzil, ze odrodzenie sie jako czlowiek jest wielka szansa i zdarza sie tak rzadko, ze powinnismy ta okazje wykorzystac jak najlepiej. Wedlug niego prawdopodobienstwo odrodzenia sie jako czlowiek jest takie samo jak prawdopodobienstwo tego, ze zolw mieszkajacy na dnie oceanu zajmujacego cala ziemie, wynurzajacy sie z niego raz na tysiac lat, trafi glowa na samotnie plywajaca po powierzchni, miotana falami obrecz o srednicy mniejszej niz pol metra. A jednak to sie udaje i sadzac po ilosci ludzi na swiecie, udaje sie coraz czesciej. Rodzi sie czlowiek.

Rodzi sie i jeszcze nic nie wie o tym jak wyglada swiat, na ktorym bedzie dorastal. Moze i lepiej, ze nie wie, bo ta niewiedza pozwala mu na poczatku przebywac w milym stanie spokoju i spelnienia, do czego wystarczy pelny brzuszek, czysta pieluszka i odczuwanie obecnosci mamy.

Takie trzy proste zrodelka szczescia. Nie zawsze dostepne.

Wedlug niektorych danych, w Polsce okolo 25 tysiecy dzieci przebywa w osrodkach szkolno-wychowawczych i domach dziecka. „Mama” urodzila ale nie znalazla w sobie dosyc sily, zeby pokochac i wychowac. Ojciec przewaznie nieznany, a jeszcze czesciej niechetny.

Kiedy dziecko przychodzi na swiat w normalnej rodzinie, gdzie jest oczekiwane i kochane, gdzie poswieca mu sie przynajmniej troche czasu dziennie i okazuje dowody akceptacji i milosci, ma szczescie.

Bardzo czesto jednak, juz momencie urodzenia, dziecko jest skazane na porazke. Jego mozg jest jak Tabula rasa, czysty, nieskazony zadna wiedza. Od pierwszych dni zaczyna sie zapelniac zlymi doswiadczeniami. Porzucone, zostawione w szpitalu, albo pozostawione bez opieki w domu, gdzie rodzice pija albo narkotyzuja sie, doswiadcza swiata jako zla, nie doswiadcza ciepla i pozytywnych uczuc.

Maly mozg, ktory nie ma innych doswiadczen, zaczyna traktowac taka rzeczywistosc jako norme. Tak kaze instynkt samozachowawczy. Przystosowac sie do warunkow. Jednoczesnie pojawia sie strach. Strach przed otaczajaca rzeczywistoscia, bo ona przynosi tylko zle doswiadczenia. Strach, ktory z czasem zamienia sie w agresje. Agresje przeciwko sobie samemu, okaleczanie sie, rozne formy samoagresji psychicznej, poczucie niskiej wartosci i agresje skierowana na zewnatrz.

Poki dziecko jest male, to wszystko jeszcze mozna zatrzymac, zmienic i dac mu mozliwosc normalnego rozwoju i zycia w przyszlosci. Im pozniej, tym mniejsze szanse.

Agresja malego dziecka jest niewinna, nieszkodliwa. Agresja nastolatka jest juz problemem. Dla niego samego i dla spolecznosci, w ktorej zyje.

Nawet jesli na poczatku cos pojdzie w zyciu nie tak, to zawsze jeszcze mozna to odkrecic, ale im pozniej tym wiecej pracy nad soba, poswiecen, wyrzeczen i pomocy innych. Co najwazniejsze, sam zainteresowany musi miec chec na zmiane swego zycia na lepsze. Dziecko ma naturalna inklinacje do bycia dobrym. Jesli tylko ma taka mozliwosc, to nie chce celowo i swiadomie krzywdzic nikogo. Potem to juz roznie bywa. Cala masa ludzi znajduje upodobanie w krzywdzeniu innych, zycia ich kosztem, zabijaniu nawet. Wiekszosc tych zachowan ma swoje zrodlo w dziecinstwie.

Rzecz jasna, nie tylko takie czy inne dziecinstwo ma wplyw na pozniejsze zachowania czlowieka. Kazdy z nas ma w sobie spora doze agresji, bo tak nas natura stworzyla i takie sa okolicznosci przyrody. Ale jak to ze wszystkim, czlowiek nawet tutaj posunal sie dalej niz cala otaczajaca nas natura. Z jednej strony pozwolilo to gatunkowi ludzkiemu opanowac Ziemie calkowicie, ale z drugiej strony wywoluje fale samodestrukcji. Gdyby udalo sie jakos ukierunkowac ta energie w dobrym kierunku, to pewnie jako mieszkancy niebieskiego globu, bylibysmy juz o wiele dalej w rozwoju. Pod kazdym wzgledem.

Poki co jednak moznaby chociaz zaczac od podstaw, jak na przyklad ulatwic proces adopcji. Tymczasem u nas w Polsce, zmienia sie, i tak juz dosyc restrykcyjne, prawo o adopcji i do tego w sposob kretynski wlasciwy wszystkim kretynom, ktorzy siedza na Wiejskiej i biora duze pieniadze za uchwalanie kolejnych ustaw, utrudniajacych zycie obywatelom, ktorych jakoby reprezentuja(sic!).

]]> http://miziol.wordpress.com/2012/01/24/bog-sie-rodzi/feed/ 2 miziol noworodki family Black and white portrait of a bored teenager. http://miziol.wordpress.com/2011/11/25/ci-cholerni-fenicjanie/ http://miziol.wordpress.com/2011/11/25/ci-cholerni-fenicjanie/#comments Fri, 25 Nov 2011 11:34:29 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=123 ]]> Jak pisze ojciec historii Herodot, wszystko zaczęło się od nich. Wszystko tzn. Wojny, najazdy, zabory i zdrady. Tylko przybyli znad Morza Czerwonego (skąd ich tam przywiało to już teraz za cholerę nikt nie dojdzie) zaraz zaczęli „się kręcić” czyli uprawiać to, co najbardziej lubili, a mianowicie „handełes”. Przyjęło się też uważać, że to oni wynaleźli pieniądze, chociaż niektóre badania wskazują na to, że tylko przejęli ten, pożyteczny dla ich ulubionej profesji, wynalazek. W każdym razie, na pewno posługiwali się nim (tzn. Pieniądzem) z dużą biegłością. Jak się przypuszcza, początkowo przyjmowali zapłatę za swoje towary w różnych metalach, takich jak ołów , cyna i srebro, ale to wiadomo – ciężkie i nieporęczne, więc po rozwinięciu swojej sieci handlowej, a docierali aż do terenow dzisiejszej Wielkiej Brytanii (po cynę właśnie), wygodniej było płacić czymś poręczniejszym w dalekiej podróży, na przykład skryptem dłużnym czyli informacją księgową zapisaną na kawałku papirusa, czy czego tam. A żeby się nie męczyć z tymi cholernymi hieroglifami ( bo kto toto mógł zrozumiec), wynalezli pismo alfabetyczne. Żeby jednak nie było tak prosto, nie zawierało ono samogłosek. Po prostu trzeba było je sobie dośpiewać, wstawiając w trakcie czytania. Założę się, że dochodziło do licznych nieporozumień na tym tle, bo przecież jak taki jeden z drugim Fenicjanin chciał napisać do żony, że własnie jest na delegacji i wydał wszystkie pieniądze na „krw”, to szanowna małżonka mogła być lekko podenerwowana dopóki się nie wyjaśniło, że chodziło o zakup stada bydła.

Kiedy popatrzeć na mapę Fenicji TUTAJ, to się człowiek zastanawia jak takie małe państewko, a właściwie nawet tylko luźny związek kilku miast, mógł kręcić handlem w całej północnej Afryce, południowej Europie i na sporych obszarach Azji?

Wydaje się, że oni po prostu zawsze byli o krok do przodu przed innymi i potrafili to umiejętnie wykorzystać. Kiedy cała okolica jeszcze się tarzała w błocie ze świniami, oni już kombinowali komu by te świnie opylić i jaki na tym będzie geszeft.

W poszukiwaniu rynków zbytu dotarli między innymi do Hellady i tam się zdarzył ten wypadek przy pracy, o którym wspomina Herodot, nazywając go początkiem wszystkich problemów.

Jak już pohandlowali i prawie wszystko opylili, zaczęli się rozglądać za jakimś korytem i wypitką. A jak się człowiek posili i trochę wypije, to wiadomo czego zaczyna szukać. Jak uczy nasz klasyk – „patrzy kogo by tu za pierwszą krzyżową złapać i na konto wolnej miłości pobajerować„.

Żeby to się działo w Koryncie to może by i nie doszło do żadnych incydentów, bo tamtejsze panie, jak przekazuje dziejopis, lubiły sobie dorobić na boku, handlując ochotnie tym, co miały najlepszego. Ale statek zawinął akurat do Argos, panowie handlujacy byli już dosyć długo w podróży, a wiadomo, że jak facet sobie przez dluższy czas nie „pobzyka” to mu testosteron różne figle w głowie wyprawia.

No więc, długo nie myśląc, Fenicjanie porwali na swoją galerę kilka kobitek, które akurat przechadzały się wśród resztek wyłożonego towaru. I popłynęli. Do Tyru, Byblos czy skąd ich tam wiatry przygnały.

Co innego jednak porwać gdzieś w głębi Afryki czarną dziewczynę, która się niczego nie spodziewa i spokojnie posila się na sawannie (co zresztą nagminnie robili, bo skądinąd wiadomo, że handlowali niewolnikami na dużą skalę), a co innego dokonać kidnapingu w biały dzień, w środku zatłoczonego portu. Zaraz się rozniosło. Do tego, jak na nieszczęście, jedną z tych porwanych panienek okazała się być niejaka Io – miejscowa księżniczka.

Możliwe, że Fenicjanie popełnili ten sam błąd, co każdy głupek, który ma trochę więcej pieniędzy i myśli, że to już wystarczy żeby robić co mu się żywnie podoba, a reszta świata może mu „skoczyć„. Ale chyba nie, bo na żądanie oddania niewiasty i zaplacenia kary umownej, zaczęli udawać „Greka” i tłumaczyli się, jakkolwiek dość pokrętnie. Cytuję za Herodotem: „…, że w Argos miała ona stosunek z kapitanem okrętu, a kiedy zauważyła, że jest brzemienna, z obawy żeby jej sprawka nie wyszła na jaw przed rodzicami, sama dobrowolnie z Fenicjanami odpłynęła”.

Fenicki okręt stacjonował w Argos tylko sześć dni i tylko głupi by uwierzył, że kobieta może stwierdzić, że jest w ciąży już w pięć dni po stosunku. Grecy nie uwierzyli, unieśli się honorem i odwzajemnili się tym samym, porywając z Tyru królewską córkę o imieniu Europa.

No i zaczęło się kotłowac w całej okolicy. Porwania, wojny, oblężenia miast, Medea, Helena Trojańska i tak dalej. I kotłowalo siętak, do Hannibala i Aleksandra McEdonsky’ego, aż się tamtejsze miasta pozamieniały w kupy gruzu, a Rzymianie wzięli wszystkich za dupę. A po Fenicjanach został tylko smrodek historii i kilka wynalazków. Między innymi pieniądze. I chociaż Fenicjan już dawno szlag trafił, to ich wynalazek wciąż jest powodem większości nieszczęść tego świata. Krw ch mć.

]]> http://miziol.wordpress.com/2011/11/25/ci-cholerni-fenicjanie/feed/ 3 miziol http://miziol.wordpress.com/2011/07/09/prawda-cala-prawda-i-tylko-prawda/ http://miziol.wordpress.com/2011/07/09/prawda-cala-prawda-i-tylko-prawda/#comments Sat, 09 Jul 2011 14:14:39 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=120 ]]> Przyjrzałem się tu i ówdzie toczącym się, blogowym dyskusjom na temat historii Polski, jej bohaterów i szkodników i nasunęła mi się myśl natury ogólniejszej.

Co to jest „prawda”, od czego zależy i czy w ogóle takie zjawisko istnieje?

W naturze, prawda jako zjawisko obiektywne nie występuje, bo jest nikomu nie potrzebne lub też wszystko jest prawdą – samo z siebie. Rzeczy dzieją się niezależnie od naszej oceny ich prawdziwości, chociaż akurat buddyzm twierdzi, że tak naprawdę nic się nie zdarza, a cała rzeczywistość jest tylko projekcją naszego umysłu. Musiał o tym chyba wiedzieć niejaki Rene Descartes, który sformułował słynne i powszechnie znane: „myślę więc jestem”, czyli dowodził, że na prawdziwość istnienia wskazuje aktywność naszego umysłu. Ale to już chyba zbyt daleko posunięte grzebanie się w bebechach, w każdym razie jak na potrzeby tego tekstu.

Wróćmy do Polski i tych, którzy ją zdradzili, rozsławili, ukochali albo mieli w głębokiej pogardzie. Do Polski czyli do Polaków, bo przecież kraj tworzą ludzie zamieszkali na jakimś terytorium i przyznający się do bycia jego obywatelami. Przy okazji trzeba wspomnieć o wątpliwości podnoszonej tu i ówdzie, a ostatnio na jednym z blogów też, czy Żydów, zamieszkujących przez wieki na wschodzie Rzeczypospolitej, z dziwnym upodobaniem, przy okazji każdej zawieruchy dziejowej, mordowali Ukraińcy, Rusini, Tatarzy, Kozacy czy jednak Polacy? Nie udało się na tamtym blogu ustalić tego jednoznacznie i to pomimo prawie dwustu komentarzy. Jak było do przewidzenia rzecz zamienila się w słowne utarczki Żydow, antysemitow i kilku, nic nie rozumiejacych, outsiderow. Ale, wracając do meritum, czyli prawdy, w tym wypadku prawdą jest, że ich mordowano i można by też chyba zaryzykować stwierdzenie, że stosunek zabitych do liczby całej populacji żydowskiej był wyższy niż przeciętnie. Ale to ostatnie już nie jest takie pewne, bo przecież na tych terenach różne nacje rabowały, gwałciły i uśmiercały się namiętnie i z wielką częstotliwością przez całe stulecia, a liczba zwłok ludzi i zwierząt, zalegających w żyznych czarnoziemach, liczy się w miliony.

Podobnie rzecz ma się ze wspomnianymi na wstępie „szkodnikami”. Jak na przykład zaklasyfikować Jana III Sobieskiego? Z punktu widzenia intencji czy skutków jego działań? Pobił Turków pod Wiedniem i ocalił Europę, za co potem Polska (w ramach wdzięczności) została pokrojona w kawałki i rozebrana. Znaczy, zrobił dobrze czy źle? Intencje były dobre, a skutki opłakane. A taki Stalin, na przykład. Wykroił sobie Polskę jako sąsiada, tak jak mu się podobało, wyrzucił nas z naszych odwiecznych włości na wschodzie, oddając w zamian to, co i tak do niego nie należało – Ziemie Zachodnie. Chyba nikt nie zaryzykowałby stwierdzenia, że zrobił to kierowany przyjaznymi, propolskimi intencjami. A jednak skutki, jeśli popatrzymy na to bez emocji, są w gruncie rzeczy pozytywne dla Polski jako państwa. O wiele bardziej zwarta i gospodarczo wyrównana struktura terytorialna, dostęp do morza na całej północnej granicy i praktycznie jednolity skład narodowościowy. No więc, gdzie tu prawda?

Można by takie przykłady mnożyc, dyskutować argumenty za i przeciw i to się oczywiście dzieje na wielu blogach, bo to chwytliwy i kontrowersyjny temat. Wydaje się też, że w wielu przypadkach jesteśmy świadkami manipulacji. Bardziej lub mniej widocznej.

Jak by to przygnębiająco nie brzmiało, prawda nigdy nie będzie nam dana. Kłamstwo jest nieodłącznym towarzyszem człowieka od momentu gdy opanujemy sztukę mówienia. A w dorosłym życiu, im większa skala naszych działań i im bardziej ambitne nasze cele, tym wieksze i bardziej karkołomne nieprawdy, półprawdy i kłamstwa. Jak powiedział chorąży orszański Andrzej Kmicic: „Kto nie musi symulować! Symuluje każdy, zwłaszcza jeśli chce czegoś znacznego dokonać.” Oczywiście kłamał, bo akurat myślał całkiem odwrotnie.

 

]]> http://miziol.wordpress.com/2011/07/09/prawda-cala-prawda-i-tylko-prawda/feed/ 7 miziol http://miziol.wordpress.com/2011/03/11/klopotliwa-propozycja/ http://miziol.wordpress.com/2011/03/11/klopotliwa-propozycja/#comments Fri, 11 Mar 2011 18:44:04 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=117 ]]> Pewna propozycja, ktora dostalem ostatnio przez internet przypomniala mi sytuacje sprzed jakiegos czasu, gdy jeden z moich znajomych ulegl wypadkowi drogowemu. W wyniku tego zajscia jego samochod zostal powaznie uszkodzony, a on sam zostal zakuty w gipsowa zbroje, ktora pozwalala mu sie poruszac,  ale cala jego prawa reka byla unieruchomiona i umocowana na metalowej konstrukcji, w stanie permanentnego uniesienia (w sensie pozycji oczywiscie, a nie szalu uczuc). Pomijajc takie drobne sprawy jak koniecznosc nauczenia sie jedzenia lewa reka i wykorzystywania tejze do czynnosci o charakterze higienicznym ( nie chodzi o dlubanie w nosie, gdyby ktos pytal), stale uniesiona reka powodowala liczne problemy. Wsiadanie do srodkow komunikacji miejskiej stalo sie koszmarem. Ilez to razy musial wysluchac gorzkich wyrzutow wspolpasazerow, ze sie rozpycha albo po jakas cholere trzyma reke w powietrzu w takim tloku. Wyjasnianie za kazdym razem, ze nic z tym nie moze zrobic przynosilo mieszane efekty – czesc wspolpasazerow wspolczula, ale inni robili zlosliwe uwagi, a ktoregos dnia zostal nawet obity laska przez jakas krewka starusze, ktora najwyrazniej niedowidziala i slabo slyszala ale miala jeszcze sporo krzepy, bo slady laski utrzymywaly sie na plecach przez kilka dni. Z taksowek nie mogl za bardzo korzystac, bo po pierwsze drogie, a po drugie samo wsiadanie zajmowalo mase czasu i wymagalo  zdolnosci iscie cyrkowych. Jego zycie towarzyskie praktycznie zamarlo, bo chociaz dalej mogl podnosic w gore kufel z piwem czy kieliszek to ta dziwna pozycja reki albo izolowala go i siedzial z boku zapomniany przez reszte towarzystwa, co bylo jeszcze do przelkniecia, albo skupial na sobie cala uwage i to juz bylo nie do zniesienia. Czesto zaczepial o meble np. sklepowe i wystajace przedmioty.  Przestal sie pokazywac na miescie. Ogolnie jego zycie stalo sie koszmarem. I to wszystko w wyniku wypadku drogowego, ktorego zreszta sam nie spowodowal, tylko byl ofiara.
A czy ktos by chcial sobie cos takiego zrobic na wlasne zyczenie? I jeszcze mialby za to zaplacic wcale nie male pieniadze? Ja raczej nie i dlatego odrzucilem, wspomniana na wstepie, propozycje ktora dotarla do mnie z otchlani internetu i brzmiala: „Aby mieć Erekcję na Życzenie nie ważne w jakim momencie… przez 7 dni i 7 nocy w tygodniu.”
Moje zycie i tak jest dostatecznie trudne.

]]> http://miziol.wordpress.com/2011/03/11/klopotliwa-propozycja/feed/ 3 miziol http://miziol.wordpress.com/2011/02/18/ja-sie-przenosze-do-belgii/ http://miziol.wordpress.com/2011/02/18/ja-sie-przenosze-do-belgii/#comments Fri, 18 Feb 2011 20:32:49 +0000 miziol http://miziol.wordpress.com/?p=111 ]]> Na polnocy Afryki wrze caly czas i kolejne panstwa sa wstrzasane erupcjami spolecznego niezadowolenia. Nastala muzulmanska Zima Ludow. W takiej Tunezji czy tez innym Egipcie sprawy posunely sie juz tak daleko, ze prezydenci, stojacy na czele rzadu, musieli salwowac sie ucieczka i pozostawiac swoje gabinety na lasce losu, czyli rozwscieczonego tlumu. Ludziom juz nadojadaly te same twarze od kilkudziesieciu lat. Chca zeby rzadzil nimi kto inny, bo a nuz bedzie lepiej. No coz. Glupich nie sieja. Bedzie tak samo. To znaczy, tym, ktorzy do tej pory byli blisko koryta sie pogorszy, a tym, ktorzy teraz sie do niego dorwa sie polepszy. Oczywiste i proste jak konstrukcja cepa. My, ktorzy przezylismy przewrot w demoludach w koncu lat osiemdziesiatych poprzedniego stulecia, i ktorzy widzielismy co sie dzialo potem i co sie dzieje teraz, nie mamy juz chyba zludzen. Jak spiewal niezapomniany Jan Kaczmarek – wszystko musi wyjsc na zero.

No wiec kotluje sie tam w tych “arabludach” jak wielkie nieszczescie, i czlowiek sie zastanawia – kto za tym stoi? Cos za duzo tych rewolucji na raz w tym samym miejscu. I ci rozwrzeszczani (i rozwrzeszczane) tubylcy, ktorzy chca zmiany rzadu i na pierwszy rzut oka i ucha nie widac i nie slychac artykulacji zadnych innych marzen. Wydaje sie, ze ci biedni prostolinijni Arabowie nie chca juz byc tak po prostu bici w morde przez wladze, jak do tej pory. Oni chca zmian “demokratycznych”. Jeszcze biedacy nie wiedza, ze i tak beda dalej kopani w dupe, tylko raz na jakis czas pozwoli im sie na udzial w teatrze wybierania kopiacego. A kazdy kandydat bedzie im obiecywal, ze ich tak lekko kopnie w jadra, ze ich nic a nic nie zaboli. A jak sie zdarzy, ze bedzie musial kopnac naprawde mocno, to przedtem da kazdemu maseczke ochronna na twarz, a potem lizaka. Tylko juz przewaznie nie dodaje, ze da maseczke, zeby sie nikt na niego nie wyrzygal, a lizaka zeby mu zatkac pysk.

A zatem, wrocmy do pytania, kto za tym stoi. Prawdopodobnie szybko sie o tym przekonamy. Akurat w tym miejscu zbiegaja sie tak liczne interesy, ze jest mozliwe kilka lub nawet kilkanascie opcji. W kazdym razie na pewno chodzi o cos wiekszego, bo te rozruchy maja zbyt wielki zasieg terytorialny. Czy chodzi o rope, Izrael, Iran, interesy amerykanskie, niemieckie, chinskie, europejskie czy rosyjskie? Mozliwe, ze chodzi o wszystko na raz, bo cos zbyt powsciagliwie sie komentuje te wydarzenia.

A ludzie, jak to ludzie. Jak im za dobrze, to zaczynaja sie nudzic i szukaja dziury w calym i mozliwosci wyladowania agresji. Dlatego to zawsze studenci sa najbardziej aktywni przy wszystkich przewrotach. Nie dosc, ze wystarczajaco naiwni zeby dac sobie wmowic dowolna idee, to jeszcze dysponuja nadwyzkami energii, ktorej nie zdazyli wydatkowac na seks i pijanstwo.

W stronach gdzie obecnie dochodzi do rozruchow nadwyzki energii wystepuja permanentnie. Kto byl w Tunezji, Egipcie czy w innym kraju polnocnej Afryki ten pewnie przyzna mi racje, ze oni sie tam raczej nie przepracowuja. Z ich wydajnoscia pracy, kraj nie bedacy odwiedzany masowo przez turystow, bylby caly czas na etapie sochy i cepa, co kawalek dalej na poludnie ma wlasciwie miejsce.

Alkoholu tam oficjalnie pic nie wolno, a seks jest oblozony tyloma tabu, ze zanim odezwiesz sie do jakiejs miejscowej kobiety, lepiej upewnij sie, ze zalozyles kamizelke kuloodporna.

Zeby tylko to kombinowanie nie skonczylo sie dla nich jak w tym dowcipie:

Arab jechal przez pustynie i w pewnym momencie wielblad odmowil dalszej jazdy. Szczesliwym zbiegiem okolicznosci znalezli sie blisko warsztatu samochodowego i Arab poprosil mechanika o porade. Mechanik spojrzal na wielblada, wzial do reki wielki mlotek i mowi -”Dawaj go pan na kanal!” Arab troche zdziwiony, ale wepchnal wielblada na kanal. Mechanik zaszedl wielblada z tylu, wzial potezny zamach i przywalil wielbladowi w genitalia. Wielblad wyskoczyl jak z procy, az sie zakurzylo. “Ale jak ja go teraz dogonie?!”- zaczal rozpaczac Arab. “No dobra, wlaz pan na kanal” – zaproponowal mechanik.

A tymczasem w Belgii nie ma rzadu od 250 dni (18.02.11). “Demokratyczne” wybory sie odbyly i koniec. Rzadu sie sformowac nie udaje. To jak to? Nikt sie nie wyzywa od “kaczorow”, “Niemcow”, Popaprancow, Pisuarow i innych? Nikt nie mowi, ze trzeba podniesc podatki (jakoby na emerytury nie wystarczy sic!)? Nie ma przepychanek w parlamencie? Nikt nie obiecuje ciec budzetowych i nie mowi, ze jednak, wbrew obietnicom, na nic nie wystarczy? Super! To ja sie tam przenosze!

]]> http://miziol.wordpress.com/2011/02/18/ja-sie-przenosze-do-belgii/feed/ 4 miziol funny camel